ja, on i ten trzeci

Ale fajny temat i jacy fajni bohaterowie aż szkoda, że mnie tu wcześniej nie było

Roxann - zajefajnie, żeś przystań wolną od porywu wiatrów znalazła. Będzie ten plaster zajefajnym ojcem twoich dzieci. I rosołki im będzie gotował i przytuli jak siniaka sobie któreś na kolanku nabije

Cud, miód i malina!

Ino to nie to... Po prostu "nie to". I ch*j bombki strzelił ale jak poczujesz wiatr w żaglach to popłyniesz

Aha takie zagwostki masz powiadasz

A ja znam rozwiązanie... ale żeby nie było, bo mnie ten serial się faktycznie podoba i popsuć fabuły nie chce to powiem tak: W łóżku naprawić wszystko się da by było jeszcze lepiej niż z Panem Żonatym. Wystarczy przejąć sprawy w swoje ręce

I... dam sobie rękę uciąć, że nie jesteś taka "szczęśliwa" z obecnym co mogłabyś być z "niedojszłym"

edit:

Już kłamiesz. Sama sobie A to jeszcze gorsze bo... no samej sobie?

Ło Pani, to jak w lotto wygrać "6"

Harvey a skąd wiesz iż sama siebie oszukuje bez osobistej znajomości Roxann ...
Resztę można dopisać

Harvey, tylko że to było złudne szczęście. Jak mi klapki opadły, to zrozumiałam, że to facet nie dla mnie i że nic dobrego z tej znajomości nie będzie – w żadnej konfiguracji (ani związku, ani romansu ani przyjaźni). Może tak jak mówisz myślałam rok temu, co mnie skłoniło do rozstania z poprzednim facetem, ale teraz nie mam żadnej wątpliwości. Takie fajerwerki są fajne ale do czasu – do romansu się nie nadaję, w związku bym z nim być nie mogła, bo nie wierzę że by się mienił. Poza tym nie wierzę w tą jego miłość do mnie bo teraz dokładnie widzę, że ta cała jego gra polegała na manipulacji.
Jedna tylko rzecz mnie zastanowiła – ja chyba naprawdę nie wiedziałam, jakiego dokładnie faceta potrzebuję. Z jednej strony silnego, pewnego siebie, zaradnego (nawet mi tu zarzucono, że ‘udaję’ sierotkę większą niż jestem, bo nawet żarówki nie potrafię wymienić ), ale z drugiej takiego, który by mnie nie zdominował, tylko był równorzędnym partnerem, na którym mogę polegać i któremu mogę zaufać. I ostatnio pan żonaty powiedział jedną ciekawą rzecz, że ja potrzebuję ‘pantofelka’, co najpierw wydało mi się bzdurą, ale chyba rzeczywiście coś w tym jest.  Tyle że nie do końca takiego, którym bym mogła dyrygować, a on niemiałby nic do powiedzenia. No ale trochę tak jest, że chcę zwykle postawić na swoim, by było po mojemu. Mieć ‘kontrolę’. Z drugiej strony mieć pewność, że w razie czego mogę na niego liczyć, że w trudnych sytuacjach to on stanie na wysokości zadania a nie tylko będzie czekał aż ja coś zrobię. Tak wiem, to trochę skomplikowane. Ale chyba właśnie na takiego faceta trafiłam – z jednej strony mam ten komfort, że nie musze być wciąż ‘zosią zamosią’ tylko bez problemu mogę na nim polegać bez obaw, nawet być tą ‘małą’ dziewczynką, ale z drugiej wiem, że i on bardzo się liczy z moim zdaniem, że mnie szanuje i docenia i też nie ma problemu z tym, bym to ja przejęła inicjatywę i zdecydowała. Także wydaje mi się, że ogólnie jesteśmy bardzo do siebie podobni ale też się uzupełniamy. Jak ja mam gorszy czas, to on jest tym który wszystko ogarnia i daje mi wsparcie, innym razem zamieniamy się rolami. I to się dzieje bardzo naturalnie. Ostatnio on miał dużo pracy i stresów, pracował od 7 rano do 2 w nocy. Też się za niego denerwowałam, ale jakoś automatycznie to ja wtedy przejęłam rolę tej silniejszej, wspierającej.. to ja mu gotowałam zupki i pytałam w czym mogę pomóc by się lepiej poczuł.
A co do spraw łóżkowych i tego że wszystko da się naprawić, wystarczy wziąć sprawy w swoje ręce… tu się z Tobą nie zgodę. Może kiedy jest potencjał i chęci to tak, ale poprzedni mój związek pokazał, że wcale to takie proste nie jest kiedy problem leży gdzieś indziej. Można wtedy stanąć na głowie a i tak nic z tego.. Co do mego obecnego partnera… tu nie narzekam tylko stwierdziłam, zgodnie z prawdą, że tych fajerwerków nie ma, ale na nie składał się tylko sam seks, ale cała otoczka, adrenalina, motylki itd.  W panu żonatym zakochałam się właściwie go nie znając, chemia był ogromna… ale jak się okazało zakochałam się w wyobrażeniu o nim, pozorach jakie stwarzał,  nie w nim samym. Teraz sytuacja jest zupełnie inna, ten facet mi zaimponował tym jakim jest człowiekiem – jaki jest w stosunku do mnie, do innych, co sobą reprezentuje - jego opanowanie, życzliwość, pracowitość, zaradność, poczucie humoru... Także to uczucie, które się rodzi jest oparte na zupełnie innych fundamentach. Chemia nie wybuchła od razu, najpierw przez ok. 2 msc obserwowaliśmy się nawzajem, pozwaliśmy stopniowo… dlatego jestem dobrej myśli

Ola_la, od początku masz jakiś ‘problem’ ze mną, próbując nieudolnie przeforsować swoje życzeniowe ‘prawdy’ o mnie.
Zwykle od jakiegoś czasu nie reaguję na twoje niewybredne zaczepki, ale tu ci odpowiem. Co złego czy nienormalnego w tym, że kobieta chce kochać i być kochana? Ja sobie dobrze radzę i bez faceta, nie jest mi on potrzebny do tego by żyć, funkcjonować… co nie zmienia faktu, że fajnie mieć przy sobie tą 2 osobę, w której masz wsparcie, do której możesz przytulić. Fajnie jest czuć motylki o ile nie są one destrukcyjne… a w romansie tak właśnie jest. Ja nie potrzebuję tych fajerwerków by funkcjonować, czy podnosić tym swoją samoocenę. Tu już stwierdzono, że mam rys narcystyczny i trudno mi się z tym nie godzić. Nie jestem jednak ‘księżniczką’, która tylko oczekuje adoracji i uwielbienia. Z drugiej strony trudno by mi było być z kimś, kto mnie nie docenia, a tylko sam wymaga uwagi, pochlebstw i podporządkowania. Bywam uległa czy raczej spolegliwa ale też jestem zaborcza. Tu ważny jest balans, by nie przesadzić w żadną stronę.
Fakt, historię z panem żonatym uważam za swoją największa porażkę, z różnych powodów, o których wcześniej pisałam. Nie jestem jednak chodzącym ideałem i też popełniam błędy, do których choć z trudem potrafię przyznać, przyjąć krytykę, rady i choć opornie, to jednak wyciągnąć z nich wnioski i skorzystać.

Czyli "bezpieczna przystań"... po sztormie na morzu

Niech tylko wiatr dmuchnie mocniej i tą łodzią zabuja...

Bet, dokładnie. Im wyżej fruwasz, tym potem lądowanie bardziej bolesne. Czasem lepiej zrezygnować z fajerwerków, by uniknąć pożaru. No ale człowiek mądry po szkodzie. Wydaje mi się, że gdyby pan żonaty był wolny, to bym z niego nie zrezygnowała i była głucha na wszelkie argumenty przeciw. Teraz bolało, a co by było potem?
Kiedyś dałaś mi tu bardzo cenną radę odnośnie tego czym byś się teraz kierowała przy wyborze faceta – zwracała większą uwagę na to, jaki jest w stosunku do innych. Wzięłam ją sobie do serca.
Wyzbyłam się też przez to zazdrości wobec pana żonatego. Nawet z lekkim politowaniem patrzyłam na dziewczyny, które się nim tak zachwycały.  Tak wiem, tak samo się zachowywałam jakiś czas temu Z boku to jednak inaczej wygląda.

Harvey, trochę więcej wiary w ludzi.

Horses, dzięki. Wiesz, ja chyba naprawdę nie wiedziałam jaka do końca jestem (czy demonem seksu czy grzeczną dziewczynką ) i jakiego faceta potrzebuję. Pisałam o tym, że byłam najmłodsza (niby rozpieszczana, ale też tłamszona bo wiadomo starsze rodzeństwo wie lepiej i ich się należy słuchać), ale też wychowywałam się w rodzinie z żelaznymi zasadami z ojcem despotą. Zawsze jednak, poza rodziną, w szkole czy pracy wykazywałam cechy dominujące, miałam ambicje, wyróżniałam się. Naprawdę się można pogubić. 
Tu jesteś ceniony, potrafisz zarządzać… a w domu wciąż tą małą dziewczynką.. od której wszyscy wiedzą lepiej i chcą zdominować. Już ktoś wcześniej pisał, że mam zaburzenia osobowości… no może trochę tak, ale już wiem z czego to wynika. Zawsze wymagano ode mnie bym była najlepsza, idealna jednocześnie na każdym możliwym kroku wytykając mi potknięcia… bo przecież kto jak kto, ale ja nie mogę sobie na to pozwolić. Może dlatego moje osobiste porażki tak mnie bolą.
Teraz, z dala, żyje po swojemu… i czuję, że dopiero teraz po 30-stce wiem czego chcę i nie musze przed nikim nic udowadniać czy się tłumaczyć. Nie pasuje? Jego problem. I już na pewno nie dam się zdominować. Komukolwiek.

Takie wydarzenia czasem lepiej działają niż wielomiesięczna terapia psychologiczna Trzymaj się

Bet, zastanawiałam się czy jej powiedzieć i w jaki sposób. To nie jest moja przyjaciółka, tylko koleżanka. Nawet tu jedni radzili powiedz, inni bym tego nie robiła – to są dorośli ludzie.  Nie wiem jakie są jego prawdziwe intencje, ale jeśli szuka nowej ‘ofiary’, to nie zdołam i tak przed tym wszystkie potencjalne uchronić. No i pytanie, czy jej by to przeszkadzało, że on ma żonę?
Ona teraz robi to co ja 4 l temu – przeszukuje Internet w nadziei znalezienia jak największej informacji o nim. A wystarczy wpisać i mię i nazwisko (które ma na wizytówce) i pierwsze co się pojawia to link do wikipedii a w niej status: „żonaty” itd. Fakt ostatnia aktualizacja w 2010 ale…
Ona nie pytała mnie czy ma żonę, tylko się przyszła pochwalić? że coś zaiskrzyło i że jej odpisał choć trochę chłodno, ale już planuje co by tu zrobić by znów go zobaczyć… Wtedy nic jej nie powiedziałam, tylko popatrzyłam z politowaniem. Więcej z nią już na ten temat nie rozmawiałam.
Wiem na 100%, że do niczego nie doszło, bo impreza się skończyła ok. 4 nad ranem po czym każdy udał się do swego pokoju, a on potem jeszcze pisał do mnie wiadomości (dobranoc i ze pewnie się nie spodziewałam, że się pojawi itd.). A już następnego dnia wracał do Polski.

Jak dla mnie bez sensu zeby informowac kolezake ze Prezio jest zonaty. To nie jest jakas mloda dziewusia jak mniemam tylko dorosla kobieta wiec sama powinna sie upewnic czy facet do ktorego "startuje" jest wolny. Po drugie byc moze ona juz wie ze jest zonaty ..i jej to nie przeszkadza i w tym momencie ostrzezenia Roxann beda jakas podwojna parodia bo z  jakiej racji ma czuwac nad poczynaniami doroslej kolezanki a po drugie sama sypiala z zonatym. Poza tym jesli znajmosc kolezanki z Preziem sie zaciesni to na pewno kolezanka powie mu ze Roxann ja przed nim ostrzegala. Prezio w tej sytuacji byc moze pochwali sie jej ze z Roxann tez sypial i wyjdzie na dwulicowa kretaczke ktora probuje macic w ich znajomosci bo sama ma nadal chrapke na pana albo i nie skomentuje tego ale bedzie zyl w mniemaniu ze nadal Roxann za nim sika i umiera z zazdrosci i tymbardziej bedzie traktowal koleaznke jako zabaweczke ktora ma pomoc mu w ponownym wciagnieciu Roxann do lozka. Dla mnie jedynym rowiazaniem jest sie odciac od tej sprawy, nie okazywac ani politowania ani zainteresowania. Jesli Prezes rozgrywa kolezanką Roxann by ponownie ja zwabic to widzac zerowa reakje odpusci i da spokoj kolezance.
Co mnie najbardziej drazni i obrzydza w postach Roxann to to ze na kazdym kroku musi podkreslic ze miedzy zonatym a ta kolezanka jeszcze do niczego nie doszlo. Pytal ktos o to Roxann? Niee Ty sama czujesz przymus zeby to napisac, pochwalic sie ze coby nie bylo to on nadal zapewne fizyczny pociag czuje tylko i wylacznie do Ciebie. Pusta jestes dziewczyno jak beben bo nawet jesli jest tak jak piszesz to ja na Twoim miejscu nie czulam zadnej satysfakcji wiedzac ze i tak zapewne sypia z zona.

Ale co Cie dziwi w jej determinacji? Czy Ty sama nie bylas pod wielkim wrazeniem tego czlowieka x lat temu? Teraz patrzysz na to inaczej ale ile czasu Ci zajelo zdjecie rozowych okularow? Poza tym  czy mozna  sie na czyims punkcie zafiksowac koniecznie dopiero po seksie? No niekonicznie. A sama przyznajesz ze daru wymowy i charyzmy Preziowi nie brakuje takze nie rozumiem Twego zdziwienia.

Excop, zdaję sobie sprawę, że chętnych na niego nie brakuje. Sam mi kiedyś powiedział, że nawet u niego w firmie  dziewczyny/kobiety tylko czyhają by i tu cytuję „wyhaczyć prezesa”.
I  z tym podkreśleniem, że do niczego nie doszło z koleżanką… i moim zdziwieniem, że tak się na niego nakręciła - ja nie łączyłam tych dwóch rzeczy odnośnie do koleżanki. Wiedziałam, że jej się spodobał już wtedy jak wpadł do mnie do pracy jakiś czas temu. Bardziej mi chodziło o niego, że nie skorzystał, choć miał okazję. No ale może ją sobie urabia. Eh nie mógł sobie znaleźć (jeśli musiał) gdzieś indziej? Koniecznie pod moim nosem?

Memo331, nie wiem jak to będzie, ale teraz nie mam podstaw by myśleć, że kolejny raz popełnię posobny błąd. Zależy mi na obecnym facecie, nie czuję zazdrości o pana żonatego – a to już coś. Nie zmienia to jednak faktu, że ta cała sytuacja z moją koleżanką mi przeszkadza – nie po to wyjeżdżałam by w dalszym ciągu wysłuchiwać o nim peany. Brakowało by jeszcze tego by rzeczywiście ta znajomość się rozwinęła a on zaczął tu częściej bywać Jak dla mnie to on teraz może i mieć tabuny kochanek, ale wolałabym tego nie widzieć, nie dlatego bo dalej coś do niego czuję, ale dlatego, że to mi przypomina o mojej głupocie i naiwności, a chciałabym się od tego, niego całkowicie odciąć. Nawet w ogóle o nim nie rozmawiać w obecnym towarzystwie, pracy… chociażby z tego powodu o którym napisała w poście #2,299# Fenix.

bo baby sa głupie:)

Hm. No ale co Ciebie to obchodzi co on wyprawia Roxann i jak szaleje i w jaki sposób, skoro wielokrotnie deklarowałaś, jak głęboko w DE go masz.
Przecież nawet powieka nie powinna Ci drgnąć na to wszystko w obecnej sytuacji ... czym się tu ekscytować.

Chciał być ofiarą systemu, to niech sobie nią będzie
Niczym nie może ci zaszkodzić.
A rozwodu do Sylwestra raczej nie załatwi
Trzymaj się

Widać taki ma pomysł ma życie...

Roxann, no, dobra, napisz, jakie to sceny się odgrywały na tym sylwestrze, bo przecież widzimy wszyscy, że Cię swędzi...

To była tylko niezręczność ...

Oczywiście
a Dżoana to zapewne przyjaciółka rodziny

Podręcznika to może nie, bo kto by to kupił, ale jako darmowa, czterostronicowa broszura profilaktyczna, do wyłożenia tuż obok preparatu na mole i beżowych rajstop z klinem, w witrynie sklepu "Społem" we wsi Porąbanki Wielkie,  zatytułowana "Porażka inteligencji, czyli głupota w teorii i praktyce" - to jak najbardziej ; -)))

Widziałam już "KOD Namiętności"
Ale co charaktrystyczne, to ona jest po rozwodzie, a on jakoś nie.

Ha! Pan żonaty mi napisał (kolejny raz), że  mogłam mieć wszystko, że był tam (na Sylwestrze) dla mnie a ja go olałam, że już kolejnego razu nie będzie. I że podobno to pokazało (dopiero?) że powrotu już nie ma. I ogólnie już wszystko jest jasne..
I takie to THE END mojego Love story

PS. No jednak scenariusz nie nadawałby się na telenowelę

PS2. Nie byłabym taka silna i zdystansowana gdyby nie to forum i nowy facet. Taka prawda.

+1

Dziewczyny, ale to może wy przestańcie czytać ten wątek, jeśli was nie interesuje, zamiast pouczać autorkę...

tylko współczuć kochankom jałowego życia,

Co rusz wyskakuje w aktualnych tematach, to i ludzie zaglądają...
Temat wątku już dawno wyczerpany, a ciągnięty chyba z nudów.

Roxann, dajesz, dajesz...
Nowy, odświeżający wątek czas najwyższy było zapodać żeby wiernych słuchaczy nie zanudzić

Aurora - cudne!! ale chyba nie dotarło...

Smutne jesto to ze Ty nadal zyjesz tym gostkiem i piszesz o nim niby ku przestrodze innym a tak naprawde dlatego ze wciaz Ci siedzi w glowie. Tak samo smutne jest to ze kupilas jego bajer ze zaplodnil zone z rozpaczy po Twoim olaniu a nie dlatego ze tam caly czas jest  sielanka i sex i w konsekwencji dziecko

Feniks35, odwróćmy sytuację - chciałabyś takiej sielanki będąc jego żoną? Wątpię.
Czy nim żyję.. na pewno nie.. ale też nie mogę udawać że to obca mi osoba. Czy pisze ku przestrodze? Tak, ale sama też chcę się wygadać.
Tylko tu opisałam tą historie od początku do końca. Może niektórych to irytowało, ale mi pomagało. Wydaje mi się jednak, że ten wątek (niestety) bardzo trafnie pokazuje sytuację zdrad z drugiej strony.
Często ludzie którzy wdali się w romans piszą, że nigdy wcześniej nie przypuszczali, że coś ich takiego spotka itd. Ja też tak myślałam i nie uważam się za złego człowieka, pozbawionego empatii.
Czytałam swojego czasu wiele wątków o zdradzie.. o tym co pisały kobiety zdradzone, często będące w ciąży. Jak się to czyta tak z boku - to jest dramat. W ogóle trudno pojąć jak coś takiego może się wydarzyć. A tu masz.. moja historia...tylko z 2 strony... To nie jest tak, że to po mnie spływa... to, że wdałam się z tym facetem w romans kiedyś, nie znaczy, że nie jestem wrażliwa.
Dziś po tej informacji od niego ryczałam jak bóbr... w sumie nie wiem czemu ale same łzy mi ciekły po policzkach.. I nie o to chodzi że nadal go kocham.. ot chyba po prostu, że to aż taki schemat... tym bardziej kiedy czytałam te rożne wątki..
I wstyd mi i przykro, że byłam tej historii częścią... to boli..  ale człowiek uczy na błędach czy mądry po szkodzie...