ja, on i ten trzeci

Dokładnie - trzeba brać ich takimi jakimi SĄ, a nie jakimi deklarują, że są lub chcieliby być

A w ich głowach nie trzeba siedzieć, wystarczy patrzeć na działania i porównywać ze słowami, do tych drugich nie przywiązując uwagi zbyt mocno.

JA sądzę mimo wszystko, że ten "mój" jest dość prostolinijnym i szczerym facetem, mówi co myśli na DANY moment. Z tymże szybko mu się to zmienia, bo bliżej mu do oportunisty niż gościa, który odczuwa potrzebę wkładania pracy w relację.

Nie ukrywam, że gdyby nie obrzydzenie wynikające z faktu, że on ileś tam przede mną i po mnie kobiet 'przelizał' to może i bym się pokusiła o spędzenie miło czasu z nim co jakiś czas, ale blokuje mnie świadomość, że on niespecjalnie dba o kwestie zdrowotne na to wychodzi, a raczej profilaktykę - idzie za instynktem ufając, że dana kobieta jest zdrowa.
Dla mnie to niedopuszczalne podejście.

Wiesz, ja im starsza jestem i im mniej kieruję się tym czego społeczeństwo ode mnie oczekuje, tym więcej 'ogarniam' z takich motywacji..

Jak mam być brutalnie szczera ze sobą, to jestem fatalnym wyborem na związek, dla kogokolwiek.
Nie mam skłonności do kompromisów, nie potrafię się "poświęcać" na zasadzie robić coś na poczet przyszłych nieokreślonych bliżej korzyści, potrafię być egoistką, nie specjalnie kieruję się w wyborach li tylko dobrem drugiej osoby (nawet w przyjaźni nie zawsze mi to wychodzi ). Do tego wszystkiego męczy mnie dłuższa obecność drugiej osoby i mam dużą potrzebę przebywania samej ze sobą, ludzie w większości męczą mnie.

Przyznasz że to kiepska 'reklama'

Ja się nawet nie oszukuję że mi kiedykolwiek chodziło o prawdziwy związek z nim. Tu bardziej chodziło o adorację, uwagę i uwielbienie, które zostały nagle odcięte.
I ok, nie płaczę z z tego powodu, na codzień nie rozmyślam o tym jakoś szczególnie, ale chciałabym żeby ktoś znów się we mnie zakochał.. bo to fajne uczucie i tyle.

Ktoś kto mi będzie imponował i kogo z wzajemnością będę pożądać. Inna opcja zakochania mnie nie interesuje.

I cóż, do boju ..

EDIT: Hahahha, i właśnie doznałam olśnienia, dlaczego obojgu nam tak łatwo było to zostawić w cholerę, a jednocześnie byliśmy tak podobni..
Po prostu oboje mamy taka konstrukcję psychiczną, że bardziej zależy/jara nas fakt, że to KOMUŚ bardziej zależy i wiele dla nas w związku  z tym zrobi niż mamy potrzebę samemu być zakochanym i -jak widać - w drugą stronę potrafimy te emocje kontrolować.
Dlatego byliśmy dla siebie trudnymi 'przeciwnikami'. W szachach to się nazywa patowa sytuacja.

Brak dystansu bierze się ze ślepej wiary w jakąś interpretacje danej historii - ślepą i 'jedyną słuszną'
Dystans to przekonanie, że daną historię można interpretować na różne sposoby i tylko ode mnie zależy, którą interpretację wybiorę i do jakiego celu. Mogę wybrać taką dzięki której będę płakać i cierpieć, a mogę tą, która da mi poczucie mocy i siły.

Od pewnego czasu konsekwentnie wybieram to drugie

Oj, a ja myślałam, że to akurat już wiesz i nie łudzisz się.
Myślałam, że Twój problem polega bardziej na 'zbieraniu się do kupy' i rozżaleniu na siebie, że tyle czasu zmarnowałaś na wiarę w iluzję. A tu jednak proszę.. Ty cały czas się nakręcałaś sama. Niedobrze niedobrze, ale.. widocznie do czegoś Ci ta bajeczka była potrzebna
Nic co sobie człowiek wkręca nigdy nie jest bez powodu. Zawsze jest to reakcja na zasadzie: 1. mechanizmu obronnego w postaci wyparcia prawdy np., bp bolesna albo 2. potrzeba stworzenia sobie alternatywnego 'lepszego' świata, w którym dzieje się coś, co realnie nie ma miejsca, a bardzo byśmy tego chcieli.

Co do słów gościa na pożegnanie - owszem, klasyka i co tu dużo gadać cwane, a przy okazji dość cyniczne z jego strony, bo w ten sposób on wie, że trzyma Cię "na haku", dopóki tego nie odwoła. A nie odwoła, bo chce Cię trzymać na haku
No, muszę przyznać, że ten mój jednak Twojego dziada nie przypomina. Może i ponosiły go emocje na haju, ale takich bajeczek to mi nie sprzedawał.

Tak se myślę nieskromnie, że doceniał moją inteligencję może bardziej.

EDIT:
I jeszcze a propos "niespełnionej love.. Jak myślisz dlaczego jest niespełniona?
Ano tylko i wyłącznie dlatego, że ON postanowił , że nie chce żeby spełniona była Proste.

Facet jak mu zależy i CHCE to się stara i szuka sposobu.
Zapytaj Il Condotierro, było mówione o tym.

Wiesz Elle, to jest tak, że problemem są chyba te wszystkie wspaniałe wspomnienia. To jakiego go zapamiętałam z tamtego czasu i to, że siłą rzeczy każdego faceta do niego porównuję. Może nie na samym początku, przy wyborze, ale potem jak poznaje i coś mi w nim nie pasuje, to "tęsknie" a tamtym.
U poprzedniego faceta brakowało mi seksu (jak z tamtym), u mundurowego charakteru, pewności siebie (jakie miał tamten) itd. Nie potrafię tego wytłumaczyć.
No i właśnie, gdybym przyjęła za pewnik tamtą wersję, to ten cały jego idealny obraz by runął, bo wszystko było nie tak, że jego słowa choć piękne były nieszczere, że tylko "grał", stwarzał pozory dla własnych korzyści. I w gruncie rzeczy to zdemoralizowany egoista - dupek!
Ja w głębi gdzieś to wiem, ale chyba sama przed sobą nie potrafię przyznać, ze mogłam się tak bardzo co do jego osoby pomylić jak mogłam kogoś takiego pokochać???? Wstyd!

Edit. Może po prostu nie jestem w stanie przyjąć do siebie tego, że ktoś, kto wydawał się nam bardzo bliski, kto nas niesamowicie zafascynował, był zwyczajnym kłamcą. Zresztą, znam go zawodowo - jest bardzo ceniony, ma dobrą opinię. No więc jak to możliwe????
Nawet jak przypomnę nasze jedno z ostatnich spotkań, jego słowa, sposób bycia... naprawdę nie mogę pojąć, że to "gra" - Nobla powinien dostać za aktorstwo, naprawdę.

Zgadzam się, że brak wyrzutów sumienia czy egoistyczna postawa są "normalne" w sytuacji, kiedy nam na kimś nie zależy. Z tymże, jeśli nie zależy, to i nie chce mi się starać i nie mące w głowie 2 osobie, tylko po to by ją rozkochać i połechtać własne ego tym faktem, jak to jej na mnie zależy. Np jak widziałam że mundurowy za bardzo się wkręca, sama zaczęłam studzić jego zapał, choć z 2 strony jak się teraz wycofam, to też może powiedzieć o mnie że to zła kobieta była, że go wykorzystała, rozkochała w sobie i rzuciła. Tylko ja w tym przypadku, tak jak i z poprzednim facetem nie mam sobie nic do zarzucenia. Mogłam tamtego zdradzić (w końcu tyko seksu mi brakowało), ale nie zrobiłam tego. Mogłabym tego owinąć wokół palca - by mi nadskakiwał, sprzątał, gotował i nie wiem co jeszcze... ale jak nie pojawi się u mnie uczucie (a to coraz bardziej prawdopodobne, bo przez te swoje akcje z kontrolowaniem i osaczaniem mnie, moja fascynacja jego osobą zamiast rosnąć, słabnie), to nie zrobię tego.

Podoba mi się Twoje wytłumaczenie. Myślę, że trafiłaś w sedno.
W końcu jakie poważniejsze plany mógł wiązać ze mną tamten facet, skoro już miał żonę. Może i te jego słowa, czyny były szczere, tylko co z tego?
Wiem, że ludzie się rozwodzą dla innych "w imię miłości", ale to już inna "bajka". Teoretycznie mogłabym sobie chociaż do seksu go wykorzystać, ale wiem, że jestem za słaba psychicznie na takie układy i jeszcze bardziej się zaangażuje i będę cierpiała. Poza tym nie zamierzam mu dawać tej satysfakcji, że jednak znów "uległam".
Dlatego nie potrafiłabym też spotykać się raz z jednym, raz z drugim, bez wchodzenia w bliższe relacje, związki. U mnie to się zawsze dzieje bardzo naturalnie... jak ktoś mnie interesuje, to się z nim spotykam, wtedy poświęcam czas, uwagę... by w końcu podjąć decyzję co dalej, czy ma to sens. Jeśli tak, to samo się już dzieje, a jeśli nie, to dziękujemy sobie i albo zostajemy zwykłymi znajomymi, albo kontakt się całkowicie urywa. Nie potrafiłabym się spotykać z kilkoma facetami w tym samym czasie. Tzn tak mi się wydaje. Uważam, ze wtedy przez to, że uwaga, energia jest dzielona, tracimy szansę na bliższe poznanie, narodzenie się pewnej więzi.
Wiem, że w sytuacji, gdzie nie poradziłam sobie do końca z tamtym żonatym, oszukuję troszkę sama siebie, ale wierzę, że jak się wkręcę w jaką nową znajomość, to przestanę o tamtym myśleć.

Elle, ja myślę, że jestem otwarta, choć już bardziej ostrożna niż wcześniej. I jednak potrzebuję trochę czasu na regenerację, zanim dam szansę czemuś nowemu. Tak jak po poprzednim związku. Pomimo, ze nie było dramatów, bo do decyzji o rozstaniu dojrzewaliśmy oboje od dłuższego czasu, to mimo wszystko musiałam trochę pobyć sama, nabrać dystansu zanim zechciało mi się na randkę wybrać.
I masz rację, że te nowe osoby, bodźce to świetne znieczulacze. Myślę, że gdybym obrała Twoją strategię, dawno bym o tamtym już zapomniała, a przynajmniej znieczuliła. Problem w tym, że jak mi się facet podoba, to ja bardzo szybko się angażuję emocjonalnie i długo się leczę potem, jak coś nie wyjdzie. A jak mi się nie podoba, to nawet nie chce mi się starać i "marnować" energii. Dlatego Twój sposób w moim przypadku się nie sprawdzi, bo nie da się człowieka ot tak przeprogramować. I właśnie, jak coś Ci nie pasuje, to bez oglądania się na przeszłość, koncentrujesz uwagę na poszukiwaniu tego w innych osobach, a ja kompletnie bez sensu wracam do tego co było, szukam w pamięci... no i potem się dziwie, że nie mogę zapomnieć...
Muszę to koniecznie zmienić.

Święte słowa. Myślę jednak, że to problem ogólnie "wrażliwców". Bo tu rozchodzi się o uczucia.
Wiesz, jak facet nie jest mną zainteresowany, to też powiem "ślepy czy zamyślony" i nie rozkminiam niepotrzebnie..., zupełnie inna sytuacja kiedy się zaangażuję emocjonalnie, tak jak z tamtym i nagle wszystko okazuje się być farsą. To są tak skrajne emocje, że nie da się nad tym przejść ot tak do porządku dziennego wzruszając tylko ramionami. Właśnie dlatego, że osoba która stała się nam bliska, którą pokochaliśmy, okazała się być zupełnie innym człowiekiem, niż myśleliśmy - zaczynają więc dręczyć pytania,  jak on mógł, dlaczego, przecież taki nie jest, nie wierzę! I tu może nawet nie chodzi ogólnie o rozstanie, bo jak widać ostatnie przeżyłam bez żadnych dramatów, ale o zaskoczenie, niedowierzanie, próby tłumaczenia, zrozumienia...itd. Przecież osoba, która była wobec mnie taka cudowna, którą podziwiam, "nosze w serduszku", nie mogła nagle okazać się skończonym dupkiem.
Ogólnie dalej mi to do niego nie pasuje. No właśnie, może gdyby był mniej zachowawczy, szarmancki i wprost mówił o co mu chodzi, to byłoby inaczej.

"Ogólnie dalej mi to do niego nie pasuje. No właśnie, może gdyby był mniej zachowawczy, szarmancki i wprost mówił o co mu chodzi, to byłoby inaczej."
A gdyby był mało szarmancki, mało idealny ......to by Ciebie zdobył?
Jest takie powiedzenie, że najlepszy oszust, to ten który wydaje się być tym najbardziej uczciwym.

No właśnie, ja nie odrobiłam tej lekcji we właściwym czasie, tylko urażona niepowodzeniem, zajęłam się czymś innym, co wtedy wydawało się doskonałym rozwiązaniem, bo nie myślałam o swojej porażce, koncentrując uwagę w zupełnie innym kierunku. Jednak po czasie, "braki" związane z tamtym "przedmiotem", zaczęły dawać coraz bardziej o sobie znać... Pewnie dlatego, choć minęło kilka lat, temat wrócił jak bumerang. To co powinnam była przerobić wtedy, robię dopiero teraz.

Roxann, a tak szczerze.. co Cię w tym menie najbardziej ujęło? (Mówię teraz o żonatym).
Już pomijam ten seks. JA podejrzewam, że Ty lubisz tak jak ja zdeterminowanych i konsekwentnych menów, którzy - jak śpiewała Dodzia "Nie boją życia sięee.." nanana, sorry musiałam Mam rację?

A nie lubimy obie 'lelum polelum', co to chciałby, ale boi się..albo chciałby, ale nie wi jak.
A oni nie tylko wiedzą, ale jak chcą (i dopóki chcą) to cisną temat i idą jak po swoje A wiadomo jak trudno dziś o faceta o dominującej osobowości (nie mówię os pseudo dominantach - zakompleksionych chamach).

To jest typ faceta którego nie trzeba specjalnie zachęcać ani pokazywać palcem co ma robić. Ale też nie jest to nachalny i niepewny siebie, osaczający typ.

Ale ich jest więcej, trust me.
Uwierz w to a przestaniesz idealizować gościa, bo narazie uparłaś się, że to jest jednorożec. A jednorożca to on ma w spodniach co najwyżej

No, to teraz Ty opisałaś dokładnie moje niemieckie zauroczenie   Identyko było, jeszcze ciągle powtarzał, że chce się nauczyć mojego świata i poznać mnie w 100%, moje potrzeby itp.
Co ciekawe, to nie były tylko słowa nastawione na zrobienie wrażenia,on naprawdę zadawał sensowne i unikalne pytania (w odpowiednim momencie) i SŁUCHAŁ, co widać było po odpowiedziach, które związane były z tym co powiedziałam ja. Niby taki banał, a ilu facetów to potrafi? Szkoda gadać nawet.

W seksie to samo - po prostu wyciągał wnioski z reakcji i te reakcje obserwował, a nie "Walił jak młot pneumatyczny" przeglądając się niczym narcyz w lustrze w zachwycie nad swoją osobą..

Uwielbiałam też jego poczucie humoru i dystans do wielu spraw i v-ce versa, wiem o tym. Szkoda, że ta obsesja szukania miłości i uwagi z zewnątrz, potrzeba wiecznego 'sprawdzania się' z innymi kobietami rozsadziła tę znajomość.
Też często pytał mnie o zdanie i to w kwestiach na których nie miałam prawa się znać, jak jego praca np. (kierunek artystyczny częściowo, więc tym bardziej..ale to było miłe). Pytał też co sądzę o nim jako o człowieku, jak go odbieram itp., bardzo go to interesowało.
Powiedziałam mu wtedy zgodnie z prawą, jak go widzę..nie do końca była to laurka Przyjął to bardzo dobrze, po męsku, zaskoczył mnie tym pierwszy raz pozytywnie.  I potem zbliżaliśmy się już coraz bardziej i też odkrywaliśmy ciągle podobieństwa, a w zasadzie on odkrywał, ja trzymałam dystans, pomimo, że też je dostrzegałam.
Chyba już wtedy podświadomie wyczuwałam, że to się nie uda ze względu na jego specyficzne bardzo potrzeby w seksie. Część z nich była dla mnie rodzajem wręcz 'nagrody', tak mi się podobało i chciałam dalej próbować, ale część.. wiecie już

Cóż..tak to było.
CZAS PRZESZŁY

A mi tego zmysłowego seksu, takiego 'zwykłego' właśnie brakowało.
Tzn. nie w trakcie ani nie mogę narzekać ogólnie, jak mówiłam, ale..te perwersje i ogólnie 'seksoholizm' jego (bo w sumie trzeba nazywać rzeczy po imieniu) odzierały ten seks z intymności takiej prawdziwej.
W sumie więcej intymności było chyba w naszych rozmowach, często na tematy, które pokazywały jego słabości i lęki - btw, tym też mnie ujął (a czym on mnie nie ujmował? ) niż w seksie, który był bardziej na zasadzie szaleństwa, zaskoczenia (mimo, że nie było nigdy tajemnicą, że będzie w którymś momencie) i jakiejś takiej dzikości. Co było super, ale brakowało 'zwyczajnych' momentów. Dosyć szybko to zauważyłam i to wysokie C we wszystkim zaczynało mnie męczyć..

Najlepszy w pracy, najlepszy w swoich hobby, najbardziej oryginalne i ambitne plany, najbardziej wykręcony seks, najlepsze ciuchy, wszystko musiało być 'naj'.. tak naprawdę to nie wiem kto to wytrzyma i chyba on sam nie daje rady

Wybaczcie, drogie Panie, ale nie mogłem się powstrzymać!
Według mnie, już od początku, tytuł wątku winien brzmieć:
"Ja, on i... jak o nim zapomnieć?"

Reszta, to zaprzeczenie sobie samej, że z innymi może się udać, mimo całkowitego wypełnienia głowy tamtym.:)

Ja myślałam, że wystarczę mu tylko ja. Tym bardziej, że raczej nie miał wtedy czasu na poświęcanie uwagi innej kobiecie, a już na pewno nie w takim stopniu co mi. A skoro sam powiedział, że jak jest uczucie to seks zupełnie inaczej smakuje, to po co miałby psuć ten "smak"??.
Wydawało mi się wtedy to naturalne, że każde z nas "inwestuje" w tą relację, bo chce i widzi w tym sens.
Jak widać i mu jednej było mało, skoro mając małżonkę, szukał wrażeń gdzie indziej. Także to jaki jego obraz przedstawiam na podstawie własnych doświadczeń, może się różnić diametralnie z tym jaki jest naprawdę. A wydawało mi się że go dobrze poznałam, że jest mi taki bliski..
Eh...

Tak zdecydowanie różnimy się w podejściu tym, że ja w pełni zdaję sobie sprawę, że "swojego" MAŁO znam, tak jak mówiłam. I nie chodzi nawet o krótki czas znajomości, co fakt, że jest kiepskim komunikatorem, o czym też mu zresztą powiedziałam. Bo czym innym są piękne słowa i czarowanie rzeczywistości nimi, a czym innym umiejętność rozmowy w razie nieporozumień czy konfliktu.

Żeby było sprawiedliwie - ja też nie jestem świetnym komunikatorem w relacjach tego typu, więc tym bardziej nie mam złudzeń, że to mogło wypalić.
Mieliśmy dokładnie tyle czasu, ile ta znajomość mogła w takiej formie potrwać i tyle

Hmmm, w sumie jak tak pomyślę, to faktycznie i ten mój nie lubił mówić o sobie. Tzn na początku prawie w ogóle, potem, z czasem, jak nabrał do mnie zaufania, to zaczął się otwierać. Z trudem jednak opowiadał o swoim dzieciństwie, uczuciach... O byłych związkach wcale. Za to bardzo chętnie wymieniał opinie, opowiadał o różnych ciekawych doświadczeniach, osobach, rzeczach.
Ta jednak jego skrytość była dość spójna z tym, że ogólnie był bardzo skromnym człowiekiem, szczególnie jeśli chodzi o sukcesy zawodowe, dlatego nie wzbudziło to moich podejrzeń.
Teraz mam wrażenie, że on był taki, jaki chciałam by on był. Nie musiałam tego mówić wprost, bo on to wszystko bezbłędnie odgadywał. Teraz jak sobie przypomnę o co i w jaki sposób mnie pytał, jak wszystkie, szczegóły go  interesowały, to właściwie nie było to trudne zadanie. Szczególnie dla kogoś tak przebiegłego i inteligentnego jak on.

Twój przynajmniej był szczery.. czasem aż do bólu, ale dzięki temu miałaś jego nie zakrzywiony obraz, na tyle na ile zdołałaś go poznać oczywiście. I to co mówił też o sobie i jaki był nie odbiegało od tego jak było w rzeczywistości, no może poza tym, że jego zapał szybko minął i w zasadzie nie wiadomo po co były te słowa o zakochaniu, chyba tylko dla podkręcenia Ciebie. No ale jak sama mówisz, nie znaliście się długo, wiedziałaś czego się po nim spodziewać, nie zawiodłaś się choć jak sama przyznałaś, nie bardzo wasze wizje co do formy znajomości czy zewnętrznych bodźców się pokrywały.
Ten mój mówił tylko, że jest skomplikowany (ogólnie ciężki charakter), ale z 2 strony mówił też, jakby dla przeciwwagi, że lubi robić dobre uczynki. I rzeczywiście wiele robił charytatywnie, ale nie na pokaz. Zawsze można było na niego liczyć, lubił pomagać, poświęcać się.  Teraz jak o tym myślę, to mam wrażenie, że w ten sposób chciał być może zagłuszyć własne sumienie - z jednej strony robił coś złego, a z drugiej rehabilitował się w inny sposób. Tzn nie wiem, tak sobie gdybam.
A i to co jeszcze mnie kręciło, to właśnie poznawanie tej jego "skomplikowanej" natury. To jak powoli, małymi kroczkami zaczynał się przede mną otwierać, że w jakiś sposób potrafiłam do niego dotrzeć, bo śmiem twierdzić, że pomimo tych swoich sukcesów, uznania, to nie był szczęśliwy facet, nie rozumiany. Miał wiele nurtujących go pytań dotyczących życia, natury człowieka itd. Życia w schematach, nakazach, zakazach... Teraz jak o tym myślę, to jego słowa nabierają innego znaczenia. Właśnie w kontekście jego małżeństwa. Wiele takich rzeczy było. Niekiedy nawet bardzo zaskakujących dla mnie, że coś takiego może go nurtować: np jaki wzorzec "rodziny" dla samotnych matek wpajają zakonnice? Teraz mam wrażenie, że sam szukał swojej "drogi", swojego prawdziwego ja.

Pozwolę sobie wtrącić się jeszcze do damskich pogaduszek.
Mago droga.
Ależ, Roxann chce tego gościa. Bardzo, ale nie w stanie, w którym jakiś czas temu został jej przez niego objawiony.
Teraz zaś, by nie wyjść na desperatkę, nie dowiaduje się stanu cywilnego tego pana z "innych wiarygodnych źródeł". Bo poczta pantoflowa działa i wcześniej, czy później, dojdzie do "idealnego", że ona nie taka twarda jednak, za którą chce uchodzić.
Nie jest już również, po tych doświadczeniach sprzed kilku lat, tą pierwszą naiwną, by znów rzucić się w ramiona gościa, po kilku słodkich zapewnieniach.
Stąd rozterki (rozkimny, według nowomowy) i biadolenie, że inni mu do pięt nie dorastają, choć wprost tego Roxann nie mówi.

Zgoda Excop, chciałabym czy chcę tego faceta ale takiego jakim go poznałam zanim zostałam „olśniona”, a raczej dostałam obuchem. Ta wiadomość spadła na mnie nagle. Właściwie na tej samej rozmowie, kiedy temu nie zaprzeczył, nasz romans się skończył. Nie wiem więc jaki jest ten facet naprawdę, bo mimo, że „rozkminiam” nad jego idealnością, to jednak zdaję sobie sprawę, że mam jego mylny a przynajmniej bardzo niepełny obraz w dodatku przysłonięty „motylkami” z tamtego okresu. Dlatego, i mówię to całkiem szczerze, że nie wiem, czy chciałabym z nim być, nawet gdyby się rozstał z żoną, bo teraz jakby na to nie patrzeć, to zupełnie inny człowiek, niż ten w którym się zakochałam. Tym bardziej nie chciałabym by teraz przeze mnie się rozwodził. O powrocie do romansu nawet już nie wspominam, bo to absolutnie wykluczone. Gdybym miała do niego dystans, to może i poszłabym w tą „przyjaźń”, właśnie dlatego by go poznać prawdziwego, i na dobre zerwać z niego tą zasłonę „idealności” ale niestety wciąż mam do niego słabość i (tu również masz rację) nie chcę mu się do tego przyznać.

Ola_la, w sumie Excop to dobrze ujął, sama nie rozpocznę tej rozmowy, bo po pierwsze urażona duma by mi na to nie pozwoliła, a po drugie ja nie wiem już teraz jaki on jest. Gdyby on zaczął, to inna sprawa.
I wkurza mnie, że mam w głowie ten jego idealny obraz. Tak jak pisałam w wątku Ivy, chciałam, miałam nadzieję, że teraz pokaże swoje prawdziwe oblicze, a ja skutecznie się z niego wyleczę. On jednak albo bardzo się pilnuje, albo ma już taki sposób bycia we krwi. Próbowałam dyskretnie go podpuszczać, by „wpadł” z czymś, ale nieskutecznie. Jedyne co wyciągnęłam, to że Wielkanoc spędził sam (bez żony) i nawet nie wiedział, kiedy dzieci miały ferie. No ale na tej podstawie trudno cokolwiek wyrokować. A znajomych nie chcę pytać, bo nie chcę by zaczęto węszyć i plotkować.

Nie widzę w tym, co piszesz, nic dziwnego, Roxann.
To naturalne przecież.
Wydać by się mogło, że mędrkuję. Ale ja naprawdę znam powody niektórych działań mężczyzny, dla których kobieta "daje się złowić".
Nie mam własnego wątku. Bo wciąż nie jestem gotowy na autowiwisekcję.
Lata temu jednak, byłem "tym złym" przez jakiś czas, choć w przeciwieństwie do "Pana idealnego", niczego nie ukrywałem.
Wydaje mi się więc, że jednak wiem, o czym mówię.

Ogólnie rzecz biorąc tak. I pewnie jakbym przeczytała swoje rozkmini jako osoba z zewnątrz, to od razu bym powiedziała (jak zresztą większość), że natychmiast mam go wybić sobie z głowy, bo facet nic nie wart, i dać szanse na nowe. To jednak co mnie najbardziej dręczy, to że nie potrafię zrozumieć, że mógł tak 'grać", a ja choć jestem raczej rozsądną osobą, dałam się na to nabrać. Poza tym na tyle na ile go poznałam, również zawodowo, (choć coraz bardziej dochodzę do wniosku, że nic o nim nie wiem) to bardzo odpowiedzialny, godny zaufania człowiek. Dlatego tym bardziej mi się to w głowie nie mieści. Nawet teraz wobec mnie jest zawsze bardzo kulturalny, życzliwy i troskliwy. Dla mnie to kompletnie się "kupy" nie trzyma.   

Problem z emocjami w stosunku do niego to mam na pewno, ale z tą pewnością siebie, że ktoś by mnie mógł pokochać, to chyba nie do końca.. raczej dość szybko, jeśli chcę, poznaję kogoś. Tak było i po rozstaniu z nim, jak i teraz. Raczej problem w tym, że trafiam na trudne przypadki. Albo, jak kto woli,  nie mam szczęścia w miłości czy ogólnie do mężczyzn. Ten ostatnio, jak go określiłam, "mundurowy", myślę, że jest wartościowym facetem, ale... no właśnie.. Jakoś nie potrafię go docenić i na 100% zaangażować w związek. I nie wykluczam, że właśnie przez tamtego żonatego.

Ja w sumie to wiem. Tylko nadal ta pierwsza część mi się nie spaja w całość. Choć powinna. Może właśnie za bardzo byłam pewna siebie, chociaż to może złe określenie, raczej zawsze starałam się być fair i nie robić czegoś czego nie chciałabym by mi zrobiono. A tu ni stąd ni zowąd, nagle się okazało, ze zostałam tak potraktowana, stała się "kochanką" i mogła uczestniczyć w jakimś bagnie jakim jest rozwód itd. I to przez faceta, który wydawał się być "właśnie tym". I jeszcze ten fakt, że on nadal jest taki "bez zarzutu' przynajmniej z pozoru. 
Dla tego "mundurowego", przynajmniej na razie jestem tą najważniejsza, ale jak tu wierzyć facetom????

Z kierowcami to ja nawet nie zaczynam rozmowy. Raz, że nie posądzałabym ich o wierność, to nie wyobrażam sobie mieć takiego faceta, tzn z takim trybem pracy, że jest kilka dni w trasie, nie bardzo jak ma dbać o higienę, śpi często w samochodzie itd. To nie moja bajka. Prawdę powiedziawszy, facet wyjeżdżający na delegacje też często zdradza, ale przynajmniej, tzn tak mi się wydaje, że jak już to zachowuje higienę. Wiem, że jedno i drugie zdrada, ale ogólnie powiedzmy nawet, że człowiek wolny.. jakbym wiedziała że nawet kiedyś dawno temu skorzystał z usług pani przy drodze... no nie..
A co do mundurowych... nie wiem jak dokładnie jest w "zwykłej" policji, bo ten mój zajmuje się jednostka antyterrorystyczną,a tam z tego co mówił ponad połowa facetów jest  po rozwodach, niby że przez stres, ale... może rzeczywiście zdrady to pierwiastek nieodłączny.

O chwila, chwila.. To się chyba do końca nie zrozumiałyśmy
Ja nie angażuję uwagi, emocji czy sympatii 'po równo'. To się nie da przecież, bo relacje to nie matematyka

Powiedziałam natomiast, że jestem w stanie będąc bardziej zainteresowana dana osobą, rozmawiać, spotykać się i ogólnie nawiązywać relacje z INNYMI osobami równolegle /co nie znaczy w tym samym czasie przecież a la konferencja / ale powiedzmy kończę rozmowę z tą konkretną osobą, a tu odzywa się ktoś inny i też mnie jakoś zainteresował i rozmowa się klei - no to idę w to, proste
A z czasem wiadomo, samo się wyklaruje z kim mam najwięcej wspólnego. I jeśli stwierdzę, że z tamtym najwięcej i najwięcej mnie do niego ciągnie, to nie jestem ani wyrachowana ani na siłę i wbrew emocjom i odczuciom nie będę się na siłę zmuszać do spotkań z innymi, tyle że po prostu dalej jestem otwarta na poznawanie innych osób DOPÓKI nie stwierdzimy razem z tym pierwszym, że OK, to teraz tworzymy związek i jesteśmy sobie we dwoje i więcej osób nie potrzebujemy już
Tak by było idealnie, ale wiadomo - różnie to bywa, a póki nic nie jest jednoznacznie stwierdzone, to ja nie będę się ograniczać ani poświęcać mu w swojej głowie tyle przestrzeni ile poświęciłabym gdybyśmy byli w regularnym związku.

EDIT: z tym nocowaniem i spędzaniem czasu "jak  para" to też różnie bywa.
Ja bywałam w relacjach, które były czystymi 'umowami na czas określony' i też żeśmy bardzo miło spędzali razem czas, ba -całe weekendy i wieczory w tygodniu, a oboje wiedzieliśmy, że każde z nas po wszystkim wraca do swojego mieszkania i to co robimy nie jest związkiem.

Ok, to się mi troszkę "uczłowieczyłaś"

Ok, jeśli jest to układ i dwie osoby się na to zgadzają i nie angażują emocjonalnie, to ok, i ja to rozumiem.
Z drugiej strony, jak wspomniała Horses, jakby facet wprost mówił, że chce tylko seksu, to miałby bardzo zawężony target, tak myślę, więc musiał się wykazać

No ja nie wątpię.. i do tego bardzo inteligentną. Dlatego ten Twój obraz, który zarysowałaś podczas naszych 'plotek' nie bardzo mi pasował do tego jak najpierw Cię odebrałam.
Poważnie zdziwiłam się, że masz takie podejście do spraw damsko-męskich, bo czytając Twoje posty, wydaje się, że jesteś bardzo poukładana i znasz się na ludziach. Stąd szybciej bym sądziła, że jesteś w idealnym związku, niż że borykasz się z takimi perypetiami i wciągasz się w takie znajomości jak z tym ostatnim
No ale Ciebie "znam" tylko z forum, więc mogłam nie tyle się pomylić, bo nadal uważam że fajna i baaardzo inteligenta babka z Ciebie, tylko że ciągnie świadomie Cię do takich buców
Whyyy??

Dzięki, Roxy, za miłe słowa

To, że jestem inteligentna nie wyklucza niestety tego, że jestem 'wykolejona' nieco emocjonalnie. Część roboty już odwaliłam, a część jeszcze przede mną.
Powiedzmy oględnie, że nie miałam idealnego dzieciństwa, ale kto miał

I to dzieciństwo pewnie mocno wpłynęło na moje późniejsze wybory i podejście ogólnie. Inteligencja pozwala mi pewne schematy stosunkowo szybko wyłapywać i wycofywać się z sytuacji dla mnie niekorzystnych, ale nie jest 'cudownym narzędziem', które kształtuje moją podświadomość w taki sposób, żeby podobali mi się tzw. 'normalni mężczyźni'.
Wciąż nie do końca czuję z nimi powinowactwo dusz , w znaczeniu - jako osoba dość poturbowana, prędzej i łatwiej dostrzegę jakiś rys podobieństwa na poziomie emocji i mentalności z facetem, który coś tam przeżył i jest nie do końca skonfigurowany pod tradycyjny związek, niż gościem, który wyszedł z domu gdzie Mama i Tata kochali wzorowo i przekazali synowi same pozytywne wzorce. To tak z grubsza.

Dlatego ja nie czuję żeby ktoś miał ze mnie pożytek w tradycyjnym związku, gdzie jest żona, która opiekuje się domem i rodziną itp. Ja jestem raczej wolny ptak i outsider, "satelita" niż poukładana i gotowa na związek kobita. A jeśli sprawiam takie wrażenie to tylko dzięki mojej piekielnej inteligencji która pozwala mi jako tako odnaleźć się w oczekiwaniach społecznych, żeby nie postrzegali mnie jako totalnego aliena.

Pewnie zabrzmi to banalnie ale chcę być sobą.
Nie musieć się składać w scyzoryk, żeby jakiś men zechciał się ze mną związać na dłużej, wiedząc, że nie będę mu prała skarpet czy usługiwała w inny sposób. Kto będzie czerpał radość z przebywania w towarzystwie mojego 'wykręconego' sposobu myślenia i odbierania świata, itd.

U mnie też wygląd nie jest na pierwszym miejscu, wiadomo.
Jeszcze się nie zdarzyło żebym chciała powtórzyć seks z uwagi na ładnie wyrzeźbiony tors, za to ze względu na super ciekawą rozmowę już tak.

Także tu jestem z Tobą

I tak, facetów, którzy rozumieją jak postępować z kobietami jest jak na lekarstwo. Tylko prostaczkom, którzy naczytali się Poradników wydaje się, że zaciągnąć kobietę do łóżka = rozkochać czy zdobyć ją.
A to jest bardziej złożona sprawa, a jeszcze rozkochać i PRZYWIĄZAĆ, ale nie "uzależnić" w toksyczny sposób, to hoho..

Z facetami jest 'prościej' w tym sensie, że jak masz klucz do jego fantazji, a raczej potrafisz rozpalić jego wyobraźnię i uwzględnić to co on lubi, to facet je z ręki praktycznie. Jak dorzucić do tego inteligencję to jest zakochany. Pytanie jak długo chce Ci się w to 'grać', jeśli szukasz czegoś więcej, jakiejś więzi emocjonalnej.
Wtedy masz do wyboru jako kobieta:

- powolutku wprowadzać elementy wpływające na zawiązanie się takiej więzi, utrzymując jednocześnie 'zabawy' o charakterze - j/w. Innymi słowy musisz zap...ać za 2-óch
- albo czekać na gościa, który też lubi budować pomału pewne aspekty i seks nie przesłania mu całości

Najgorzej chyba, jak trafi się facet 'z głębią' i rozumiejący dużo, ale seksoholik Trochę jak jedzenie ciastka przez szybę - widzisz, że ono tam jest, masz jego posmak na końcu języka, ale wiesz, że nigdy się tam w pełni zębami nie wpijesz, bo "Szyba".. i tak samo z seksem - facet może kumać co i jak, co trzeba zrobić, ale fiutek odciąga w drugim kierunku za bardzo.

cóż

Jo, bo seksoholizm tak naprawdę nie jest o seksie, wbrew pozorom.
Seksoholizm jak każdy 'holizm' to ucieczka w nawykowe rozładowanie napięcia, niekoniecznie seksualnego żeby było śmieszniej.

A jak już to napięcie człowiek rozładuje w taki sposób, to często okazuje się, że te wyższe potrzeby mogą zaczekać, a z niższymi sobie szybko i efektywnie radzi, więc po co się wysilać i komplikować?
Dlatego nie ma co się komuś wpychać na chama w tak skrupulatnie rozplanowane życie

Si, panowie 'fitness' to temat rzeka. Chociaż ja zauważyłam, że im więcej ktoś w tym siedzi, tym bardziej elastyczne i rozsądne podejście. To też mogę zaświadczyć z autopsji poniekąd. Nie wpadłoby mi do głowy latać z 'pudełkiem' do kogoś czy nie daj boziu do pubu to domena zachłyśniętych tym tematem nowicjuszy raczej
Trenerzy liczą wszystko, owszem, ale potrafią tak sobie dzień rozplanować, że zawsze znajdzie się miejsce na coś niezdrowego lub nieplanowanego, te 10-20% luzu
Ale historyja dobra.

Lol.
A nie, to u mnie było tak, że miałam treningi za darmo, w sensie opracowane no i ćwiczone razem było, coś a la gra wstępna momentami także milusio ;P
A potem gotowane dla mnie, bo ja nie gotuje i jakieś wspólne aktywności inne

I nie, nie było raczej tak żebym się czuła dodatkiem do bicepsa, ha ha.
Ale są tacy panowie, wierzę Ci. Są tacy nawet jak nie ćwiczą - "Marysia podziwia Pana, pan teraz kroczy." itp klimaty.