ja, on i ten trzeci

Zauważyłam, że "awansowałaś", więc możesz zamknąć ten wątek.
Wprawdzie niemal bliźniaczy pojawił ale zapewne tyle str mieć nie będzie
Pozdrawiam

Omg jakie to słabe...
To ona była przed tobą czy po?

Zgłosiłaś to na milicje ?

Ich romans to aktualna sprawa ale znają się od dawna. Czy coś ich wcześniej też łączyło? Nie wiem.

Ale ja to już wiem od dawna. Nie wiem czy w jednym czasie (pewnie też), ale próżni raczej długo nie miał. W danych okolicznościach to było bardziej niż pewne że sobie kogoś na boku znalazł. Żona w ciąży, teraz niemowlę w domu, trzeba było jakoś odreagować, oderwać. Od razu po jego zachowaniu było widać, że to dziecko nic w nim, jego zachowaniu nie zmieniło. Tylko się nie spodziewałam, że z żoną kumpla, którego nawet nazywał przyjacielem. Niby pod latarnią najciemniej... ale jak widać, któreś straciło czujność. Być może ona.

No i co z tego??? Dobra byl to breakpoint, ponowne narodziny, zmiana i jak tam to jeszcze nazwiesz. Tyle ze jak sama nazwa wskazuje powinien to byc point - punkt, za ktorym zaczyna sie nowe inne odmienione zycie. Tymczasem u Ciebie to sie zmienilo w martwy "punkt".Stanelas w miejscu i wkolo mielisz temat prezia i jego zdrady, z Toba, z przyjaciolka rodziny itp. Serio Ci zycia nie szkoda?? Ty nie masz 20 lat dziewczyno zeby teraz przez dekade rozkladac na atomy to gauno w ktorym tkwilas. 3 lata to juz az nadto. I nie demonizuj prosze w tym wszystkim roli DDA bo co ktoras osoba z tym zyje lacznie ze mna. Tylko wiesz co? Mi szkoda zycia na usprawiedliwianie roznych spraw w moim zyciu tym syndromem. Ja chce normalnie zyc, cieszyc sie moim malzenstwem,praca, moze pomyslec jednak o powiekszeniu rodziny. Ty natomiast do 50tki bedziesz analizowac zdrady i przykladac miarkę do tej swojej z preziem wyszukujac punkty wspolne, styczne i rozbiezne. Noz kurde Roxann rusz tylek do psychologa i zrob z tym porzadek raz i konkretnie bo serio zal mi Ciebie. No i zgodze sie z terapeuta do ktorego jak mniemam juz nie chodzisz. Forum Ci nie sluzy, caly czas trzyma Cie psychicznie w tej sytuacji z preziem. Odpowiedz sama sobie na ile ta twoja "misja" objawiania prawdy innym kuszonym wizja zdrady ma pomoc wlasnie im a na ile ma pomoc Tobie w przezywaniu i odtwarzaniu nawet w  formie retrospeksji ciagle tych samym chorych klimatow i emocji z preziem.

To tymbardziej radzilabym Ci sie na tym skupic bo to Twoja przyszlosc a prezio to przeszlosc.
Jesli chodzi o dylemat zostac /wrocic to nie wiem czy nie lepiej byloby jednak pozostac. Im dalej jestes od PL i spraw zwiazanych z preziem tym chyba lepiej a rodzine zawsze mozna odwiedzic, zaprosic do siebie. Jesli kochasz partnera to tymbardziej warto. Jesli teraz zdecydujesz sie na powrot i Wasz zwiazek sie rozpadnie to musisz miec  swiadomosc ze kolejna relacja moze nie okazac sie tak udana i trzeba bedzie szukac kolejnej albo i jeszcze kolejnej... a czas leci. Za pare lat moze byc zwyczajnie za pozno na pewne sprawy bo natura niestety nie poczeka.

Żaden kryzys. Bezpieczna przystań, ale to nie miłość.
Będziesz nieszczęśliwa.

Chyba nie do końca. Fakt prezio był miłością mego życia, pewnie nic tak silnego do innego faceta nie poczuję, ale to były pozory, gra. Czy to ma być wyznacznik? Chyba nie. To nie była relacja dwojga wolnych ludzi bo tylko ja byłam wolna. Obecny facet jest moim przede wszytskim przyjacielem. W sumie jedynym tu, bo reszta to znajomości.
Co innego jak para wyjeżdża. I tam sobie układa życie.

Gdybyś go kochała nie miałabyś tych wątpliwości...
Słuchaj intuicji.

Tu chodzi o charakter, sposób bycia. Emocje. Tamten Ci dawał emocje, których potrzebowałaś. Obecny przy tamtym to dla Ciebie ciepłe kluchy. To się nie zmieni, nie zaczniesz go nagle kochać. Nie planuj założenia rodziny, bo go skrzywdzisz.

Nie do końca. Nie powiedziałabym o swoim partnerze, że to „ciepłe kluchy”. Zawsze najbardziej w facecie mnie pociągał „mózg” czyli inteligencja, mądrość życiowa, zaradność oraz poczucie humoru. Stanowisko, kariera, to tylko tego pochodna. Nie ukrywam, że seks dla mnie też jest bardzo ważny. On mi imponuje pod wieloma względami, choć jest zupełnie inny niż prezio.
Pisząc, że z tym obecnym nie było aż takich motylków, bardziej miałam na myśli właśnie tej adrenaliny i huśtawki emocjonalnej. Dla mnie jednak to nie jest minus, wręcz przeciwnie. Przy nim uspokoiłam się, poczułam bezpiecznie. Fakt, jako DDA jestem niejako przyzwyczajona do różnych „jazd”, skrajnych emocji. Przy nim czuję stabilizację, spokój. I to bardzo cenię. Owszem, brakuje mi adrenaliny, ale można ją stworzyć też w innych sferach życia. W dużej  mierze sama praca mi jej dostarcza, podróże, występy publiczne itd. Też sport. Ale ostatnimi czasy lubię sie wyciszyć przy np jodze. Ten spokój emocjonalny jest da mnie nowy, ale polubiłam go.
Moje dylematy nie dotyczą stricte jego, gdybym go poznała w Polsce, nie miałabym żadnych. Dostałam jednak po prawie 2l propozycję pracy w Polsce za podobne pieniądze co tu. Dużo wyższe niż miałam przed wyjazdem. Kolejne wyzwanie, które kręci (ta adrenalina). I to „u siebie”. Z drugiej strony plany macierzyńskie. Wiem, że już pora. I też chcę mieć dziecko. Przeraziło mnie to trochę, bo ja tu nie czuję „u siebie”. Nawet 2l tu nie jestem. Wyjechałam bo nadarzyła okazja i w tamtym czasie dla mnie wybawienie. Nie sądziłam jednak, że tu zostanę na stałe. Do tego inny kraj bym wybrała.
Dlatego myślę, że ten mój „kryzys”, nie jest spowodowany moim partnerem, ale fajną propozycją powrostu do Wawy i tym, że prezio ze swojej posady odchodzi, więc i tak bym go nie widywała. Boję się, że kiedyś będę żałować, że zostałam. Wyrywając z domu czułam wolność i to sobie ceniłam, że sama podejmuję decyzje, że jestem niezależna... a teraz muszę z czegoś zrezygnować dla kogoś, bo wiem, że on ze mną nie wyjedzie. Sytuacja bardzo nierówna, bo on u siebie, ma tu blskich itd. Ja nie.
Pochrzanione to wszystko

Też myślałam, że to niemożliwe ale on też mi w tym pomógł swoim zachowaniem.
Co mi podpowiada serce? Wydaje mi się, że ja już nie chcę tych motylków, jakie miałam z preziem, nie chcę takiej fascynacji bo wiem jak ona wpływa na życie, funkcjonowanie. O ile zakochać się można dość szybko to odkochać niestety nie da się z dnia na dzień. Przecież to, że z żadnym facetem czegoś takiego nie czułam i zapewne nie poczuję to nie oznacza, że to była wielka miłość, ta jedyna. To była wielka chemia, "gra" i nic więcej.
To co czuję do obecnego partnera jest zupełnie inne, ale nie uważam, że gorsze. Ja nie tęsknię za tamtą adrenaliną, bo wiem, że ona mnie wyniszczała.
Ja zawsze miałam dość idealistyczne podejście do życia, trochę marzycielskie, raczej szybko się zakochiwałam, lubiłam ten stan do czasu... aż straciłam kontrolę nad swoimi emocjami. Nigdy wcześniej intuicja mnie aż tak bardzo nie zawiodła. Dlatego wydaje mi się, że pierwszy raz w sposób bardziej rozważny, kontrolowany weszłam w nową relację. Nie chciałam się zakochać, póki nie poznam tego człowieka. Jestem "za stara" by kierować się tylko "motylkami". Nie po tym co przeżyłam. Wolę spokojniejsze życie, partnera, który jest moim przyjacielem, wsparciem. Motylki i tak zdechną. Zresztą, jak mi różowe okulary w końcu spadły, prezio okazał się zupełnie innym człowiekiem, niż ten w którym się zakochałam. Wyidealizowałam go do granic możliwości. I co mi z tego przyszło? No ale takie są właśnie opłakane skutki "miłości od pierwszego wejrzenia". Ja za taką już serdecznie podziękuję

Ja może nie miałam chwil załamań, bo ta adrenalina mi na to nie pozwalała. Poza tym, jak wspomniała wyżej Fenix, przez to do czego byłam w domu przyzwyczajona, właściwie od dziecka, nauczyłam się w takiej huśtawce emocjonalnej funkcjonować, Nie zaniedbywałam obowiązków, pracy, siebie. Tak samo jak kiedyś, pomimo ciężkiej sytuacji w domu, nie zaniedbywałam szkoły, zajęć dodatkowych. Wręcz przeciwnie to była dla mnie odskocznia. Sytuacja inna, ale mechanizm podobny. Niemniej na moim zdrowiu zaczęło się to odbijać - zaczęłam mieć palpitacje, nie mogłam spać. Czułam coraz mocniejszy bój w klatce piersiowej  - tak jakby po wypiciu naraz 10 espresso, wbiegła schodami na 10 piętro i  nagle zostałam przez coś ciężkiego przyduszona. Także jakby zupełnie odwrotny objaw niż brak siły czy chęci do działania. Ale każdy człowiek, organizm jest inny i inaczej sobie radzi w takich sytuacjach. Ja zawsze miałam zbyt duże tętno w porównaniu do ciśnienia (być może dlatego, że życie w rodzinie gdzie jest alkohol i przemoc, to życie w ciągłym napięciu, niepewności). Mój lekarz po czasie był już do tego przyzwyczajony, ale na początku zawsze pytał czy pani do mnie biegła?
Potem to się jeszcze nasiliło. Dlatego być może teraźniejszy spokój tak sobie cenię.

Edit: Oczywiście brakuje mi adrenaliny, emocji, bo do nich jestem przyzwyczajona, ale życie daje tyle różnych możliwości, że ich źródłem nie muszą być toksyczne relacje, związki. W całkiem przyjemny sposób, nikomu nieszkodzący, można ich sobie dostarczyć.
Jeśli nie czujesz się wystarczająco silna, to daj sobie czas by z te emocje z Ciebie opadły. Poukładaj sobie wszystko w głowie ograniczając z nim kontakt do minimum. Spójrz na mnie, wydawałoby się, że ja nigdy się nie odkocham, a prezio z moich pierwszych stron to chodzący ideał, marzenie faceta... a co teraz się okazało? Że to obrzydliwy facet bez skrupułów, myślący tylko o sobie notoryczny kłamca. Wystarczyło, że różowe okulary spadły i motylki zdechły. Pytałaś czy nie będę żałować, czy mi tego nie będzie brakowało? Ja się pytam czego? Niestety czasu nie cofnę. Romans ze zdradą w tle to nie jest zwykła "miłość", to gra i wyrachowanie silniejszego. Egoizm. Jesteś dla niego ważna póki akceptujesz jego warunki. On pompuje sobie ego, ma odskocznię. W jego przypadku nie druga a już trzecia młodość. W dodatku czuje się bezpiecznie bo masz własną rodzinę. To jeszcze dodaje dramaturgii, że ta "miłość" nie może się ziścić, bo ta "zła żona" i twoje zobowiązania. Zostają tyle te "ukradzione" chwile razem. Bla bla bla.

Ja nie jestem typowym nerwusem, nie krzyczę, nie rzucam talerzami itd. Też u mnie podejrzewano wady serca, ale taka widać moja natura. Nie wiem czy wrodzona, czy wyniesiona „z domu”. Nadpobudliwa zawsze byłam, uwielbiałam adrenalinę, rywalizację. W szkole często brałam udział w rożnych zawodach sportowych czy konkursach. Zawsze chciałam być najlepsza, perfekcyjna. Ale z drugiej strony życie mnie nauczyło gruboskórności, pokory. Nie załamywania się, nie poddawania. Walczenia o siebie i radzenia w trudnych sytuacjach (no może nie dotyczących tych w których w grę wchodzi „miłość”  bo jak przyznałam z 60 str wcześniej pod tym względem jestem z 15l wstecz ). Zauważyłam jednak, że nie boję się ryzyka, sytuacji bez wyjścia. Także ta huśtawka emocjonalna wyniesiona z domu, też jakoś mnie zahartowała. Już wielokrotnie przez te ostatnie kilka lat zdarzały się sytuacje w pracy czy w życiu (pomijając sferę uczuciową), że w trudnych sytuacjach, kryzysowych, byłam tą osobą, która do końca zachowała zimną krew i trzeźwe myślenie. Osoby wydawałoby się dużo silniejsze psychicznie ode mnie panikowały. Ważne by ze swoich doświadczeń, tych nawet złych, wyciągnąć pozytywne wnioski.
Nie ma tego złego...

U mnie to samo bardzo wysokie tętno w porównaniu do ciśnienia. Muszę też napisać Ci też Roxann, że byłam u psychologa, kojarzysz moja opowieść z innego wątku?? Psycholog odniosła się do mojego dzieciństwa, w domu ojciec pijak znecajacy się nad matką, wieczny stres i lęk, a z zewnątrz byliśmy dla innych na pozór normalną rodziną. Psycholog powiedziała, że sytuacja z ojcem powoduje, że szukam faceta, który będzie się mną opiekował, za tym idzie wyższe stanowisko, wladczosc, a z mojej strony uległość. Powiedziała też, że ani mój mąż ani drugi Pan nie są dla mnie. Szukając adrenaliny zapisałam się na bardzo intensywne zajęcia sportowe ... Muszę coś robić bo zwariuje

Dzięki Kochana tak właśnie staram się zrobić. Nie chce zamykać się w domu i zamartwiac. Porządki zaczęłam od siebie ☺

Jeżeli tak powiedziała, to jest to bardzo kiepski psycholog.

Psycholog nie może decydować, opiniować, sugerować pacjentowi jego decyzji, wyborów.

Dobry psycholog, kieruje pacjenta ku rozwojowi emocjonalnemu, dzięki któremu będzie w stanie sam podjąć decyzję bez wpływów otoczenia.
Takimi stwierdzeniami jak przytoczyłaś, psycholog wpływa na Ciebie a to nie jest jego rola, a wręcz zaprzeczenie terapii.

Lista cech DDA :

    Staliśmy się wyizolowani i pełni lęku wobec ludzi i tych, których uznajemy za autorytety.
    Staliśmy się osobami poszukującymi akceptacji, tracąc w tym procesie własną tożsamość.
    Jesteśmy przerażeni gniewem innych i jakąkolwiek osobistą krytyką.
    Staliśmy się alkoholikami lub poślubiliśmy alkoholika, albo mamy oba te problemy równocześnie; lub też znaleźliśmy kogoś o osobowości kompulsywnej, jak np. pracoholik, w celu zaspokojenia naszej niezdrowej potrzeby bycia porzucanym.
    Przeżywamy swoje życie z pozycji ofiary; ta słabość przyciąga nas do osób, z którymi tworzymy relacje przyjacielskie i miłosne.
    Mamy nadmiernie rozwinięte poczucie odpowiedzialności, dlatego łatwiej jest nam troszczyć się o innych, niż o siebie; to pozwala nam nie przyglądać się zbyt dokładnie własnym brakom.
    Czujemy się winni, gdy stając we własnej obronie nie ustępujemy innym.
    Staliśmy się uzależnieni od zdenerwowania (podekscytowania).
    Mylimy miłość z litością, mając tendencję do „kochania” tych, których jest nam żal i których możemy „ratować”.
    Zamroziliśmy nasze uczucia z traumatycznego dzieciństwa oraz straciliśmy zdolność ich przeżywania i wyrażania, ponieważ jest to bardzo bolesne (zaprzeczanie).
    Osądzamy siebie surowo i mamy bardzo niskie poczucie własnej wartości.
    Mamy cechy osobowości zależnej. Przerażeni opuszczeniem, zrobimy wszystko, aby utrzymać związek i nie doświadczyć bolesnych uczuć związanych z porzuceniem, których doświadczyliśmy wychowując się z chorymi ludźmi, zawsze niedostępnymi dla nas emocjonalnie.
    Alkoholizm jest chorobą rodziny, staliśmy się para-alkoholikami (współuzależnionymi), przejmując cechy tej choroby, nawet jeśli sami nie używaliśmy alkoholu.
    Para-alkoholicy (współuzależnieni) reagują zamiast działać.

"Zbiornik miłości" osoby DDA  nie został odpowiednio napełniony w dzieciństwie, dlatego potrzebuje nieustannej akceptacji, pochwał, potwierdzenia miłości,  najmniejszą krytykę traktuje jak osobistą tragedię, przekreślenie swojej osoby, a zwykle słowa otuchy bywają od razu traktowane jak wyznanie miłości - łaknienie miłości.
To raczej dążenie do bycia wykorzystywaną pcha Ciebie w związki z takimi osobami - vide kochanek, który wprost Ci zapowiedział, że będziesz w związku z nim wykorzystywana, pozbawiona praw - a Ty podświadomie właśnie taką chcesz być.

Nie szukałaś w kochanku substytutu dobrego ojca, ale pierwowzoru swojego  ojca.

Helena, było tu trochę takich osób ale raczej szybko przestawały pisać po pierwszych obraźliwych komentarzach, także trudno mi konkretny wątek czy nick przytoczyć.
Niemniej jednak, mimo wszystko, większość z tych osób pojawiała tu na forum w momencie kiedy właśnie ten romans zaczął ich wykańczać psychicznie. Czyli po ok pół roku czy roku. Myślę, że to jest taki czas, kiedy ta pierwsza euforia mija i zaczyna się zauważać w jakie bagno się wpadło, pojawiają wątpliwości co do prawdziwych intencji drugiej osoby i kierunku do jakiego ten romans zmierza.
Były też przypadki, że kobiety tkwiły w takich układach latami. Jednak miało się wrażenie, że te osoby już nie miały sił by się z nich wydostać.  Były całkowicie zdominowane przez kochanków wręcz zastraszane. Pozbawione godnosci, wiary w siebie. I te przypadki były chyba najbardziej przerażające.
No i trzecia grupa to osoby, które w sposób kontrolowany wchodzą w romanse dla jakichś korzyści bez emocjonalnego zaangażowania.  To są jednak wyjątki bo prędzej czy później któreś się jednak zaangażuje.

Helena, z zakochaniem jest podobnie jak z innym uzależnieniem. Pierwsza faza detoksu jest najtrudniejsza.
Przyjaźń tylko niepotrzebnie przedłuży twoje zdrowienie.  Mi się też wydawało, że tak będzie mniej boleć, że jestem w stanie nad tym panować, że wystarczy nie przekraczać pewnych granic. Ale to oklamywanie siebie. To tak jakby trzezwiejacy alkoholik (za)trzymał  sobie ulubioną butelkę whisky, tylko po to by móc na nią popatrzeć, powąchac ... zamiast calkowicie oczyścić swoją przestrzeń.
Ja też sobie nie wyobrażałam, że nagle w moim życiu już go nie będzie... tak z dnia na dzień, kiedy jeszcze moje uczucie do niego nie minelo. Nie ma go od ponad roku i żyję. Mało tego, jest mi bez niego znacznie lepiej....
Jesteś jeszcze na początku drogi... ale właściwej. Nie zawracaj. Nie oglądaj na niego.

Helena
Facet w takim wypadku zastanawia się czy rozwód mu się opłaca. Wizerunkowo, finansowo, społecznie. On zna odpowiedź na to pytanie. Opłaca mu się romans. Twoje koszty się nie liczą.
Ty musisz odpowiedzieć sobie, co opłaca się Tobie.

Ja z perspektywy czasu widzę że moje najlepsze okresy w związkach to były właśnie romanse hi hi. Z drugiej strony jakie to musiały być związki skoro najlepiej z tego okresu wspominam właśnie romanse.

Abstrahując od moralności i zasad współżycia społecznego to jednak ludzie są różni i różne mają też potrzeby. Więc  najlepiej w te oficjalne i nieoficjalne pary dobierać się na zasadzie podobieństwa, a przede wszystkim na zasadzie takich samych oczekiwań. Facet, który mówi na starcie, że nie chce nic zmieniać w życiu mówi  to na poważnie. Wejść w coś takiego na zasadzie, że go się przekona do zmiany decyzji jest bez sensu i jest  żałosne. Ale jeśli jakaś potrzebuje jedynie ekscytującego romansu... to taki facet jest jakąś opcją

Wiele można aby dopomóc. To juz kwestia charakteru, ale też pewnie i tego, że oczekiwania na starcie mogą być inne niż te, które pojawią się po czasie.
A czy to ważne jak się wydał, czy zaczął? Znali i lubili się długo, więc tam może być całe spektrum emocji, uczuć, różnych sytuacji i wzajemnych oczekiwań.
Nie dojdziesz, no i po co dochodzić. Nie Twoja sprawa już.

Wiesz, może się nie nakręcaj. Równie dobrze facet mógł ją od lat  urabiać. Nie wiesz jak było.
Jestes niezniszczalna w kwestii Prezesa

Zacznij być ze sobą szczera, to życie zacznie Ci się układać tak jak chcesz.

Zrozumiałam żart i mam coś innego na myśli. Może zamiast zastanawiać się w nieskończoność nad wyborami innych ludzi,
to zastanowiłabyś się nad swoimi. Ile ty w swoich wyborach jesteś wobec siebie i innych szczera.
Trudno nie zauważyć, że Twoje rozterki nad związkiem zbiegły się w czasie ze zmianą sytuacji osobistej tego człowieka.
Wcale się temu nie dziwię. Zastanów się jeszcze raz czego chcesz i nie pod dyktando forum.
Powodzenia

U mnie w dalszym ciągu brak spokoju, bo jednak codziennie widzimy się w pracy. Tak jak mówiłam jedynie odcięcie od pracy mogłoby spowodować oderwanie się od niego. Mimo braku sił złożyłam parę aplikacji. On jest na swoim stanowisku do końca tego roku i później zmienia miejsce pracy, co za tym idzie nasze kontakty bardzo się ogranicza. Dzisiaj mówił mi jak jest mu ciężko patrzeć w lustro, nie ma za bardzo o co przyczepić się do żony, to jest poprostu dobra kobieta. Wiesz Roxann, że myślałam sobie, że on mnie tak pokocha, że przewroci swoje życie do góry nogami... że się rozwiedzie, bo tak bardzo mu na mnie zależało, a ja tyle czasu się przed nim wzbranialam. Czuje że to jest moja porażka... głupie prawda. Przez to wszystko nie mogę spojrzeć na męża normalnie, za dużo się wydarzyło. Przez ostatni rok żyłam w innym świecie, nie mogę już wrócić do normalnego życia. A mój Prezes pewnie jakoś sobie poradzi, przecież rozwód nie wchodzi w grę... A mi rozpierdzielil życie i zresztą nadal to robi. Ile ja wylalam łez. Wiesz, że zauważyłam też coraz więcej pretensji z jego strony w większości o nie odebrany telefon. Najlepiej żebym była dla niego na wyłączność, ale tylko wtedy kiedy potrzebuje. Widzę takie rzeczy, ale później jego czuje słowa i wyznania sprawiają, że puszczam to w nie pamięć. Na obecną chwilę pomagają mi tabletki uspokajające, bo nie śpię po nocach i zaręczam się różnymi myślami...

Przyłączam się do wątku, bo także zostałam kochanką, dyrektora Nie spodziewałam się, że może mnie to kiedyś spotkać. Zaczął pisać do mnie pod ukryciem na FB. Pisał jaka jestem piękna, wspaniała i jakby mnie rznął, lizał itd. Tak wulgarnie pisze każdego dnia, ale mi to nie przeszkadza, a wręcz kręci. Jest mi z tym dobrze nawet po tym, jak zrobiliśmy to na pierwszym spotkaniu na kawie. Jest cudownym kochankiem. W łóżku czuje się przy nim taka wyluzowana i wyjątkowa. Robiliśmy to wszędzie, nawet w śniegu po kolana. Ukrywamy się niestety po różnych miejscach. Spotykamy się przed pracą na chwilę, od razu po pracy, albo gdy on pod pretekstem wychodzi do kolegów.
Ma żonę i małe dziecko, ale nie kocha jej, nawet nie sypiają ze sobą. Mi już po tygodniu obiecał, że za parę miesięcy chciałby ze mną zamieszkać. Szykuje się na rozwód i stara się zrobić tak, aby nikt nie dowiedział się o naszym "romansie". Zakochałam się cała.
Pytanie czy to ma sens? Ukrywam przed wszystkimi, że się z nim spotykam, mówię, że łączą nas tylko stosunki służbowe. No i czy to wszystko nie dzieje się zbyt szybko? Czy w ogóle na takim fundamencie można stworzyć zdrowy związek?

Miesięcy? 4 tygodnie.
Wniosek jeszcze nie jest złożony.
Twierdzi, że nigdy mnie nie zostawi, ja też mu to obiecałam.
Może coś nie tak jest ze mną?

Ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha!!!
Ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha!!!
Ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha!!!
Ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha!!!

Nie wiem czy jakiekolwiek słowa są potrzebne jako komentarz.