ja, on i ten trzeci

Jasne... A jak na Ciebie plują, to też się cieszysz, że deszczyk pada?

To nie był komplement. Przestań samą siebie oszukiwać i dorośnij. Już czas.

Szkoda by była, gdyby krowa do studni wpadła.
Ty się swoim życiem zajmij.
Jak je naprowadzić na normalne tory.

Stać Cię na więcej.

Coś jeszcze?

Moim zdaniem stoisz w miejscu.
Inaczej byś tu nie wracała, bo i po co.

Miałam raczej na myśli ostatnie posty w Twoim wątku. NIE ZMIENIŁO SIĘ NIC.
Roxann, dalej kręci Cię fakt, że żonaty facet pisze do Ciebie bzdety.
Dalej podnosisz sobie tym samoocenę. Dla mnie to oznacza problem nierozwiązany, stąd wniosek, że stoisz w miejscu.
Dlaczego nie popracujesz nad poczuciem własnej wartości, dlaczego nie zainteresujesz się tym, dlaczego kręci Cię zajęty facet?

Jak myślisz, czego on od Ciebie chce? Pogadać o motylkach? Zacznij się szanować, błagam.

Roxann ja rozumiem, ze ok fajnie ze po wszystkim możecie pogadać bez spin i pretensji tylko ze spotykanie sie z nim to kuszenie losu i wiesz o tym doskonale. Ten facet jest tak naprawdę mega słaby...będąc na Twoim miejscu wolałabym już chyba żeby wyłożył kawę na ławę ze z żona mu wygodnie tylko nudnawo i już szału ni ma bo rutyna dopadła i w życiu i w seksie a Ty to ponowny powiew świeżości, fajna laska i krew w żyłach buzuje także gdybys chciała i była zainteresowana to on bardzo chętnie. Brzmiałoby strasznie ale przynajmniej byłoby szczere a to co on Ci w tej chwili funduje to czysta manipulacja. Z żona mu nie staje (czytaj sa teraz białym małżeństwem ), myśli o Tobie, zamyśla się, zagubiony jest jak 5 latek, wymyka mu sie w knajpie przypadkowo "moja dziewczyna"(żebys widziała ze w sercu to on jest z Tobą a nie z żoną i bezwiednie mu sie to nawet wymyka ) To wszystko ma dać wrazenie, ze on by bardzo chciał tylko bidulek ma związane ręce wiec tak jakoś wychodzi ze może Ci tylko zaoferować niezobowiązujący sex na boku. Pytanie teraz na ile chcesz udawać ze kupujesz tą bajeczkę i wsiąknąć ponownie w ten układ a na ile chcesz żyć w uczciwości i prawdzie nie tyle przed nim czy jego żona tylko przed sama sobą i dobrowolnie zgodzić się na role zwykłej boczniary do bzykania na boku lub tez określić jasno ze mimo wyjaśnionych zaszłości nie widzisz sensu i możliwości dalszej znajomosci i kontaktu wogole.

Okaże się, jak to będzie. Może już się wcale nie zobaczymy?
A jak się zobaczymy i on na żywioł coś będzie próbował, to tylko potwierdzi się to co sugerujecie. Wtedy już opcja całkowitego urwania kontaktu, bez uprzejmości i sentymentów będzie wchodziła w grę.

A wydawało się z Twoich wpisów w wątku Spensa, że już to przepracowałas. Tak mi się jednak wydawało, że starasz się sama siebie przekonać, a nas przy okazji. Cóż, może nie będzie tak źle. W końcu nie będziecie sam na sam, będzie masę ludzi i jakoś zginiesz w tłumie. A może on faktycznie odszedł od żony i robi się obok niego miejsce? Chciałabyś tego?

No masz, masz ;-)  A co gdyby okazało się, że się rozwodzi?

Ale robi się dla Ciebie miejsce.

No to pozostaje Ci konsekwentnie trzymać go na dystans, jeśli już naprawdę nie chcesz z nim nigdy, bez względu na okoliczności (np. gdyby się rozwiodl) być. Przecież do niczego nie może Cię zmusić. A Ty się mu nie musisz tłumaczyć.

Dokładnie się z Tobą zgadzam, że ta jego "przyjaźń" to pic na wodę, bo chyba jest na tyle świadomy, że coś takiego nie istnieje, szczególnie pomiędzy dwojgiem ludzi, których coś łączyło.
Z jednej strony fajnie, że sobie wszystko wyjaśniliśmy, że jak się spotkaliśmy to potrafiliśmy ze sobą normalnie rozmawiać itd., ale jak dla mnie w tym momencie sprawa jest zakończona i nie mam potrzeby by tą naszą nową - przyjacielską relację rozwijać. Odzyskałam wewnętrzną równowagę, zdystansowałam do niego, ale mimo wszystko spotkania z nim, nawet w pracy, mnie stresują. Nie umiem odpowiedzieć dlaczego. Być może dlatego, że się muszę tłumaczyć z tego, że go unikam a on przecież nic nie robi. Wtedy (bez sensu zresztą) czuję się tak, jakbym to ja coś wymyślała i szukała dziury w całym, bo przecież "to tylko kawa", albo "przecież i tak jadę w twoją stronę" itd. I rzeczywiście w jego zachowaniu nie ma nic czego mogłabym się przyczepić. Więc pod tym względem rzeczywiście przesadzam, obiektywnie rzecz biorąc, bo jednak mam obawy, że ta jego zachowawczość, poprawność, życzliwość itd. nie jest taka do końca "czysta" i bezinteresowna.

W dodatku laskę onieśmieloną... nieśmiałą...
której trzęsą się rączki w restauracji...
która nie wie co powiedzieć - zalega martwa cisza... zarówno w restauracji, jak i w samochodzie...
która pyta z przejęciem: "ach... dlaczego tak powiedziałeś?" (powiedział: moja dziewczyna - co samo w sobie nic nie znaczy, był tam z dziewczyną i tak to nazwał, ale dla Roxann to jednak znaczyło, i to wiele, a facet natychmiast to wyłapał)...

Jeśli to jest przystojny, pewny siebie, inteligentny (na swój sposób) facet, to wie dobrze, co jej tam w serduszku gra...
i jak tego nie wykorzystać?? się pytam (powiedzonko Majki, pasujące idealnie)
byłoby marnotrawstwo! szkoda! żeby się zmarnowało...

Kasajka skłamałabym, gdybym powiedziała, że on mi się nie podoba fizycznie. Jest bardzo w moim typie, poza tym wspomnienia mamy jakie mamy a one gdzieś tam w głowie wciąż są. Nie chcę jednak z nim iść do łóżka, bo wiem, że będę bardzo tego żałowała. Po prostu nie warto. Nie chcę też kusić losu, dlatego po tamtym spotkaniu w restauracji zaczęłam go unikać.
No nic nie poradzę, że mi ręce wtedy drżały. Stresuje mnie, czuję się przy nim niezręcznie. Czy onieśmiela? Raczej do nieśmiałych osób nie należę.
A co do tego, że nie chce pytać jak tam u niego… W zasadzie nie mamy wielu wspólnych znajomych z którymi wiem, że on zna się bliżej prywatnie. Po prostu obawiam się, że zostanie to odebrane wiadomo jak i zaraz będą pewnie dociekania, dlaczego mnie to interesuje. A jak dojdzie do niego (to tylko go utwierdzi, że mam do niego wciąż słabość) a jak jeszcze dojdzie do jego żony, to już można przewidzieć co by się działo.  Wątek Spensa dał mi dużo do myślenia i potraktowałam go jako przestrogę. Nie po to zakopaliśmy topór, by teraz wywoływać burzę.
Może rzeczywiście nie jestem w jego oczach przekonywująca i chce tylko uśpić moją czujność. Skoro raz dałam się odwieść, to i drugi raz mnie przekona. W końcu zachowywał się nienagannie, więc teoretycznie nie mam powodu, by go unikać, czy mu nie wierzyć. Mam wręcz wrażenie, że tym unikaniem go i tłumaczeniem, że nie, bo… tylko sama się pogrążam. Bo przecież on nic nie zrobił, więc o co mi chodzi?  Tak jak wtedy z tym podwiezieniem… powiedział bym się nie wygłupiała, że i tak jedzie w moją stronę, że przecież sytuację mamy wyjaśnioną, że nie potrzebnie się go obawiam itd. On wtedy po spotkaniu kilka razy powtarzał, że nie rozumie czemu go unikam, że co on takiego zrobił?? Z tej „mojej dziewczyny” też się wytłumaczył. A nawet przeprosił, jak powiedziałam, że nie życzę sobie by tak mówił.
Także z jego strony teraz to wygląda tak, że ja mam jakieś dziwne urojenia i obiekcje, zupełnie bezpodstawne na ten czas. 

No to pojechałeś, Śrubokręt
Gdzie Ty tu widzisz kochanie, miłość, porywy serca to ja naprawdę nie wiem
Mi tu bardziej pasuje zwyczajnie ludzkie pożądanie, proste instynkty, kompleksy, samotność,...

Pożądanie to też miłość...miłość ciała...

Xymena, nie wiem czy to dobry pomysł, ale może rzeczywiście pora schować dumę w kieszeń i przyznać się, dlaczego nie chcę się z nim spotykać, nawet jeśli zachowuje się bez zarzutu. W końcu prawie 4 lata minęły od tamtego romansu a kilka msc temu w końcu udało się nam porozmawiać i unormować relacje. Chociaż za kwestię honoru uznałam, że nigdy nie przyznam się mu do tego, że byłam w nim zakochana, że wciąż mam do niego słabość. Chociaż pewnie on to i tak widzi (chociażby te drżące dłonie). Nawet te jego wyznania mnie do tego nie skłoniły. Zresztą on też używał za każdym razem czasu przeszłego.
Gdyby on coś próbował, to sytuacja byłaby jasna, ja miałabym argument a on nie miał wymówki. A tak? Nie, bo ma taki krawat jak kilka lat temu? No bez sensu. Rzeczywiście to trochę teraz wygląda tak, że ja coś sobie ubzdurałam. On już zaczął planować, że za miesiąc z tamtej delegacji razem wrócimy i nie widzi w tym żadnego problemu. A ja znowu się zachowuję histerycznie… bez (jego zdaniem) powodu.

To Xymena nie byłaby raczej żadna szczerość, tylko kontynuacja gry, w której Roxann trwa. Dziewczyna musiałby najpierw być szczera sama ze sobą. Koncepcja, że faceci są dalecy od podejmowania decyzji tylko z powodu uczuć nie tylko jest nieprawdziwa ale i mąci takiej "zakochanej" w głowie. Nie są wcale bardziej dalecy w tym zakresie od kobiet, kwestia tylko tego o jakie uczucie chodzi...

Eh, gdybym to ja wiedziała, co tak naprawdę mu w głowie siedzi… w zasadzie są 3 opcje:
1.    Chce powrotu do romansu i tylko mnie urabia, by uśpić czujność (niby najbardziej prawdopodobna, to jednak w naszej sytuacji, zupełnie bez sensu i trochę nie chce mi się w to wierzyć, że mógłby zrobić w tym kierunku jakiś krok, nie teraz).
2.    Rzeczywiście chciał się pogodzić, unormować sytuacje, bo to jednak było niezręczne takie suche uprzejmości, niby wszystko ok., a jednak było czuć napięcie i pewien dyskomfort. Tzn raczej z mojej strony, bo jak tylko miałam okazję to nie odmówiłam sobie przyjemności by przemycić jakiś sarkazm, ot tak niby przypadkiem.
3.    Przez te lata mogło coś się zmienić w jego życiu, ale nie chce od razu o tym mówić, woli najpierw się zaprzyjaźnić, być po prostu blisko. W końcu co z tego, że ta chemia, jak widać, wciąż między nami jest, skoro nie ma zaufania… nie tak łatwo je odzyskać. Czasem to już nie jest możliwe.
Wciąż mam nadzieję, że właściwa jest opcja 2. I wszystko by było fajnie, gdyby nie to, że ja nie potrafię się z nim przyjaźnić. Stresuje mnie ta sytuacja, niezręcznie się czuję i tego niestety nie przeskoczę. Tym bardziej, że on to nasze pogodzenie się uznał za coś przełomowego i bezwzględnie obowiązującego i nie przyjmuje w ogóle do wiadomości, że mielibyśmy się znów unikać. A moje argumenty uważa za absurdalne i kompletnie bezpodstawne.

Niby to się wydawało nie możliwe, a dziś usłyszałam z ust innego, ostatnio poznanego faceta, że nie może się na niczym skupić bo myśli o mnie, czy to zauroczenie? Ja też powoli 'odpływam"...
PS,. nie jest żonaty, wiem już teraz na 100%

Nie no po tamtej akcji że niby nie zapytałam, teraz to już mój priorytet na początku by sprawdzić, czy się dowiedzieć..

Ci w służbach często niepewni siebie są, wbrew pozorom

Generalnie gość ewidentnie uważa Cię za atrakcyjniejszą od siebie, stąd ta kontrola i osaczenie. Raczej samo z siebie mu nie przejdzie, temat znany.
Może po waszym rozstaniu coś przemyśli, a jak nie to prawdziwy popis histerii dopiero przed Tobą. Ale generalnie dasz radę

Wiem Elle, dużo na ten temat rozmawialiśmy. On kiedy jeszcze brał udział w akcjach, tracił kobiety jedna po drugiej, bo nie wytrzymywały psychicznie stresu (tzn to jego słowa). Teraz już na szczęście nie bierze udziału w akcjach bezpośrednio tylko koordynuje, ale mimo wszystko. Tam, z tego co mówi, to 45% facetów jest po rozwodzie, 30% samych, a pozostała tuż przed rozwodem.
Poza tym sam mi powiedział, że nawet nie marzył o takiej dziewczynie jak ja (choć bóstwem nie jestem) i że mnie nie odpuści.. powiem szczerze, że aż mnie to przerażać zaczęło... czy znów się w coś nie wkopałam...

Elle, to nie tak, że się zachłysnęłam tym jaka w jego oczach cudowna jestem, ale już po 1,5 tyg.!!!! zaczęło mnie wkurzać jego osaczenie. Nawet kiedy podczas rozmowy komórka mi padła, to on już się stresował, dlaczego przerwałam, dlaczego jestem poza zasięgiem itd. No istna paranoja!

Ale właśnie, to dla mnie nie trzyma się tzw 'kupy". Bo facet jest bardzo atrakcyjny fizycznie, do tego wiadomo, że 'mundur' kręci kobiety dużo bardziej niż garnitur, bo wydaje się, że to twardy facet itd. A tu pojawia się obraz niepewnego siebie, wręcz słabego..  przewrażliwionego.
Niby on mówi, że ma dwie twarze, w pracy jest inny a poza nią inny. Że tak odreagowuje i tego potrzebuje.
Ale jednak to jaki jest wobec mnie nie pasuje mi do jego zawodu i tego że facet ma bron przy sobie.. nie wiem.. większej siły, pewności siebie czy ogólnie ogarnięcia psychicznego bym oczekiwała.

Zgadzam się z Tobą Elle, ale też jestem zaskoczona tym paradoksem. Myślałam, że spotkałam silnego faceta z zasadami.. tzn pewnie zasady ma ale psychicznie wydaje się być słabszy ode mnie Mimo, że nosi mundur i bron przy sobie, nawet w cywilu.
Ale może rzeczywiście tacy faceci potrzebują jakiejś odskoczni, odreagowania... ciepła, czułości, kobiety która czeka, kogoś o kogo mogliby się troszczyć itd. I skoro już mnie poznał, a podobno już od dłuższego czasu był sam, to nie chce tego stracić i wręcz "przedabrza" swoim zachowaniem, bym nie miała wątpliwości, że mu zależy, bym nie uciekła...
Btw jak powiedziałam, że lubię czerwone róże, już następnego dnia dostałam kurierem bukiet
Nie no jeszcze nie zamierzam rezygnować, choć troszkę się boję.. ale ja zawsze trafiam na "trudne" przypadki... nie wiem czemu takich facetów przyciągam z jednej strony, ale z drugiej właśnie tacy niebanalni mnie interesują

Nie no ogólnie facet wręcz idealny - bez problemu zajmuje się domem. Ani gotowanie ani sprzątanie, ani prasownie nie jest mu obce
No kilku facetów miałam, ale żaden mi nie powiedział: ja zrobię zakupy, posprzątam i ugotuje a ty idź w tym czasie do fryzjera, kosmetyczki, co chcesz. A jest w tym perfekcyjny - wojsko?
Może szukam dziury w całym, ale nigdy też nie miałam takiej kontroli i to po tak krótkim czasie.. I nie chodzi o to że mam coś do ukrycia, tylko po prostu to jest męczące.. bardzo

Skoro gość chce gotować sprzątać i cała reszta (w łóżku pewnie też lubi dawać) to faktycznie może to być rodzaj 'nieświadomej' manipulacji, która ma na celu zyskanie jak największej kontroli. A kto normalny chce odejść od takiego 'ideału?'

Tacy mężczyźni są baaardzo sprytni z reguły, bardzo inteligentni. Bo co to za sztuka rozedrzeć mordę i "wymagać" posłuszeństwa i robienia tego co ktoś chce WPROST? Żadna, w dodatku z reguł skutek jest odwrotny.
Sztuką jest 'omotać' ofiarę, to tak zwana "polityka miłości": prezenty, super seks, 'na co masz ochotę, kochanie? Tatuś już to organizuje :*" itp. klimaty.. Tak, można popłynąć w to. Trzeba przytomności i czujności, a często doświadczenia żeby się połapać w tym i mieć trochę dystansu. A od takiego "ideału" potem ciężko się odzwyczaić, zwłaszcza gdy panuje moda na pseudo-maczosów, którzy są odpowiednikiem tych od darcia japy i traktowania kobiety 'z buta': "Ja Piękny Pancio, Ty - moja służka."
Dlatego oni na tym kontraście tak zyskują, bo tu jest jakby na odwrót - to oni 'służą' w domu kobiece poniekąd.

Jedyne czego bym się trochę obawiała, to czy takich kobiet w jednym czasie nie ma więcej.. Jeśli nie to można popracować nad tą nierównowagą w dawaniu i braniu, raczej warto.
Ale znam niestety przypadki, gdzie taki 'ideał' ma tak wysoki testosteron, że z chęcią "pomaga" i zaspokaja większą ilość pań, co by się zasoby nie marnowały Trzeba monitorować sytuację.

Czyli wychodzi na to, czym więcej piszesz, że gość ma skłonność do kontroli także w domu, tyle że używa do tego bardzo subtelnych i wyrafinowanych narzędzi perswazji.

Nie ma 2 takich samych facetów, ale powiem Ci tak: ja wprawdzie nie musiałam się "meldować" co 10 min. ani nie było scen zazdrości - nie wprost, za to okazało się, że pan w obliczu mojego braku aprobaty w stosunku do jego pewnych wyborów zmienił stosunek do mnie o 180 st. w sekundę.. Tzn. nie było chamstwa, ale uciął rozmowę w dość protekcjonalny sposób i poinformował, że on w sytuacji "tego nonsensu" idzie spać.

Nie zatrzymywałam go, ale kolejnego dnia kiedy się odezwał jakby nigdy nic, milusio i słodko,  w swoim stylu, już się nie odezwałam.
Poczułam wewnętrzny opór i blokadę przed kontynuacją znajomości z kimś, kto 2 dni temu traktował mnie 'jak księżniczkę', a wystarczyła różnica zdań i nie miał nawet ochoty poznać mojego punktu widzenia, tylko uciął komunikację. Więc ja też ją ucięłam, tylko na stałe.

Dla mnie są rzeczy, których nie tłumaczy się dorosłemu mężczyźnie, dorosłej osobie. Taką rzeczą jest m.in. szacunek i komunikacja z drugim (rzekomo bliskim) człowiekiem. Jeśli ktoś pogwałci te zasady i to w jednym rzucie, to ja zawijam majdan i mnie nie ma.
Kiedyś pewnie próbowałabym wyjaśniać o co mi chodziło, tłumaczyć, martwiłabym się, że taki 'cukiereczek', ideał, takie ciasteczko, że może mi się coś przywdziało, może miał zły dzień, może się zmieni..?
Dziś wiem, że dorosłych mężczyzn się nie wychowuje i tego się trzymam.

Oby Twój okazał się mniejszym despotą pod przykrywką 'sługi swojej Księżniczki'

Elle, przyznam szczerze, że się troszkę obawiam jego reakcji, jak coś pójdzie nie po jego myśli, albo zacznie dostrzegać moje wady. Sam w końcu mówi, że ma 2 twarze, inną w pracy, inną w domu, co zresztą musi być prawdą, bo nie wyobrażam sobie by taki potulny, uległy miś kierował zespołem mundurowych. Co do scen zazdrości… może jako takich mi nie robi, ale widać, że jest strasznie podejrzliwy i niepewny mnie. No ale ja po 1,5 tygodnia nie zamierzam mu wyznawać miłości, przeprowadzać się do niego itd. Staram się studzić jego zapał, proszę by nabrał trochę dystansu ale z marnym skutkiem. On niby mówi, że da mi tyle czasu ile będę potrzebowała, a z drugiej już planuje naszą przyszłość.
I naprawdę się zastanawiam, czy przypadkiem nie lepiej już teraz wiać jak najdalej od niego, zanim jeszcze nie zaczął mnie śledzić czy może rzeczywiście przeczekać te 2-3 tygodnie i zobaczyć jak sytuacja się rozwinie. Może po jakimś czasie trochę odpuści…

Ja poczekałam, z tymże u mnie znajomość trwała z miesiąc (?), plus 'utrudnienie', że gość dojeżdżał z zagranicy. Plany też były niesamowite włącznie z moją przeprowadzką na inny kontynent i ślubem  - gdzie gość w ogóle nie jest "z tych", lol.

Bajka się skończyła w momencie gdy dostrzegł 1szą moją "Wadę", która wcześniej go ujmowała (jak wszystko zresztą), a polegała na tym, że nie mam uległej osobowości, wbrew pozorom i wbrew temu, że jestem otwarta i wyrozumiała..do czasu.
Ten 'czas' nastąpił wg niego w momencie gdy nie poświęcałam mu tyle uwagi ile by chciał i "za karę" chyba spotkał się z inną kobietą
Potem jeszcze mi się oberwało, że nie wykazałam się odpowiednią reakcją w postaci wysłuchania co, jak i dlaczego. Ale na to już nie miałam ochoty po fakcie.

A pan też jak najbardziej w pracy typowy - dupek, sam się tym przechwalał, a dla kobiet - 'paź' i sługa, dla wybranych oczywiście.
A potem tzw. "snap" (z ang. 'niespodziewane pierdolnięcie na dekiel')  każdorazowo chyba następował gdy coś nie po jego myśli i podejrzewam, że albo porzucał te kobiety, albo one jego. Chociaż z tego co mówił o Miłościach, nie przygodach, to one jego.
Taka karma widocznie niczego się tacy faceci nie uczą.