ja, on i ten trzeci

Roxann on ją zdradza, bo taki jest. To on ma ze sobą problem a nie jego żona.
Jest z nim zapewne dlatego, że kiedyś go bardzo pokochała. Teraz tworzą rodzinę, kocha dzieci, one dają jej radość. Być może na niego patrzy pobłażliwie.
Zresztą nie wiesz jak i czym on ją bajeruje. Ty się nim zauroczyłaś to myślisz, że dla niej nie będzie czasem uroczy...
Podejrzewam, że troszkę wymusił na niej decyzję o rezygnacji z kariery z obawy, że jeśli będzie niezależna to go zostawi. To jest przecież manipulant.
Roxann ty z nią nie przegrałaś, ani ona z tobą. To nie fair co piszesz. Nie patrz na to w ten sposób. To tak jakbyśmy kobiety miały być rywalkami. Którą łajdak raczy wybrać.
Może zauważysz w czym brałaś udział i nie dasz się więcej wciągnąć w układ: on, ona i ja trzecia.

No Bet, chyba jednak grubo przegięłaś.
A co, nasza Roxi to wg Ciebie aż takie bezbronne, bezmózgowe, bezrefleskyjne stworzonko? Które samo kompletnie nie myśli?? Tak zero, zupełnie?? nic??
I za które ktoś podejmuje decyzje?? I to nawet takie, kiedy ma zdjąć majtochy i w którą stronę się wypiąć, żeby mu było wygodniej i przyjemniej??

Wybacz, ale chyba ją lekko obrażasz.
I resztę kobiet też.

Poza wszystkim innym - Ty Bet chyba masz jakieś mega odporne klapki na oczach. Z tytanu, czy z czegoś. Naprawdę nie widzisz, że bezmózgie dziecię SAMO, z WŁASNEJ I NIEPRZYMUSZONEJ WOLI lgnie do owego łajdaka? Nie odpuszcza? I cały czas kalkuluje i analizuje. To jest Bet świetna gra z jej strony. I nie taka niewinna, jak na pierwszy rzut oka się wydaje. To cwana dziewucha - wie, na jaki smaczny kąsek poluje. Kąsek ucieka sprzed nosa, ale Roxi jest wytrwała.

I jaki "trzeci" Bet?
Jej nowy partner? No to już nie jest nawet śmieszne. On zwyczajnie NIE ISTNIEJE, nawet jeśli fizycznie jest.

Jeszcze żeby żonaty napisał do Roksann tekst typu: "nigdy nie pozwolę ci odejść"... "nie odczepisz się ode mnie tak łatwo"..., "jesteś moją największą miłością życia i nie mogę cię puścić" ..., czy cóś w tem stylu...
To ja bym Bet zrozumiała, że biedna, nieporadna, nieasertywna Roxia nie wie jak preziowi powiedzieć "spierda...laj" i trzeba jej radzić.

Ale tu prezio napisał tylko "będę, będę". W znaczeniu będę, będę cię dalej na kawę zapraszał. A w domyśle: może uda mi się kolejny raz zamoczyć.

A Roxia zrobiła z tych kilku słów i takiej, trochę żałosnej przepychanki kochanków - dramat życiowy. Czuje się prześladowana i niemalże maltretowana. A już na pewno wykorzystywana przez niecnego prezia. A wszystko to, jakby nie było całego tego romansu, na który się przecież dobrowolnie załapała. Jakby to on - docisnął ją, złapał w jakiejś bramie albo ciemnym zaułku, zniewolił - a na koniec zgwałcił .

Roxann po raz kolejny:
a) straciła biedaczka pamięć
b) rżnie głupa

Co kochanka mówiła mojemu eksowi? Nie wiem. Nie rozkminiam, nie analizuję i nic mnie to nie obchodzi. Chyba ciebie bardziej.
Czy mam uczulenie na takie przygłupie niunie jak ty? No mam, nic nie poradzę. I owszem, współczuję jego żonie, a przede wszystkim dzieciom - wiesz, współczucie to takie uczucie, które występuje czasami u ludzi - tobie raczej się nie przytrafi. I niekoniecznie dotyczy to uczucie MNIE, JA i MOJEGO...  Tak to tylko niektórzy, tobie podobni mają. Inni czasem mają też uczucia (poza współczuciem też np. empatię) do innych...

Zorija, jak świat światem będą takie proste i niereformowalne "niunie" jak Roxann, czy Xymena. Nie ma co tracić energii na tłumaczenie, choć czasami człowiek aż uwierzyć nie może, że ktoś ma tak bardzo ograniczone horyzonty poznawcze i latami tkwi w jednym miejscu. Ostatecznie i tak nie ma co przejmować się sprawami, na które nie ma się wpływu.
W przypadku tego wątku wygląda to tak, że wchodzę sobie i czytam pierwsze dwa zdania z wypowiedzi Roxann a resztę odpuszczam, bo łatwo sobie wyekstrapolować, co jest dalej. Za to chętnie czytam wypowiedzi innych uczestników, np. twoje
A jeśli chodzi o współczucie, to spróbuj sobie spojrzeć na Roxann z lotu ptaka. Co widzisz? Ja babę po 30tce, która siedzi i rozkminia latami romans z rówieśnikiem swojego ojca. Śledzi po necie jego i jego rodzinę. Analizuje każdy jego gest, jego odczucia. Nie może przestać myśleć o jego żonie, jego dzieciach.
Jakże puste i bezwartościowe musi być codzienne życie Roxann, że tak bardzo koncentruje się na życiu byłego kochanka i jego bliskich? Jaka ona musi być samotna skoro tematem jej codziennej aktywności jest śledzenie podstarzałego narcyza, dla którego służyła jako odskocznia od nudnawego życia. I wreszcie jak musi być dla niej okropne to, że ona tyle swojego czasu i energii wpakowała w niego, a on po prostu sobie ją użył i zostawił.
Trochę jej też możesz współczuć.
Zorija ty masz świetne dzieciaki, udane życie zawodowe, mnóstwo pasji,satysfakcjonujące życie towarzystwie, mogłaś potestować kilka związków już po odejściu twojego starego, a ona co ? Myślę, że nikt inny jej po prostu nie chce, dlatego wciąż tu siedzi i analizuje to, co było. Bo teraz jest NIC. PUSTKA.

Dzięki Summerka I masz rację - trochę współczuję

Nie, nie zamierzam wchodzić w żadną dyskusję z Roxi, no coś Ty
Pisałam do Bet.
Bo o ile doskonale znam z własnego otoczenia takich facecików, jak prezio, spotykam ich, czuję ich zamiary i wcale się nie dziwię, że jeden z nich tu "wystąpił"...
to niezmiernie dziwi mnie "występowanie w przyrodzie" takich kobiet - akurat tak się składa, że w realu takich nie spotkałam.
Kobiet tak słabych i skrzywionych.

I to - o dziwo - po obu stronach barykady.
I nie to, że coś zarzucam Bet. Że ją chcę obrazić. Ale nie mogę w to uwierzyć, że dała się tak omamić Roxi... Do tego stopnia, że tłumaczy jej zachowanie, usprawiedliwia i daje jej poparcie. I obawiam się, że wynika to ze słabości właśnie...
A prezie? dokładnie tak jak wcześniej pisałaś - zwyczajnie żerują - skoro gotowe niunie same przychodzą, nawet się nie trzeba wysilać.

Roxann, przecież Ty kochasz tego starego dziada. Widać to w każdym Twoim poście. Po co Ci ten facet, z którym teraz jesteś? Zdradzasz go nagminnie w myślach.

Moim zdaniem niczego nie zrozumiałaś. Dalej tkwisz po uszy w kale, a nam próbujesz wmówić, że to budyń waniliowy.
Daj spokój. Wszyscy wiedzą.

Cyngi, obawiam się, że mylisz miłość z interesownością, podbudowywaniem słabiutkiego ego i koniecznością wypełnienia pustki o której pisze Summerka.

Aż tak nie znam Roxann, by mieć taką pewność, ale sądzę, że mamy tu do czynienia z toksycznym uczuciem.

Żal mi obecnego partnera Roxann. Nigdy nie będzie "number one".

Piotrze, wcale tak nie jest. Chociaż siła sugestii czy życzeniowości jest podejrzewam spora, skoro jak jedna przyznała, że tu wraca choć zarzekała się, że nie będzie, by czytać drugą i tak się nakręcają przeinaczając pod siebie to co napisałam. A prawda taka, że o spotkaniu na konferencji napisałam ot tak w ramach uzupełnienia by pokazać, jak się sprawy mają i jaką scenę odstawił. Nie było w tym emocji. Raczej politowanie. Owszem inaczej, kiedy dowiedziałam się o ciąży, szczególnie biorąc pod uwagę okoliczności i jego komentarze. Ja wiem, że tu co poniektóre osoby wystawiły mi laurkę jako tej pozbawionej wszelkich uczuć i skrupułów nastawionych na dorwanie prezia wszelkimi możliwymi sposobami. Raz zarzucano mi brak empatii, że nie pomyślałam o żonie, dzieciach, a drugi dlaczego w ogóle mnie to interesuje? No trudno mi było pozostać obojętną na tą informację, kiedy on zrzucał winę na mnie, moją obojętność, jednocześnie mówiąc, ze wcale się nie cieszy. Ale to oczywiście te osoby pomijają, bo ten fakt nie pasuje do ich teorii, życzeniowości i „mego obrazu”. No dobra flirtuje, zdradza, żona może wie, może nie.. ale dziecko po tylu latach? Wiem, że nie powinno mnie to interesować, ale ja nie jestem pozbawiona uczuć. Jakaś taka ogólna niemoc i bunt się we mnie pojawił, no jak? Po co?? I to z 2 stron. Zarówno po co mi takie rzeczy mówi, jak i ‘decydował?’ na dziecko. Gdyby nawet mnie poinformował, ale słowami: nawróciłem się, chcę ratować małżeństwo, zdecydowaliśmy się na dziecko – ok. Ale nie kiedy prawi mi zarzuty i flirtuje dalej w najlepsze. Trudno było nie pomyśleć w tej sytuacji o żonie, tym dziecku. Inaczej na tą sytuację patrzę kiedy już nie jestem emocjonalnie związana z tym człowiekiem, tylko patrzę z boku. Wiele tu wątków przeczytałam, ‘widziałam’ jakie za tym stoją dramaty. I ogólnie ulżyło mi kiedy zobaczyłam jego żonę nawet tylko na zdjęciach, bo zobaczyłam osobę, która ma swoje życie, co prawda poświęcone dzieciom, ale widać, ze się w tym spełnia, jest aktywna, zadbana, a nie jakaś stłamszona.. itd. I to dziecko może być dla niej największym szczęściem. Nawet jeśli on go nie chciał, choć może to wersja tylko dla mnie. Z pewnością mój sposób myślenia jest nie do zaakceptowania dla pani Z i S bo na pewno jest w tym 2, 3 czy 10 dno. I pewnie już snuję niecny plan, nie daję im spokoju, zaniedbuję swojego faceta itd. To jest dopiero paranoja! Po prostu nie dam się wpędzić kolejny raz w poczucie winy.. a „niechciane” dziecko to jednak cios poniżej pasa… bo niby co? Zadziałałam jak wiagra (jak to pisał Excop), odrzuciłam biednego choć przejechał czy przeleciał set km, a w ‘rozpaczy’ zrobił dziecko żonie? No nie… wiem, że kiedyś byłam podatna na jego manipulacje, ale już się nie dam. I tak jak pisałam wcześniej. Dla mnie cała ‘układanka’ już jest powiedzmy spójna. Temat niby dłuższy ale sam wątek z żonatym już bez exa wałkowałam rok. Teraz już dla mnie wszystko jasne. Nie mam więcej pytań, wątpliwości.. więc teoretycznie może już zostać zamknięty.
I nie potrzebuję tu uwagi, czy nakręcania forum (jak mi zarzucano), chciałam poznać odpowiedzi czy wytłumaczenia na pewne kwestie, zachowania, które mnie nurtowały.. no i w sumie poznałam.

To niezły młyn Ty uruchomilaś biznes, a ex czerpie z niego profity. Trochę chora sytuacja, ale pewnie trudno tak z dnia na dzień spłacić i pozbyć się pasożyta ze swojego życia na dobre. Dobrze, że sobie "raczysz"
Osobiście muszę wyciągnąć wnioski z twojej sytuacji, bo aktualnie też własny interes prowadzę. Dobrze uczyć się od innych.

Tak ogólnie to raczej nie ma nic złego w podziale ról, gdzie jedno zajmuje się domem, drugie zarabia na życie, ale trzeba mieć na tyle wyobraźni, żeby mieć na względzie to, że nie ma się niczego na wieczność, że wszystko może się zmienić. Dobrze mieć kilka nóg trzymających nasze życie w równowadze. Kaźdy, kto koncentruje się tylko na dzieciach, czy tylko na pracy, sam się ogranicza. Pewnie łatwiej jest tylko wokół domu chodzić albo tylko na pracy zawodowej, hobby,...się koncentrować i" zaniedbywać" całą resztę, ale trzeba się liczyć, że łatwiej wówczas stracić równowagę. Życie.

A tak poważnie, czytając różne wątki o zdradzie doszłam do wniosku, że najgorsze co sobie kobieta może zafundować, to zależność od faceta. Poświęcić siebie, by on się rozwijał i przynosił do domu pieniądze. Dzieci rosną. Człowiek który się rozwija też staje się innym człowiekiem i z czasem nie ma o czym mówić z partnerem. No ale jak widać ‘model’ mojego prezia się sprawdza. Żona żyje swoim życiem, on swoim, widują w weekendy…On zarabia kasę, ona dba o dom o dzieci, udziela społecznościowo. Teraz kolejne dziecko.. jak będzie dorastać to już będzie ona pod emeryturę.. więc raczej nie wróci do pracy.. w sumie takie życie wybrała? Czy się na nie zgodziła. I tu akurat raczej 2 strony zadowolone. Tzn tak sądzę.

Edit: dla mnie to szczególnie ciekawe zjawisko, że ona przed urodzeniem dziecka była panią dyrektor (oboje późno się pobrali) i ze z wszystkiego zrezygnowała..  dla domu, dzieci..

Bet. Pewnie są takie, które sobie zdają sprawę, że nic nie ma za darmo, dlatego pracują wiadoma częścią ciała na przyszłe "szczęście" Potem, jak się okazuje, że to one dawały za darmo jest płacz na forum. Czasami nawet latami
Ale są i takie, które pewnie nie liczą na nic, albo niewiele. Kilka miłych wspólnych chwil dwojga dorosłych ludzi, którzy traktują seks jak sport albo chwilę rozluźnienia.

Problem robi się wtedy, gdy spotyka się kochanka, która "zapracowuje" na szczęście i facet, który chce się zrelaksować.
Wtedy męczą się przez czas długi: on z namolną babą, ona ze swoją bezradnością.
Dokładnie tak jak w tym wątku

No co ja mam powiedzieć .. zarzekałaś się że ten wątek omijasz by nie nakręcać a sama to robisz.. tyle że pod siebie swoje żale wywalając.. załóż że kobieto swój wątek w którym się do woli wyżyjesz z Zoriją.. a nie jakieś bzdury tu piszecie, bo wam tak  fajnie jak polecicie na obcej osobie, która jednak nie jest kochanką waszych facetów.. Ale ideologie - super!
Umówcie się z Zoriją na jakiegoś squasha.. lepiej wam wyjdzie niż pisanie tu.. na pewno w moim wątku..

Wiesz, Roxann... nie rodzimy się w szczęśliwych małżeństwach. Szczęście się buduje latami, przed moim mężem zaliczyłam wiele nieudanych relacji. Byłam też zauroczona pewnym facetem, który był żonaty, ale do niczego między nami nie doszło, ponieważ nie mogłabym tego znieść, że rozbijam rodzinę, a mieli dwoje dzieci.
ON z żoną pobył jeszcze parę miesięcy, a potem odszedł do innej kobiety. Jaka była moja reakcja? Byłam zdziwiona, ale to wszystko.
Niech każdy sobie układa życie po swojemu.
Twoje argumenty mnie nie przekonują - moim zdaniem nie wyleczyłaś się z tego gościa i już.

Droga roxan, od kilku dni czytam Twój wątek i rozumiem poniekąd Twoją sytuację. Poznałaś interesującego faceta, zauroczyłaś się nim, była bliskość, zrozumienie, to wystarczyło. Teraz rozkminiasz, rozkładasz na czynniki pierwsze każde jego słowo, dopisujesz ideologie- ok, wiele z nas tak robi/robiło, kto jest bez winy niechaj pierwszy rzuci kamień... Tylko odnoszę wrażenie, że wbrew temu co od kilkudziesięciu stron jest Ci tu przekazywane, nie wyciągnęłaś z tego żadnych wniosków dla siebie. W każdym poście ZAPIERASZ SIĘ, że nie żywisz do tego człowieka żadnych emocji, co najwyżej jesteś zaskoczona jego sprzecznymi słowami, ale spójrz na fakty:

-on nie powiedział Ci niczego, co mogło by wskazywać, że traktował Waszą znajomość poważnie- żarty o kawie, przekomarzanie się to forma flirtu, przekory
-przedstawił Ci jasno, że prezesowa jest w ciąży- zamiast pomyśleć "ok, teraz to już w ogóle pozamiatane. kończę z nim kontakt definitywnie, bo dziecka nie płodzi się z kobietą, z którą nie ma pożycia" Ty śledzisz prezesową na Fb, oceniasz jej wygląd tak, jakby to miało jakiekolwiek znaczenie; jakie powiedz mi to ma znaczenie dla Ciebie, że prezesowa okazała się być zadbaną kobietą o miłej aparycji? Gdyby była przykładowo gruba albo w inny sposób zaniedbana, coś by to zmieniło? Usprawiedliwiłabyś to, że sypiałaś z prezesem wtedy? I nie, nie odpowiadaj na to pytanie. Ciebie NIE POWINNO INTERESOWAĆ: czy im się układa, czy między nimi nie ma uczuć, czy prezesowa wie o kochankach prezesa, co z ich dziećmi. Temat tej rodziny ma być dla Ciebie tematem zamkniętym. Ty masz się zająć sobą, dbać o swój nowy związek, o to, żeby kolejny raz nie wpakować się w podobny romans, żeby nawet w razie ewentualnego rozstania wyjść ze związku bez uszczerbku na psychice
-kolejną sprawą jest Twój chłopak-widmo; ja wierzę w jego istnienie tak jak wierzę w prawdziwość tego wątku, inaczej nie pisałabym w nim, jednak uważam, że całą tę swoją energię, którą pożytkujesz na rozpamiętywanie przeszłości, de facto BŁĘDÓW przeszłości, mogłabyś przelać na swojego obecnego mężczyznę, którego obraz z Twoich opowieści jawi mi się jako człowieka wyrozumiałego, spokojnego i nadającego się do życia w związku.

I żeby nie było, nie oceniam Cię, nie krytykuję, ba nawet rozumiem emocje jakie Tobą targają. Sama miałam podobne przeboje w związku z poznaniem pewnego "uroczego pana", nawet założyłam własny wątek, bo potrzebowałam żeby te moje rozkminy z siebie wyrzucić, poddać w ocenę innym z boku. Jednak wiesz co, wzięłam sobie do serca to co pisali mi tutaj życzliwi ludzie. Nie jest łatwo czytać, że służyło się jako materac, odskocznia, ale uwierz, w momencie kiedy odcinasz się całkowicie, wiele zyskujesz. Ty masz łatwiej, bo jest obok Ciebie facet, możesz się do niego przytulić, nie czuć się samotnie. Jeśli jednak czujesz, że nie zamknęłaś jeszcze w swojej głowie tematu prezesa, pobądź trochę sama. To naprawdę nie jest nic złego, ochłonąć, nawet przechorować miłosny zawód. Tylko odpowiedz sobie na te wszystkie pytania w swojej głowie, szczera sama ze sobą, bo od ponad 70stron czytam, że to zamknięty temat, ale Twoje wypowiedzi o nim temu przeczą.

Pozdrawiam Cię serdecznie, trzymaj się i bądź twarda

Nie no  ,Roxann nie możesz nam tego zrobić.Mówię całkiem poważnie. No nie daj się prosić.

I nagle zwrot akcji w postaci nagłego awansu. :-)  Myślę, że część tej historii jest wymyślona, niestety beznadziejne zakochanie / uzależnienie emocjonalne od Prezesa nie jest elementem fikcji. Roxann, może dojrzałas wreszcie, żeby się z tym uporać i dlatego zamykasz wątek. Życzę Ci spokoju i szczęścia.

Uczciwie powiem, że kilka ‘faktów’ zostało przeze mnie zmienionych, nie dotyczyły one jednak sedna wątku, postaci bo opisywałam prawdziwą historię, dzieliłam prawdziwymi emocjami. Zresztą jaki miało by sens wałkowanie czegoś gdybym sama wymyślała jakieś zwroty akcji? Może można było odnieść takie wrażenie, bo pisałam dopiero tedy jak coś się wydarzyło, co miało jakiś tam wpływ na daną sytuację. Zmieniłam pewne szczegóły tylko po to byśmy nie zostali przypadkiem przez kogoś zidentyfikowani. Celowo nie podawałam dokładnego wieku czy płci jego dzieci czy też o jakie dokładnie projekty chodzi. Mogłam np. zmienić ich liczbę albo podać inny kraj do którego wyjechałam. Pisałam tu bardzo dużo szczegółów, przynajmniej na początku, bo chciałam jak najpełniej zobrazować sytuację, problem, ale w pewnym momencie zorientowałam się, że za dużo i przez to ktoś (a wiele różnych tu osób wchodzi) może się zorientować, skojarzyć fakty. Uświadomiłam sobie to wtedy, kiedy napisałam, że on jest  na delegacji w Chinach i to kilkutygodniowej. Brakowałoby jeszcze tego gdyby np. ten wątek czytała jego żona czy ktoś z pracy (Sama jak czytałam co pisze Bet miałam wrażenie, że to jego żona pisze, choć wiadomo, że fakty temu zaprzeczały). Raczej niewiele osób wyjeżdża w delegację miesięczna do Chin w danym czasie. To była głupota z mojej strony. Oczywiście nie będę pisać, które fakty zmieniłam (zresztą wspominałam o tym jakiś czas temu), ale mogę uczciwie powiedzieć, że nie miały one wpływu na sens i sedno wątku, np. czy on miał wcześniej jedno, 2 czy 3 dzieci – miał i tyle.  Czy to że wyjechałam do Włoch, Chin, czy Wielkiej Brytanii. Nie mówię, że to akurat zmieniłam, ale to były zmiany tego typu. On jest osobą znaną, publiczną. Wiadomo, że nie tak jak Rysiu, ale..  Poza tym nie tarkowałam forum jako bloga czy pamiętnik, tylko napisałam tu z konkretnym problemem, niby początkowo innym, ale w sumie szybko się okazało, że głównym problemem jest pan żonaty. Trudno jednak było otrzymać właściwą diagnozę i porady bez dokładnego opisu. A ciężko robić dokładny opis, jak ciągle się ktoś czepiał szczegółów, których niekoniecznie chciałam zdradzać. Przecież wystarczyła jakaś jedna pobieżna informacja inaczej zinterpretowana i już koło się nakręcało w zupełnie niewłaściwym kierunku. To nie pudelek, że się szuka sensacji na siłę. Mi też zależało by przedstawić sytuację jak najbardziej rzetelnie wiadomo z mojego punktu widzenia, bo też wtedy cenniejszy był dla mnie feedback. Niby piszemy tu anonimowo, ale nigdy nie wiadomo, kto to przeczyta i może skojarzyć.
W moim osobistym odczuciu forum spełniło swoją rolę, cieszę się, że tu napisałam mimo wielu złośliwych komentarzy. Nie prosiłam tu jednak o ocenę tylko o pomoc. I ją dostałam.

Summerko, węszysz, węszysz podstęp i nie wywęszysz. Weszłam z ciekawości na tematy wymienionych czy też wymienionej przez Ciebie osoby. Fakt dramaturgia (prawie jak u mnie ) i ten niby łączący nick w podwójna literką. Co mogę odpowiedzieć.. po pierwsze chyba moderacja by nie pozwoliła na tak długie ciągnięcie wątku- raczej takie sytuacje szybko wyłapuje z tego co widzę, a po drugie może byłam ‘inspiracją’ dla tej pana/pani… z tym, że w porównaniu z nią to było nudno u mnie – tylko prezio i prezio

IsaBella77, ja wiem, że mam problemy natury emocjonalnej. Zawsze jednak mi się wydawało, że to kwestia mojej natury – jestem zodiakalnym rakiem (nie że jakoś przesadnie wierzę w horoskopy, ale każdy niemal opis zaczyna się od stwierdzenia, że to najwięksi wrażliwcy że bardzo uczuciowi, sentymentalni itd.).  Zwykle potrzebuję dużo czasu by się do kogoś przekonać, zaufać. Facet musi mieć naprawdę do mnie dużą cierpliwość i być zdeterminowany. Ogólnie jestem bardzo nieufna i wycofana. Kiedy już kogoś wpuszczę do swojego życia, serduszka, to już jest koniec. Czytałam wątek o osobach kochających za bardzo… bardzo to do mnie pasuje. Dotąd miałam bardzo idealistyczne podejście do miłości. Zanim poznałam pana żonatego spotykałam się z różnymi facetami, ale zawsze mi czegoś brakowało. Kiedy go spotkałam, to było jak rażenie piorunem. Wszystko mi się w nim podobało, pasowało.. i to tego to ‘porozumienie dusz’.. niemal telepatyczne. Kiedy się nie widzieliśmy to pisaliśmy ze sobą non stop. Myślę, że to zbiło mnie z tropu, że ma drugie życie, wkręciłam się. Oboje się nakręcaliśmy. On się interesował każdym moim krokiem, wspierał, trzymał kciuki… mieliśmy kontakt od dzień dobry do dobranoc. Wtedy to odbierałam jako dowód jego uczucia, troski. Nawet nie przeszło mi przez myśl, że to perfidna manipulacja. Tu wiele razy padło stwierdzenie, że jestem ‘głupią gąską’ co się dała nabrać na jakieś żałosne teksty starego lowelasa. No nie… wielu facetów spotykam na co dzień co cytując Summerkę ‘się ślinią’, czy zaczepiają jakimiś tekstami. Naprawdę jestem na to odporna i potrafię zwykle wyczuć intencje bardzo szybko. Z tym żonatym nie potrafiłam. Dlaczego? Pierwszy i mam nadzieję ostatni raz się tak wkopałam. Pewnie dlatego tak długo wałowałam temat, bo nie mogłam się z tym pogodzić, że się tak bardzo pomyliłam. Uczucie, głupota, naiwność?? Mój świat marzeń o idealnej miłości runął. To co mi się wydawało takie wyjątkowe, okazało zwykłą atrapą, manipulacją. Ja nie wiem czy potrafię kogoś tak mocno pokochać. Może to i dobrze, skoro tamto okazało się tylko grą pozorów. Zakochałam się w jego kreacji a nie prawdziwym człowieku. Odkrywanie prawdy o nim o naszej ‘miłości’ bolało bardzo. No ale może przez to spadłam na ziemię i już inaczej podchodzę do związków, relacji. Mniej idealistycznie. Bardziej doceniam zwykłe, przyziemne rzeczy.

Tak, myślałam nad psychologiem, ale raczej nie tu. Nie tylko dlatego, że chyba nie chcę kolejny raz wałkować tego wszystkiego ale też w innym języku jakoś sobie tego nie wyobrażam. Jeszcze nie wiem jak długo tu zostanę. Wyjeżdżając myślałam, że to tylko na jakiś czas. Teraz bardziej się skłaniam by tu zostać na stałe. Z drugiej strony tęsknię za rodziną, moi rodzice są już wiekowi, chciałabym być bliżej, móc opiekować.  Zobaczymy co czas, los przyniesie.. na razie zostaję tu na pewno jeszcze pół roku.

No bo co tu mówić, wszystko zostało powiedziane, wyjaśnione. Może się powtarzam, ale tylko dlatego, że niektóre osoby próbowały mi tu wcisnąć jakieś rzeczy, swoje własne teorie. No nie.. bez sensu doszukiwać się jakichś sensacji.  Jednak jakoś tak ogólnie bardzo mi smutno. Wolałabym by ta historia mi się nie przytrafiła. Nie jestem perfidną osobą, nie przykładam dużej wagi do spraw materialnych. Jestem a raczej byłam idealistką. Wierzyłam, że w końcu spotkałam miłość życia, że to TEN a wdepnęłam w bagno. Ciąża na ratowanie małżeństwa? Jakiś absurd! Tu nawet nie chodzi o niego, bo dawno mi uczucie minęło, tylko ta cała sytuacja.. No jak, po co? Nigdy nie byłam nawet świadkiem takich historii. Dopiero forum otworzyło mi oczy. I tu nie chodzi, że się wybielam czy umniejszam swoją winę. Tu tyle pomyj na mnie spadło że wszystko mi jedno. Nie rozumiem i już chyba nie zrozumiem, jak można mówić że się kocha i ugania jak głupi a z drugiej ‘robi dziecko’ innej (fakt żonie). A potem jakby nigdy nic zaprasza na kawę. Mówi, że zawsze był i jest życzliwym przyjacielem. No nie.. Ja wiem, że z 2 str wygląda to tak, że chciał mieć kogoś na boku itd. No tak. Boli jak ch…ra bo go kochałam i ufałam. Uważałam za ideał. Spełnienie mojej wymarzonej ‘idealnej’  miłości. Głupota boli.

Oj Roxann, nie on pierwszy i nie ostatni mówi jedno a robi drugie. Zresztą akurat w jego przypadku łatwo to było przewidzieć - oszukiwał (z Tobą) żonę. Na co liczyłaś? Że oszust i kłamca się zmieni? Bo co? Bo Ty jesteś wyjątkowa? niezwykła? ciebie tak pokochał? Bzdura.

Ale nie po to piszę.
Uważam Roxann - i radzę ci to z szczerze, bez złośliwości - że powinnaś iść do psychiatry. Ty wpadłaś w jakiś obłęd, obsesję. Lekarz da ci antydepresanty, one cię wyciszą, uspokoisz się, odetchniesz... Zrób to Roxann, bo jesteś na skraju jakiegoś szaleństwa. To przykre. I widać, że sama sobie z tym nie dasz rady.

IsaBella, to, „że się za mną jak głupi uganiał”, to nie moja ‘opinia’, tylko jego słowa, po tym jak poinformował mnie o ciąży żony. Zgadzam się z tym, że żadne to uganianie, tylko szukanie okazji było. Rok temu opowiadał mi bajki o niby ‘niespełnionej miłości’, jak to nie może o mnie zapomnieć itd. ale od mego wyjazdu (a już pół roku mija) widzieliśmy się zaledwie 3 czy 4 razy. Sama nie wiem dlaczego aż tak mocno ‘przeżyłam’ tą informację o ciąży. Po co mi gadał takie rzeczy?? „Wcale się nie cieszę” itd. No dobra dalej pewnie będzie szukał okazji do seksu na boku, ale gadać, że gdybym go nie olała, to by było inaczej?? Mam mieć poczucie winy z tego powodu?? A może mu współczuć, bo nie wiem?? A potem jakby nigdy nic zaprasza na kawę?? O czym mam z nim gadać?? Ja nawet nie chcę go widzieć! Za ok. 3 tyg znów go zobaczę i na samą myśl mam odruch wymiotny. Wiem, że powinnam być obojętna, że nie powinien we mnie wzbudzać emocji, ale niestety tak nie jest. I tu już nie chodzi o to, że wciąż coś do niego czuję… (tak wiem powtarzam się), ale dla mnie ktoś kto się tak zachowuje ma naprawdę problemy z psychiką. Ja pewnie też mam .. Ale co on sobie wyobrażał, że dalej będziemy pić kawki, ‘przyjaźnić’, jakby nigdy nic?? Bo co bo teraz ‘bezpiecznie’, bo ja mam faceta a jego zona w ciąży, wiec nikt nikomu nie będzie truł, że ma się rozstać, rozwieść?? Bo przecież takie cudowne uczucie nas łączyło, szkoda tego.. no ale teraz żona w ciąży więc jak ją zostawi, sumienia musiałby nie mieć, zresztą to moja wina, wiec nie powinnam mieć pretensji. No tak to wygląda! W głowie mi się to nie mieści!

Wydawało mi się, że już sobie z tym poradziłam, ale ta cała informacja o ciąży, jak on ją przedstawił mnie dobiła. Byłam u lekarza, ale zwykłego, dostałam tabletki uspakajające, magnez, witaminy itd. ale jak widać to za mało. To co wydawało mi się wybawieniem teraz jeszcze bardziej mnie dołuje – ten wyjazd. Brakuje mi bliskich, rodziców. Swojego faceta nie chcę tym dręczyć, nie mam sumienia… zresztą teraz on wyjechał, może dlatego tak mi źle. Chyba rzeczywiście popadam w jakąś depresję… Chyba rzeczywiście psychiatra to dobre rozwiązanie. Ja już sama widzę, że emocjonalnie sobie nie radzę.. wcześniej wydawało mi się, że jest ok., ale po ostatnich wydarzeniach.. za dużo jak dla mnie..

Edit: Apropos korpo i nie tylko ostatnio zasłyszałam i nie mogę przestać słuchać https://www.youtube.com/watch?v=rtVU--O29oY
W ogóle całość... jak bardzo aktualna..

Pewnie masz rację Horses. Ja tu nawet nie śmiałam przyznać, że czuję się jako ta ‘zdradzona’. Ale tak jest.. jego tłumaczenie dla mnie jest identyczne jakie byłoby dla żony.
On teraz się wplątał w jakąś akcję/aferę?, dość głośną. Tzn w moim środowisku branżowym. Jak o tym przeczytałam, myślę sobie po co mu to?? On nie dość, że kiedyś otarł się o ‘karierę’ polityka, tak teraz jest biznesmenem, inwestorem i lobbystą z kontaktami. Zawsze jednak miałam wrażenie, że działa dla dobra.. często się mnie radził , pytał o opinie. Tak jak wspominałam pracujemy w tej samej branży z tymże ja od strony eksperckiej on jako inwestor, sponsor. Dla mnie mega głupie.. inwestycja kompletnie nie trafiona. Duzy sprzeciw mieszkańców. Po co mu to? Aż taka presja, lobby? Że niby wielka kasa? I tak mu jej nie brakuje. On mi w chyba w desperacji pisze, czy mogłabym wystąpić na spotkaniu jako ekspert i poprzeć jego stanowisko a ja że nie, bo ja się z tym nie zgadzam. Bo nie zgadzam. I to nie jest złośliwość, tylko po prostu się z nim nie zgadzam.
No niestety, to jest środowisko hermetyczne, sieć ścisłych powiązań globalnych, wyjazd do innego kraju niewiele dał pod tym względem. On w tym kraju w którym jestem i tak jest główna osobą do kontaktu z Polską.  A biznes jest biznes. Niewiele jest osób tak zaangażowanych w pracę co chcą i mogą sobie pozwolić na delegacje i mają do tego predyspozycje. Ja nie wiem jak mu żona na to pozwala, ale jak nie Chiny to Afryka albo inny kontynent. On tym naprawdę żyje i jest w tym dobry. Też bywam na różnych delegacjach i w zasadzie wszędzie go kojarzą i to bardzo dobrze bo on ma smykałkę do interesów i wie jak rozmawiać.. Także naprawdę trudno odciąć i zachować poprawne stosunki. Zawsze gdzieś jest on. No musze się z tym pogodzić bo wykształcenia i branży nie zmienię. Za dużo w to zainwestowałam, poza tym nie jestem już studentką.

IsaBella77, sprawa projektu wspólnego to jedno a 2-gie to w co on się teraz wplatał. Napisał mi maila czy bym nie wystąpiła jako ekspert i go nie wsparła. On nie rozumie, że nie chcę mieć kontaktu. Dla niego liczą interesy. Maila jego nie zablokuję. On napisał oficjalnie czy wątpiłabym wtedy i wtedy na taki taki temat. Ja też oficjalnie napisałam, że nie, bo z tym się nie zgadzam.

Uwierz, że zostało wyartykułowane milion razy.. z tymże on nic sobie z tego nie robi bo wie, że ma władzę. No przecież nie mogę ignorować głównego partnera/inwestora w Polsce - dla mojego szef to wartość dodana, że się znamy. Dużo mnie kotsztowało by zrzucić sprawę kontaktów nad projektem na inna osobę...  teraz inna sprawa.. ja już nie mam siły..

Horses, ja nie wiem czy jestem w dobrym związku. Tak mi się wydawało do czasu informacji o ciąży. Tak jak piszesz w ogóle nie powinno mnie to ruszyć. Mój facet jest naprawdę wspaniałym człowiekiem. Ogromnym wsparciem, przyjacielem. Kocham go bo jest wyjątkowy. No właśnie po ch..rę mnie jeszcze interesuje żonaty? Bo wciąż boli? Bo wciąż muszę mieć z nim kontakt, widywać?

Zmieniam swój wpis, bo myślę, że się myliłam.
Rzeczywiście od początku roku dostałaś od niego trzy bomby- ciąża, wspólna praca, prośba o pomoc.
Rozwala to Ciebie emocjonalnie i musisz coś z tym zrobić, jakoś nauczyć się nowego podejścia do tego faceta.
Ty musisz to przepracować, bo on i tak będzie jakoś tam w Twoim życiu obecny, choćby w sposób zawodowy.
Poradź się specjalisty, bo to chyba najbezpieczniejsze i najbardziej skuteczne.
Powodzenia.

Roxann mialam sie juz nie udzielac ale nie dam rady tego nie napisac. Lecz sie. I pisze to serio i bez zlosliwosci. To co prezentujesz w tym momencie to dla mnie juz czysta obsesja. Co Cie obchodza jakies jego nietrafione decyzje inwestycyjne, ryzyko i glod pieniadza?  Ja rozumiem ze moglas przypadkiem przeczytac o tym, usmiechnac sie pod nosem i cos sobie pomyslec nt temat z zawodowego punktu widzenia. Ale zeby tak to rozkminiac w szczegolach i jeszcze na forum? Faceta ktory jest dla Ciebie podobno tylko "case study"? Tak jak Ty teraz zachowuja sie tylko przekupy na targu ktore przekazuja kazda sensacje nt danej osoby w obieg albo psychopaci ktorzy sledza, analizuja i przezywaja kazdy krok wybranej "ofiary". Ktos slusznie zauwazyl ze nawet nie powinnas  opisywac takich szczegolow z czyjegos zycia, zreszta sama niby bylas zatroskana o anonimowosc jego, swoja i calej tej historii. Po co wiec to wszystko opisujesz? Bo czujesz przymus. Bo analizowanie jego zycia, tego czy trzecie dziecko jest na zgode, czy zonie pasuje rola kury domowej itp stalo sie Twoja obsesja. Nieleczona sprawi ze stracisz naprawde kontrole nad swoim zyciem i runie wszystko nawet ta misternie wypracowana przez Ciebie latami kariera.

Byłam dziś w końcu u specjalisty. Najprawdopodobniej mam nerwicę (obsesja, depresja to jej wypadkowe).
Zaczynam leczenie i uciekam z forum. Mam zakaz

Powodzenia.