ja, on i ten trzeci

O preziu... ktory miejmy nadzieje istnieje nie tylko w wyobrazni Roksy.

Mu to kalafiorem wisi, chyba ze do przewalkowania nastawi sie Riksi, wtedy chetnie powalkuje cosik

Odnosnie cytatu.... Sam bym sie wyleczyl z kochanek bedac osaczony w ten sposob jak to robi Roksi. Co za duzo to nie zdrowo

:):)
Nie sądziłam, że mój watek przyniesie takie efekty
Jeżeli tak, to te „żonki” zamiast do mnie z „gębą” to powinny dziękować, a do tego wątku odsyłać swoich mężów, jako do lektury obowiązkowej :D:D
A się uśmiałam

Pałka, zapałka, dwa kije! Kto wierzy w Prezia, ten kryje...

Ola, po postu papierek nie jest mi do niczego potrzebny. Poza tym jak można komuś przysięgać miłość do śmierci? Rozumiem, że para może chcieć wziąć ślub kościelny by czuć jakieś „zewnętrzne” wsparcie, błogosławieństwo dla związku. Tyle że ono już na samym początku w wielu wypadkach jest kłamstwem. Ile par pobiera się rzeczywiście z miłości? Ile osób traktuje ślub jako zwykłą gwarancję, zaklepanie kogoś czy wręcz szantaż? Być może mi się odmieni, kiedy zdecyduję się na dziecko, ale na pewno nie w danej sytuacji, kiedy jesteśmy tylko we dwoje. Dla mnie takim „zaklepaniem” – deklaracją uczucia i chęci bycia razem -- są/były zaręczyny. Nie potrzebuję ciągnąć go przed ołtarz by mi przy świadkach przysięgał, że mnie kocha i nie zdradzi do końca życia. Czy to już samo w sobie nie brzmi śmiesznie, irracjonalne? Może rzeczywiście ten romans zmienił moje myślenie, ale właśnie co do nieco romantycznej czy idealistycznej miłości. Swojego czasu uważałam, że prezio to miłość mego życia, tzw. druga połówka. No i co z nią się stało? Człowiek zwykle zakochuje się kilka razy w życiu. Teraz też myślę, że kocham. To uczucie jest jednak zupełnie inne niż do prezia kiedyś. Ja się już chyba też boję tak polecieć ‘na ślepo’… Jestem dużo bardziej ostrożna, zupełnie inaczej podchodzę do związków/relacji. Nie stawiam na pierwszym miejscu ‘chemii’, motylków ale charakter człowieka to czy można mu ufać, na nim polegać. Zanim weszłam w ten związek, obserwowałam go, jego relacje z innymi ludźmi itd. Miałam tu kilku adoratorów, jeden nawet może i był przystojniejszy, bardziej przebojowy, ale to już mnie nie kręci. Z obecnym jestem już prawie pół roku. Nie ma fajerwerków, ale daje mi spokój, wsparcie i poczucie bezpieczeństwa, którego potrzebuję. Jest po prostu dobrym, bardzo inteligentnym, zrównoważonym facetem. W życiu bym go nie zdradziła bo nie mogłabym mu potem spojrzeć w oczy. Nie zasługuje na to. Zresztą, nie wiem czy ja na niego zasługuję. Nie zmienia to jednak faktu, że nie chcę deklaracji w postaci ślubu. Zresztą, waham się cały czas czy wracać czy nie wracać do Polski. Już byłam zdecydowana, ale teraz już mam coraz więcej argumentów przeciw. Mimo wszystko pan prezio wciąż mi mącił w życiu. Teraz, kiedy dziecko w drodze, dużo się zmieniło. Ja też się stałam bardziej oschła i już nie przebieram w słowach. Nie piszę już tu o każdym jego ruchu, wiadomości bo znów będzie, że się tym nakręcam itd. On nie ma już argumentu, że dzieci za małe. Nie ma już argumentu, że z żoną prócz dzieci (już nastoletnich) nic nie łączy – nie ma żadnego argumentu! Za to ja mam jeden podstawowy – dziecko w drodze. To o czym w ogóle mamy mówić? Jakie kocham, jakie tęsknię itd. Aż krew człowieka zalewa. Ja może i przez niego nabawiam się nerwicy, ale on ma też duże problemy ze sobą. Niemniej jednak i tak jakoś w miarę z tego (romansu) wyszliśmy bo mogło powstać naprawdę pogorzelisko. Nie warto.

Ale to on ci mówi że tęskni i kocha ??

Ja już nie chcę mówić co myśli i mówi, bo w sytuacji kiedy spodziewa dziecka jest delikatnie mówiąc nie na miejscu.

Z ręką na sercu przyznaję, że mam zamiłowanie do absurdu. Dlatego ta desperacka i absurdalna odpowiedź, a jednocześnie próba zarzucenia kolejnego haczyka chwyta mnie za serce
Co smutne jednak haczyk ponownie zadziałał...

Haha! Czyżbym chwytała za serce?

No i w takim wątku to ja rozumiem, że można by było nawalić choćby i 100 stron

Też mam takie przeczucie co do Ciebie Santa, także zdrówko już dziś wieczorem. Przy czym ja to bardziej dobre winko niż piwo.

Widzisz, też tak miałam! Dopóki nie skończyłam liceum i nie przestałam pić na wagarach wina marki wino
Teraz już nie śmierdzi, ale i wino już nie takiej marki

No i to jest rozwiązanie. Ze sztuki kompromisu powinnyśmy dawać jakieś korepetycje czy cuś...

Siur
Przy czym pozwolę sobie zauważyć, że taki wątek to dopiero by zrobił karierę... Bez kozery powiem, że to by było pincet stron

Tatuś JD musi się zgodzić Najlepiej, żebyś przywiozła własnego

Moja skromna pralka robi międzywątkową karierę Dziękuję, Naprędce, będę miała sławną pralkę

Nie jestem nowa na forum , bo czytam je od dawna , jednak pierwszy raz się wypowiadam.  Historia Roxan nie wydaje mi się żadnym trolowaniem ( może jest trochę ubarwiana szczegółami - w końcu teraz wszystko mus być atrakcyjne ) . Wierzę tej kobiecie , i żal mi jej , może dlatego że sama kiedyś zmarnowałam sobie życie wdając się w romans całkiem świadomie  , wiedziałam że mam męża , on żonę ... teraz ponoszę konsekwencje - nie mam już męża , nie mam szczęśliwej rodziny którą zawsze chciałam tworzyć , mam spraną psychikę a w głowie tylko tego mojego jedynego pana idealnego .... Dlatego wiem po części co czuje Roxan - tak mi się wydaje - dlatego może jednak nie powinno się jej tutaj tak bardzo potępiać . Kobieta popłynęła w/g mnie w tym związku totalnie , i nadal mieli to w swojej głowie , nadal analizuje każdy gest spojrzenie słowo itp... Sama sobie wyrządziła szkodę , i tak naprawdę ponosi już swoją karę , myślę , że dodatkowe nabijanie się z Roxi i Prezia nie jest potrzebne ... Może po prostu potrzebuje się wygadać - a nie ma komu

Summerko nie mam możliwości udowodnienia Ci , że nie jestem Roxan - więc ok masz prawo tak myśleć . Natomiast napisałam to co napisałam , bo po prostu potrafię się niestety wczuć w sytuację Roxan . I też niestety wiem , że wychodzenie z takiego bagna jest ciężkie i trudne , a czasami mam wrażenie niemożliwe ... ale to tylko moje zdanie

Tak, jasne

To pewne, że podobne historie się zdarzają. Ostatecznie trolle czerpią inspiracje z życia
Zauważ tylko, że w życiu ludzie przeżywają róźne emocje, mają wahania i wątpliwości, ale nie ten tutejszy troll, który wciąż o tym samym, co już można liczyć w latach. Trochę taki zakuty leb, który jest charakterystyczny dla trolli, którzy wcale nie chcą wyciągać wniosków, ale chcą budzić emocje, więc pomijają wartościowe rady i koncentrują się na tych pozwalających im ciągnąć swoją opowieść. Wszystko tylko kiedyś się kończy, bo ile można w kółko wałkować temat faceta, którzy korzystał z wdzięków chętnej koleżanki

Skoro masz podobne doświadczenia, to mam nadzieję, że jesteś jednak bardziej pojętna i refleksyjna, bo inaczej zacznę myśleć, że wszystkie kochanki (jest tu jeszcze Xymena) mają oprócz emocjonalnego defekt poznawczy.

Dziewczyny dajcie spokoj. Czy to Roxann czy nie ona to analizowanie tego i komentowanie jest dawaniem nadal wody na ten młyn. Jak zapadnie tu cisza to i Roxi sie zmeczy pisaniem sama do siebie lub o sobie w innej osobie. Juz dawno wiadomo ze to sciana do ktorej nic nie trafia. Szkoda wiec sarkazmu ironii tlumaczenia czy czegokolwiek innego bo tylko spalic sie mozna a ona i tak nie zrozumie albo uda ze nie zauwazyla komentarza i pominie milczeniem. Bez sensu.

Oj Roxann, nie odpuszczasz
Dobre chociaż to, że dostrzegasz u siebie i u sobie-podobnych defekt emocjonalny. Zgadzam się, że na pewno kochanki są w takowy wyposażone.

Przepraszam, że się wtrącam, ale skoro uważacie, że ta cała historia to wymysł to dlaczego wciąż ciągniecie ten temat? Czyżby nie o to chodziło ''autorce'', by ten temat ciągnął się w nieskończoność wzorem Mody na sukces?

Joanno, ja ci odpowiem co cię nie różni od Roxann (i dlaczego najprawdopodobniej jesteś nią ).

Nie różni cię to, że skupiasz się tylko i wyłącznie na swojej osobie i swojej krzywdzie.
A gdzie krzywda innych?
Gdzie twój mąż? wasze dzieci? żona twojego kochanka? ich dzieci?

Każdy normalny (inny niż Roxann), opisując nawet pokrótce swoją historię, tak jak ty to zrobiłaś napisałby coś w tym stylu - napieprzyłam w swoim życiu, zraniłam bliskie mi osoby, i sama też dostałam po głowie...
Albo - swoim postępowaniem skrzywdziłam nie tylko siebie, ale też wiele innych osób / swojego męza... etc.

Tak napisałaby każda zdradzająca (i czująca po tym rozczarowanie, gorycz 0 jak niby ty), żona.
Każda, z wyjątkiem fikcyjnej albo Roksann, którą właśnie po tym rozpoznajemy - ona działa NIEZWYKLE wybiórczo Czyli skupia się TYLKO I WYŁĄCZNIE  na tym, co jest jej wygodne.

Innymi słowy Joanno - pisząc o swojej niedoli, niespełnionych marzeniach, zrujnowanym życiu - nie zająknęłaś się ani słowem o choćby jednej innej osobie niż ty.

Oj kobiety, naprawdę aż mnie przeraziło to co przeczytałam. Nawet już nie śmieszy. Summerko, ty naprawdę masz wielkie problemy ze sobą, co wyrażasz m.in. poprzez jakąś chorą fobią na punkcie mojej postaci i tego wątku. To jest naprawdę chore! Jak nie udało ci się z tym trollem, to wymyślasz inne rzeczy – a to, że Horses ze mną współpracuje, a to że piszę sama ze sobą… Kobieto! Ogarnij się! Bo to już zaczyna podchodzić pod jakąś obsesję. Nie możesz przeżyć, że wątku nie zamknięto ale z drugiej strony wciąż wracasz jak bumerang i setny raz powtarzasz te same swoje złote myśli (brednie), za każdym razem wytykając mi, że wałkuję jedno i to samo.
Moja sytuacja się zmieniła, jego sytuacja się zmieniła, wszystko się zmieniło, emocji takich jak przed rokiem dawno już nie ma. Ty i Zorija jednak w dalszym ciągu ciągniecie wątek romansu, jakby wciąż trwał. Boli, że nie jesteś(cie) dla mnie wyrocznią ani autorytetem żadnym, że czytam wasze posty wręcz z politowaniem. O ile Zoriję jeszcze rozumiem, bo wylewa tu swoje frustracje przy każdej możliwej okazji, bo nie może się pogodzić ze swoją sytuacją. Tak ciebie nie bardzo. .. ale też nie czuję takiej potrzeby. To co nazywasz murem czy ścianą, to nic innego, jak tylko twoja życzeniowość i próba leczenia swoich kompleksów. Myślisz, że jak setny raz powtórzysz, że 2+2=5 to ja w końcu w to uwierzę? Moje „nowe” posty uparcie nazywasz rzucaniem przynęty tylko po to by watek się rozwijał. Zauważ jednak, że takich postów w ciągu ostatnich miesięcy było zaledwie kilka – 3 czy 4 (flirt z koleżanką, Sylwester i informacja o ciąży). Napisałam o tym, by „uzupełnić” wątek o to jak się dalej sprawy potoczyły. To, że zaczynało się znów wałkowanie od początku, roztrząsanie tego co już dawno za mną, nie mam wpływu. Może trochę głupio robiłam, że starałam wyjaśnić, ale pop prostu wkurzało mnie to, że niektóre osoby (z Zoriją na czele) przeinaczały fakty, by ubarwić historię, szukały sensacji. Pisałam już wielokrotnie – żadnej sensacji tu nie ma – romans zakończony bez skandalu, zemsty… A to, że zajęło mi sporo czasu by się odkochać, to inna rzecz. Ważne, że się w końcu udało. To, że komuś to nie pasuje, jego problem
Także Summerko możesz sobie spokojnie walić w ten wyimaginowany mur i tak tego nie zmienisz. Chyba, że lubisz taki ekshibicjonizm, przy okazji rzucając coraz to bardziej wymyślnymi epitetami Powodzenia! W sumie się już nie dziwię, że z twoją głową coś nie tak – ileż można? Zaczynam podejrzewać, że nie możesz przeżyć, że z tego wyszłam bez większych konsekwencji, kiedy ty pomimo swojej mądrości i nieomylności, dalej w tym swoim świecie frustracji siedzisz. Mało tego, mam wrażenie, że coraz bardziej się w nim pogrążasz...

Zorija, dobra dusza z ciebie
Pamiętaj, że to nagła żałość nad losem Roxann, która nieco sobie (z konieczności, bo takie czasy ) ubarwia rzeczywistość, sprowokowało Joannę do napisania postu w umierającym wątku. I do tego nie chce ona opisywać swojej historii a faktycznie pisze o niej od pierwszego postu coraz więcej. Eh...śmierdzi

Joanna, nie wiem i nie wnikam dlaczego wdałaś się w romans mając dzieci, rodzinę (ja jej nie miałam). Po prostu do szaleństwa zakochałam, popłynęłam.. nie myśląc o niczym dosłownie. Przejechałam się. Ok. Nie skończyło się na rozbitej rodzinie, ba nawet niebawem się powiększy.
Mój związek w który weszłam zaraz po co prawda nie przetrwał, ale nie zdradziłam tamtego faceta, odeszłam. Musiałam się (jedynie?) uporać z ‘chorym’ uczuciem do tamtego faceta i jego idealizowaniem. Nie mam na sumieniu swoich dzieci, które mi mówią, że ich zawiodłam, ani jego żony, która to przeżyła bardzo, że jej to widać po twarzy. Ja po wyjaśnieniu sobie sytuacji, zostawiłam decyzję jemu. Podjął jaką podjął. Ok. Nie zamierzałam się mścić itd. Zresztą, uczucie uczuciem (wiadomo zaślepia), ale przy dzieciach sama nie wiem czy bym go chciała. Nawet po rozwodzie. Więc dobrze, ze wyszło jak wyszło. Tak ogólnie. Rodzina ocalona, niedługo powiększy. My pewnie i tak nie bylibyśmy razem. Pogorzelisko zupełnie niepotrzebne. Teraz jest już normalnie. Jak powinno.
Także, jak wspomniałaś, mianownik mamy wspólny, ale okoliczności zupełnie różne.

No jednak Summerka, przyznaję Ci rację
Śmierdzi to mało powiedziane... cuchnie na kilometry
Oj ta Roksia... no pobija samą siebie.... niesamowite, trudne do uwierzenia, stąd moja (przez chwilę) naiwność...

Laskanebeska - szkoda.

ps. przez moją chwilową "niepoczytalność" pozwoliłam się Roksi kolejny raz wypróżnić, hehehehe... a ona natychmiast/skwapliwie skorzystała z okazji... a niech ma dziewczyna

"Skończ waść... " aż by się chciało powiedzieć.

PS. joanna, miło mi, że napisałaś w moim wątku, ale sama widzisz, że co poniektóre osoby mają większe problemy ze sobą jak my
Nie warto się denerwować, można jedynie współczuć. Tym bardziej, że uważają za ideały, obrony "moralności" Mnie to ogólnie śmieszy... choć czasem nawet przeraża..

Znaczy się, że krótki epizod wątku pt. "joanna" już się skończył?? ?? och...

Wiesz co, mialam się już w tym wątku nie wypowiadać, ale co tam.
Z czego Ty jesteś dumna? Widzisz, kilka razy porównywałaś swoją historię do mojej, z tym że ja posłuchałam dobrych rad, a Ty nie. Bo jak się chce zakończyć jakąś relację to się to po prostu robi, a u Ciebie tego nie widać.
Ja opisałam jak wyglądało moje ostatnie "spotkanie". Przypomnę. Najpierw było ignorowanie. Nie odbieranie telefonów, nie odpisywanie na emaile, kasowanie numerów, adresów. W końcu napisałam żeby przez szacunek dla żony więcej się ze mną nie kontaktował. Może to zabrzmiało jak groźba, nie wiem. A potem "spotkanie" wyglądało tak: "Cześć". "Cześć". "Jak się miewasz?" "Dobrze". I koniec gadki. Nie podejmowałam rozmowy, odeszłam, nie zwracałam uwagi. A Ty co robisz?  Nadal flirtujesz, chociaż zaraz zaprzeczysz, że to nie flirt. Analizujesz, rozbijasz gówno na atomy, podniecasz się jak to Ci się ładnie udało go "spławić". Odbijasz tylko piłeczkę. Nic do Ciebie nie dociera.
Chwalisz się zaręczynami, myśląc że zamydlisz komuś oczy. Roxann, ja znam osobiście taką dziewczynę jak Ty. Inna sytuacja, ale psychologicznie to samo. Nic do niej nie dociera, a co jakiś czas tylko podnosi temat i się chwali jaki to już postęp zrobiła. A potem sytuacja się powtarza, a ona płacze i żali się. I tak to trwa już pięć lat. A latka lecą. Obudzicie się obie z palcem w nocniku na starość, ze zmarnowanym życiem, stare i narzekające na wszystko. Ech...

Roxann, na pomyślny efekt tego na co liczysz- jest szczytem naiwności.

Jakbyś nie chciała kontaktu, to byś nie odpisywała.
Odpisując na wiadomości nie dot. pracy, sama ten kontakt podtrzymujesz. Proste.