ja, on i ten trzeci

No, 6-pak jako jedyny cel w życiu to słabo Ale wiesz, wiele zależy od celów potencjalnej partnerki. U tamtego, o którym wspominałam cele były typowo sportowe, więc ten 6-pak m.in. to był skutek uboczny niejako tych celów, ale też estetyczne cele miał. U mnie nie była to dziedzina, na której skupiałabym się tak totalnie, więc to nie miało szans na dłuższą metę, bo zrywanie się o 4:00 rano żeby zrobić ileś tam km przed pracą miałam już dawno za sobą

laifbot, pewnie masz rację - jestem narcyzem. Ale raczej nieszkodliwym, bo nie jestem specjalnie wyrachowana ani nie pasożytuje na swoich "ofiarach"

No tamten 'mój' był ratownikiem, więc żadne ekstremalne dyscypliny, rywalizacje nie wchodziły w grę - raczej tylko wygląd i forma. 
No nie no niby fajnie mieć faceta ratownika, ale... no nie jestem typem wakacyjnych "lasek", choć niby figurę mam...;/

Ja odniosłam wrażenie, że on wyraźnie podbija twoje ego.
Ani przez chwilę nie zająknęłaś się nawet, że gość ma z sobą problem, bo taka potrzeba kontroli, jaką opisałaś, jest oznaką lęku. Silnego lęku. ZAWSZE.
Ciągle tylko JA, JA, JA

Spokojnie Laifbot.
To wątek Roxann w końcu.

No i super, bo jesteś zarąbistą kobietą.
Ale dlaczego to ja mam Ci to mówić?
Majka nie czytaj.

Przepraszam za offtop.

jakiej????

A ja, emde, dopytałabym, co to dla Elle znaczy być sobą. Kim jest, czego szuka, dokąd zmierza.
Widzimy, że jest inreresującą kobietą, mądrą, z dużą świadomością (szczególnie doceniam), ale dlaczego wciąż błądzi i realizuje się na forum?

Mnie odpowiedź Elle w zupełności wystarcza.
Jeżeli masz ochotę dopytać to "wuala!".

emde, jesteś słodziakiem :*

laifbot,

Ależ ja pisałam otwarcie o swoim spapranym dzieciństwie. W zasadzie tylko (albo AŻ) Mama była dla mnie, ale też tyle na ile mogła, bo miała swoje problemy, ale starała się - to doceniam.
W zasadzie nie mam do Rodziców pretensji, rozumiem dobrze dlaczego tak a nie inaczej było i chyba nie mam komu "wybaczać" bo nie jestem od tego, a jak mówię - robili co mogli w sytuacji w której się znaleźli i biorąc pod uwagę rodziny, w które sami się wrodzili wcześniej.

Zadałaś ciekawe pytanie: dokąd zmierzam i czego szukam. Już o tym kiedyś pisałam. Niczego nie "szukam", chcę się dalej rozwijać, jedynie może chętnie jakiegoś towarzysza do wspólnej drogi Trudno mi powiedzieć do czego "zmierzam", bo pewnie sama na tym etapie wiesz, że nasze myślokształty tworzą rzeczywistość, więc nie ma nic 'stałego', do czego można dążyć jak do skończonej formy, jest tylko proces.

Błądzę, bo mam w sobie pustkę. Nie wiem czy to jest do 'zaklejenia'

Roxann,
tak piszesz, że idealny, że niczego mu nie można zarzucić...
Naprawdę nie widzisz tego, że po prostu trzeba być świnią, aby wielokrotnie zdradzać swoją kobietę?
Tak robi idealny, silny facet?
Sama pisałas, że zdrada to dla niego nie problem.  Z tego wynika, że facet potrzebuje wrażeń na boku i najprawdopodobniej
nie ma w gruncie rzeczy znaczenia, czy jest szczęśliwy w związku. Więc ma duży problem ze sobą, a inni mają problem z nim.
Najprawdopodobniej za jego zdradami nie stoją żadne problemy małżeńskie, tylko potrzeba romansu.
Być może, jesli zdrady wyszły na jaw, to problemy w związku ma.
Nie wiem, jak możesz mieć go za takiego idealnego.

Ciekawie się zrobiło dzisiaj.
Teoria o narcyzmie Autorki i Elle pociągająca, nie przeczę.
Tyle, że chodzi tu w sumie o co innego, niż zwichrowane "Ja".
Moim zdaniem, wyprodukowanie sobie w głowie pewnego wizerunku (w całokształcie, rzecz jasna) mężczyzny, na bazie złego (nie bójmy się tego określenia) doświadczenia będącego udziałem Roxann lub Elle niweczy z gruntu większość zamierzeń odwrócenia tej sytuacji.
No, bo jak?
Roxann nawiedził ideał. Dla niej jednak, za późno, bo zajęty w ten, czy inny sposób. I do tego nieszczery.
Elle miała do dyspozycji gościa, który nie okazał się wartym prawdziwego zachodu, ale wyraźny ślad w niej pozostawił jednak.
Narcyzm, to jednak bardziej złożony problem, niż tylko zawiedzione oczekiwania, wciąż siedzące w głowie.

Laibot,
nie wiem, co jest problemem. Równie dobrze mogą to być niezbyt silne zasady moralne, albo stan totalnego zakochania.
Mnie zaintrygowało, jak można takiego faceta miec za ideał?

laifbot, bardzo trafne podsumowanie

Pewnie dlatego "love" 2 narcyzów ma finał gdy kontakt się osłabia wyraźnie = brak oczekiwanego poziomu atencji i/lub gdy (jak w moim przyp.) jedna z osób zaczyna dawać sygnały zainteresowania innymi osobami.
Tylko to ostatnie akurat to nie wiem czy chodzi o 'rys narcystyczny' czy właśnie instynkt samozachowawczy

Ale faktem jest, że u mnie zainteresowanie moją osobą musi być stosunkowo jednoznaczne i duże i na potencjalnych zainteresowanych "wybieram sobie" (z owych zainteresowanych) tych, którzy są dość intensywni w podejściu i odbiorze. I faktycznie, nie ma nic pomiędzy - bo niżej jest już tylko 'lelum polelum'

Roxan, nie potrafisz przyjąć do wiadomości NIE to, że on jest dupkiem, bo o tym świadczą wszystkie znaki na niebie i ziemi. Wg mnie tak naprawdę nie potrafisz pogodzić się z tym, że to ty nie jesteś kimś wyjątkowym i przy tobie zwykła szuja nie stał się porządnym facetem. Bardzo chcesz wierzyć w to, że masz w sobie rodzaj wszechmocy, zniewalającego uroku, który zmienia syf w szczere złoto. To klasyczne myślenie osoby narcystycznej. Nie jesteś w kontakcie z tamtym facetem jako prawdziwą osobą ale z własnymi wyobrażeniami na jego temat. Każdego dnia od nowa odtwarzasz film, który pozwala się tobie czuć wyjątkową. Bo jeśli on jest zwykłą szują, przez cały czas oszukiwał swoją żonę, przez cały czas oszukiwał także ciebie, i jestem przekonana, że oprócz ciebie były jeszcze inne, to oznacza, że ty NIE jesteś kimś wyjątkowym, A tak, jak już pisałam, dla narcyza nie ma NIC oprócz poczucia wyjątkowości. Zobacz, co napisała Elle. Ktoś bez mocnych zaburzeń narcystycznych dopuściłby do siebie myśl, że jest się zwykłą dziewczyną, która dała się zwabić na lep słodkich słówek i obliczonych na konkretne wrażenie zachowań.  Ale nie ty, bo ty w swoich wyobrażeniach MUSISZ być kimś wyjątkowym. Inaczej jesteś NIKIM, nie potrafisz być zwykłą dziewczyną, którą czasami wprawny uwodziciel mógłby wykorzystać. Gardzisz takimi osobami.

Roxan, ja zostałam zdradzona. Jest dokładnie tak, jak opisałaś. Przykre, ale prawdziwe. Słyszałam mnóstwo różnorakich usprawiedliwień dla wyjazdów, szkoleń, nieobecności w domu. I tak jak ty nie chcesz uwierzyć w ohydne kłamstwa tego faceta, tak samo ja nie chciałam poznać prawdy, bo tak samo jak prawda jest BOLESNA dla ciebie, tak samo bolesna była ona dla mnie. I dla żony tego faceta. Wszystko po to, aby nie czuć bólu.

Zainteresowanie twoją osobą MUSI być jednoznaczne i duże, bo przecież to ty rozdajesz role. Jak komuś nadałaś rolę osoby, która ma się na tobie koncentrować i się tylko tobą zajmować i zachwycać, to jeśli nie wypełnia roli ty jesteś niezadowolona i czujesz przykry ból. Zatem trzeba się bólu pozbyć. Dosłownie. Usuwasz taką osobę z otoczenia. Sama chcesz niezależności, prawa do eksperymentowania, ciągłego poszukiwania i zmiany, ale w żadnym wypadku nie godzisz się, aby osoba, która mogłaby być z tobą blisko postępowała równie symetrycznie

Roxy, nie neguj tak jednoznacznie tego co laifbot Ci (nam) tutaj pisze. Ona ma racje z tą potrzeba 'wyjątkowości' i doświadczania tylko "wyjątkowych związków" i wyjątkowych relacji.

Narcystyczna osobowość ma tendencje do odbierania relacji dwojako: albo samemu jest się hołubionym/czczonym i wystawianym na piedestały , albo kogoś się wystawia a samemu "czci się" go, a na pewno podziwia. Na zasadzie skoro JA jestem taka wyjątkowa to ten gość też musi być, skoro to zauważył. Mega wyjątkowy.. I tak wpadamy we własne 'sidła' i na koniec kopie nas takie myślenie w dupę. Przemyśl to, to niegłupie wbrew pozorom.

Ja to widzę, tyle że nie do końca moja podświadomość jest gotowa to zmienić. Pewnie z braku lepszych alternatyw.. Ot, nie przekonuje mnie nic, że warto.  Tak jak napisała laifbot - "zwykły"? - nuda ciągle dla mnie. Choć nie ma to nic wspólnego z moim zachowaniem odnośnie 'zwykłych' ludzi na codzień

Prawda.

Tak, zdrada mnie odpada. Pewnie po części dlatego, że brzydzę się ogólnie ciałem obcych osób, no, chyba że to konkretne ciało osoby, którą sobie wybrałam

Człowiek wraca na forum po długiej nieobecności a wątek Roxann jak zawsze zaskakuje

Fajnie się was dziewczyny czyta, naprawdę. Ciężko w sieci o miejsce gdzie dyskusja toczy się na tak wysokim poziomie. A wątek śledziłem od początku i teraz całość nadrobiłem

Skoro już zawitałem to wrzucę swoje 3 grosze - poczytaj dokładnie Roksana, może trochę inny, świeży, męski punkt widzenia trochę sytuację Ci rozjaśni.

Na początek "pan mundurowy" - wiej gdzie pieprz rośnie. Jak najszybciej, serio.  Takie kontrolowanie, snucie planów po 2? tygodniach znajomości to po prostu zaburzenie psychiczne, wynikające z niedojrzałości, braku pewności siebie, typowe dla 18 latków, którzy zdobyli pierwszą dziewczynę, i "muszą" za wszelką cenę podejmowac niezliczone działania aby ją przy sobie utrzymać, paradoksalnie, rzecz jasna, odrzucając ją od siebie. Do momentu w którym znosisz wieczne telefony, konieczność meldowania co, gdzie i jak robisz, to jeszcze to jakoś wygląda - jest milutki, troskliwy, na rękach nosi. Problem zacznie się gdy wyraźnie dasz mu do zrozumienia, że masz dość. Taki typ z całą pewnością nie przyjmie tego do świadomości, bo w końcu był "taki idealny" i będzie toksyczny i strasznie nachodzący, a z racji takiego a nie innego zawodu - szansa, że jest jebnięty w dekiel jest o wiele wyższa, i uważaj aby nie wplątać się w jakieś bagno.

Co do głównego problemu z tego wątku, mianowicie pana z romansu, to uważam, mimo wielu stron psychoanalizy dokonanej przez innych, że problem jest o wiele prostszy niż by się wydawało a rozwiązanie jest proste i niesamowicie trudne zarazem.

Zwróćcie prosze uwagę na jedną rzecz - każdy z opisanych tutaj facetów kochanej autorki, poza tym jednym, miał jakiś potężnie dyskwalifikujący defekt. Ten najmniej istotny koleś miał bzika na punkcie ciała, na spotkanie nosił pudełko z jedzeniem i bardziej niż ją cenił sobie rozmiar bicepsa, pan z poprzedniego związku jak bardzo kochany nie był, po pierwsze nie pociągał jej fizycznie a po drugie po prostu był aseksualny co rzecz jasna musiało Roksanę do szewskiej pasji doprowadzać i do frustracji, a obecny, o ile można go partnerem nazwać, zamiast być FACETEM to bawi się w jakiegoś big brothera, najchętniej by zamontował kamerę wszędzie gdzie się da, puścił 2 detektywów za nią i ogólnie chciałbym wiedzieć WSZYSTKO, już nie wiem czy gorszy wielki brat, czy impotent, serio, jakbym miał wybierac między ukrzyżowaniem a rozstrzelaniem.

Szczerze? W takiej sytuacji naprawdę niewiele potrzeba aby w oczach takiej kobiety stać się wyjątkowym, właściwie wystarczyłoby być normalnym i już stajemy się w jej oczach 100 razy lepszym od innych. Autorka ma w pamięci te wszystkie fajne chwile z nim (które nota bene zapewne jakieś super-wyszukane nie były), traktował ją tak jak facet kobietę traktować powinien, i to wszystko w pamięci zostało. Dodając do tego niepowodzenia z następnymi facetami nic dziwnego, że tamten wyrasta do rangi alfy i omegi, wystawionego na piedestał super-kochanka. Zauważcie, że opisywane są same emocje jakie w niej wywoływał - "czułam się tak, robił to tak, myślałam tak~~". Dodatkowo koleś do najbrzydszych nie należy, kobietę urobić potrafi, bo skoro tak płynnie się poruszał z autorką, że nie dał po sobie poznać, że ma żonę to oczywistym jest, że to nie pierwszy jego taki wybryk. Nie sposób się dziwić, że Roxann ma miękkie nogi na wspomnienie tamtych przeżyć, skoro nic lepszego nie przeżyła

Wyobraźcie sobie, wsiadacie do luksusowego ferrari, przez  krótki czas sobie nim jeździcie, jest jak w bajce. Zaraz jednak okazuje się, że ferrari ma innego właściciela, a wam pozostaje przesiadka do innego auta - wolnego, brudnego i śmierdzącego. Nie sposób zapomnieć o tym wspaniałym uczuciu jazdy pierwszym autem, prawda? To samo tyczy się autorki.  Pozostaje pytanie - czy jesteśmy skazani na życie wspomnieniem? Ano nie jesteśmy.

Musisz znaleźć faceta, który będzie miał podobne cechy do tego kochanka idealnego, z tym, że nie będzie miał żadnych defektów, w postaci żony czy problemów z psychiką. Nie jest to takie trudne, tylko musisz być bardziej wybredną i powinnaś zacząć selekcję, panów typu mundurowy z automatu powinnaś zlewać, bo takie wiązanie się z byle kim, a ciągłe życie przeszłością donikąd nie prowadzi.

P.S. jeśli wierzysz w jakiekolwiek szczere intencje kolegi z pracy to jesteś w wielkim błędzie.

pozdrawiam

Dużo prawdy w tym stwierdzeniu. Nie sądzę, żeby ktokolwiek chciał wejść w związek, w którym nie czuje się i nie jest zapewniany o swojej unikalności/wyjątkowości.
Także trochę być może przesadzamy z tym narcyzmem Owszem, nie wszyscy chcą być traktowani jak "księżniczki" czy "królowie" przez swoich partnerów, ale czy jest w tym coś złego tak na dobrą sprawę? W momencie gdy druga strona czuje taką chęć sama z siebie i satysfakcję z traktowania w taki sposób drugiej osoby, to nikomu nic do tego, o ile nie jest to toksyczne.

To też święta prawda.
To tak jak z ładnymi rzeczami..butami czy ubraniami - nie każdego na nie stać , więc niektórzy idą w wyparcie i twierdzą, że oni to by się zadowolili zwykłym butem z CCC, nie potrzebują pięknie wyprofilowanych szpilek dajmy na to czy dizajnerskiego płaszcza. Jasne, wierzę. JA też bez wielu gadżetów się obejdę, co nie znaczy, że gdyby mnie było stać to bym sobie ich odmawiała
To samo z 'autopromocją', a czasem - daj Boże tzw. 'urokiem osobistym' po prostu, gdzie wcale na autopromocje nie trzeba się silić - ktoś ma ten dar, inni nie lub w mniejszym stopniu. I za tym idą określone profity z reguły, chciał nie chciał.
Czy zawsze idzie za tym zaburzenie osobowości? Ano nie zawsze.

Pewnie tego samego, a nawet jeśli nie, to na pewno chce czego w zamian

Laifbot, z większością tego co piszesz się zgadzam - ma to sens i sama pewnie podobne rzeczy gdzieś na Forum pisałam Btw. cieszę się, że do nas dołączyłaś , lubię jak od czasu do czasu ktoś wtrąci swoje refleksje i na mój temat, bo dlaczego nie? Nie uważam się za świętą krowę ani kogoś nieomylnego, lubię zastanowić się czasem sama nad sobą.

Ale odnośnie tego co powyżej - nie wiem na ile Roxann, ale ja raczej postrzegam siebie za w miarę przeciętnie prezentującą się kobietę, może o tyle "nieprzeciętną", że nie mam typowo słowiańskiego typu urody czy rysów - to mnie wyróżnia, aczkolwiek to nie ja zaczęłam to jako pierwsza zauważać, co ludzie. Z czasem to od nich 'przejęłam'.
Za mega inteligentną też się nie uważam, co najwyżej ponad przeciętnie inteligentną Ale tego raczej nie da się długo ukrywać, bo ludzie rozmawiają ze sobą.
Generalnie mogłabym dalej wymieniać swoje 'zwyczajne' cechy, a jedyna 'niezwyczajność' w podejściu zachodzi chyba wówczas gdy jakiś mężczyzna wkracza do mojego obrazka i zaczyna się interakcja, która zazwyczaj ma podobny w miarę przebieg.

Z grona tych, których jakoś tam w życiu zainteresowałam, przeważał model interakcji, który opisałam. Dlatego przywykłam do pewnego schematu.
Jednocześnie mam pełną świadomość, że istnieje gros mężczyzn, na których nie robię żadnego wrażenia i "biorę to na klatę"

Dlatego trudno tu mówić o jakimś 'zaburzeniu' ostrym o tyle, że ja mam dystans do wszystkiego w co wierzę i co mi się 'wydaje'. I w każdej chwili gotowa poddać dane przekonanie w wątpliwość, tzn. nie przywiązuję się zbytnio do tego jak mnie inni postrzegają. Wbrew pozorom i na co mogłoby wskazywać to co opisałam odnośnie mężczyzn i podejścia do nich.

Elle, myślę o tobie ciepło, tzn. czuję, że bardzo nad sobą pracujesz, nie uciekasz od swoich ciemnych zakamarków i pragniesz związku na głębokim wielopłaszczyznowym poziomie porozumienia, ale w praktyce to się nie udaje, bo bojkotujesz każdą ewentualną nić porozumienia, która mogłaby wyewoluować w poważniejszą relację. Zawsze znajdziesz coś do czego można się przyczepić, co nie pasuje do twoich wyobrażeń (zdrada jest dla mnie jasnym elementem dyskwalifikującym).
Czy nie mogłabyś komuś, kto wzbudza twoje zainteresowanie i rokuje na przyszłość poluźnić nieco kryteria? Możesz pokazać się jako może nie słaba kobieta, ale taka, która bywa krucha i delikatna? Bo przecież taka TEŻ jesteś. Możesz uznać, źe możesz się mylić w swoich ocenach? Bo przecież czasami się mylisz.
Możesz przyjąć, że partner mógłby być nieidealny, mieć słabe dni, upierdliwe cechy charakteru, które towarzyszą innym bardziej interesującym zaletom?
Czy mogłabyś po prostu przestać się bać, że zostaniesz odrzucona, gdy ktoś zobaczy twoją pełnię? Pełnię zalet i wad?

W pełni popieram diagnozę Excopa.

Laifbot, znowu zgoda, tylko niuans polega na tym, że ci, którzy szukają kruchej kobitki -misia przytulanki i 'kobiety-balsamu' nie "porywają" mnie swoją osobowością i podejściem do seksu (jeśli wiesz o co kaman ), a ci, którzy porywają nie szukają kruchej kobitki.
Dlatego jestem w 'rozkroku' i mnie ciągle podwiewa

W tym coś jest.. Zazwyczaj mężczyźni, którym dałam do zrozumienia, że coś w ich zachowaniu mi się nie spodobało a raczej sprawiło mi przykrość/dyskomfort, wyrażali (szczere) zdziwienie faktem, że ja w ogóle to przeżywam. Czyżby?
Albo było im tak wygodnie.

Nie wiem co to jest, ale ja naprawdę nie mam potrzeby bycia "silną i niezależną",  ale odnoszę wrażenie, że w dzisiejszych czasach mężczyźni nie mają szacunku do 'kruchych' kobiet. Pewnie ma to związek z tym, że tak jak pisałaś - sami oczekują schronienia, a po drugie nie mają ochoty nikim się "opiekować", a delikatność i wrażliwość jednak skłania do przybrania innej niż koncentracja na sobie postawy, może stąd niechęć.

Takie jest moje doświadczenie. NA pewno nie jedyne i słuszne, bo przecież są kobiety delikatne w szczęśliwych związkach, ale jakoś nie są moi udziałem.

Laifbot, trafiłaś w sedno - chyba nie potrafię tego wypośrodkować.

Moja relacja z Ojcem wyglądała tak, że jako małej dziewczynce nie wolno mi było okazywać słabości (płaczu, gniewu, żalu, itp.) , podobnie zbyt dużego rozbawienia, radości - ogólnie wszystko we mnie mojego Ojca wku....ło. Mogę śmiało powiedzieć z perspektywy czasu, że - jakby to dziwnie nie zabrzmiało - nie przepadał za potomkami płci żeńskiej , w przeciwieństwie do jedynego potomka płci męskiej w osobie mojego braciszka. Tyle dobrze dla niego.

W każdym razie, z Ojcem kontakt emocjonalny od zawsze był na poziomie zerowym. Mama próbowała to jakoś nadrabiać, co przypłaciła załamaniem nerwowym m.in., oczywiście nie udawało Jej się to, bo i nie miało prawa.
Można powiedzieć, że byłam między młotem a kowadłem - Ojciec chciał żebym była chłopcem i takim trochę "żołnierzem", wszelkie oznaki kobiecości wkurzały go i chyba brzydziły, Mama z kolei chciała żebym była wrażliwa i emocjonalna, bo sama taka była (do czasu), co z kolei było w opozycji do tego jak widział to Ojciec. W efekcie nabawiłam się trochę 'schizofrenii' i musiałam być inna przy Ojcu, inna przy Matce, co było szczególnie trudne w sytuacji gdzie byli w jednym czasie i pomieszczeniu razem

Jak sobie przypomnę moje pierwsze doświadczenia z mężczyznami to zawsze byłam obiektem seksualnym, "mięsem armatnim" - na początku nie rozumiałam i nie miałam za bardzo na to wpływu (jako osoba nieświadoma), z czasem zaczęłam to wykorzystywać i na tym "pogrywać". Skutki raczej opłakane dla mojej emocjonalności i psychiki, że o wyjałowieniu i utracie kontaktu ze sobą nie wspomnę.
Suma sumarum, długo mi zajęło nawiązanie ponownego kontaktu ze sobą.

Dziś jestem tutaj i jestem "jakaś", ale to jeszcze nie to.. W każdym razie, nie mam wątpliwości, że 'szumowina' na różnym poziomie (ale jednak ciągle szumowina) jaką przyciągam, ma związek z tym, co mam w głowie.
A że to co w niej mam jest strasznie pomieszane, to rozplątywanie tego nie jest wcale takie proste, ale doceniam, że próbujesz.

Dlatego widzę dla Elle światełko w tunelu. Podobnie, jak dla Roxann.
Zostać oszukanym i wykorzystanym to dobry powód, by się zamknąć na kolejne awanse. Innych mężczyzn.
Nie jest dziwnym w takiej sytuacji to, że (podświadomie chociażby) "odgrywać" się możemy na tych "innych".
Czy relacja ojciec -  córka w najważniejszym okresie rozwoju emocjonalnego  ma w tym wszystkim większe znaczenie?
Prawdopodobnie tak, skoro ten aspekt przyczyn zauważanych u siebie niedostatków emocjonalnych często podnoszony jest na Forum.
Zresztą, dobre półtora roku temu, spieraliśmy się o to w jednym z wątków.
Pamiętasz, Elle?
Dlatego uważam, że z tą skłonnością do narcyzmu nie jest tak prosto, jak mogłoby się wydawać. Mimo nawet pewnych skojarzeń lub podobieństw nawet.

Mają, mają. Ale to czasy, gdzie presja społecznościowa (poprzez fejsbóczki i tym podobne), "kultura pracy" i inne podobne tego typu zjawiska "współczesności" bardzo silne oddziałuje na ludzi, tworząc armię klonów o "społecznościowym" kręgosłupie moralnym. A w obrębie takiej kultury mamy całą masę iście Orwellowskich sprzeczności.

Każdy niezależnie od płci musi być pozytywny, ciężkopracujący, imprezujący i podróżujący, więc gdzie tu miejsce na wrażliwość i delikatność? nie ma. Musisz robić nadgodziny i zwiedzać kuala lumpur. Jednocześnie, oczywiście.

Wyrażanie negatywnych odczuć to "hejt" uzupełniony "a co sam osiągnąłeś". Argumenty w jakiejkolwiek życiowej sprawie w internecie zastąpić powinno wklejanie CV i wyciągu z konta. No i weź się do pracy, oczywiście.

Powiedz mi Elle, jak w naszej kulturze NIE spotykać ludzi, z którymi miałaś przyjemność? Da się, jasne. Ale po prostu są w znakomitej mniejszości.

Wiesz co, u mnie paradoks (jak zawsze przy okazji sprzecznych potrzeb wysyłanych z podświadomości) polega na tym, że ja szukam - i znajduję (!) , klonów Tatusia, w sensie wykształcenia, osiągnięć, ogólnie podejścia (zakochanie w sobie, pewna doza arogancji), ale początkowo mylą mnie cechy, których też szukam: troskliwość, czułość, hołubionko (mnię, wiadomo) i one przykrywają te pierwsze z początku. A ja jak drobnica w stawie - zasysam ten haczyk i jak już mi w gardle siedzi to wychodzą pozostałe cechy, te pierwsze, jak ze sztancy.

To nie zawsze są "źli ludzie", żeby nie było. Po prostu są tak samo pogubieni i bez kontaktu ze sobą, jak mój Ojciec.
I ja widzę jak oni próbują się do mnie zbliżyć, otworzyć się, ale wzorce są silniejsze i kończy się zawsze tak samo - ktoś rzuca to w cholerę i ucina kontakt.

True. Chociaż ja jestem raczej outsiderem i mnie nie dotyczy ten styl życia za bardzo. Co nie zmienia faktu, że większość panów, z którymi miałam przyjemność to właśnie ten typ.

Roxann, wiele tu już powiedziano, nie będę się powtarzać. Pozwól że zacytuję to co napisałaś w moim wątku:

"ivy71, bardzo się ciesze, że ci się udało smile Twoja historia jest dla mnie pewnym drogowskazem i daje nadzieję, że w końcu i ja się wyleczę z tego "mojego" żonatego. Niestety nie idzie mi to najlepiej. Nie wiem sama dlaczego. Wciąż mam w głowie jego idealny obraz i irytuje mnie to, że ten nowy jest tak bardzo inny niż tamten (choć może to i jego największa zaleta). Myślę, że to dobry człowiek, ale im bardziej go poznaję i im bardziej on się staje nachalny, tym miej mi zależy sad Brakuje mi tych motylków, adrenalinki itd.
Staram się tego żonatego jakoś sobie obrzydzić, ale to trudne, bo ja mam tylko w pamięci jego obraz z tego nieszczęsnego romansu, potem przypadkowych spotkań i tych ostatnich. No i ogólnie nie ma się do czego przyczepić. Nawet nie wiem czy jest z żoną i ogólnie jak wygląda jego prywatne życie. Myślałam, że może jak się dowiem, że np jest z żoną i tworzą "normalną" parę, to inaczej bym na niego spojrzała. Myślałam też, że na tych naszych spotkaniach w tym roku popełni jakąś "gafę", da wprost do zrozumienia, że zależy mu na romansie i że tylko to mi może "zaproponować", ale też nic takiego nie miało miejsca. On chce po prostu mieć we mnie przyjaciela, żebyśmy normalnie ze sobą rozmawiali, spotkali od czasu do czasu bez chowania urazy itd. "

I tak dalej. I tak dalej.

Z Twoim wątkiem jestem na bieżąco i czegoś mi tu brakuje. Spotykałaś się z "żonatym". OK. Nie wiedziałaś że jest żonaty. Ja nie za bardzo doszukałam się faktów z Waszego romansu, wszystko co piszesz to tylko Twoje uczucia, Twoje wyobrażenie o nim, Twoje domysły. Super kochanek, super towarzysz do rozmów, świetnie wyglądający, elokwentny, oczytany, inteligentny i w ogóle och i ach. No to teraz zapytam z grubej rury i jak odpowiesz szczerze to może da Ci to coś do myślenia.

1. Jak długo się spotykaliście zanim się dowiedziałaś o żonie?
2. Z Twoich opisów domyślam się że pokazywaliście się publicznie. Czy Ty przedstawiłaś go swoim znajomym? Czy on przedstawił Ciebie swoim znajomym?
3. Piszesz że nocował u Ciebie. Czy chciał Cię zaprosić kiedykolwiek do swojego domu? 
4. Czy robiliście wspólnie zakupy, czy odwoził Cię na przykład do fryzjera, na basen itepe?
5. Czy przyjeżdżał po Ciebie do pracy?
6. Czy dbał o Ciebie kiedy byłaś chora, odwoził Cię do lekarza, do szpitala, zaprowadzał do ubikacji kiedy nie byłaś w stanie normalnie iść?
7. Czy byliście razem na wczasach, chociaż na małym weekendowym wypadzie?
8. Czy pomagał Ci w obowiązkach domowych?
9. Czy planowaliście wspólnie przyszłość, dzieci, mieszkanie?

Ja znam odpowiedź na prawie wszystkie pytania. Tak Roxann wygląda związek, nie tak jak ten Twój. Czy negatywna odpowiedź na jedno z tych pytań nie dała Ci wcześniej nic do myślenia? Jesteś dorosła a to co opisujesz wygląda jak zawiązek nastolatków którzy nie mają własnego kąta i muszą się ukrywać przed rodzicami (no ten Twój to się rzeczywiście ukrywał, przed żoną i znajomymi), Jedynie motylki w brzuchu i wzdychanie do gwiazd. No jasne, przecież na nic innego ten pan nie mógł się zdecydować bo on już był w związku. Tylko że nie z Tobą. Ty go po prostu nie poznałaś w normalnych życiowych sytuacjach bo nie mogłaś, a teraz wzdychasz do swojego wyobrażenia o panu idealnym, który okazał się totalnym dupkiem a Ty nie chcesz przyjąć tego do wiadomości. On do Ciebie nie wróci. Ty byłaś dla niego tylko rozrywką. I w dodatku on myśli że w dalszym ciągu Cię ma w zasięgu ręki. Przecież wystarczy Ci wysłać piosenkę na emaila czy parę dwuznacznych słówek na smsa.
Szanuj się dziewczyno.

Alexich, dzięki za Twój świeży, męski punkt widzenia. Masz dużo racji w tym co napisałeś. Nawet się uśmiałam czytając Twój post w momencie kiedy pisałeś o big braderze Pan żonaty też pewnie ma skazę i to nie jedną... oczywiście prócz tej wiadomej, dyskwalifikującej. Tylko ja nie wiedzie czemu pielęgnuję w pamięci ten jego "idealny" obraz.

Ja nie widzę nic nadzwyczajnego w tym, że mam pewne 'wymagania' wobec potencjalnego partnera. Nie sadzę jednak, że są wyśrubowane, ani że tacy mężczyźni są mi potrzebni, by podbudować poczucie własnej wartości, czy móc ich wykorzystywać w sposób pasożytniczy. Po prostu mam świadomość jakiego faceta szukam i co mogę dać w zamian, by to się mogło udać. Jeśli facet nie imponuje MI intelektualnie i nie fascynuje jako człowiek (a to jest moje podstawowe 'kryterium') to nie ma o czym mówić. Wole już być sama. I bynajmniej nie czuję się przez to gorsza.

Nie sądzę też, że w sposób ciągły zakładam 'maskę' i kreuję się na kogoś atrakcyjnego. Owszem zdarza się, że nie pokazuję swoich słabości, czy tego, że cierpię, ale z zupełnie innego powodu - nie chcę by się nade mną użalano. Staram się nie przenosić swego bólu, rozterek z życia prywatnego np na pracę. Wolę się np tu wygadać, wyładować emocje, czy też w sporcie. I faktycznie w pracy pilnuje się, bo też to jest ode mnie wymagane. Tu czasem dużo piszę o swoich emocjach, ale nie jestem skłonna do wynurzeń znajomym. Jednak nie jest to 'kreacja' wizerunku. Po prostu zwykle jestem tą, która wysłuchuje i doradza, podtrzymuje na duchu. W odwrotną stronę to tak nie działa. Więc, jeśli już, to tu bym się doszukiwała 'maski' a raczej zamknięcia w sobie.

Ivy, bardzo dziękuję za Twój post. Twoje wypowiedzi są dla mnie szczególnie cenne, bo poniekąd utożsamiam się z tym co przeżyłaś. Oczywiście sytuacje nasze są bardzo różne, ale czytając Twój wątek odnosiłam wrażenie, że Twoje rozterki, nawet pewne zachowania są/były identyczne jak u mnie. Szczególnie na poziomie emocji.

Odpowiedziałam sobie na Twoje pytania i nie zawsze odpowiedź brzmiała "nie". Tak jak wspomniałam wcześniej, nie byłam z Panem żonatym w normalnym związku. Pisałam, że nie rozmawialiśmy o przyszłości bo też uważałam, że na to jeszcze jest czas, że teraz sami się poznajemy. Ja sama potrzebuję troszkę czasu na to by faceta poznać i być na tyle pewną, że chcę go zabrać do np rodziny. Nie wyskakuje z takim pomysłem po 3 spotkaniu. Zresztą, rodzinę mam daleko. Moi znajomi (nie z pracy) go jednak poznali - był na moich urodzinach (tzn jedna koleżanka z pracy wtedy też była, ale to moja przyjaciółka i go nie znała). Ale tak, jedno z Twoich pytań, na które od razu odpowiedziałam "Nie" dała mi do myślenia.. i wtedy zaczęłam mieć podejrzenia. Chciałam jednak najpierw sama się przekonać i niestety miałam rację.

Roxann
Czemu nie możesz przyjąć wersji, że się zakochał, ale i tak nie odejdzie od żony. To jest najbardziej prawdopodobne. To właśnie piszą faceci w takiej sytuacji na męskim forum.

Tchórz.
To jest właściwe określenie.

Gdybyś mu wcześniej powiedziała jak widzisz tą sytuację, nie musiałabyś teraz używać epitetów
Ale może to sprowokuje was przynajmniej do ostatecznego wyjaśnienia wszystkiego.
Wtedy będziesz przynajmniej pewna czego możesz się spodziewać.

hehe dzisiaj czujesz złość na niego ...a założę się że jutro będziesz go przepraszała za zaistniałą sytuacje...