ja, on i ten trzeci

Oho, doktor Google postawił diagnozę
Jak dobrze Roxann, że opanowałaś w błyskawicznym tempie język włoski w stopniu pozwalającym na swobodny kontakt z psychiatrą

Nie zgadzam się Horses. Uważam, że kobiece "czary", flirt z jej strony, uwodzenie, krążenia wokół wybranego przez nią faceta jest o wiele silniejsze (choć może być subtelniejsze) niż ze strony mężczyzny. To tak ogólnie. Zdaje się, że psychologia to potwierdza.
W tej konkretnej historii - mężczyzna dodatkowo bardzo jasno się określił. I zrobił to od samego początku - potrzebna mu była tzw. "dupa" na boku. Nie miał najmniejszego zamiaru robić niczego więcej, co wiemy od samej Roxann.
Że wyznawał jej miłość, prawił komplementy i szeptał czułe słówka? No co Ty Horses, nie mów, że Ty tego nie rozumiesz? Bo że Roxann to już wiemy. A co miał jej mówić? "Zależy mi tylko na tym, żeby cię zaliczyć tyle razy, ile mi się uda?". Mówił to, co standardowo mówi się do kochanki - czyli to, co kochanka chce usłyszeć. Bo wtedy jest łatwa.
Więc tłumaczenie Roxann (jej opowieści o tym, że myślała, iż spotkała miłość swojego życia, która to co najmniej rzuci dla niej rodzinę, a ta tymczasem zrobiła żonie kolejne dziecko) i Twoja jej obrona (tłumaczenie czego Roxann oczekiwała i jak prezio ją wykorzystał, omotał i oszukał) są zwyczajnie mocno naciągane.

Za to owszem, uważam, że Roksann ma cały czas problem z preziem, jego żoną, a nawet z dzieckiem... i tak, to dokładnie ONA nie odpuszcza.

Co do mojego eksa, ciągle tu wyciąganego - zgadzam się, że mój punkt widzenia zawsze będzie różny od punktu widzenia kochanek. Nic na to nie poradzę. Pytanie tylko, czy ma to związek z "moją" historią? Bo ja wiem? niekoniecznie Horses...

Roksann, lecz się, serio. I to ostro.

Moim zdaniem polował i to równo. Czarował i nie odpuszczał. Jak prawdziwy facet, kiedy poluje, pokazywał atuty, prężył muskuły;)
Tylko, że polował na kochankę, a nie na żonę.

Fakt, po przyjściu do domu wiadomo, że poczytałam w necie o nerwicy. Weszłam na forum przeczytałam, że mi życzycie powodzenia - miłe.
Tym postem z google chciałam zakończyć wątek, ale jak przeczytałam Summerkę i Zorije to znów mnie k..ca czy nerwica wzięła.

Summerko radze i Tobie wybrać do psychiatry .. ile razy pisałaś, że znikasz z tego wątku? taka podobno twarda jesteś i asertywna. Czyż to nie są podobne fobie? Wciąż wracasz i wracasz.. a mogłaś zwyczajnie ominąć. Lecz się Może kiedyś spotkamy w poczekalni.. Widzisz, ja już do tego dojrzałam. Ty wciąż nie.

Edit: Skoro obie jesteśmy 'narcyzami' a mi 1,5 roku zajęło by odkryć problem w sobie.. a Ty wciąż w zaparte.. to przed Tobą jeszcze dłuższa droga - współczuję.

Generalnie, jeśli Roxann wystąpiłaby do moderacji z prośbą, której podstawą jest jej stan zdrowia i uzależnienie od forum, o zamknięcie wątku, to wydaje mi się, że nie byłoby problemu.
Ale do tego trzeba odrobiny chęci

Chyba musisz maila wysłać czy zaraportować.
A najlepiej zacznij żyć w realnym świecie.

To może Roxan nie zamykaj tego wątku, może się dasz przekonać?

Roxann ... to już pierdylion powtórek z tej odwiecznej tutaj rozrywki.

Nic w tym dziwnego, że w jakimś tam małżeństwie przyjdzie na świat dziecko. To naturalne i normalne i bardzo często się zdarza.
Nawet jeśli szanowny małżonek od czasu do czasu bzyka koleżanki z pracy.

Naprawdę masz poważne kłopoty z rownowaga psychiczną ...

Yep. Show must go on!

I ta dziołcha miała czelność zarzucić mi, że bym jej sieczki z mózgu nie zrobił... w sumie racja, puzli* nie lubię układać

(tak roksi, nie ma czego zbierać. Ale historyja mega )

Wybacz Roksi, ale Ty nie masz zadnej rzeczy z tych wymienionych . Faceta jesli masz to tylko in moment, terapeute kiepskiej jakosci, bo by Cie tu nie bylo, a nadzieje, ze bedzie dobrze, to masz w poboznych zyczeniach.
Roxann, walkujesz ten temat tyle czasu, po co? Piszesz, ze pan prezesik zajal ipes tam czasu w Twoim zyciu. Ile znaczy te kilka lat w porownaniu do dramatow ludzi, ktorzy byli w zwiazkach po kilkanascie lat, gdzie sa dzieci, zobowiazania?
Zobacz jak te osoby pisza, jak sie zachowuja. Nikt nie walkuje tematu, nie rozwaza postepowania exow w nieskonczonosc. Czytaja pewnie forum, ja tez czytam, codzienni tu zagladam, ale nie ciagne wlasnego watku, co mialem napisac, to napisalem. I tyle. Nie potrzebuje juz wsparcia, bo sam sobie rade daje. I uwierz mi, gdybym opisal co sie wydarzylo od mojego pierwszego postu do dzisiaj, to moj watek pekl by we szwach. Ale mi tego nie trzeba. Mam wlasne zycie. Wlasne, rozumiesz? Tobie tez tego zycze.

Jasne. To nawet widać.

Roxann, jeśli pielęgnujemy urazy, to w nich tkwimy i tylko wtedy, gdy uda nam się przebaczyć, uwalniamy się od nich.
Uraza, krzywda, zranienie, głębokie rozczarowanie, żal, które pozostają w nas i od których nie możemy się uwolnić, dają o sobie co jakiś czas znać i nie pozwalają, by nasze życie mogło osiągnąć harmonię. Jeśli związane z nimi emocje nie osłabną, pojawia się głęboki uraz.
Trwając w takiej postawie, ułatwiamy złym uczuciom zagnieżdżenie się na stałe w naszej psychice i dopóki będą one istnieć w nas, nie będzie w nim miejsca na prawdziwe szczęście.
Zostaw  w końcu przeszłość w spokoju. Nie musisz lubić swojego wroga, ale nie powinnaś już więcej o nim myśleć. Spróbuj odciąć się od tego człowieka.
Świat nie jest sprawiedliwy i życie ma swoją cenę. Czasu nie da się cofnąć. Ale możesz zatroszczyć się o to, by Twoje życie nie wyrzuciło cię ze swych torów.

ósemka, nie chcę zaczynać kontynuacji wątku, ale ja się z ta sytuacją pogodziłam, to on uważa że jest moim wrogiem. Ja go za wroga nie uważam, po prostu nie chcę mieć z nim do czynienia. Umawiać na kawki, gadać jakby nigdy nic bo nie mam na to ochoty. Niestety będziemy się widywać. Jesteśmy poważnymi ludźmi i musimy zachować pozory. Pewnie i ja się zmieniłam, kiedyś byłam duszą towarzystwa, lubiłam bawić tańczyć.. teraz sama się zwinęłam przed 23, choć kolacja i tańce trwały do 3-ciej. On też nie tańczył, choć zawsze był królem parkietu. Wszystko się zmienia. Wiem, że powinnam go olać i w sumie tak jest ale no widzę go ostatnio raz na 2 miesiące. Wiele się w tym czasie wydarzyło. No siłą rzeczy go obserwuję. Szczególnie że za każdym razem dostarczał mi mega „atrakcji’.. a to w postaci podrywania koleżanki na moich oczach a potem spektakularnym powiadomieniu że spodziewa dziecka. Teraz jak pisałam nie przypominał siebie, zawsze pełen energii, w centrum.. jakby nagle zgasł. Wręcz nie do poznania. Ale może dlatego że znów zostanie ojcem więc się uspokoił. I chwała mu za to. Tylko po co chce ze mną przyjaźnić? Po co mi wyrzuca, że nie chcę go znać bo przestało mi się to kalkulować? Mi?? No k..wa. Gdyby rok temu wrócił i rozwiódł, pewnie bym chciała z nim być. Ale nie po tym co się wydarzyło i teraz jeszcze dziecko.. Jaka tu moja kalkulacja?? Sam się już gubi w zeznaniach..

Roxann, a ja Cię lubię, lubi Cię czytać, no i Ci bardzo kibicuje.

Jakbyś sobie poradziła emocjonalnie, to byś nie musiała każdej jego najmniejszej reakcji opisywać i go żałować.

Sama siebie oszukujesz.
I nie odpowiedziałaś na moje pytanie.

Oj Cyngi, po prostu szkoda mi go bo widzę, że on ma problem..

Ja tu jestem, bo szkoda mi Ciebie.

Zle z Toba Roxann i piszę to powaznie. Tak sie zafiksowalas na punkcie zonatego ze wykorzystasz doslownie kazdy pretekst by o nim pisac. Niedawno pisalas bo go kochalas, potem bo byl case study, dzis bo jest Ci go zal. Co bedzie dalej? Rozkminianie czy poradzi sobie z kariera i trojka dzieci? Analizowanie czy wykonal juz badania profilaktyczne prostaty?
Roxann jest z Toba zle bo nie widzisz jak sie w tym zapetlilas i pograzylas. Nie zal Ci Twojego faceta ktory jest systematycznie zdradzany przez Ciebie emocjonalnie (co z tego ze o tym nie wie ? fakt jest faktem) zamiast byc centrum Twojego zycia uczuciowego. Nie zal Ci siebie samej ze marnujesz zycie myslac o starym lovelasie.... zal Ci starego lovelasa, ze juz mu sil brak i wigoru do romansowania, ze przygasl.Na Twoim miejscu, jesli terapia tam nie daje efektow rzucilabym robote bez zastanowienia i wracala do kraju leczyc sie solidnie u fachowca ktoremu zaufam i z ktorym bede chciala wspolpracowac. Kariera to nie wszystko a z problemami psychicznymi dlugo jej i tak nie pociagniesz.
A czytac Ciebie tez lubie ale nie wiem czy to chwalebna motywacja bo ja Ciebie czytam tak jak sie czasem czyta o patologii, o czyms czego czlowiek sam nie doswiadczyl i dziekuje w duchu Bogu ze to jego nie dotyczy, kiwajac jednoczesnie  z niedowierzaniem glowa ze ktos inny sie moze tak pograzyc w bagnie.

"Zazdrość to najczęściej sobie świadczone odszkodowanie za bezsilność wobec cudzego sukcesu."

Wypłacasz je sobie tak hojnie, że aż się od tego nadmiaru pochorowałaś...

Aurora borealis, z całym szacunkiem, ale naprawdę uważasz, ze można czegokolwiek zazdrościć? Skoro facet nawet jeśli tylko mówi, ale mówi, że nie cieszy się? Że gdyby inna go nie olała to by dziecka nie było. Tak mówi szczęśliwy ojciec oczekujący swojego dziecka? Ba! Z osoby pełnej energii, duszy towarzystwa zamienia w przygnębionego facet stroniącego od towarzystwa, popijającego alkohol patrząc w dal. …
No super. Naprawdę zazdroszczę!

Gdyby kto go nie olał? Uściślisz? Wybacz, zgubiłam się

Istnieje też taka możliwość, że facet wyglądał jak cień, bo może go głowa bolała,a może ząb, a może wtopił w interesach lub cokolwiek innego....
może mieć jakieś tam ludzkie problemy lub być w gorszej formie. Jak każdy czasami. Nie wszystko musi dotyczyć Ciebie.
Nie chcę Ci dokuczyć, ale inaczej tego nie potrafię wyrazić- odczep się od jego żony, dzieci.... po prostu wyjdzie to wszystkim na dobre,
a przede wszystkim Tobie. Odczep się psychicznie, fizycznie w sensie nie sprawdzaj, nie szukaj na necie.
Uznaj, że to nie Twoja sprawa, bo tak też jest. No i trochę nie wypada.
Nie zmienisz toku myślenia, to nadal będziesz w tym tkwiła.

Odczep się od rodziny - w sensie : nie analizuj, nie osądzaj,
nie twórz teorii na podstawie niewielkiej ilości informacji z internetu lub słów faceta, który mówiąc delikatnie czasami mija się z prawdą,
lub przedstawia fakty w subiektywny i  korzystny dla siebie sposób.
Po pierwsze to brak danych na poprawne wnioski, po drugie nadal wtedy w tym tkwisz. Szkoda czasu i nerwów!

Roxann, ale co konkretnie z tej sytuacji wkręcenia koleżanki w dzieciatego przełożonego dla Ciebie wynika ?
Ty nadal jesteś tam, gdzie byłaś X lat temu.
Ciągle racjonalizujesz, wymyślasz, usprawiedliwiasz, roztrząsasz, doszukujesz się - robisz to za każdym wpisem tu, więc pozostaje się tylko domyślać jak bardzo mielisz to w czasie rzeczywistym.

Nie miej mi za złe, ale to co opisałaś odnośnie profilu Żony Twojego byłego kochanka - było wszystkim innym, niż tylko zerknięciem na jej profil z ciekawości.
To była wnikliwa analiza jej wyglądu, jej przeszłości zawodowej, jej zaangażowań społecznych. Prześledziłaś jej aktywności związane z edukacją dzieci, oceniłaś jej urodę, styl, poziom za(nie)dbania.
Wydałaś opinię odnośnie jej zahukania i rezygnacji z kariery zawodowej.
Poświęciłaś na to wszystko sporo czasu, emocji, zaangażowania.
To nie jest zwykła ciekawośc i zerknięcie na chwilkę na czyjś profil ...

IsaBella77, przesadzasz. To, że się do niej odniosłam to była tylko i wyłącznie 'opinia' na podstawie bardzo szczątkowych informacji znalezionych w necie. W końcu wystarczy wpisać czyjeś imię, nazwisko. O nim jest pełno informacji, ale zawodowych. O jego żonie znalazłam tylko jakieś sprzed nastu lat kiedy widniała w KRS jako dyrektor pewnej organizacji kierowała jakimś projektem itd. Potem dyrektorem już był on. No i dopiero ze strony fb obejrzałam zdjęcia przez linki do stron szkoły dzieci, fundacji czy jakiegoś stowarzyszenia itd. Myślę, że całe 15-20 min mi to zajęło.
Zgadzam się, że to są szczątki informacji, ale w pewnym stopniu zaspokoiły moją ciekawość. Ja nie muszę o niej wszystkiego wiedzieć. To mi wystarczy - po prostu byłam ciekawa kim ona jest i jak wygląda. Po prostu. Cieczko było myśleć, odnosić się do kogoś, kogo nie byłam sobie nawet w stanie wyobrazić. Teraz jego rodzina jest dla mnie nie tylko jakimś 'tworem' który gdzieś tam istnieje i jest chowany przed światem, ale osobami z krwi i kości. Ktoś może woli nie wiedzieć, mi z tą wiedzą jest po prostu lepiej. I nie chodzi tu o ocenę jej osoby czy porównanie do mnie - tylko spersonalizowanie. Nie znam jej przecież osobiście i mogłam, jak zaznaczała horses, wyciągnąć mylne wnioski, opinie, teorie. Ale one są tylko i wyłącznie dla mnie. Do zrozumienia pewnych rzeczy, poskładania wszystkiego. A że ze zdjęć wynika, że to całkiem fajna, ciepła kobieta, to ja wolę o niej tak myśleć (nie chcę tego weryfikować), o tym, że dzieci tam mają się całkiem dobrze, że krzywda im się nie dzieje, nie ma patologii itd. Z takim wyobrażeniem zamknąć sprawę jego i jego rodziny. Dla siebie bo dzięki temu jeszcze większego dystansu do niego nabrałam. Łatwiej mi odciąć. Nie mam ochoty z nim nawet rozmawiać, irytuje mnie. Itd. Pojawia mi się wtedy przed oczami obraz żony i dzieci i mam ochotę go walnąć w łeb. I uważam, ze to właściwa reakcja

Edit: Horses, ale trafiłaś z tą iluzją o jego rodzinie, w momencie kiedy właśnie napisałam, że na podstawie kilku szczątkowych sytuacji stworzyłam jej obraz, który mi odpowiada - być może iluzję, ale na ten czas chcę w nią wierzyć. I już jego problemami nie zajmować. Znów efekt wyparcia Bo co bo jakby było tam źle?
Tworzę jak widać iluzję na własne życzenie by się uchronić przed negatywnymi rzeczami, dodatkowymi problemami.   Tak jak właśnie wypierałam podejrzenia na samym początku, że może być żonaty... wolałam się skupiać na faktach, które o tym jakby przeczą (w moim rozumowaniu), niż tymi które za tym świadczą, odwlekają w czasie konfrontacje w postaci jednego prostego pytania do niego. Niestety taka prawda.

Niestety wiem, że mam takie skłonności. Jednak właściwie od dzieciństwa żyłam w iluzji kochającej się rodziny, wypierałam złe rzeczy, wszystko jednak odbywało się w 4 ścianach i nie miało prawa wyjść na zewnątrz. Nawet tu uparcie broniłam na początku że moje dzieciństwo to była sielanka. Tak naprawdę nie tylko maskę z pana żonatego tu mi zdjęliście ale i z prawdziwych relacji w rodzinie. Sama widzę że to powielam. Wiele razy płakałam, nie miałam siły dlatego często uciekałam do „swego” świata, który sama sobie tworzyłam… wypierałam pewne rzeczy skupiając na tych które chciałam pielęgnować. Ucieczką też była dla mnie nauka (teraz praca)  – wtedy człowiek się wyłącza i nie myśli o problemach – to akurat opanowałam do perfekcji – to tak propos tego, że jak ja mogę przy takiej niedojrzałości emocjonalnej pracować zawodowo. Zawsze się dobrze uczyłam. W sumie nie miałam wyboru.
Z żonatym było podobnie, skupiałam się na kilku gestach słowach.. i tworzyłam na ich podstawie idealny świat w którym dobrze się czułam. Jak było coś nie tak, to sobie to jakoś po swojemu wytłumaczyłam, by nie wprowadzać zamętu. No i jeszcze jedna rzecz – on był pierwszą osobą po mojej wyprowadzce z domu, którą poznałam i której zaufałam. Moje związki nigdy nie były normalne. Jak byłam w domu to wiadomo dlaczego – zawsze pozostawiałam pewien dystans, bo się bałam, żeby 2 osoba dowiedziała o pewnych rzeczach. Nie mogłam jej zaprosić do domu. Pewnie dlatego początkowo znajomość z żonatym wydawała mi się normalna. Myślałam , że przy odpowiednim mężczyźnie z dala od domu się to zmieni, że znajdę miłość i ułożę życie takie/tak jak ja chcę. A powtórzyłam schemat. Eh, szkoda gadać.
Ja już wiem gdzie tkwi mój problem, w zasadzie to terapeuta w pierwszej części swojej roboty został wyręczony, ale pozostaje druga – chyba trudniejsza – jak uporać się z tymi problemami, nauczyć się budować zdrowe relacje. Żyć świadomie.

EDIT: Nie pisałam o tym wcześniej bo nawet nie potrafiłam, nie chciałam o tym myśleć, a co dopiero się tym dzielić. Pomijając nerwicę i inne rzeczy, specjalista w zasadzie od początku pokierował rozmowę tak, że wyciągną ze mnie pewne rzeczy z przeszłości mówiąc, że tu leży mój główny problem - DDA (taką diagnozę ostatecznie dostałam). I że w tym kierunku powinnam się leczyć i też radził mi odbyć terapię w Polsce i radził nie bagatelizować, bo mam to głęboko zakorzenione i wyparte ze świadomości (w końcu ponad 20 l nad tym 'pracowałam'), ale jednak podświadomie to te schematy mną kierują - to "oprogramowanie" o którym wspominała Elle - gdybym nie zaklinała rzeczywistości, pewnie szybciej bym do tego doszła.

No popatrzcie znowu to samo

Już dawno dawno temu pisałam, że jak wątek przygasa to wraca z nowymi newsami lub analizami Roxann a zaraz za nią horses i zaczyna się przytakiwanie dwóch papużek

Nie wiem czy śmiać się czy płakać. Roxann po raz kilkudziesiętny to samo, po czym horses znów to samo. Lubicie tak się powtarzać w nieskończoność? Czy po prostu nie macie nic lepszego do roboty?

Śmieszy mnie to i przeraża jednocześnie, jak już wspomniałam powyżej a czego najwyraźniej nie zanotowałaś.
Wiadać, że już tak masz i lubisz wciąż to samo w kółko miętolić. Jak Roxan , więc sobie tu dalej po raz iluś tam dziesiętny piszcie to samo i słodko przytakujcie
Z satysfakcją odnotowuję też, że co do was dwóch po raz kolejny się nie pomyliłam
W sumie jak się okazuje, to są tu nawet zwolennicy twórczości infantylnych babek dobrze po 30tce , więc nadawajcie

Bo Wy wszyscy wypowiadający się tu od pewnego momentu jesteście "współuzależnieni" od tego wątku;)
Taka specyficzna- forumowa jednostka "chorobowa" ;)

Naprędce, a czy nie jest tak, że są tu głównie osoby, które doświadczyły jakichś negatywnych rzeczy. Zdrada to tez upodlenie, jakaś trauma.
Ludzie, choć lubią narzekać, bardzo niechętnie mówią o takich rzeczach. Forum to umożliwia. To nie jest tak, że ja pierwszy raz usłyszałam o DDA, choć rzeczywiście pierwszy raz będąc już w Warszawie. Był to jednak temat, który skutecznie od siebie wypierałam. Zaczynałam nowe życie, „uwolniłam” w jakimś sensie. Moje starsze rodzeństwo szybko uciekło z domu zakładając swoje rodziny – ja zostałam sama i najdłużej w tym siedziałam. Pewnie też chętnie bym szybko wyszła za mąż i przeprowadziła gdzieś do normalnej rodziny. Ale z jednej strony nie miałam takiej możliwości bo choć nie miałam problemów z poznawaniem facetów, to moje związki były raczej krótkotrwałe. Nie potrafiłam się zaangażować tam na miejscu. Dlatego moją jedyną deską ratunku było skończenie dobrej szkoły, nauka jeżyków, by samej sobie stworzyć szansę na inne lepsze życie. Dopóki jednak byłam zależna finansowo od rodziców, nie bardzo miałam alternatywę. Dopiero w wieku 26/27 lat jak zaczęłam pracować, zarabiać na siebie, podjęłam decyzję o wyjeździe do innego miasta. Wtedy pierwszy raz postawiłam się rodzicom. Myślałam, miałam nadzieję, że tu w końcu uda mi się stworzyć prawdziwy związek… i poznałam pana żonatego. Wtedy dziękowałam za to Bogu (o ironio), że moje życie zaczęło w końcu wyglądać tak jak to sobie wymarzyłam. Fajna praca z perspektywami, niezłe pieniądze, kochający facet. Odżyłam i fizycznie i psychicznie.
Tu często pojawiał się watek niskiego poczucia własnej wartości – ja całe życie ‘pracowałam’ na uznanie myślę, że o wiele bardziej niż ktokolwiek nie będący w takiej sytuacji.  Było to o tyle ciężkie, że z tyłu głowy miałam wciąż strach i wstyd, że to zostanie zniwelowane ‘tylko’ dlatego, że ktoś się dowie o piekle jakie mam w domu. Oczywiście to nie było tak, że to było permanentne. Ale zaczęło się (albo od wtedy pamiętam) kiedy miałam ok. 8 lat. Przez te 26/27 l., tylko 2 koleżanki do siebie zaprosiłam, ale i tak wtedy kiedy musiałam, bo miałyśmy coś przygotować, ale cały czas byłam w strachu, że coś się wydarzy. Z facetów, tylko jeden i to tylko raz do mnie przyjechał i więcej już nie po tym jak tata zrobił awanturę. Trudno się mówi o takich rzeczach. W tych całych okolicznościach, złośliwe przytyczki, że byłam ‘kochanką”, to był dla mnie pikuś, choć wiadomo, że nie było to miłe. Ale właśnie może dlatego nie zdecydowałam się wtedy powiedzieć całej prawdy, bo i tak już mi było za wiele. Szczególnie, że jak przyznałam, że byłam bit, że bałam ojca, to pojawiły się złośliwe komentarze, że raz mówiłam, że miałam szczęśliwe dzieciństwo a potem nagle przypomniałam sobie, że jednak nie.   Forum jednak dało mi odwagę mówić o problemach. Nie da ich się cały czas zmiatać pod dywan i udawać, że wszystko jest ok. Wtedy jeszcze bardziej psychika siada.
Kiedyś ktoś zauważył, że wybieram albo trafiam na facetów z defektami: pan żonaty wychował się w rozbitej rodzinie, mój ex był adoptowany – teraz w sumie jest jasne dlaczego akurat z takimi osobami pojawiała się od razu ta nić porozumienia. Obaj bardzo ambitni, inteligentni ale skrzywieni emocjonalnie. Dopiero teraz jest inaczej, ale też już kierowałam się innymi „kryteriami” przy wyborze. I nie wiem co będzie dalej. Długo nad tym myślałam i gdybym wiedziała ile taka terapia potrwa to bym wzięła urlop bezpłatny tylko po to by ją odbyć (choć myślę, że to nie jest kwestia miesiąca czy dwóch – zapomniałam ostatnio zapytać lekarza).  Z drugiej strony on powiedział, że się zorientuje czy nie ma wśród specjalistów Polaka (co wcale nie jest takie niemożliwe). To by rozwiązało sytuację. Mam czas do czerwca. Nie chcę znów wyjeżdżać, ‘uciekać’. Nie chcę stracić tego faceta. Szczególnie, że już jestem w pełni świadoma problemu, potrafię do niego przyznać i czuję, że jestem na dobrej drodze i w  końcu widzę światełko w tunelu.

Edit: Zawsze najbardziej obawiałam się tego, że osoba z którą przyjaźnię czy darzę uczuciem, zmieni do mnie stosunek widząc jaka jest sytuacja w domu. Że taki ‘wzór’ przeniosę czy no właśnie, nie można ze mną niczego ‘budować’. Pisałam kiedyś że środowisko imprez, alkoholu to kompletnie nie mój świat. Brzydzę się ludźmi pijanymi. Sama nie piję. Może dlatego ten stan pana żonatego z Sylwestra przyprawił mnie o taka palpitację. Teraz też pił sam przy stoliku. Tego wszystkiego naprawdę nie da się jednoznacznie wytłumaczyć. Bo bardzo wiele wątków ma na to wpływ. Równie dorze moje problemy na tle nerwowym były spowodowane jego nagłą ciągotą do alkoholu, a nie ciąża albo jedno i drugie.
Ja jestem bardzo wrażliwą osobą.. choć tak wiem kochanka od razu=brak uczuć, empatii...