ja, on i ten trzeci

Mnie zastanawia ile ten wątek jeszcze przeżyje reanimacji bo zawsze wydaje się, że już temat się wyczerpał a tu bach znowu jakieś rewelacje. Zastanawia mnie ile razy jeszcze uda się na nowo rozgrzebać temat romansu sprzed 2 lat.
(Bez zgryźliwości, jakby co).

Boże, nie zaglądałam na forum prawie pół roku, a ten wątek nadal żyje!

Jak Lenin, wiecznie żywy.

A mnie akurat obchodzilo co Roxann napisala...

Mnie również nie drażni, że piszesz, choć dziwię się Tobie, ze to rozdrapujesz.
Mnie to by wykończyło, ale może dlatego, że ja uważam, że jak się prawdziwie kochało to się nie da do końca zobojętnieć.
Czas pozwala nauczyć się z tym żyć a z biegiem czasu nowe uczucie powoduje, że to dawne zblednieje.
Ale każdy jest inny, to też fakt.

Myślę, że naprawdę go kochałam, a boli mnie nie tyle sam romans, co dziecko... Tak wiem, mógł tylko mówić, że to przeze mnie.. ale rzeczywiście to się w czasie zbiegło kiedy nawyrzucał mi że go olewam, że za mną ugania jak głupi. I że tak wyszło przeze mnie. No jak by zareagowała ta kobieta to czytając? Gdyby wiedziała, że ją wciąż zdradza? Fakt niby już nie moja sprawa.. ale.. Nie potrafię być obojętna. I teraz jak czytam Zagubionego czy Winogronka.. Tak, zróbcie sobie dzieci dla zaspokojenia własnych wyrzutów sumienia. W przypływie adrenaliny.. W końcu kochacie partnerów...

Klucze, śmietnik, bomboniera
Roxann wciąż kocha tamtego frajera.

To nie to… zbyt wiele się wydarzyło bym była w stanie wciąż go kochać. Nawet patrzeć na niego nie mogę. Mijam go jak powietrze i nie wyobrażam sobie nawet że mogłabym mu choćby „cześć” powiedzieć. Nie mówiąc o normalnej rozmowie. Czuję do niego takie obrzydzenie, że najchętniej bym mu splunęła w twarz.
A teraz z końcem roku coraz więcej wydarzeń na których oboje będziemy Myślałam, że jak pojawi dziecko, to przystopuje chociażby z delegacjami... ale on chyba jeszcze bardziej jest aktywny i żadnego eventu nie odpuści. A jak wyjazdowy, tym lepiej

Roxann, ja nie o Tobie, ze glupia! Tylko o tym ze niektorzy po rozstaniu z 'kochanka' po wielu miesiacach maja potrzebe wyznac swoje grzechy malzonce... Po co pytam? Zeby ja pognebic? Niech zdradzajacy nosi to w sobie na zawsze, skoro postanowil z zona zostac, tak?

Rakija, tu nie chodzi o to… Ja nie widzę ani jednego powodu dla którego miałabym żałować, że nie zostawił dla mnie żony. Przecież widzę jakim jest człowiekiem. Niestety wciąż go widuję, choć konsekwentnie nie rozmawiamy ze sobą…  Poza tym znam go, jego pewne zachowania, gesty i siłą rzeczy widzę pewne rzeczy choć nie chcę… Ja nie widzę innej opcji niż traktowanie go jak powietrze. Po prostu po czymś takim nie mamy sobie nic do powiedzenia. I tu nie chodzi o to, że nie odszedł od żony, tylko o jego zachowanie. Najbardziej krępująca i napięta atmosfera jest wtedy kiedy znajdujemy się blisko siebie. Ja tego unikam, ale mam wrażenie, że on robi to specjalnie.. Zwykle wybiera miejsca by siedzieć naprzeciwko mnie. Niekoniecznie przy tym samym stoliku ale centralnie vis a vis. Ale potem i tak się przesiada i to kiedy np. wyjdę do łazienki. Beznadziejna jest wtedy atmosfera bo np. jak on coś zabawnego opowiada to wszyscy się śmieją tylko nie ja bo zwyczajnie mnie jego żarty nie bawią. Nie wymaga to ode mnie jakiegoś specjalnego wysiłku ale mimo wszystko jest to krępujące ze względu na inne osoby. Może powinnam się przemóc i zachować choćby pozory kurtuazji wobec niego ale nie potrafię.

Podałam tylko przykład.. od prawie roku nie rozmawiamy ze sobą i takich sytuacji było wiele, że traktujemy siebie jak powietrze.. Ja mu nawet cześć nie mówię... ,  i już kilka razy słyszałam, że da się wyczuć napiętą atmosferę między nami...  i że to z boku co najmniej dziwnie wygląda... Bo jeśli osoby za sobą nie przepadają to sobie ew dogryzają, a nie udają, że tej osoby nie ma...

Jak czytam Twe rozterki, to mnie ciut mdli. Osobowość kochanki, żar w majtkach, do związku masz uraz chyba psychiczny. Masz jakąś dziwną osobowość. Wpakowałaś się w bycie kochanką, dla sexu, a w związku się męczysz. Znajdź innego żonkosia, rozwal rodzinę i potem następny... i następny... Zresztą, żonkoś, który bierze sobie kochankę.. też nie lepszy.
Rola życiowa - kochanka. I w tym kierunku podążaj. Niech moc będzie w Tobą.

Na pewno nie jestem już uzależniona emocjonalnie od niego. Byłam ale co najmniej 1,5 roku temu. Pamiętam tamte emocje i pamiętam kiedy „odpuściły”. Nie drżą mi rączki, nie ma tego „sexual tension” itd. Ignorowanie go przychodzi mi naturalnie. Nie muszę się do tego zmuszać czy udawać obojętność bo najzwyczajniej w świecie czuję do tego człowieka obrzydzenie.
Teraz nie tyle fakt, że go widziałam czy spotkam spowodował, że znów tu napisałam, co wątek Zagubionego. Podobne historie wciąż wzbudzają we mnie emocje… szczególnie kiedy „plany” dotyczące dziecka pojawiają się w tle.
A gadać, wiadomo, że gadają szczególnie kobiety (choć może i faceci też). Nie trudno połączyć fakty – początkowo to one go poznały jako mego znajomego, który mnie odwiedził w pracy, potem były ich zachwyty nim, flirty… potem odcięłam się od „konieczności” kontaktów służbowych z nim … a teraz ze sobą nawet nie rozmawiamy… Jedna dziewczyna wręcz się chwaliła, że coś ją z nim łączy… Czyli wychodzi, że niby z zazdrości o nią? „pokłóciliśmy się”. Nie wiem czy ona wie o żonie i dziecku, podejrzewam, że nie… ja na ten, jego temat nie rozmawiam w pracy. Choć czasem coś do mnie dociera. Tak z poprzedniej pracy, tak tej bo i tu mam „zaufaną osobę”, jednak nie na tyle by jej o wszystkim opowiedzieć. No ale musiałam sprzedać jakąś „bajkę” dlaczego z nim nie rozmawiam. Podobnie w poprzedniej pracy pojawiły się plotki… po tym jak wyjechałam i nagle okazało, że i on zaczął tu coraz częściej wyjeżdżać i rozwijać biznes. Szczególnie po tym, jak zaangażował się w zrobienie mi imprezy pożegnalnej… a potem na Sylwestra (na którym byłam z obecnym partnerem) przyszedł pijany i zaczął odstawiać sceny… Jedna dziewczyna z poprzedniej pracy, z którą wciąż się przyjaźnię (i zna z grubsza tą historię) powiedziała mi o tym.  No nie jest mi to do szczęścia potrzebne… 

Może masz rację. Tak on teraz wzbudza we mnie negatywne emocje i wręcz mam odruch wymiotny, kiedy go widzę szczególnie flirtującego czy opowiadającego dowcipy. Mam wrażenie, że wciąż chce mnie postawić w niezręcznej sytuacji dosiadając do stolika czy siadając naprzeciwko. A ja naprawdę nie mogę na niego patrzeć. Tym bardziej kiedy wiem, że tylko co mu się dziecko urodziło… OK., nie przeszkadzało mi że ma dzieci wcześniej, ale to była inna sytuacja bo dzieci już prawie dorosłe a on twierdził, że z żoną nic nie łączy… A może zmieniłam myślenie po przeczytaniu n wątków na forum, kiedy kobiety opisywały swój dramat po odkryciu zdrady i jakie to trudne bywało głównie dla dzieci. Szczególnie małych.
Inaczej by było, gdyby on się rzeczywiście „nawrócił” zrozumiał, szczególnie teraz… Myślę, że wciąż ze sobą byśmy rozmawiali choćby oficjalnie, ale nie po tym co on zaserwował wiedząc że żona w ciąży i potem.. Całkowicie straciłam do niego jakikolwiek szacunek. Zresztą on sam powiedział, że jestem „zbyt dumna” by kontynuować tą znajomość… a próbował nawet potem umówić.. I taka prawda. Duma/honor… nie pozwala mi nawet powiedzieć do niego zwykłe „cześć”.

A nie wiedziałam, że boks świetnie działa na piersi
Bieganie z kolei odwrotnie
U mnie od wielu l joga, basen i taniec. Bez sportu przy moim trybie życia chyba bym zwariowała Nerwica murowana

Edit: no i oczywiście seks

Wiem, że to emocje, ale to jednak trochę niepoważne. Mogłaś porozmawiać, przynajmniej wyjaśnilibyście sobie jak każdy z was widział tą sytuację i jak się z tym czuje.
Na twoim miejscu zaproponowałabym mu teraz jakiś dogodny dla ciebie termin i miejsce na tą rozmowę.

Uważam przeciwnie. Myślę, że taka rozmowa w przeciwieństwie do niewyjaśnionych spraw pozwala uwolnić się od przeszłości.
Ileż można uciekać...
Powinnaś też już dawno mu powiedzieć ile kosztowała cię ta relacja. Może inaczej by postępował. A tak z tego co piszesz, to wynika, że on chyba dalej myśli, że dla ciebie to żaden problem.

Ok, teraz to inaczej wygląda.
To może napisz mu to, co tutaj napisałaś.

Dokladnie tak samo uwazam. Napisalabym do pana krotka zwiezla wiadomosc smsem czy mailem ze nie zycze sobie wiecej zaczepiania. Nie jestes jego wrogiem ale przyjacielem juz tez nie. Co mieliscie sobie wyjasnic to juz zostalo wyjasnione a teraz chcesz sobie spokojnie zyc bez jego udzialu w Twoim zyciu w nawet minimalnym.stopniu. Nie jest Ci to do czegokolwiek potrzebne i prosisz by to wreszcie uszanowal. Zero wycieczek osobistych o zonie dziecku itp. Na kiego grzyba Ty go pytasz Kobito czy wini Ciebie za ciaze zony? Po  wuj Ci ta wiedza potrzebna. Dajesz mu tym tylko sygnaly ze wciaz Cie to meczy i zachecasz by szukal pretekstu do wyjasniania. Zdecyduj sie albo Ci zwisa i powiewa i nie chcesz juz nic wiedziec ani wyjasniac albo kochasz tesknisz  myslisz i dalej mielisz ten melodramat zalosny. No chore to juz jest...

Fenix, chodzi o to, że ja mu wcześniej wszystko wyjaśniłam dlaczego chcę urwać całkowicie kontakt pomimo, że początkowo (zanim jeszcze się dowiedziałam o ciąży) też byłam zdania, że nie ma co się wygłupiać i udawać, że się nie znamy. Wszystko wyjaśnione (powiedzmy), bardzo dobrze zawsze nam się rozmawiało, współpraca świetnie się układała, wystarczy tylko zachować dystans… itd. Wszystko się zmieniło rok temu. W trakcie i po ub konferencji. Wtedy uznałam, że ja już nie chcę i nie potrafię z nim rozmawiać. Nienawidzę go. Brzydzę się nim.
Wiadomo, że jak się pisze, to nie widać do końca „wydźwięku” wypowiadanych słów, ale to pytanie czy dalej mnie obwinia o ciążę żony było powiedziane z przekąsem i pogardą… a nie że to mnie wciąż nurtuje. Tu nie ma co nurtować. Raczej dla rozwinięcia dlaczego nie chcę z nim rozmawiać bo nie mamy o czym. A chciałam go szybko zgasić by dał mi spokój. W sumie poskutkowało bo inaczej by drążył a ja nie chciałam robić scen bo jeszcze jakaś szarpanina by z tego wyszła bo on nie chciał mnie puścić zanim nie porozmawiamy.
Owszem emocje już dawno opadły, ale ja nie zamierzam przez to wyciągać do niego ręki na zgodę. Tak jak powiedziałaś nie jestem jego wrogiem ale przyjacielem też nie. Opcja, że jest dla mnie jak powietrze jest najlepsza i się dotychczas sprawdzała. To, że jemu to nie odpowiada, to jego problem. Pewnie myślał, że po roku „wybaczę” i będzie jak dawniej a przynajmniej jak do konf rok temu.

No, bez jaj, Roxann.
Czyżby biedny, bo żonaty i ostatnio, dzieciaty "przypadkowo" ponoć znów wzbudził Twoją troskę o jego komfort psychiczny? O fizyczny nie pytam, bo to zrozumiałe. Jedno wynika z drugiego.
Czyli nowy partner musi uważać na ościeżnice, by politury nie porysować?

Przecież to jasne, że nie jest obojętna. Wszyscy to wiedzą, poza nią samą.

IsaBella77, może teraz więcej dostrzegam bo nie patrzę przez pryzmat „zauroczenia”, ale on wcale taki świetny i idealny nie jest, jaki mi się wydawał wtedy. Inaczej też patrzę na jego sukcesy czy porażki bo widzę, że w większości te jego „zasługi” to kwestia lobby. Po prostu inaczej już patrzę na tego faceta. Albo inaczej - mam wrażenie, że to jest zupełnie inny człowiek niż ten, którego (po)kochałam.
Być może (a raczej na pewno) taki też był, jak go poznałam, ale wtedy tego nie dostrzegałam.. bo byłam zaślepiona..
A zmianę w jego zachowaniu zauważyłam właśnie 1-1,5 roku temu: jakby trochę "zgasł", zaczął więcej pić. Tego akurat trudno było nie zauważyć, bo to zmiana o 100 st. Nigdy wcześniej nie widziałam go siedzącego samego przy stoliku i pijącego alkohol... i to na kolacji gdzie było sporo ludzi.. smutny widok. Wcześniej był duszą towarzystwa... ale może rzeczywiście ja wtedy pewnych rzeczy nie dostrzegałam albo inaczej odbierałam. Nie ważne...

Tylko czy coś wielkiego się stało?
Facet nie szuka z Tobą kontaktu przez wiele miesięcy. Na konferencji, pewnie pod wpływem alkoholu, stara się nawiązać rozmowę.
Ty nie masz ochoty, to on odpuszcza. Koniec
Rozumiem, że są emocje po Twojej stronie. Potrzeba Ci trochę czasu aby ochłonąć.
Jednak to ponowne analizowanie jego sytuacji życiowej, rozbijanie na czynniki pierwsze jego osobowości,
zastanawianie się nad tym, co on planuje wobec Ciebie.....Tu nie ma równowagi miedzy tym co on robi
a tym  co robisz teraz Ty.

Oj musiał być dobry skoro wciąż takie emocje wywołuje.
Wszak dobrych kochanków nie zapomina się wcale

Mylisz się.
Ja nie mam z nim problemu o ile nie muszę z nim rozmawiać. Dlaczego nie chcę z nim rozmawiać, utrzymywać znajomości pisałam wyżej. Po co miałabym szukać z nim kontaktu? Oczywiście to nie oznacza, że teraz panicznie boję się, że go gdzieś spotkam czy od razu rezygnuje z udziału jak wiem że i on będzie itd. Owszem, za pierwszym razem jak go miałam spotkać, po tym jak kontakt całkowicie urwałam, było zdenerwowanie, bo nie wiedziałam jak się zachowa... ale potem już mi było obojętne czy on jest czy go nie ma.. bo i tak nie rozmawialiśmy.
Wiadomo, że jak gdzieś byliśmy oboje, to było trochę dziwne czy dziecinne, kiedy udawaliśmy, że się nie widzimy i pojawiały sie jakieś komentarze... no ale nic nie poradzę na to. Po prostu nie odpowiadałam na nie, nie tłumaczyłam...
Wyszłam z tej sytuacji, przynajmniej w moim odczuciu, obronną ręką. Największym dla mnie potwierdzeniem tego, jest po 1. jego stwierdzenie, że jestem zbyt dumna by dalej było jak było. a po 2. że bez niego mi dobrze i nie chcę tego zmieniać. 
Akurat tamten post napisałam "świeżo" po zajściu, więc pewnie z jakimiś emocjami... bo zwyczajnie wkurzyłam się..

Mam wrażenie, że niektóre kwestie są tu nadinterpretowane, jak to, że on nadal mnie obchodzi bo np mam informacje nt jego biznesów. Wspominałam kilkukrotnie, że pracujemy w tej samej branży i nasze kompetencje się uzupełniają. Wiadomo, że się śledzi, zna rynek, a tym bardziej partnerów. Pisałam też, że on nakręcił projekt z nami.... z tymże akurat z niego się wymiksowałam by nie musieć bezpośrednio z nim współpracować.
Gdyby nie to, że początkowo byłam punktem zaczepienia do nawiązania współpracy, i że wówczas jak przyjeżdżał tu 1,5 roku temu to przychodził do mnie do biura, powoływał na mnie itd., to to, że teraz się unikamy nie wzbudzałoby żadnych „sensacji” czy komentarzy. Wiem, że to trochę niepoważne, ale nic nie poradzę, że ja nie mam najmniejszej ochoty z nim rozmawiać. Nie było powodem to, że nie zostawił dla mnie żony, nie byłoby też to, że ma dziecko, gdyby przy tym zachował się wobec mnie i ogólne inaczej. Ta granica została przekroczona wówczas kiedy odstawił szopkę z próbą wpędzania mnie w poczucie winy za to, że jego żona jest w ciąży. To, jak się zachowywał po ubiegłorocznej konferencji i jak dowiedział, że zostanie znów tatą. Wtedy ostatecznie straciłam do niego szacunek jako człowieka. I bardzo się cieszę w tej całej sytuacji, że on sam dostrzegł, że jestem zbyt dumna by dalej kontynuować znajomość. To dla mnie bardzo dużo znaczy w kontekście poczucia własnej wartości... w końcu przez długi czas to on był „górą” i miał nade mną „kontrolę”. Więc myślał, że jak odstawi szopkę, to jeszcze będę go przepraszać, że ie doceniłam jego „starań”, że aż musiał przespać z żoną. A tu zonk. I dobrze.

Tak, wiem. Wiadomo co i jak było, więc być może to rzutuje na to, że wciąż mi się wmawia, że dalej  mi na nim zależy czy jestem uzależniona a nawet, że wciąż go kocham.  A jakie emocje on rzeczywiście we mnie wzbudza? Zwyczajnie brzydzę się nim i dziwię sobie, że mogłam aż tak stracić głowę dla niego. Aż by się chciało powiedzieć to sztandarowe: gdzie ja miałam oczy? Ale trzeba mu przyznać jedno to cwany i bardzo inteligentny człowiek. Nie że go komplementuję, ale mówię to w kontekście tego, że swojego czasu potrafił mnie tak omotać „teatralnymi” zagrywkami. Udawał? przyjaciela... poznał czułe punkty i w nie uderzył. Nie sądziłam, że to zwykła manipulacja. Tzn bynajmniej siebie tym nie usprawiedliwiam, raczej traktuje to jako lekcję „życia”. Ja jestem bardzo wrażliwą i uczuciową osobą choć na co dzień tego nie okazuję, tym bardziej w pracy. I grając mi na emocjach (jak on to robił) można wiele zdziałać. Nawet Excop teraz napisał: „Czyżby biedny, bo żonaty i ostatnio, dzieciaty "przypadkowo" ponoć znów wzbudził Twoją troskę o jego komfort psychiczny?” akurat w innym kontekście... ale pamiętam dokładnie (nie dlatego, że wciąż analizuję ), że wzbudził moją troskę opowiadając o tym, jak to wychowywał się bez rodziców i nikt nim nie interesował. No jak mówi to dorosły „silny” facet z miną porzuconego psa, to pierwsze co chce się zrobić to go przytulić, przygarnąć... A jak ci potem mówi, że nigdy nie odczuł od innej osoby tyle troski i ciepła.. no to... W zasadzie od tego to moje „uzależnienie” od niego się zaczęło. Potem też sama się tym nakręcałam... widząc w nim wrażliwego mężczyznę, którym nie jest. Dostrzegałam sygnały, ale nie chciałam ich widzieć. Czułam wręcz, że właśnie to „przy mnie” rozkwitł, tak ja ja przy nim. Nie potrafiłam myśleć o nim źle, nie o nim. Ale to forum otworzyło mi oczy. Opornie ale... skutecznie. On przecież nie wie skąd moja zmiana. Jaki proces przeszłam. Dlatego starym i sprawdzonym zwyczajem próbował znów zagrać mi na emocjach. I zagrał ... skutecznie o tyle, że wytrąciło mnie to z równowagi, nie mogłam spać itd. Ale bez skutku co do intencji, celu. Bo na tą „bajkę” już się nie nabrałam.
Człowiek uczy się całe życie..

Wierzę, tylko, że ja o czymś innym. O nakręcaniu się.
Uważam, że  niektórych ludzi nigdy się nie zapomni.
Byli ważni, ale bez wnikania w szczegóły, skoro tak się ułożyło, że teraz muszą pozostać jedynie wspomnieniem,  to niech tak będzie.

Dość obszerny, spójny, co do własnych przemyśleń co do tego, co stało za otwarciem tematu i późniejszych jego wznowień.
Wszędzie, w każdej rodzinie zdarza się coś określane mianem syndromu CDA, czy CDD. W najbliższej lub nieco dalszej.
Tyle, że nie rozumiem wciąż, dlaczego, Roxann, powracasz, obsesyjnie wręcz, do byłego - przyjmijmy, kochanka
Czyli, co? Oboje (w uproszczeniu) jesteście nieprzystosowani do tego, by założyć ją i żyć w normalnej rodzinie i to Was zbliżyło, a reszta to już efekt śnieżnej kuli?
Co jednak ma z tego wynikać dla Ciebie na przyszłość?

Edit: Wiesz Excop, tak jeszcze sobie myślałam nad tym co napisałeś, zapytałeś..... No bo jedno to zdanie sobie sprawy z pewnych rzeczy, a drugie co to mi tak naprawdę daje, zmienia? Jak się tak głębiej zastanowiłam, to... ja w sumie nigdy nie maiłam problemu z poznawaniem facetów. W zasadzie można nawet powiedzieć, że zdobywałam tego kogo chciałam, choć nigdy nie zbudowałam prawdziwego głębokiego związku. Kiedy facet zaczynał mieć poważniejsze zamiary, ja panikowałam i uciekałam. Głównym jednak powodem było to, że bałam się go wprowadzić do mojej rodziny. To, że poznając ją, zmieni o mnie zdanie, wszystko wyda itd. I będę całkowicie spalona, pomimo, że dużo pracowałam na to kim jestem. Nie przeżyłabym tego. Moje obawy nie były bezpodstawne, bo jeszcze na samym początku kiedy pierwszy i ostatni raz zaprosiłam faceta do siebie... ojciec odstawił scenę. Nie wiedząc lub mając gdzieś że ktoś „obcy” jest w domu... mój gość. Potem już ten kolega się do mnie nie odezwał. Ale to było jak miałam jakieś 18-19l. Potem po kilku latach była podobna sytuacja.. zaprosiłam do domu faceta z którym się spotykałam już od jakiegoś czasu. To było dla mnie ważne bo zależało mi na nim. Powiedziałam o tym rodzicom o tym i kiedy. Po prostu wystarczyło żeby był spokój, by się nie napił, nie było awantury. Dla mnie to był mega stres ale wierzyłam, że dla nich liczy się moje szczęście i że choć tyle mogą dla mnie zrobić. Przyjeżdżam do domu a tam... Na szczęście początkowo bez niego bo on miał przyjechać za kilka h... oczywiście odwołałam. Potem szybko nasza znajomość skończyła. Też na tyle ta cała sytuacja była beznadziejna, że ogólnie moi rodzice są poważani i nikt nie ma czy nie miał pojęcia co się dzieje za 4 ścianami bo wszystko w nich pozostawało. Jak było dobrze to było wręcz idealnie... nagły wybuch miłości troski itd. Ale to były chwile. Także nie do końca kłamałam jak mówiłam, że czułam się kochana czy dostawałam dużo ciepła ... bo tak bywało. No ale to tak jak w większości wątków, które przeczytałam, gdzie był alkohol i przemoc, że to sinusoida, ze skrajności w skrajność. Ja by nie zgłupieć z jednaj strony stawiałam na rozwój, naukę, sport... a z drugiej uciekałam w świat marzeń. Stąd pewnie te komentarze, że pomimo wieku, ogarnięcia zawodowego – emocjonalnie w sensie naiwności i idealizmu w podejściu do ‘życia’, relacji..  byłam z 10l wstecz.
„Uciekłam” z domu i co? Wplątałam się w romans z panem Z, który z mojego punktu widzenia był wielką miłością.. potem jedna znajomość, druga... Kiedyś już ktoś mi zwrócił tu uwagę, że „dziwnych” facetów wybierałam... pan Z – żonaty, wychowujący bez rodziców, potem ten z początku wątku z problemami natury seksualnej  -  adoptowany (też dyrektor)... potem najkrótsza znajomość z zawodowym policjantem/ochroną  – z jakimiś piętnami po Magdalence, gdzie zginęli na jego oczach przyjaciele, z bliznami itd. W sumie jeden schemat – silny facet z pozycją i przejściami... tak jakby to, że ktoś przez coś przeszedł ‘traumatycznego’ zbliżało mnie do tej osoby.  Takie relacje nie mogą się udać.
Mając jednak tą świadomość, zupełnie inaczej teraz wybrałam partnera. Też już się nie martwię o to co ktoś pomyśli... Ja wiem kim jestem i co sobą reprezentuję, jeżeli ktoś ma zmienić o mnie zdanie przez wzgląd na moich rodziców, wcześniejszych wyborów,  to trudno. Nie jest też wart mojego zainteresowania. Tego, ich nie zmienię. Ale, tak jak pisałam w poście wyżej, nie chcę już niczego ukrywać i nikogo kryć. Bo też bardzo pewnie poczułam sama z sobą. I też tu spotkałam faceta, bez ‘dramatycznych’ przejść, który ma fantastyczną rodzinę. I pierwszy raz zdobyłam się na szczerość... ot tak po prostu... powiedziałam mu o panu Z, powiedziałam mu też o ‘problemach rodzinnych’, kiedy jechaliśmy na święta w ub roku. Albo mnie akceptuje taką jaką jestem albo ... Pomimo żalu, nigdy nie wyprę rodziców i mój partner musi to zaakceptować. On na szczęście to zrozumiał  i powiedział, że nie tylko mnie kocha ale też podziwia. Że pomimo wszystko, doszłam do tego do czego doszłam i zachowałam wrażliwość. I to jest chyba prawdziwa miłość