ja, on i ten trzeci

Horses, może rzeczywiście się nakręcam. Z nim jako nim nie mam już problemu. On jako facet już mnie nie wzrusza. Odkochałam się. Wolałabym jednak go nie widywać, nie widzieć tego co robi. Tak jak wtedy z podrywaniem koleżanek, czy jak ledwie stał na sylwestrze.  Nie wiedzieć o ciąży żony. Bo to wszystko mi niepotrzebnie przypomina sytuację sprzed 2l i powoduje, że chcąc czy nie nadal w niej siedzę. Przynajmniej emocjonalnie. Tu nawet nie chodzi o mnie.. pewnie znów będę widzieć jak podrywa koleżanki a tam żona w ciąży. Wiem, że powinnam mieć to gdzieś, ale nic nie poradzę, że to wciąż wzbudza we mnie emocje. Tzn zupełnie inne niż kiedyś, nie myślę o nim jako facecie tylko 'dupku'. I boli mnie to, że tego człowieka kiedyś tak bardzo kochałam, tyle czasu na niego straciłam...

Horses, ja to wiem. Zgadzam się z tym co piszesz. Gdyby on się ze mną kontaktował tylko służbowo, no problem. Odpisuję na maila jak na każdego innego. Ale on zawsze próbuje coś przemycić. Ja już miałam spokój od kilku dobrych miesięcy, tylko ta sytuacja o ciąży żony i jak ją mi przedstawił znów mnie wytrąciła z równowagi. Wolałabym z nim już nie współpracować, ale cóż.. Znów muszę. I tak jak piszesz, spotkamy się na pewno ze względu na pracę 2-3 razy w roku (już teraz wiem że pod koniec lutego i na początku czerwca). Da się przeżyć.
Ja tylko muszę mniej emocjonalnie do tego podchodzić.

No to o co Ci chodzi skoro to wszystko wiesz?
Wiesz, że sporadycznie będziecie się widzieć,
że to, że on nie daje Ci spokoju to trochę jest w Twojej głowie a nie w rzeczywistości,
wiesz, że nie bedziecie razem, że nie chodziło mu o związek itd
Wszystko wiesz. Jeśli chodzi o to, że boli, no to cóż życie czasem boli.
Z czasem coraz mniej.
Moim zdaniem tu nie chodzi tylko o to, że boli, ale tez o to, że nie możesz pogodzić się z tym, że wyszło jak wyszło.
Długo czekałaś na tego człowieka i mocno sie rozczarowałaś.
Może się mylę, ale tak to widzę.
Jeszcze jedno. Piszesz, że jest dupkiem, bo robi co robi, czyli zdradza, flirtuje. Przecież wcześniej też to robił, też zdradzał a był dla Ciebie swietnym facetem.
Więc dlaczego tak go teraz nazywasz?

Horses, zgadza się, z tymże ja wtedy widziałam w nim zupełnie inną osobę, może o tych samych cechach ale ja wtedy tego człowieka kochałam, a wtedy nie uważa wad, nie chce.. Widzi się tylko to co chce widzieć. Myśli, że te jego piękne słówka i czułe gesty są zarezerwowane tylko dla mnie. Teraz patrząc na to  dystansu widzę niby tego samego faceta, ale jakby obcego. Nie patrzę już na niego przez różowe okulary, nie jestem amoku.. widzę go takim, jakim on jest. Ile stron wałkowania jego osoby było potrzebne, bym zdjąć z niego maskę idealności? Teraz dostaję kolejne fakty, które są tego tylko dobitniejszym potwierdzeniem. Ktoś wcześniej napisał, że to powinny być kolejne cegiełki do budowania muru między nami. I chyba tak jest. A emocje? No są.. coż poradzę. Ale ich źródłem nie jest uczucie. Ja go już nie kocham. Tylko … zawód? Tak na sobie jak i na nim.
W sumie nawet bardziej na sobie.. On przecież, tak jak piszesz jest taki sam jak był, tylko ja miałam problem z dostrzeżeniem tego.

No właśnie, ten człowiek nie tylko nie potrafi żyć bez emocji, adrenaliny, co tez takie kobiecie funduje. Od skrajności w skrajność. W końcu nie wiesz czy jesteś dla niego całym światem, czy nikim czy jest twoim przyjacielem czy wrogiem. Z osobami spokojnymi, zrównoważonymi nie ma takich jazd. Nie ma emocji tych wzniosłych ale nie ma też dramatów. Jesteś w stanie i przewidzieć i przedyskutować wszystko jak z „normalnym” człowiekiem. Bez gier, manipulacji itd. Z panem żonatym nigdy nie było normalnej rozmowy. Tzn na tematy pracowe czy ogólne – tak, ale nie prywatne nie mówiąc o uczuciach czy przegadaniu sprawy. On mówi tylko to co chce i co powinien w danej sytuacji. Nic więcej. Natomiast 2 osobę rozkłada na czynniki pierwsze, pod pretekstem oddanego przyjaciela. Dopiero po 3 latach udało mi się cokolwiek z niego wyciągnąć, ale i tak to była droga przez mękę.. bo on dawkował powoli, patrząc na reakcję.. ile mi wystarczy czy będzie satysfakcjonować, by od razu za dużo nie powiedzieć. Zwykle jak temat niewygodny to obraza albo milczenie.
Dopiero teraz widzę, że można żyć inaczej. Porozumiewać normalnie jak ludzie a nie ‘telepatycznie’. Starać się rozumieć 2 osobę a nie nią manipulować. Może z obecnym facetem nie ma takiej namiętności, adrenaliny, ale jest coś zupełnie innego, znacznie cenniejszego – przyjaźń i zaufanie. Bardzo mu jestem wdzięczna za wyrozumiałość w tej sprawie, jak do tego podszedł. Za zaufanie. Bałam się tej rozmowy bo raz że ciężko mi o tym mówić normalnie (co innego na forum jak widać ) a poza tym jego reakcja mogła być różna. Również, że odejdzie, albo będzie chciał dać sobie i mi czas na przemyślenie. Po tym chyba go jeszcze bardziej kocham  To trochę tak, jakbym powierzyła mu swój największy sekret o którym lepiej by było gdyby się nigdy nie dowiedział. Uznałam jednak, że nie tędy droga, że jak mamy być razem i coś budować, to bez niewygodnych tajemnic. Może powinnam była na samym początku podjąć ten temat, ale wtedy nie byłam na to gotowa. I ja musiałam do tej rozmowy dojrzeć. Teraz się czuję tak, jakby kamień spadł mi z serca i że ta sytuacja jeszcze nas bardziej zbliżyła. On też mi powiedział, że się cieszy, że mu o tym opowiedziałam, bo wiedział, że coś mnie gryzło, ale nie chciał naciskać. I nie sądzę, że jest o niego zazdrosny, czy uważa że jeszcze go kocham. Zresztą czytał jego/nasze wiadomości… I jego pierwsza reakcja nie że zdradzam go emocjonalnie (co tu mi wytykano), tylko żebym się go nie obawiała, bo nic mi nie może zrobić. A jak przekroczy granicę, to zostają paragrafy.
Ciesze się, że nie jestem z tym teraz sama (czy 'tylko' z forum).

Horses, ja nie jestem w staniu opisać tu wszystkiego i tak mi zarzucają,  że relacjonuję każde „jego kichnięcie”. Jednak odkąd (około tygodnia) okazało się, że znów razem będziemy współpracować, on triumfalnie dał sobie prawo by znów do mnie pisać. No przecież teraz to mój obowiązek zawodowy mieć z nim kontakt. Dlaczego piszę triumfalnie.. przykład ostatniej rozmowy:
On: będę „wtedy i wtedy”, zapraszam na kawę
Ja: Jeśli to nie spotkanie służbowe, to nie dziękuję
On: No jeśli nie chcesz.. szkoda
Ja: XXX, żadnych kawek, obiadków nie będzie, zrozum to w końcu
ON: będzie, będzie
Ja: I mam nadzieję, że już nie przejdą ci przez myśl by mi to proponować
On: no nie wiem.. pewnie przedzie.

No i jak tu można się nie zdenerwować???

Dzięki

Myślisz, że ktoś nierealny byłby w stanie tyle stron naklepać o 'preziu'? Wkładając w to tyle emocji?
Zresztą, gdybym była 'trollem', to dawno by wątek zamknięto.

Prawda taka, że ja nie miałam z kim o tej sprawie pogadać, może dlatego wyszedł z tego melodramat. Kumulacja emocji.. bo tylko tu mogłam wyrzucić z siebie co mnie dręczy. Tzn na ten konkretny temat.

niektore trolle przez lata budują swoja opowiesc - widzialam na własne oczy

a jako ze nie wierze ze tak debilne osoby sa na tym swiecie to jestes trollem dla mnie, autorko

Rozumiem, że sądzisz po sobie
Cóż.. bywa ...

Roxi,
Znowu interesuje Cię tylko "Ten Trzeci",
"on" - kolejny facet jest w cieniu.
Dlaczego?

Tak mało Cię interesuje....moze w ogóle nie istnieje?

Haha Harvey to samo miala pisac.
Watek zaistnienia samej ciazy tez przeczuwalam tylko w nieco innym ujeciu. Obstawialam ze to Roxi zajdzie w ciaze po "pozegnalnym" party z preziem ale nie od razu sie zorietuje ze jest w odmiennym stanie bo stres, nowa praca zmiana klimatu itp i bedzie prawdziwa drama...ona prezio nowy men (ktorego zdazy poznac przed odkryciem ciazy) i bejbi. Ale wersja z zona prezia tez dobra ;-)

Przytoczyłam fragment ostatniej rozmowy.. czy z "mody.." nie wiem. No jak widać ludzie tak gadają. A może tylko byli kochankowie..

Roxann ... Ty sama chcesz ten kontakt z nim podtrzymywać.
Nie jestem dużo starsza od Ciebie, więc nie dzieli nas pokolenie doświadczeń z mężczyznami, ale na dwa pierwsze smsy, czy też maile odpisałabym: NIE, DZIĘKUJĘ - i zapewniam Cię, że trzeciego i czwartego i tak dalej - już by nie było.
Ewentualnie nic nie stoi na przeszkodzie, żeby napisać: nie życzę sobie prywatnej korespondencji z Panem. Bardzo proszę o zastosowanie się do mojej prośby, w przeciwnym razie zrezygnuję ze współpracy przy tym projekcie, a Pańskie wiadomości przekażę mojemu przełożonemu.

O ile NAPRAWDĘ nie chce się mieć z kimś kontaktu, to stosuje się zwroty zamykające ewentualną dyskusję, czyli takie, po których druga strona nie ma już pretekstu żeby Ci odpowiadać.
Po odpowiedzi NIE DZIĘKUJĘ - trudno jest się do czegokolwiek odnieść, trudno o punkt zaczepienia. Natomiast prowokacyjne: nie wyobrażaj sobie ... o ile to nie jest cośtam, to cośtam ... zrozum cośtam ... mam nadzieję, że cośtam ... są jawną zaczepką, skłaniającą drugą stronę do reakcji.
Jak dla mnie, to jest dialog, a właściwie nie dialog, tylko głupie przekomarzanie się dwóch gimbusów.
Po co się wyrywasz z tymi zaczepkami, skoro jak wiele razy podkreślałaś - nie chcesz mieć z nim żadnego kontaktu ?

Czyżby po to, żeby się później na ten kontakt żalić i uskarżać ?

Z jego strony bezczelność, z Twojej strony prowokacja i słowne zaczepki.
Oboje odgrywacie dobrze sobie znane role i udajecie, że okoliczności się nie zmieniły.
Jak dla mnie - jak najbardziej spoko - tylko po co na to narzekać.

jakie słowne zaczepki? Chciałabym wiedział, że nie pójdę z nim na kawę jeśli nie jest służbowa, żeby nawet mi jej nie proponował.. a on to co on jak to on.. no ja nie mam siły i nerwów na niego.
co mm napisać w mailu służbowym "k.wa! sp..aj"???

No ja rozumiem, że rożne osoby sa na forum, nawet takie jak Ola co niby rozumy pozjadała, a projekt międzynarodowy to dla niej abstrakcja.. no wtedy wiadomo łatwo powiedzieć, ze ktoś głupi, takie bzdury gada, ze dziecko wie lepiej.. ale co ja mam mówić..

Roxann
Że też ci się chce odpowiadać na te połajanki napisane przez wszystkowiedzące, przenikliwe i tak świetnie radzące sobie w życiu osobistym i zawodowym istoty...
Horses niezmiennie za to trafia w sedno, na to zwróciłabym uwagę...

Tak, tak, tak
Popieram
Niech one sobie tutaj we dwie poprzytakują, poprzynudzają aż im się znudzi na amen

Prawdzioszka. Roxann taka obyta i swiatowa a rozmowa z preziem na poziomie 5 letniej ofochanej dziewczynki. Zamiast uciac krotko a potem wogole nie odpowiadac to mu pisala bidula czego ma jeszcze nie robic. Brakowalo tam tylko tekstu zeby czasem nie probowal do niej w weekend wpadac bo akurat luby wyjechal

Nie wnikaj Zorija, bo tu już mało kto łapie, o co autorce wątku właściwie chodzi.
Trzymam się sugestii kejt, że wątek to inicjatywa mająca na celu pobudzenie forum, dodanie mu kolorytu

no ale chciałabym nie stracić wątku i sensu bo potem nie nadrobię [chlip, chlip]

Doskonale to rozumiem. Praca w najlepszym (podobno) korpo świata, pokazała mi, że nawet jeśli przyjdzie mi współpracować z kimś, kogo nie darzę sympatią mówiąc politycznie ... a niepolitycznie - uważam za burą sukę, to potrafię zachować się na tyle profesjonalnie, że wszyscy z managementu projektu uważają, że jesteśmy koleżankami i że wspaniale nam się razem współpracuje. I masz - nasze wspólne projekty zazwyczaj spotykają się z dużym uznaniem, i zyskują nawet ogólnoświatowy poklask.
A ja o niej zdania nadal nie zmieniłam

Masz rację, zostaw informowanie przełożonych na sam koniec. Ale będziesz miała poczucie, że możesz zostawić sobie tą furtkę na sam koniec, kiedy wszystkie ewentualności ucięcia kontaktu już Ci się wyczerpią.

Tylko że z Twojej postawy i z Twoich wypowiedzi przebija chęć, żeby jednak ten kontakt z nim podtrzymać, zachować.
Nie chodzi mi o to, że powinnaś to robić. Albo, że nie powinnaś tego robić.
Chodzi mi raczej o to, że powinnaś być w tej kwestii szczera sama ze sobą i uczciwie przyznać przed sobą czego pragniesz, czego chce Twoje serce.
Nie musisz robić niczego pod publiczkę, a niestety teraz tak to własnie wygląda, kiedy miotasz się tak od narzekania na niego - po przytaczane zaczepki jakimi go częstujesz.
Moim zdaniem tatku wyraźnie zaczyna odpuszczać, to może być dobry moment dla Ciebie - albo na to, żeby kontakt ostatecznie zerwać i pokazać mu jakie jest teraz jego miejsce w Twoim życiu zawodowym - ot, takie jak każdego innego współpracownika.
Albo, żeby wrócić do relacji, żeby rzucić mu się na szyję - o ile tego pragniesz.

Nic się nie zmieniło.
Kompletny bełkot kogoś, kto nie potrafi formułować swoich myśli.
Trwa analiza każdego słowa starego dziada, który wali tekstami rodem z gimbazy. A ponoć miał być facetem z klasą.
Roxann chyba udaje, że nie rozumie (bo się wierzyć nie chce, że nie potrafi zrozumieć, skoro już przykłady 5-latek duuuuużo bardziej pojętych od niej się pojawiają), jak dorosłe osoby radzą sobie z niechcianymi kontaktami.
Niektórzy mówią jej wprost, że widać, że to ona nie chce zrezygnować (pamiętasz "fatalne zauroczenie"?).
Ale ona nadal ma barierę na logiczne argumenty. Słowem: Standardzik w tym wątku.

Za chwilę pojawi się wróżka chrzestna Roxann w postaci horses i będą sobie tutaj dalej słodko przytakiwać, ciągnąć wątek na siłę, aż się ktoś włączy i pociągnie temat dalej. I tak dalej, ...

tak na poważnie - ja wszystko rozumiem, tą tęsknotę Roxann za preziem i to gonienie zajączka, które ona mu cały czas funduje (udając przy tym całą resztę, łącznie z nowym związkiem, który, oby był fikcją, bo inaczej to bardzo współczuję temu chłopakowi) a on z radością i w podskokach goni... i chapnie od czasu do czasu...

ale to wałkowanie na forum? serio piszę - to mi już zalatuje niezłym zboczeniem; coś a'la ekshibicjonizm?? potrzeba uwagi?? pokazanie całemu światu (albo chociaż temu kawałkowi, który się daje), jaka niezwykła historia to MI się trafiła??

Hahahaha a Roxann dalej pociąga za sznureczki  . Pisałam wcześniej żadnych rozwiązań, rozumienia tylko egocetryczna potrzeba akcentowania swojego istnienia. To jest teatr z jednym aktorem w roli głównej !!! Tfu aktorką. Widownia potrzebna!. Swoją drogą skąd ktoś pracujący w mega hiper zajefajnej korpo z facetem przy boku ma tyle czasu na pisanie tylu postów i to w godzinach hmmmm..... pracy? Taaaaa ..... hahahaha

Summerka
A nie przeraża cię twoje angażowanie się w tą historię... ?

Summerko, tak się wymądrzasz, jakbyś wszystkie rozumy pozjadała, ale .. jak tam z twoją ASERTYWNOŚCIĄ? Czy nie miałaś już zniknąć z tego wątku (robiłaś to zresztą kilkakrotnie i jakoś dalej tu jesteś)? Ja rozumiem, że chcesz koniecznie przemycić swoje kompleksy, które usilnie próbujesz wmówić mi, co się staje wręcz przerażające! Jak jakieś natręctwo. Ty mi dawałaś instrukcje, ja tez ci podam: nie wchodzę, nie czytam, nie komentuje. Proste?

Roxann prawdopodobnie nie jesteś jeszcze na etapie, żeby Preziowi odpowiedzieć: nie... dziękuję.
Dajesz się wciągnąć w dyskusję. Widać jest jeszcze w tobie taka potrzeba. Nic mu nie wytłumaczysz, ponieważ on ciebie nie słucha tylko realizuje swoje cele.
Być może jakoś podświadomie się go obawiasz i nie chcesz rozzłościć. A wiesz, że takie oschłe traktowanie spotka się z konsekwencjami.
Tacy ludzie jak on są okrutnie mściwi. No i według mnie Prezio może mieć problem z odrzuceniem.
Wiem, że to co ci napiszę może ci się wydać teraz abstrakcją, ale radziłabym ci uważać co do niego piszesz i przechowywać wszelką korespondencję od niego.
Tą niby służbową.

Bet, ja to wiem (w sumie już wszystko wiem ;P). Nie znoszę jednak agresywnych, wulgarnych osób. Nie daleko trzeba szukać… Nawet po ostatniej konferencji był bardzo nieprzyjemny. Nie przebierał w epitetach jaka to nie jestem „egoistka, ‘księżniczka’, niewdzięczna, dumna… itd.” Coś na zasadzie – jak śmiałaś mnie zignorować, miarka się przebrała. Pożałujesz tego”. Jeżeli tą ‘szpilką’ miła być informacja o ciąży żony, ok. Nie wiem jednak czy i co on znów wymyśli, tym bardziej, że znów będziemy razem współpracować. Boję się, że będzie mi uprzykrzał życie. On ma jednak większa pozycję i wpływy niż ja. Chyba nie przesadzam, skoro mój facet przeczytawszy wiadomości nie tyle posądził mnie o jakąś zdradę emocjonalną, co powiedział, żebym się go nie bała (ja wiem,  że tu co poniektóre osoby dawały wodze fantazji, przez co wątek się rozmył i to co mi naprawdę chodzi – widomo lepiej znów się powyzywać, ponazywać materacem itd., kiedy ten romans to już dawna historia).
Oczywiście, że zachowuję jego wiadomości,  łącznie z tymi sprzed roku w których mi pisał serenady miłosne. Ja albo mu odpisywałam zachowawczo, albo wcale. Tu już mnie wcześniej na to uczulano, że niby nie mm się czego obwiać, ale wiesz jak to jest – osoba zawsze ci życzliwa, ‘kochająca’, nagle zmienia się o co najmniej 100 stopni i jesteś zdezorientowany, do czego jest zdolna, do czego może posunąć, bo tej jej twarzy nie znasz. Ja wiem, że ta przytoczona przeze mnie rozmowa, trochę jak poziom gimbazy, ale chciałam zwrócić uwagę na coś innego – ten jego ‘triumfalny ton’. W końcu taki był na mnie obrażony, a tu nagle zaproszenie na kawę/obiad, „będzie, będzie”, „nie wiem, pewnie przyjdzie”. Ja wiem, że z boku to się czyta jak czyta, ale ja go ‘znam’ już ponad 4 l i wiem z jakim ‘uśmieszkiem’ i pewnością siebie to pisał. Myślę, że obecnie to jest źródłem ‘emocji’, które on we mnie wzbudza – niepewność, nieprzewidywalność.  Szczególnie w kontekście, ze znów będziemy współpracować i on się o to postarał.

Przez przypadek zobaczyłam jak wygląda żona „żonatego”. Wyświetliła mi się na fb wśród ‘propozycji’ osób, które mogę znać  (nie ma pełnego nazwiska dlatego wcześniej jej nie znalazłam), tylko jego dzieci, ale one mają ukrytych ‘znajomych’.  Dziwne uczucie. Przez te 4 l była dla mnie ‘niespersonalizowana’ .. no wiadomo, że zastanawiałam się jaka jest. A na zdjęciach zobaczyłam osobę ‘normalną’, wydaje się, że sympatyczną, ciepłą.. na pewno oddaną dzieciom. Pisałam kiedyś, że była kiedyś bardzo aktywna, pełniła kierownicze stanowisko, a po urodzeniu dziecka przestała i jej funkcję przejął „żonaty”. Od nastu lat nie pracuje zawodowo, ale dużo się udziela szczególnie w społeczności szkolnej. Wiele zdjęć z różnych konkursów, akcji.. itd.
Jest zupełnie ‘fizycznie’ inna niż ja.. ale nie mówię, że nie atrakcyjna. Ale jesteśmy zupełnie róże – inny typ urody, kolor włosów (ja długie ona króciutkie), wzrost, figury.  No wiadomo, że jestem kilka dobrych latek od niej młodsza, ale… na tych zdjęciach zobaczyłam naprawdę atrakcyjną, fajną kobietę. Bardzo kochającą swoje dzieci. Jednak na żadnym nie było jego… fakt faktem nie umieszczała zdjęć ‘rodzinnych’, ale z uroczystości czy różnych wydarzeń szkolnych, w których brały udział tez ich dzieci. Zdolne są. Widać, że są ‘prymusami’, bo w niemal każdym konkursie biorą udział. A ten ją zdradza.. Bynajmniej to nie jest zasiedziała w domu, zaniedbana kobieta… Z tymże o poświęcił się karierze na najwyższych obrotach, a ona dzieciom. Jednak w szerszym tego słowa znaczeniu, niż siedzenie w domu, tylko aktywnie uczestnicząc w społeczności szkolnej.
Dziwnie się czuję.. z jednej strony ok.,  z taką osobą mogłam ‘przegrać’, tzn wiem dlaczego nie chciał rozwieść, ja będąc na jego miejscu też bym tego nie zrobiła. Ale, że ją wciąż zdradza? No nie..

Bo? Bo nie pasuje ci to co piszę? Przecież możesz nie czytać.
Ja piszę o rzeczach dla mnie ważnych.. a to forum..
Akurat tą informacją chciałam się podzielić, bo w końcu po 4 l zona została spersonalizowana, swoimi odczuciami.. no dla mnie był to lekki szok.. nie tyle że ją zobaczyłam, co właśnie nie jest już jakaś tam żoną w wyobraźni, która gdzieś tam istnieje, nieokreśloną postacią, tylko konkretną osobą.

Ja nie wiem na jakiej to zasadzie działa. Mi często wyskakują osoby których nigdy nie widziałam, ale mamy wspólnych  'znajomych'.  Niekoniecznie musiała wchodzić na mój profil (gdzie mam wszystko poblokowane), tylko przez wspólnych znajomych z "żonatym". A może przez to, że kiedyś weszłam na profile ich dzieci?