ja, on i ten trzeci

Ivy, teraz to ja już tylko oczekuję czy też oczekiwałam od niego prawdy, jakakolwiek by nie była. Czułam się gotowa na taką szczerą rozmowę. Wcześniej troszkę od niej uciekałam starając się zaklinać rzeczywistość. Czekałam na odpowiedni moment i wczoraj pod pretekstem jego smsów, chciałam sprowokować  go do tego. I wyszło mi i nie wyszło. Z jednej strony wyrzuciłam w końcu z siebie co myślę o nim, o jego zachowaniu ale z drugiej strony nic  nowego z niego nie wyciągnęłam. Nie przewidziałam jego reakcji. Liczyłam się z tym, że się obrazi, ale brałam pod uwagę 2 opcje: że zacznie się tłumaczyć (i wszystko sobie w końcu szczerze wyjaśnimy), albo urwie ze mną natychmiast kontakt. Jedna i druga sytuacja by mnie satysfakcjonowała, bo wszystko byłoby już jasne. A on tylko powiedział, że nie chce NA RAZIE ze mną rozmawiać, że potrzebuje czasu by wszystko przemyśleć i że go tym co powiedziałam dotknęłam itd. Mam jednak nadzieję, że po tym przemyśleniu sytuacja się jednak rozwiąże.
Po co to robię? Dla siebie, by za jakiś czas znów nie wracać z sentymentami do niego i nie żałować, że zostawiłam tą sprawę znów nie zamkniętą, bez szczerej rozmowy. Naprawdę wystarczyłoby mi, gdyby powiedział chociażby „bardzo cię lubię bla bla, ale nie mogę zostawić żony bo…”. Cokolwiek, bym mogła postawić z czystym sumieniem na nim kreskę i nigdy już do tego, choćby myślami, wracać. Wcześniej nie miałam jak zacząć takiej rozmowy, bo tak jak pisałam wcześniej, wszystko co mówił o uczuciu do mnie było w czasie przeszłym, w czasie teraźniejszym były tylko deklaracje chęci przyjaźni ze mną, "normalizacji" relacji, więc bez sensu była wtedy taka rozmowa. Czekałam więc na taki moment jak wczoraj, kiedy pisząc że tęskni użył czasu teraźniejszego, co dało mi pretekst do rozpoczęcia takiej rozmowy.

Co do tego ile nasz romans trwał – 6-7 msc. Więc i krótko i długo, zależy jak na to spojrzeć.

Na to wygląda. W końcu chyba musiał być przekonany, że jestem nim na tyle zafascynowana, a on jest na tyle dobry w manipulowaniu mnie,  że nie dostrzegam tej całej otoczki. A nawet jak dostrzegam, to wolę zjeść chociaż kawałek tortu, może nawet zadowolę się okruchami, niż patrzeć z boku jak inni konsumują. W końcu żadne inne ‘ciacho’ tak dobrze nie smakuje. O czym miałam się okazję przekonać
A ja mu śmiałam powiedzieć, że ten idealny tort odbija mi się czkawką i na samą myśl, że inni go dotykają swoimi paluchami przyprawia mnie o odruch wymiotny.

U mnie "fajność" nie idzie w parze z podwójnym życiem, sorry..   Może jest 'fajny' w sensie wizualnym, ale charakter i zasady to ma gówno warte.

Roxann, to tym bardziej nie powiedziałaś mu nic o czym by nie wiedział. Niech nie symuluje zaskoczenia.
Zresztą, ja mam wrażenie, że dla niego każdy pretekst dobry żeby mieć pretekst do tego żeby utrzymywać ten stan zawieszenia między wami a Ciebie na haku.

Błąd, błąd, błąd.
Widzisz teraz? ON zacznie się tłumaczyć, ON urwie kontakt... Nie Roxann, to TY powinnaś urwać kontakt, bez oczekiwania na tłumaczenie. On nic sobie nie ma zamiaru przemyśliwać. On nic nie ma zamiaru Ci wyjaśniać, nie rozumiesz tego? Dlaczego on ma się Tobie tłumaczyć, coś Ci wyjaśniać? Nie jesteście w związku, nigdy nie byliście. Osobą której on się tłumaczy i z którą rozmawia jest żona. Ty jesteś tylko zabawką. I na dodatek świetnie się sprawdzasz w tej roli, on z Tobą robi co chce a Ty później rozkminiasz każde jego słowo, czas przeszły, czas teraźniejszy... nie widzisz jakie to głupie?
Mówię Ci z własnego doświadczenia i z doświadczenia innych - jak Ty z nim całkowicie nie zerwiesz to on będzie się za Tobą ciągnął jak smród po gaciach a TY nigdy sobie nie ułożysz życia. To Ty masz mu powiedzieć że to koniec, nie on Tobie.
Dobrze że zaczęłaś dostrzegać pewne rzeczy, ale jak będziesz nadal trzymać jego numer w odwodzie to to się nigdy nie skończy, a wylezie w najmniej spodziewanym momencie. Wyobraź sobie że poznałaś kogoś w kim się zakochałaś, że planujecie ślub itepe, a tu nagle dostajesz od niego smsa "Kotku, tęsknię za Tobą, tak bardzo mi cię brakuje". Owszem wytłumaczyć to się może i wytłumaczysz, ale co zepsujesz tego już nie naprawisz.

ona tego chce i nikt i nic tego nie zmieni...pajac robi z na co mu się tylko podoba...a ta naiwna teraz analizuje nie wiadomo po co...obraził się to kij mu w mrowisko...niech spada tam gdzie jego miejsce

Nie. Może bardziej prozaicznie: "Zwykli" się mną chyba nie interesują. Zwykli w sensie 'normalni', o normalnych poglądach, potrzebach, itp.
A jeśli już się taki trafiał raz na kilka lat, to kompletnie nie był w moim guście.

A myślałby kto , że dana postawa daje gwarancję szczęścia. Prędzej zmniejsza szansę na wtopę. Zapytałem, bo byłem/jestem Twoim przeciwieństwem.

Ivy, ja tak zrobiłam te 4 lata temu. Urwałam kontakt, jak nie zaprzeczył, że ma żonę. Nie chciałam nawet słuchać jego wyjaśnień. Totalnie się od niego odcięłam prosząc tylko, by uszanował, że nie chcę mieć z nim żadnego kontaktu. I on to zrobił. 
Tylko co z tego, kiedy jak pojawił się kryzys w poprzednim związku, zaczęłam coraz bardziej intensywnie o nim myśleć, analizować jego zachowanie wtedy i potem jak go od czasu do czasu widziałam. Zaczęłam żałować, że wtedy nie porozmawialiśmy szczerze. Idealizować go. Do tego doszły nasze spotkania w tym roku i jego wyznania. Totalnie się pogubiłam.
Nie chcę powtórki, a jak widać nawet po "nowej" znajomości z mundurowym, znów zaczęłam robić to samo - porównywać go do niego. Wiem, że to głupie. Dlatego uznałam, że bez szczerej rozmowy, nie pójdę dalej.

Właśnie. Prawdopodobnie gdyby się pan wspaniały nie pojawił na Twoim horyzoncie to byś o nim wcale nie myślała, a Ty zobaczyłaś światełko w tunelu i za nim poszłaś.
Oczywiście że jak uważasz że jest to Ci potrzebne to z nim porozmawiaj, ale ja Ci gwarantuję że nic z tej rozmowy nie wyniknie. On Ci nadal żadnych deklaracji nie złoży, nadal nic nie wyjaśni, tylko obróci kota ogonem i nadal nic nie będziesz wiedziała. Znam z autopsji. To niestety nie wyjątek, to standard.

Nie wiem jak to wytłumaczyć, mam wewnętrzną potrzebę by go sobie obrzydzić raz na zawsze, ale muszę mieć ku temu "namacalne" powody, dowody. Póki co wszystko się rozchodzi "tylko" o to że jest żonaty - jednak to jakby tylko zmiana statusu, bo dalej jest wobec mnie taki jaki był, ogólnie to też jakby ten sam człowiek. Ja mam świadomość, co za tą zmianą statusu się kryje, wszelkimi siłami próbuję to sobie wyobrazić i przyjąć do wiadomości  ale... myślę, że dlatego idzie mi to tak trudno, bo niestety nie widziałam go z żona, nie chwalił mi się, że wyjeżdża z nią na wakacje, nie powiedział mi, że od niej nie odejdzie (tak jak ten "twój"). Ty to wiedziałaś, widziałaś, a i tak miałaś rozterki. Ten "mój" nigdy nie mówił o swoim małżeństwie, żonie ani dobrze ani źle - bo wcale. Nawet podczas ostatniej rozmowy. A miałam nadzieję, że cokolwiek powie. To mnie najbardziej wkurza i nie daje spokoju.

Ivy ma rację.
Jak chcesz się z tym zmierzyć, to w razie rozmowy zadaj konkretne pytania.

Ivy, zostawmy już tamten romans. Wiem, że zrobiłam błąd, że od razu nie zapytam czy się nie dowiedziałam. Teraz jednak do wczoraj nie miałam powodu/pretekstu by zacząć rozmowę na ten temat. On chciał się ze mną spotkać, bo chciał "naprawić" nasze relacje na stopie koleżeńskiej, zważywszy, że i tak będziemy się od czasu do czasu spotykać, choćby zawodowo. Niby miły gest, jak sam powiedział, że chociażby względu na sentyment, głupio, żebyśmy się "unikali". No jak miałam wtedy zacząć poważną rozmowę o "nas" czy o jego małżeństwie?? Poza sentymentami, które wyartykułował, nie było żadnej sytuacji, która by taką rozmowę mogła sprowokować. Nie składał mi dwuznacznych propozycji, nie szukał bliskości, nie próbował dać mi choćby buziaka w policzek na pożegnanie, czy trzymać za rękę. A to, że patrzył na mnie "maślanymi oczami" czy powiedział komplement, to jakby inna sprawa i pewnie jakbym wtedy zaczęła ten temat drążyć, to by mnie zbył mówiąc, że tak mi się tylko wydaje, że on znów coś ode mnie chce. Zresztą i tak powiedział, przy innej okazji (ew jechania razem na konferencję) że mogę być pewna że z jego strony mi nic nie grozi i że nie ma złych intencji. Dlatego właśnie dopiero wczorajsze smsy, a właściwie z 3 dni (bo nie miałam ze sobą telefonu), dały mi powód do takiej rozmowy. Może gdyby nie ten mój wyjazd, to, że byłam poza "zasięgiem", że nie wiedział, co się dzieje i zaczął panikować (z 10 smsów, jeszcze więcej nieodebranych połączeń), to by dalej nic się nie zadziało. Prawdę mówiąc nie spodziewałam się żadnego odzewu z jego strony w tym czasie, bo po co miałby pisać będąc (jak można by było się spodziewać) na wyjeździjcie majówkowym z żoną?!

Ivy, ja to mu mówiłam, ale jak grochem o ścianę. On zaraz do mnie: przestań się wygłupiać, przecież nic takiego nie robię. Bo niby co złego w tym, że chce mnie odwieźć, czy wypić kawę na mieście rozmawiając o pracy czy na inne (nie prywatne) tematy. Jesteśmy też partnerami biznesowymi i powinnam potrafić się "zachować". W końcu tyle lat minęło...
Nie Ivy, nie boje się, czekałam tylko na odpowiedni moment, by nie zrobić falstartu bez sensu. I wczoraj po przeczytanych od niego smsach się odważyłam. No i co? Nic od niego nie usłyszałam, poza tym co napisałam wyżej

Z pewnością Tyle, że nic o niej nie wiem, poza tym, że jest, widnieje jako "status".

Zgadzam się ze wszystkim, co pisze Ivy71.

Od siebie dodam, że przykładasz rękę do cudzego nieszczęścia.Jak nie Ty, to będzie inna - wiadomo.
Zastanów się trochę nad sobą, te miałkie tłumaczenia, rozkładanie jego " myśli i czynów"na czynniki pierwsze, słabo się robi.
Wszystko to już było - standard.
No pokaż te smsy jego żonie, może razem pójdziecie na kawę? Może wspólnie, we trójkę otworzycie biznes? Przecież to " nic złego", że po waszym romansie takie zostały sentymenty, no nie?
Powiedzieć Ci, co on zrobiłby, gdybyż poinformowała jego małżonkę? Spieprzałby od Ciebie gdzie pieprz rośnie, powiedziałby jej, że byłas łatwa, namolna, że ciągle wydzwaniałaś, że tak go kusiłaś, aż dopięłaś swego, że nic nigdy nie znaczyłaś ( bo to jest niestety prawda) i że byłaś tak w ogóle beznadziejna w łóżku i głupia...
Tak, właśnie tak.
Niny jesteś dorosła, a piszesz jak zagubiona piętnastolatka. Miej jakiś honor kobieto.

Mnie argumenty już się skończyły, by Roxann zrozumiała, że ona rządzi swoim postępowaniem, a nie "urażony" małżonek innej pani.

A ja niestety rozumiem Roxann. Po prostu trudno pogodzić się z faktem, że mężczyzna może wybrać tkwienie w nieudanym związku i nie ma odwagi, żeby coś zmienić.
Mimo, że racjonalnie wiadomo jakie względy o tym decydują, to emocjonalnie trudno to zaakceptować.

Tym bardziej jednak, Roxann powinna trzymać się z dala od tchórza.
Co z niego za męzczyzna w takim razie?
Do okazjonalnego, odlotowego seksu, bajeru i fizjonomii może i był wart zachodu, póki nie ujwnił garbu zobowiązań wobec innej. A teraz?
Czy cokolwiek się zmieniło od czasu zakończenia gorącego romansu?

Wychodzi na to że niektóre kobiety chcą takich misiów uratować dla siebie;)
A im w to graj, bo mogą przebierać w kobietach mając żonę. Pewnie nieżle się zdziwił men Roxan gdy zobaczył ze az tak ja ruszyła wiadomość o zonie. A przecież nie powinna się złościć. Widać ze od początku jej na poważnie nie traktował.

Napisz mu, że omówisz z nim wszystko jak już będzie wolny.

To zapewne nigdy nie jest czas na takie rozmowy.
Czy Ty z nim kiedyś rozmawiałaś o jego żonie?

O ku.. ale tekst.
Roxann, przecież on Cię traktuje jak 'córkę', którą się strofuje.

Ja myślałam, że Ty mimo wszystko się szanujesz trochę, że on Cię naprawdę "jak księżniczkę" traktuje, a nie niepełnosprytną..

Macie relację w stylu: Pan -uległa. Nie żartuję.
Roxi, masz uległą rolę w tej relacji, czy chcesz to przyznać czy nie.
Słabo

I dochodzimy do przyczyn, z jakich chce się z Tobą spotkać. Szkoda, że tego wcześniej nie napisałaś. Nie spotykaj się z nim. On i tak nie doceni Twojej pomocy, tylko wszelkie zasługi przypisze sobie.

A to Wy musicie ze sobą współpracować, jak jesteście partnerami? Nie da się tego uciąć?

Niezależnie od pobocznych powodów wkręcania Autorki w "odnowienie" znajomości, to Ty,  Roxann, musisz uznać, że "tamto" już skończone.
Dopóki tego nie zrobisz (a dotąd nie zrobiłaś), gówno wyjdzie z Twoich rzekomych starań "ograniczania kontaktów" do sfery służbowej.
On ma szersze kompetencje, Ty mniejsze.
Jednak wychodzi na to, że owe komepencje przyznano mu na wyrost, skoro musi korzystać z pomocy "przyjaciółki", która lepiej poradziłaby sobie z jego projektem.
Ty oczywiście, z radością udzielisz mu pomocy. Boć to...  przyjaciel.

Elle
Bo rozum to jedno, a uczucia i emocje to drugie.

Myślę, że teraz te nasze stosunki koleżeńskie się same unormują, ale już bez żadnych podtekstów w tle. Póki nie powiedziałam mu o tym co myślę o jego zakłamaniu, mogło mu się wydawać, że znów mnie urobi. Nie śpieszył się, zapewne chciał swoim zachowaniem mnie przekonać, że jego intencje są czyste, bym straciła czujność. Ja byłam jednak przekonana, że to tylko kwestia czasu, aż przestanie się tak pilnować i ważyć słowa, bo to się da wyczuć. Zresztą swojego czasu dość dobrze go poznałam i jego zachowania, reakcje w dużej mierze są dla mnie przewidywalne. Dlatego i ja czekałam na odpowiedni moment by zacząć rozmowę na niewygodne dla niego tematy. Z pewnością teraz  duma munie pozwoli być dla mnie w dalszym ciągu miłym, a już tym bardziej ze mną flirtować. Zresztą już w smsie dzisiejszym da się wyczuć dystans. I dobrze.

Tak, akurat w tej kwestii ma mnie za może nie tyle autorytet, ale bardzo liczy się z moim zdaniem. Niejednokrotnie powoływał się na mnie, przez co i ja zaczęłam być dostrzegana w środowisku i być zapraszana jako ekspert na różne wydarzenia.
Kiedyś nawet wspomniał, że chciałby mieć mnie za asystentkę, ale się nie zgodziłam. Zostaliśmy więc partnerami.

On też mi wiele razy pomagał zawodowo, podpowiadał, motywował. On ma dużo większe doświadczenie i kontakty. Zawsze mogłam na niego liczyć. Jeśli sam nie potrafił mi pomóc, czy odpowiedzieć na jakieś pytanie, to dawał mi kontakt do innej, bardziej kompetentnej w tej kwestii osoby. Zawsze robił to z wielką ochotą i zaangażowaniem.

A ten wątek nie jest przypadkiem potwierdzeniem, że jednak urobił? tylko o tym nie wie.

A nie uważasz Elle, że tu wchodzi mechanizm promocji?
Facet Roxann promował, pomógł wejść w wielki świat..... więc, czemu ktokolwiek ma być na kogokolwiek złym?
A ona mu głowę żoną zawraca. To się wkurzył.
Pomoc faceta, w jego oczach, urasta czasami do wielkich wymiarów. Wcale nie uwazam, że dziewczyna sama by sobie tak dobrze nie poradziła, ale nie wiem, jak on na to patrzy.

Horses, jakiej tam promocji? Gdyby o to chodziło autorka nie płakała by za nim po nocach i nie rozwalała każdego potencjalnego związku z kimś innym.

Ona traktuje te jego próby pomocy i inicjatywę w tym kierunku jako wyraz tego, że TEŻ mu na niej zależy.

Ale sam mechanizm wykorzystywania swoich środków finansowych, kontaktów i innych narzędzi do pomocy kobiecie, z którą chce się mieć seks albo coś więcej jest stary jak świat.
Mnie "mój" pan też bardzo ochoczo się rzucał z pomocą, choć o to nie prosiłam.
Z tymże ja raczej w tym momencie poczułam jak włącza mi się sygnał ostrzegawczy, nie skorzystałam.