Chce rozwodu! Pomóżcie.

Ludzie, to tylko forum.
Nie gracie tu o życie.
Zalecam trochę luzu.

Nikt nie dostaje bana za darmo. I to nie jest koniec świata.

Masz coś do mnie ? Gdybym nie obawiał się reprymendy od moderatora napisałbym ci, że jesteś idiotą ... ale nie napiszę.

Recepty wystawiają lekarze, udaj się do niego i powiedz mu jakie masz oczekiwania.

Albo nie chcesz zrozumieć, albo faktycznie nie zrozumiałeś, przeczytaj jeszcze raz co napisałem.
Uważam, że jej mąż sobie z tego nie zdaje sprawy.

że niby ja i ... pterodaktyl, czy kto ? bo ten wpis to wielki chaos ...

Jeśli dobrze pamiętam, to szanowny małżonek ma swój dom i ma gdzie zamieszkać, więc gdyby w grę wchodził rozwód ... lepiej najpierw jednak się skonsultować z adwokatem.

Generalnie w czym problem ?

Nie kochasz męża, prawda ?
Nie chcesz z nim być ?

Rozwiedź się z nim !
Informujesz jm, że składasz/złozyłaś pozew, potem (po konsultacji z adwokatem) wysyłasz pocztą "graty" jm i tyle.

Nie napiszę, a napisałeś

Tylko tu nie chodzi tylko i wyłącznie o wypominanie pieniędzy. Tu chodzi też o wyzwiska pod moim adresem, brak szacunku i to w jaki sposób mnie traktuje. Na wszystko ma jedną odpowiedź: "jesteś pier....nięta, w dupie ci się poprzewracało, itp", więc jak z kimś takim porozmawiać? Jak pisałam wcześniej zaproponowałam mu kiedyś żebyśmy poszli na terapię małżeńską to on stwierdził że z nim jest wszystko ok i jak ze mną jest coś nie tak to mogę sobie iść. On uważa że wszystko jest ok a ja wymyślam. Ale czy wymysłem jest to żeby nie mówił do mnie w taki sposób? Owszem miłość nie wyparowuje ale to uczucie się zmienia. Z mojej strony się zmieniło. Łatwo jest się rozwieść - dla mnie najtrudniejsze chyba było zrozumienie że on się nie zmieni, że nie przestanie mną pomiatać - to wtedy tak na poważnie zaczęłam myśleć o rozwodzie. I rozwód też nie będzie łatwy (bo on mi go nie ułatwi - nie liczę na to przynajmniej) ale wydaje mi się że gdy już zniknie z mojego życia to będzie mi lepiej niż teraz.

rozumiem Ciebie ale z tego co napisałaś wynika to czego jestem pewien więc powtórzę, że on nie zdaje sobie sprawy z POWAGI SYTUACJI

... czy w sposób kategoryczny uświadomiłaś mu (czy jesteś pewna, ze dotarło), ze jeśli się nie zgodzi na terapię, to odejdziesz od niego, że wszystko zależy od tego ?
Pytam, bo jeśli zrobisz WSZYSTKO, w przyszłości będziesz miała czyste sumienie.

śmiem się nie zgodzić z tym. Do niego nie dociera powaga sytuacji

My - faceci i Wy - kobiety - jesteśmy z różnych światów, inaczej skonstruowani.
Facetowi trzeba powiedzieć dosadnie, tak by mieć pewność, że dotarło, nie powinien się domyślać.

Autorko: postaw sprawę na ostrzu noża "albo terapia, albo żegnaj", i nie wahaj się popłakać, wtedy na pewno dotrze.

Ja takie postawienie sprawy miałem na myśli, ZDECYDOWANE, a nie przy okazji
Dlatego zapytałem, czy ona mu to przekazała w sposób zdecydowany ... to niestety nasza wada, że tak trzeba ... bo sadzę, ba jestem pewien, ze on nie rozumie.
Wszystkie inne próby mogą być odebrane jako forma żartu.

Złapać za klapy, rzucić na ścianę i do niej przycisnąć, wykrzyczeć w twarz ... i na koniec popłakać się

wtedy na pewno dojdzie.

Bullet, no sorry. Sam jestem facet i szczerze mówiąc (pisząc) rzuca mną gdy słyszę takie teksty, tym bardziej, że pisane przez mężczyznę... Moze jestem zupełnie innej konstrukci - nie wiem, ale nie uważam siebie za ograniczonego umysłowo, by byc tak - jak sugerujesz - "specjalnie" traktowanym. I również uważam, ze małzonek Autorki jest ...na tyle duzym chłopcem by rozumiec konsekwencje swoich zachowań. Jako mężczyzna zdaje sobie sprawę z tego co robi, jak się - wobec Autorki - zachowuje. I nie robi tego nieświadomie, robi to Z PREMEDYTACJĄ, chcąc pielęgnować swoja pozycję ("pan) w związku wobec Autorki, która pełni rolę "sługi". Tak to widzę. I też nie zgodzę sie z upokarzajacym postrzeganiem męskiej psyche jako mocno upośledzonej.
Myslę, ze każdy mężczyzna jest - o ile jest mężczyzną a nie chłoptasiem - w stanie pojmować konsekwencje własnych zachowań.
Twoje rady, by Autorka oznajmiała, informowała itd sa ...dziwne. Moze wobec tego zaproponuj, by wybrała sie z mężem do notariusza i tam - w obecnosci urzędnika złozyła pisemnie to oświadczenie? Nie dajmy sie zwariowac...
Swoje zdanie na temat sytuacji Autorki juz tu wyraziłem wcześniej (jako Pterodaktyl), a jako dawny "kosmiczny nick" będę konsekwentnie bronił wyrażonej oceny...
Pozdrawiam

Bo moderator to twój kolega/koleżanka ?
Jak ktoś wie że złe rzeczy czyni to wie że czyni to swojej żonie. Przeciez upośledzony umysłowo nie jest. Dla mnie takie zachowanie jest nawet bardziej skandaliczne niż zdrada. A przecież to jest jaśniejsze niż zdrada. Jak zdradzi to też napiszesz że nie zdawał sobie z tego sprawy iż krzywdzi żonę ?
Jak jego usuną to ja dla odmiany bardziej zaangażuję się w jej obronę

Jeśli chodzi o dosadne tłumaczenie racji mężowi to starałam się (a przynajmniej tak mi się wydaje) - nie mówię że zawsze robiłam wszystko dobrze bo pewnie tak nie było - zwykle jestem spokojną osobą ale czasem krzyczałam, raz nawet (choć nie jestem za stosowaniem agresji bo to do niczego nie prowadzi i tak postąpić nie powinnam ale nie wytrzymałam) dostał ode mnie w twarz. Jego reakcja? - cytuję: "Pożałujesz tego" i trzaśnięcie drzwiami. Daleko nie odszedł bo wyszedł tylko przed dom i potem wrócił jakby nic się nie stało. Czy pożałowałam? - cóż żałuję do tej pory... tego że się z nim związałam.
Jeśli chodzi o łzy to jakoś nie robiły na nim wrażenia i od jakiegoś miesiąca już nie płaczę gdy mnie wyzywa (co może błędnie ale uważam za swój prywatny sukces).
Jeśli chodzi o postawienie sprawy na ostrzu noża to tak zrobiłam sęk w tym że on nie potraktował tego poważnie. Wydaje mi się że on w ogóle nie traktuje mnie poważnie - traktuje mnie jak przedmiot który sobie kupił i chyba tak o mnie myśli (jak o swojej własności). Teraz jak o tym myślę to dochodzę do wniosku (może błędnego) że on myśli że ma nade mną taką władzę że skoro mi powiedział że mi nie da rozwodu to ja dałam sobie z tym pomysłem spokój, że nie odejdę od niego bo mi nie pozwolił.

Nawet próbowałam się odwoływać (choć może to było przegięcie z mojej strony) do wiary powołując się na przykazania, że to nie po Bożemu tak traktować drugiego człowieka a w szczególności swoją żonę, że przysięga małżeńska obejmuje również szacunek itp. - mój mąż uważa się za wierzącego i "pobożnego" człowieka (cudzysłów dlatego że ta pobożność ogranicza się do chodzenia w każdą wolną od pracy niedzielę do kościoła i nie wychodzi poza to - ja mimo że byłam i jestem ateistką, choć on się z tego zawsze śmiał, chodziłam do tego kościoła z nim bo uważałam że wielka krzywda mi się nie stanie jeśli zrobię to dla niego).

Anitko, podzielam pogląd, ze Twój maz to burak, z takimi nie pogadasz, znam to z autopsji.
Możesz od rana do nocy, od poniedziałku do niedzieli,od stycznia do grudnia tłumaczyć, ze tak sie nie traktuje zony, ale to daremny trud, do tego pustego łba nic nie dotrze.

Nie wierze, ze praca cokolwiek zmieniłaby w twojej relacji z mężem, znalazłby tysiąc innych powodów, zeby Cię poniżać, bo on taki już jest i nic z tym nie zrobisz.

Prośby, rozmowy, grożenie rozwodem, płacz,  policzek...
Co jeszcze mozna wymyślić?
Moje małżeństwo tez sie sypie, ale to MOJA WINA, ze maz mnie nie szanuje, hahaha.
Ja tez już wszystkiego próbowałam, to na nic, jestem tylko mniej odporna na wyzwiska i wrzaski,
a uwierz mi, będzie tylko gorzej i gorzej...

Cham zostanie chamem, na wieki wieków, amen.