Chce rozwodu! Pomóżcie.

artagnan, i jakoś dalej nie odpowiedziałeś na pytanie: dlaczego to mój mąż ode mnie nie odejdzie skoro to ja jestem taka straszna? Słucham.

Paweło zamiana ról chyba przerasta możliwości intelektualne artagnana - on widzi tylko co chce, jak koń który ma klapki na oczach aby nie patrzył na boki. Różnica jest taka że koń nie ma wyboru i musi patrzeć przed siebie a dla artagnana patrzenie na boki jest zbyt trudne. Może nie tyle że człowieka nie da się zmienić w potwora ale nikt nie robi tego wobec osoby z którą chce spędzić resztę życia (bo kiedyś chciałam z moim mężem spędzić resztę swojego życia) i w ogóle zmiana nie następuje w przeciągu kilku tygodni czy miesięcy tylko na to potrzeba lat a mój mąż może nie zmienił się tak dosłownie z dnia na dzień ale nie trzeba było lat aby zaczął mnie traktować tak jak to robił i robi nadal.

Więc z tego wynika jasno. Anita zmieniła się w stosunku do męża i dlatego on stał się dla niej taki jaki jest teraz.
I co tu zmieniać się rolami.
Sama sobie nagrabiła i jeszcze wciska kit że to on ją zmusił do dawania mu dupska za pieniądze.

Wszystko, wszystkim, ale żeby własnego męża zmuszać do seksu na zasadzie prostytucji.
To przecież karalne. On będąc jej mężem staje się również alfonsem......
Dobre. To mi się podoba.
Tylko ten alfons za dupczenie własnej laski ze sw2ojej stajni musi jej jeszcze zapłacić.

Najpierw naucz się czytać ze zrozumieniem bo z tym masz bardzo duży problem, nie jeden zresztą.

Anitko, już Cię raz prosiłam!
Po co czytasz zapiski tego wulgarnego wariata, niepotrzebnie sie nakręcasz, masz już takiego jednego
w domu, chyba wystarczy?

Pozdrawiam.

Anitka, przeczytalam Twoj watek ktory zalozylas...
wg mnie jestes ofiara przemocy...napewno finansowej.
Dotknal Cie syndrom Sztokholmski.
Powinnas pojsc na terapie dla osob doswiadczajacych przemocy...nie kazdy psycholog zna temat.
Nazwalabym to przemoca w tzw bialych rekawiczkach.
Wg mnie potrzebujesz pomocy z zewnatrz aby wyjsc z tego zakletego kregu.

Wypowiedzi A sa skandaliczne...na Twoim miejscu bym je ignorowala...jakis sfrustrowany szowinista sie tu wypowiada.Popieram wypowiedz poprzedniczki lifrinat.
Pozdrawiam Cie serdecznie.
Z tego sie wychodzi...ale trzeba czasu...planu i pomocy dobrego ! terapeuty

ps zaraportowalam maile A - tak dla wiadomosci

O ile dobrze się orientuję to syndrom sztokholmski charakteryzuje się odczuwaniem ogólnie można powiedzieć pozytywnych uczuć (sympatii) w stosunku do sprawcy przemocy. Ja czuję do niego niechęć, ogromną niechęć - nienawiść czułam wcześniej, teraz to bardziej złość i żal. To tyle jeśli chodzi o moje obecne uczucia do niego. Ale przyznam, to prawda że potrzebuję pomocy.

artagnan czy ty jesteś tak mało bystry czy tylko takiego udajesz. Chodzi o to że jakby odwrócić role że maż chciałby odejść to ty byś i tak bronił męża. Według ciebie tylko kobiecie nie wolno odejść. Tylko kobieta kłamie nadal nie rozumiesz. Wykorzystujesz to że ona ciebie i pastwisz się na niej. Albo jesteś jej mężem albo u ciebie w domu jest podobnie jak u niej czyli zachowujesz się tak samo jak jej mąż. Założę się że ten jej "mąż" korzystał z tych idiotycznych kursów no i przeholował
artagnan maż ma być jej kochankiem i przyjacielem a nie wrogiem. W małżeństwie trzeba się cały czas starać z OBU stron jeśli jedna ze stron się nie stary w tym przypadku jej mąż bo zmienił się jak pisze to druga strona ma prawo o rozwód.Jeszcze raz powtarzam twoje kombinowanie przeinaczanie faktów(już ktoś moze i ty w innym nicku napisał jakoby wszyscy faceci kłamali czarowali a kobiety stosują makijaż) Kolego więc nie czaruj bo wiem i ty też wiesz iż masz coś nasumieniu. Jest takie stare przysłowie na złodzieju czapka gore. I tu się to doskonale sprawdza.

Ja też to widzę. Koleżanko znajdź pracę nie uprawiaj z nim seksu, zamknij firmę weź rozwód na przekór też systemowi

Walcz o siebie tu masz dobry start http://uciekamydoprzodu.blog.pl/

Anitko,
Zwróć też uwagę na kolejność działań jakie musisz podjąć, tak jak pisał Paweło, najpierw znajdź pracę i równocześnie zamknij firmę, która generuje tylko niepotrzebne koszty. Potem rozwód.
Nie uda Ci się tego zrealizować w kolejności, o której tu wspominałaś czyli rozwieść się a potem spokojnie zamknąć firmę i znaleźć pracę.
Będziesz zarabiać, poczujesz odrobinę niezależności, wzmocni to Twoją wolę walki o siebie, samoocenę i wiarę w to że się uda, doda Ci sił do przeprowadzenia rozwodu. Na wewnętrzny spokój trzeba będzie jeszcze trochę poczekać.

Anitko...
Powiedz szczerze tak jak myślisz... Ku czemu ta firma Twoja jest jemu potrzebna?
Nie zapoznalam się jeszcze dobrze z Twoimi wpisami, przyznaję. Niemniej jednak odnoszę wrazenie, ze piszesz chwilami o mnie.

Najtrudniej jest ruszyć z miejsca. Zdobyć się na odwagę, żeby o siebie zawalczyć. Potem już wszystko pójdzie siłą rozpędu Zacznij od wizyty w MOPS-ie i konsultacji z prawnikiem. Najważniejsze, żebyś się przestała bać ! Wbrew pozorom jesteś w dość komfortowej sytuacji. Masz swój dach nad głową, dzieci na utrzymaniu nie masz, a i w najgorszej sytuacji tata zapewne pomocy Ci nie odmówi

Po co reagujesz na jego posty - nie widzisz, że celem tego trolla jest wyprowadzenie Ciebie z równowagi?

Ja również mogę uznać za trolla osoby które wciskają jakieś fantasmagorie.

Ależ sięrozciągnął ten wątek. Zwykłe bicie piany. Wszystko zostało powiedziane na początku - wyrazy zrozumienia, zapewnienia, praktyczne porady. Gdyby autorka się chciała rozwieść, to by już pozew złożyła - a ona siedzi na forum i rozwleka temat. Rozwód dziś łatwo uzyskać, jest XXI wiek, więc nie wiem, na co tu czekamy? Aż Artagnan wyrazi aprobatę?

Pterodaktylu, czytaj uważnie. Tytuł brzmi: """CHCĘ ROZWODU"""
Ja sam osobiście podałem co jest potrzebne.
Dokąd się udać.
Gdzie złożyć.

A tu jakaś pani wypisuje bzdury, że autorka potrzebuje zgody d'Artagnana.
No i tak rozumują kobiety.
Autorka tematu nakręca spiralę wydarzeń.
Podsyca atmosferę otoczenia (czytaj forumowiczów )
Jeden z nich mało odporny na jej działania z premedytacją został nawet poproszony o lżejsze słownictwo co niniejszym czynię.

Dla mnie jest to zwykła podpucha znudzonej osoby.
Bo jak to zrozumieć że ona w obecności męża pisze sobie takie histerie na forum dla zmartwionych...........
Przecież to jawna prowokacja, która aż śmierdzi na kilometry.
Ten mąż tyran i jak go nazywacie przemocowiec na pewno widząc ją przed kompem od razu by pogonił że marnuje pieniądze na prąd, nie mówiąc że kolacja nie gotowa, gary nie pomyte no chałupa nieogarnięta............
Ja wypisuję się z tego kółka różańcowego.

Pterodaktyl poczytaj sobie co ta Anita wypisuje. Jak jej mąż stracił pracę to ona się z tego cieszył, wyśmiewała z niego. I tak postępuje żona która podobno chce rozmawiać z mężem ?

Wcale się nie dziwię że w takiej sytuacji facet w swojej zapamiętałości ogranicza babie kasę i wypomina jej każdy7 grosz wydany na nią. W końcu ludzie są tylko ludźmi i uraza długo pozostaje i w głowie i w sercu.
Ale po takim wydarzeniu u sprawczyni zamieszania zatarło się wspomnienie kto pierwszy podrażnił lwa.
Ważne jest że teraz ona "cierpi" znęcanie "psychola".

A w ogóle cała historia zaczęła się ok. 4 lat temu. Czyli w rok po ślubie..............
To albo brak spójności pomiędzy tym co ona pisze, albo to są zwykłe kłamstwa.
W każdym razie nie ma w tym za grosz sensu i prawdy. Ale ludzie się nakręcają.

Proponuję wziąć każdy wpis Anity i powoli poczytać to co ona nawypisywała.
Wiem że w ferworze walki i w natłoku ilości wpisów zaciera się sedno sprawy.  ""ONA CHCE ROZWODU"""
Ale dociera do wszystkich e d'Artagnan uwziął się na biedną, nieszczęśliwą Anitę.

Nie dość że mąż znęca się nad nią "PSYCHICZNIE" to jeszcze na forum ktoś chce ją skrzywdzić..................

Anita, masz prawo odejść, jeśli nie jesteś szczęśliwa. Małżeństwo to nie dożywotni wyrok, jeśli chcesz rozwodu, to po prostu zrób pozew.
Masz prawo do szczęścia i świętego spokoju, jednak musisz sama o to zawalczyć, postawić się.

Artagnan - nie wiem, w jakim celu jesteś na tym forum. Jedno jest pewne - nikomu nie pomagasz, a jedynie się ośmieszasz. Ale kontynuuj, bo zapewniasz niezłą darmową rozrywkę innym forumowiczom.

Powtarzam - pierwszy poważny kryzys, a Panna się ewakuuje.
Artagnan - cięty ale wg mnie ma dużo racji.
Z opisu autorki bije po oczach brak szacunku dla męża, ona ma tezę i teraz chce do niej dostosować rzeczywistość.

Autorko, jeszcze Cię nie pobił mąż ... ale gdyby uderzył to .......
Co jeszcze byłoby gdyby ? Pomyśl jak go sprowokować.

Autorka niedojrzała do małżeństwa. Prawdopodobnie mąż wcale nie wie o wielu rzeczach, które tu piszemy.
No więc do dzieła, szukaj haków na tego wrednego męża.
Nie prościej po prostu złożyć pozew ? Masz prawo, nie kochasz i tyle, wręcz gardzisz nim.
Qwa, żenada.

bullet, czepiasz się że z rozpędu nie napisałam jednego słowa ale jak widać tego do czego się odnosiłam nie przeczytałeś widocznie: pterodaktyl pisał: "Myślę, ze na szczęście są osoby (tu też i Autorka wątku), które kwestią rozwodu ...mimo wszystko traktuja jak ostateczność, jak coś wyjątkowo ważnego. " i temu przyznałam rację.
Pierwszy poważny kryzys? - człowieku piszę wyraźnie że to trwa od 4 lat choć wcześniej miało trochę inną formę. I skoro przyczepiłeś się do mojego pominięcia słowa "nie" to naprawdę myślisz że traktując lekko małżeństwo trwałabym w tym związku tak długo? Czyż wtedy nie powinnam 4 lata temu chcieć rozwodu bo mąż odmówił mi pieniędzy?
I nawet mężczyźni którzy biją swoje żony przychodzą potem i je przepraszają, obiecują że to się nie powtórzy i są kochani do następnego razu - mój mąż nigdy nawet mnie nie przeprosił za swoje słowa! A gdy się domagałam aby powiedział "przepraszam" to słyszałam:"ale o co ci chodzi?, dobra niech ci będzie - przepraszam - zadowolona?" - nie było w tym ani kawałka skruchy czy żalu, tylko wyrzut i pretensja. On uważał że nie zrobił nic złego, obrażając mnie i poniżając.
I co do obdukcji to odpowiedziałam na słowa Sponi która pisała że i tak bym obdukcji nie zrobiła bo by mnie nie było stać finansowo.

Cynicznahipo, jestem pewna że chce odejść i tu nie ma żadnego wahania. Owszem mam obawy, obawy o to czy uwolnienie się od niego jest możliwe i czy dam radę. Przez długi czas wmawiał mi (i jak widać dość skutecznie:/ ) że jestem beznadziejna i nie dam sobie rady i że uwolnienie się od niego w ogóle nie jest możliwe i choć chciałam mieć nadzieję że jednak mogę się z nim rozwieść do dopiero tutaj zostałam przekonana że to możliwe. Właściwie to nadal się przekonuję że tak jest.

Dla mnie do niedawna nie było to takie oczywiste. I nadal nie jest łatwe mimo że nie mamy na dzieci i mam gdzie mieszkać (podobnie jak on). Iść do pracy i zamknąć firmę (bo tą kolejność jednak wolę) - oczywiście, tylko tego też nie zrobię z dnia na dzień bo na pstryknięcie palcami nie znajdę pracy (ot myślę i mam - to tak niestety nie działa, i choć wielkie bezrobocie jakie powszechnie panuje to wielka bujda to jednak a przynajmniej tu gdzie mieszkam umowę jakąkolwiek, nawet śmieciową dają niechętnie a w przypadku rozwodu to nie powiem w sądzie że pracuję na czarno). I problemem jest nie tyle spakowanie siebie i wyprowadzenie co spakowanie a dokładniej "pozbycie się" męża z domu - raz że mieszkamy u mnie a dwa że on też ma swój dom tyle że on nie chce się wyprowadzić. To co dla ciebie (i nie tylko) jest proste dla mnie takie nie jest.

Charakterystyczny dla związków z osobą ze skłonnością do przemocy jest okres " noszenia na rekach". Najpierw jesteś na piedestale, po to żeby on ( lub ona) potem ciebie z niego zrzucił, a ty szukasz winy w sobie. Myślisz, że widocznie w jakiś sposób się zmieniłaś, że teraz jest dla ciebie inny, że jego pretensje są uzasadnione. 
Brakuje mi też w twoim opisie fazy tzw. "miesiąca miodowego".
Ofiary przemocy są zazwyczaj zdezorientowane. Partner bywa wyjątkowo dobry.
Aby zaszła przemoc jedna strona musi być zależna od drugiej. Krok po kroku bada na ile może sobie pozwolić i dąży do uzależnienia od siebie.
Ty nie jesteś jeszcze w sumie tak bardzo zależna od męża. Mieszkacie w twoim mieszkaniu, masz ojca, jesteś młoda, nie macie dzieci, nie dąży do odizolowania cię od osób, które mogłyby ci pomóc. W sumie możesz łatwo odejść.
W twoim małżeństwie ewidentnie dzieje się źle. Nie każdy jednak sknera i cham jest osobą stosująca przemoc.
Nie powinnam oceniać, ale ty nie piszesz moim zdaniem jak typowa ofiara przemocy.
Moją uwagę zwróciła informacja o przemocy u ciebie w rodzinie ( babcia). To niepokojące. Możesz mieć skłonności do powielania schematu.  Podświadomie wybierać partnerów ze skłonnością do stosowania przemocy lub być w tym temacie przewrażliwiona.
Myślę, że powinnaś porozmawiać z prawnikiem, może udać się do psychologa.
Za łatwo poszło zaszufladkowanie twojego męża. Patrzysz trzeźwo na sytuację. Nie jesteś zdezorientowana i mocno z oprawcą związana.
Gdyby twój mąż miał skłonności do stosowania przemocy to dziecko bardziej by cię do niego przywiązało. Z dzieckiem trudniej byłoby ci odejść. Byłabyś od niego bardziej zależna.
Jego zachowanie moim zdaniem nie jest typowe dla osoby stosującej przemoc, a twoje dla ofiary przemocy.  Jest to jednak tylko moje zdanie...

Anita, skoro mąż taki na kasę chytry, to podpowiedz że Ty pójdziesz do pracy (możesz na zmiany np., żeby nie kolidowały z godzinami sklepu bardzo , są prace na nocki -np. rozkładnie towaru w supermarkecie, magazyny ) , i jak dostaniesz etat to będzie on mniej płacił za firmę .

Inna opcja - pożycz od ojca , i wywal wszystko na ławę .
Męża możesz wymeldować jako właściciel.

Anitka mieszkasz u siebie, masz koło siebie ojca. Nie masz obciążeń finansowych i nie jesteś związana z mężem dziećmi. Dodatkowo masz swoją firmę. Opłacane świadczenia. Możesz coś pokombinować w ramach swojej firmy. Możesz starać się o dofinansowanie na swoją działalność.
Dziewczyno to co dzieje się u ciebie w małżeństwie jest złe, ale czy twój mąż stosuje wobec ciebie przemoc...
Po tym co napisałaś uważam, że nie.

Dokładnie I właśnie to, moim zdaniem,  może tylko zbyt rozwlekle i niekoniecznie odpowiednimi argumentami, starał się Wam udowodnić artagnan. Po prostu mężowi wyrwało się parę dosadnych słów na temat zachowania i podejścia żony do niego, więc się pani obraziła i postanowiła go wyeksmitować z życia.
Autorko, dziwię się, że on jeszcze z Tobą jest. Jakbym ja miała w chacie pasożyta z mega roszczeniową postawą, który potrafi rozmawiać tylko o sobie, kieckach i perfumkach, a myślenie i wypowiedzi miałby na poziomie gimnazjum...to nie wiem, czy i mnie by nie poniosło.
Babo, poradzono Ci tu, pogłaskano po główce, objechano troszkę, co oczywiście wywołało urazę, bo nie stać Cię nawet na odrobinę samokrytyki. Teraz czas na ruszenie czterech liter i wzięcie się do roboty. Nie wierzę w to, że mąż zabraniał Ci iść do pracy. Ale nawet jeśli, to nie jesteś niewolnikiem, a w przysiędze małżeńskiej i prawie nic mu nie daje takiego przywileju. Jeśli nie zechce Cię utrzymywać przez ten miesiąc do wypłaty pożycz od taty na życie i jakoś to znieś. Bierz na razie jakąkolwiek fuchę, nawet i na czarno, a szukaj w międzyczasie lepszej. Skończ z tym użalaniem się i szukaj sposobów na samodzielność. Jak pójdziesz do pracy, faktycznie myślenie Ci się zmieni, raczej na lepsze, i wtedy postanowisz, co z mężem.

Nie usprawiedliwiam zachowania męża Anitki. Człowiekowi należy się szacunek.

Anitka nie ma sensu drążyć tematu przemoc czy skąpstwo i chamstwo.
W sytuacji przemocy, również ekonomicznej możesz dzwonić na niebieską linię.
Potrzebujesz porady prawnej. Koszt to zwykle 100zł. Ale może najpierw zasięgnij opinii, do jakiego prawnika się udać, żeby był dobry, polecony a nie z przypadku.
Firma może i dobrze, że jest. Zawsze możesz zawiesić działalność. Masz gdzie mieszkać. To podstawa. Jesteś zdrowa, zdolna do pracy. Dasz radę. Musisz się tylko poradzić prawnika jak masz wszystko rozegrać. Np co z seksem. Jak to wygląda od strony prawnej, żeby uzyskać rozwód.
To są twoje decyzje. Wolno ci się rozwieść z mężem, bo już go nie kochasz, uważasz, że źle cię traktuje, nie podoba ci się, że wydziela ci pieniądze i nie chce mieć dzieci.
Zresztą najlepiej niech poradzi ci prawnik co napisać.
Nie liczyłabym natomiast za bardzo na udowodnienie mu stosowania przemocy, bo to jest podobno trudne i tak jak pisałam wcale nie musi mieć miejsca w twoim małżeństwie.
Możesz dowiedzieć się w banku czy dostałabyś jakąś pożyczkę na firmę. Choćby niewielką kwotę - tak żebyś miała na prawnika.
Szukać źródła dochodu, żeby mieć się za co utrzymać i z czego spłacić pożyczkę. Nie podejmowałbym żadnych kroków typu wymiana zamków czy spakowanie męża bez uprzedniej konsultacji z prawnikiem.

Drodzy Państwo forumowicze.
To że mnie nerwy poniosły w tym akurat topiku więc Państwa przepraszam, ale nie autorkę.
Skoro ja, obcy człowiek "wyszedłem z nerw i stanąłem obok", to wyobraźcie sobie jej męża który ma ją na co dzień.
I co dzień wysłuchuje jej bzdurnego lamentowania.
Przecież ona sama nie wie czego chce. Na każde słowo, poradę, wyjaśnienie, podanie informacji, ona ma zawsze jakieś ale w poprzek.
Dla jej ojca małżeństwo to święta sprawa. Ale sam zastrzegł że nie podoba mu się sposób ich rozmów.
Nie wiadomo czy na pewno chodzi tylko o jej męża, być może miał na myśli własną córkę.
No ale skoro ona ma męża, więc to mąż musi się z nią użerać.
Anita nie chce iść do pracy, nie chce zlikwidować fikcyjnej firmy która przynosi straty zamiast zysków.
Nie wyeksmituje męża ze swojego mieszkania..............
Ona nic nie zrobi. Zróbcie to za nią.
Dajcie jej parę milionów do ręki, ona je roztrwoni w trymiga.
Zatrudnijcie ją fikcyjnie gdzieś tam, żeby miała ZUS zapewniony.
Wnieście za nią pozew o rozwód.
Opłaćcie adwokata.
Przeprowadźcie podział majątku, no bo ona to właściwie ma tylko 1/4 domu, 3/4 należą do tatusia, a mąż ma całą własną chałupę.......................

No można tak ciągnąć w nieskończoność.

[treść poniżej poziomu forum - usunięte przez moderatora]

TO JEST PROWOKACJA.

Mało decyzyjnej tzn? Proszę rozwiń.
Jeśli chodzi o kłótliwość to tak, przyznam że mam taką tendencję - gdy coś mi się nie podoba to mówię o tym i gdy wiem że mam rację to nie odpuszczę ale nie kłócę się gdy racji nie mam.
Co mam zamiar zrobić z tym że mąż traktuje mnie w taki sposób? - Rozejść się bo w to że zmieni swoje zachowanie w stosunku do mojej osoby nie wierzę.
Czy szukam pracy (zarobkowej bo w obecnej tzn swoim sklepie siedzę teraz (od pon. do sob. od 10:00 do 18:00))? - Po zakończeniu pracy w restauracji w której pracowałam przez 3 miesiące 3,5 roku temu szukałam pracy (jakiejkolwiek) ale bezskutecznie (problemem było to że studiowałam niby w systemie zaocznym ale zajęcia i egzaminy mieliśmy też w tygodniu - gdy pracodawca słyszał że studiuję to dziękował, fakt nie szukałam pracy daleko od domu bo mężowi to nie odpowiadało - chodziło mu o dojazdy), potem przestałam szukać słysząc od niego że w restauracji nie mogę pracować bo jemu to nie pasuje, w sklepie też nie bo też mu nie pasuje, w tzw "obozach pracy" czyli na linii produkcyjnej też mu nie pasowało bo tam jest tryb zmianowy aż 2 lata temu otworzyłam własną firmę w której siedzę do dzisiaj.
Jaki mam plan? - Znaleźć jakąkolwiek pracę, zamknąć firmę, złożyć pozew o rozwód. W tej kolejności.
Czy coś zaczęłam robić w tym kierunku? - wczoraj pojechałam w kilka miejsc i złożyłam cv. Co z tego wyjdzie zobaczymy ale nie sądzę że będzie wielkie bum - że czekali tam tylko na mnie - szczególnie że nie ogłaszali że potrzebują pracownika. Jutro mąż idzie do pracy (bo dzisiaj ma wolne) więc znów pojeżdżę.

Cynicznahipo, on i tak nie zrozumie. Ciekawe tylko dlaczego nie wypowiada się w innych tematach w których mógłby robić to co lubi, czyli jechać po kobietach jak po łysych kobyłach - tam by mu bili brawo. I nie wiem za bardzo do czego prowokacją miałby być ten wątek? - Dla niego jak ktoś opisuje swoje życie i szuka pomocy to jest prowokatorem. Cóż... nie będę komentować.

Anitko, nie możesz zmienić zamków, dopóki jesteście małżeństwem, niestety.

To, ze Twój ojcie nie wtrąca się w wasze nieporozumienia niech Cię nie dziwi.
Nie on jest mediatorem i w niczym nie moze Ci pomóc.
To twój maz i twoje małżeństwo.
Wierze, ze pomoże Ci po rozwodzie, a w trakcie będzie Cię wspierał, bo na pewno Cię kocha.
Szukaj pracy, nie obsługuj lenia, bozia rączki dała, niech sobie sam gotuje i pierze brudne gacie,
pożycz trochę kasy do pierwszej wypłaty i ratuj sie, dziewczyno, póki czas!

A twój maz to tez sie niezłe urządził. Media zapłacone, dom opłacają rodzice, kupi trochę produktów, zeby mu gosposia gotowała , no, nie dziwie sie, ze nie chce tego zmieniać.
Przecież mu dobrze! Jeszcze jest na kim swoje frustracje wywalić!
A i seks darmowy od czasu do czasu. I żadnych dzieci, przecież to tylko kłopot!
Czynszu tez nie placi? Ani prądu, ani gazu itp?

Jaki ślub braliscie? Konkordatowy?

bullet też się tak wobec swojej żony zachowywałeś jeśli tak to nie dziw się że od ciebie uciekła do innego. To nie jest kryzys a tyrania jednej osoby względem drugiej. Niedojrzałość męża który chce wszystkim rządzić. Bullet czekam na receptę jeśli on nie chce się zmienić. Widać że zabolało cię że ona nie ma kogoś innego...
Czemu pterodaktyl został zbanowany czyżby to była jedna i ta sama osoba...
Czemu nie może jeśli to jej dom ?