ja, on i ten trzeci

Opowiedz Wojtuś, jak to jest wyrywać zakompleksione desperatki

Fajne kobiety a nie jakieś desperatki

Sama Roxann pisała, że jej koleżanki to fajne babki a wszystkie były oczarowane tym typkiem. Tak jak większość facetów poleci na fajną babkę mającą to coś tak samo kobieta poleci. Tak nas czy was stworzyła natura

Ja w tym nie widzę nic złego. A jak jeszcze facet ma pieniądze i pozycję to pchają się drzwiami i oknami

Summerko,
kochanki jakie znam to w większości atrakcyjne, przebojowe kobiety, takie które chcą i biorą.
Ale są tez kobiety po przejsciach, z poczuciem niskiej wartości, spragnione zainteresowania. Takie łatwo uwieść i rozkochać.
One wierzą i kochają szczerze tych swoich adoratorów, panów, którzy mają się zaraz rozwieść... żal mi ich, naprawdę.
Moim zdaniem to nie jest takie wszystko oczywiste

Trzeba tylko poznać jej pragnienia.
Jedna potrzebuje adoracji i prezentów, inna odrobiny zainteresowania i czułości, jeszcze inna protekcji ustawionego faceta, jeszcze inna czegoś innego....
To nie jest takie jednoznaczne i niektóre naprawdę szczerze kochają i długo nie mogą dojść do siebie po rozstaniu lub przejrzeniu na oczy, że to wcale nie była miłość
ze strony tego kochanka.

Horses, był taki czas, gdybyś cofnęła się kilka stron, że i mnie żal było Roxann. Już mi przeszło, bo zobaczyłam, że u niej problemem jest nie tylko widoczny gołym okiem jej narcyzm i niemożność pogodzenia się z tym, źe była dla podstarzałego pryka jedną z wielu dziuń, które same pchają się do łóżka z uwagi na swoje braki w samoocenie a także ograniczenia zdolności poznawczych (przyznasz, że w jej przypadku długo trwał proces myślowy).
Teraz nie ma we mnie dla niej i jej podobnych krztyny zrozumienia, jedynie marne resztki współczucia dla jednak mocno zdesperowanej i zakompleksionej dziewczyny, która nie potrafi ułożyć sobie życia po romansie i wciąź do niego wraca. O niczym innym nie potrafi pisać, myśleć. Jednak to nie tylko ograniczenie emocjonalne, ale i intelektualne, na które Roxann wpływu nie ma. Dlatego jeszcze resztki współczucia jak dla ułomnego zwierzaka mam dla niej.

Ja jak tylko słyszę z ust kobiety 'ślub i dzieci' to zapalała mi się czerwona lampka a gdy kobieta nie przestaje marudzić to po prostu kończę taką znajomość. Mam 34 lata i jakoś nigdy nie miałem parcia na żeniaczkę. Dzieciaka już mam 12 letniego, z Jego matką rozwiedliśmy się po roku(wiadomo człowiek młody i głupi a było parcie ze strony rodziny by brać ślub bo dziecko w drodze).
Teraz? Ślub to ostatnia rzecz jaką bym w życiu zrobił. Życie faceta tak naprawdę zaczyna się po 30tce więc trzeba korzystać. Ja nie rozumiem facetów biorących ślub a doskonale wiedzących o tym, że będą obracać inne panienki. Po co to krzywdzić matkę dzieci i własne dziecko, które przecież wyczuwa i chłonie taką atmosferę?

Roxann niczym szczególnym nie różni się od innych "ofiar". Chociaź faktycznie było na forum kilka kochanek i one nie dość, że bardziej bystre były, bo w przeciwieństwie do Roxann dość szybko potrafiły zrozumieć, w jaki układ NA WŁASNE ŻYCZENIE wdepnęły, to później było im wstyd i nie ciągnęły wąteku romansu na siłę, dopisując kolejne odcinki łzawej telenoweli.
A ta tu wciąź się rozpisuje i przeboleć nie może, że już po wszystkim. Życia innego nie ma tylko cały jej świat kręci się wokół starego pryka.
Znasz drugą tak zdesperowaną i zakompleksioną babę po 30tce?

Nie, horses. Ludzie bez deficytów radzą sobie z trudnymi sytuacjami. Może nie od razu i z automatu, ale najpierw sobie uświadamiają, że sami weszli w pewne sytuacje a następnie biorą za te sytuacje odpowiedzialność, co oznacza, że porządkują swoje życie. Bez ciągłego narzekania i marudzenia.

Nie radzą sobie przez lata ci, którzy mają braki. Tak łatwo zrzucić odpowiedzialność za swoje postępowanie na los niesprawiedliwy, na ludzi niedobrych, etc. Ale to tylko wymówka.

cd nastąpił czekaliśmy z utęsknieniem

A to z pewnością są słabsze osoby, ale niekoniecznie głupie i zdesperowane.
Mimo tego, kiedy chcą rzeczywiście zmienić swój los, to to zrobią, choć czasem potrzebują dużo czasu, czasem pomocy kogoś z zewnątrz.
To ogólnie, nie o Roxann.
Co do żony, to jeśli facet rzeczywiście jest takim łajdakiem i zależy mu na status qou, to ta żona może być lepiej traktowana
i mieć więcej "dowodów miłości" niż niejedna niezdradzana żona.

To są osoby przede wszystkim z deficytami.
Jeśli tylko emocjonalnymi to nienajgorzej, bo po pewnym czasie przy odpowiedniej pomocy lub bez wyjdą z tego.
Gorzej, gdy tak jak w tym przypadku podejrzewam, mamy pewną ułomność intelektualną.

Nie sądzę. Żona też ma "za uszami" i albo jest "głupia", albo udaje "głupią", albo ucieka w inne aktywności, aby nie widzieć, że robi się z niej "głupią"

Pewnie też. Nie wiem, czy za decyfit uważasz również ciężkie przeżycia np przewlekła chorobę, wcześniejsze problemy finansowe,
które miały wpływ na poczucie własnej wartości.
Ale moim zdaniem nie tylko.
Mam inne odczucia, co do autorki. Uważam, że trudno pogodzić się jej z porażką.
To widać w bezsensownym ocenianiu żony. Tak naprawdę nic o niej nie wie, a facet broni tej sfery,
co najprawdopodobniej oznacza, że rozdziela dwa życia i chęć romansu nie ma nic wspólnego z problemami w małżeństwie.

Summerko, zadziwiające jest dla mnie Twoje przekonanie o nieomylności, jedynej słusznej ocenie czy raczej życzeniowości. Nie jestem Tobą, ani Kasią, Basią, Krysią, których historie są Ci znane i z uporem chcesz przekonać mnie? Czy siebie, że u mnie koniecznie musi być tak samo.
Ja się wcale nie wypieram romansu, przecież sama się do niego przyznałam. Nie jest to dla mnie chlubne ale jednak trudne doświadczenie.
I to nie tak jak pisze Zorija, że chcę siebie tu na forum tłumaczyć czy wybielać. Na początku roku pisałam tu dużo o swoich emocjach, huśtawkach nastroju – o tym jak sobie nie radziłam z tym z jednej strony uczuciem do niego a drugiej, że tak dałam się wkręcić ‘podstarzałemu prykowi’. To było (jest?) mi potrzebne do zrozumienia siebie. Pisząc o tym z jaką łatwością przychodzi mu oczarowywanie innych pań, nie zdejmuję z siebie winy, bo to co było jest faktem i nie podlega dyskusji. Czasu przecież nie cofnę. Widzę jednak teraz z boku jak i dlaczego do tego mogło dojść i doszło. I uwierz, nie jeden żonaty próbował mnie podrywać, czym wzbudzał we mnie jedynie zażenowanie. Ale w przypadku tamtego popłynęłam… może dlatego, że jak pisał Wojtek, miał to coś, a może dobrze grał a może… i tu można mnożyć. Powód też jest ważny dla mnie dla poznania swoich ułomności. Wiele rzeczy mi się na tym forum wyjaśniło. I to co jeszcze pół roku temu wydawało mi się abstrakcją, czy też to wypierałam, teraz jest już dla mnie oczywiste.
No i jeszcze ta jego gra… no właśnie, niektórzy próbują grać – być takim ‘lwem salonowym’ -  ale nie są w tym autentyczni, wręcz żałośni. U niego przychodzi to bardzo naturalnie, co w polaczeniu z wyglądem, szarmanckim stylem bycia, inteligencją, pewnością siebie i poczuciem humoru sprawia, że kobiety w jego towarzystwie głupieją. Ja też zgłupiałam.
I bardzo możliwe, że jest tak jak pisze Horsens, że może być i wobec żony tak czarujący i kochany… i bynajmniej nie uważam, że pod jakimkolwiek względem jestem od niej lepsza…  tylko jestem czy byłam w lepszej sytuacji bo miałam wybór bo go poznałam… Ona być może żyje w nieświadomości a może godzi się na to, bo mimo wszystko chce być z nim i żyć dalej w tej ‘bajce’.   Wiem, że to nie moja sprawa, ale nie sposób bym się nad tym nie zastanowiła.
I jeszcze jedna kwestia… próbujesz mi wmówić zdesperowanie…  Tak, zgoda, ale nie w tym kontekście co myślisz. Moje zdesperowanie polegało na tym, że musiałam od niego ‘uciec’ by się uwolnić, bo nie dawałam sobie rady na miejscu, kiedy go widywałam, co zresztą parę dobrych str temu w tym wątku dokładnie było widać. To też poniekąd traktuję jako porażkę, choć zawodowo dobrze na tym wyszłam to jednak uciekłam od problemu.
I jeszcze apropos pana żonatego… i tego co mi po tej konferencji napisał… wiem, że to kolejna jego zagrywka z manipulacją w tle… ale on sam siebie określił jako ‘idiotę’, że przyjechał itd. a ja nic… że ja wszystko zepsułam i że on nie będzie pantofelkiem! Czyli to ja zła, niedobra, która się nim zabawiła.. a on taki zakochany, że tysiące km przejechał by się ze mną spotkać, a ja go olałam a mogłam mieć wszystko. No i dalej że ON ma już dość! I żebym poszukała sobie innego idiotę co się będzie tak uganiał…
No i w sumie tyle…

Summerko,
chyba nie zauważyłas, że się z Tobą zgadzam:)
No i  przecież nie piszę o ludziach, którzy całe życie tkwili w złych relacjach.
Piszę o ludziach, którzy je mieli, ale z nich wyszli, tylko potrzebowali różnego czasu.
Dodaje tylko, że znam z życia też inne sytuacje, że ludzie wchodzą w romans np.
bo są pewni, że  kochanek odejdzie od żony, bo mają takie silne przeświadczenie o swojej wyjątkowości.

Moim zdaniem Roxann nie może pogodzić się z "porażką" tzn z tym, że facet nie odszedł od żony i nie rozumie tego.
No i pewnie coś tam jeszcze czuje.
Naprawdę nie wiemy jak jest w tym małżeństwie. Może oboje położyli lachę, albo jest wręcz przeciwnie.
To zależy od tego, czego ten facet chce. Mówi jej, że nie chce odejść. Koniec kropka.
Znam dziewczynę, która jest cudowną żoną, czułą, kochająca, piękną, dba o rodzinę......to słowa męża.
Ta kobieta ciągle z kimś flirtuje, czasem coś jej się zdarzy na delegacji. Wszyscy wiedzą oprócz męża.
Nie ogarniesz tego, nie ma jak to zrozumieć, jeśli sama nie potrafiłabyś żyć w kłamstwie.

Roxann, wiesz, skoro on już przejechał taki kawał drogi na tą konferencję... skoro już tam był... to czemu przy okazji miałby sobie nie użyć?
Nie rozumiesz tego? Naprawdę? Nie kumasz tak prostej rzeczy?
Doszukujesz się w tym manipulacji, gierki, niedopowiedzeń, pewnie ukrywanej miłości do Ciebie...
A chłop jest prosty jak budowa cepa.
O tym wszyscy Ci od tych kilkudziesięciu stron piszą - przejrzyj kobito na oczy - on chciał skorzystać z okazji i sobie zamoczyć. Leciał taki świat drogi, to chociaż jakaś mała rekompensata się należy

Summerko,
to spytam się, czy jest jakaś jedna uniwersalna i szybka metoda, aby wyjść sprawnie z każdej trudnej sytuacji?
Bo jesli jest to ją przekaż, bo ja nie znam, a potrzebuję.
A uważam, że błyszczą?
Moim zdaniem jest różnie, a co do Roxann uważam, że próbuje z tego wyjść, ale jeszcze długa droga przed nią.
Nie widzę w niej desperacji, a niepogodzenie się z tą sytuacją i niezrozumienie jej. Facet też korzysta z okazji i drąży. To jej nie pomaga.
Niech pisze skoro jej to pomaga.
Co do męża/ żony.... może nikt nie jest głupi, może jest inne wytłumaczenie, może są mistrzowie mistyfikacji, a może co innego.... ja  nie wiem.

Summerko, ależ ja przymuję do wiadomości wiele rzeczy, które się tu do mnie pisze. Dzięki temu jestem w tym punkcie gdzie jestem, choć uważasz, że jest inaczej. Wiem, że na forum i nie tylko chce się przeforsować swoją jedyna rację i żeby ona od razu została wcielona w życie, jednak jak pisała Horses, każdy dochodzi do tego własnym rytmem i w swoim czasie.
I zgodzę się z tym, że boli mnie najbardziej porażka i to potrójna. To że byłam kochanką , to że ówczesna miłość mego życia do tej roli mnie sprowadziła. Nawet nie sam fakt, że nie odszedł od żony, ale ktoś kto był dla mnie ważny, kogo pokochałam, był w stanie to zrobić, jeszcze bezczelnie mówiąc, że dopiero za kilka lat jak dzieci podrosną, będzie mógł odejść. To jest podwójny policzek nie dość że w ogóle to słyszysz to jeszcze od faceta w którym się zakochałaś. No i trzecia porażka to to że musiałam? uciekać, bo nie mogłam sobie z tym poradzić.

Summerko, wiem, że wytykano mi to czy wiedziałam czy nie wiedziałam, że jest żonaty. Milion razy tłumaczyłam, że kiedy się poznaliśmy nie wiedziałam! A zakochanie było od pierwszego wejrzenia a nie 'włożenia'. Potem on się zachowywał jakby tej zony nie miał. Bywaliśmy na mieście trzymając za ręce itd. Ale nie chcę się powtarzać. Jak zdobyłam pewność co do jego statusu, przerwałam to ale uczucie nie minęło...(także nigdy się nie godziłam na bycie kochanką!)
Ale rozumiem, że kochanka to od razu rozłożyła nogi a pod nos dała do podpisania umowę, że od żony odejdzie. No nie jest to wszystko takie czarno-białe i rozgrywa w czasoprzestrzeni.

Bet, mam wrażenie że trafiłyśmy na jednego i tegoż samego faceta..

Ten 'mój' jak się potem przyznał zrobił obeznanie w środowisku jak jestem postrzegana, że jestem ceniona, lubiana, do tego wzbudzam zaufanie, bo jestem szczera... w dodatku wrażliwa, ciepła i 'dobra'. poza tym sam orzynał, że jak mnie zobaczył to pomyślał "wow". Po 2 latach dokładnie opisał jak byłam wtedy ubrana, że miałam spięte włosy... itd.

Tak, tak napisałam po kilku latach.. co nie zmienia faktu, że nie wiedziałam od początku. I nie rozmawiałam z nim o tym przez kilka msc.
Ale już to tłumaczyłam set razy więc się nie będę powtarzać. Chcesz tak uważać, to uważaj.

Summerko,
dziękuję za radę, ale na mnie jednak najlepiej działa konfrontacja, bardzo szczera rozmowa,
wyjaśnienie sobie wszystkiego. Muszę wiedzieć na czym stoję, a jak już wiem, to wiem co dalej robić.

Roxann,
musisz się uodpornić na jego zachowanie, na te emocje.
Ktoś tu chyba już napisał, że był na tym spotkaniu, to się odezwał, może z chęcią ucięcia romansiku, kto wie, co on tam ma w głowie.
A gdzie był wcześniej? Dążył do rozmowy, do wyjaśnienia wszystkiego, ułożenia tego między wami? Walczył?
Nie było go. Pracował, był z rodziną, a może też z kimś romansował. Nie wiadomo i czy to ważne.
On będzie się pojawiał, przy okazji świąt będą życzenia, będzie na konferencjach  itp. Jeśli uda Ci się opanować emocje
to będzie łatwiej.

Zgadzam się z Bet. Tacy nie wybierają głupich, zdesperowanych gąsek.

Jak na razie udaje mi się bez psychoterapeuty rozwiązywać problemy. Nie neguję tego, że są potrzebni, ale pierw wolę " popracować " sama.
Jeszcze daję radę

Roxann, strasznie kręcisz.
Pisałaś to (o wiedzy na temat pana żonatego) kilka lat później - i już dokładnie nie pamiętałaś tego, że "jednak nie wiedziałaś".
Za to teraz, kolejne kilka lat później, bardzo dokładnie sobie przypomniałaś, że jednak wtedy, na początku nie wiedziałaś. Może poddałaś się hipnozie i stąd ten zwrot w zeznaniach?

Tak czy inaczej, wiesz Roxann, nawet gdyby stało się tak jak tego pragnęłaś - upolowałabyś tego przystojnego pana prezesa - to też niekoniecznie byłoby różowo. Takie związki niosą ze sobą wieeele problemów: brak zaufania to po pierwsze. Radzenie sobie z tym, że ktoś tam z naszego powodu płacze, że dzieci są nieszczęśliwe, to dwa. Trzecie - to proza życia, która wiadomo jak działa.

Dlatego ja twierdzę, że wolę być na miejscu zdradzonej żony, nawet tej porzuconej, niż tej baby, która teraz może się cieszyć misiem. Tylko za jaką cenę??? Nie, dziękuję. Wolę budować swoje dalsze życie nawet sama, w pojedynkę, bo wiem, że sobie bez problemu w nim poradzę, niż być tą która "zdobyła", "wygrała" - tyle, że po trupach.

Ja nawet rozumiem to Roxann, że popełniłaś błąd. Dałaś się omotać, zauroczyć, zaślepić. Poszłaś na żywioł nie patrząc na nic i na nikogo. Choć to absolutnie dowód na twoją słabość i problemy z wewnętrzną oceną. Ale ok, może się zdarzyć.
Nie rozumiem, dlaczego w tym tkwisz nadal - to z tym powinnaś jak najszybciej udać się do terapeuty. I nie chodzi o to, że on cię krzywdzi. Chodzi o to, że ty znajdujesz pewnego rodzaju pocieszenie, własną siłę i poczucie własnej wartości w tym, że on - taki "super facet" w ogóle zwrócił na ciebie uwagę. Masz naprawdę sporo do popracowania.

Kilka razy zdarzyło się na forum, że ktoś cię Roxann pochwalił. Wystarczy przeczytać jak na to reagowałaś (nawet teraz, gdy Bet napisała, że narcyz szuka kobiet mądrych, wyróźniających się itd. Ty natychmiast to podłapałaś). Na każdy komplement reagujesz Roxann natychmiast - jesteś zachwycona, rośniesz... reagujesz nawet na takie bzdury, jak ta, gdy ktoś ci napisał, żebyś startowała na prezydenta, to będzie na ciebie głosował. Twoje reakcje są takie.... jakby to powiedzieć... radosne, bezrefleksyjne... i szczerze? żenujące.

Z drugiej strony strasznie chcesz się przymilać osobom, które na forum fajnie i mądrze piszą. Nawet gdy wylewają na ciebie wiadro pomyj, ty się z nich otrząsasz i dalej próbujesz... Summerka napisała ci wprost, że masz deficyty intelektualne, ale to dla ciebie nic takiego, ty dalej próbujesz z nią nawiązać dialog - tak baaardzo chcesz, żeby cię zrozumiała, żeby stanęła po twojej stronie, żeby cię pochwaliła.

Sorry Roxann, ale tak to wygląda z boku. Nie jestem psychologiem, więc tylko obserwuję, ale nie potrafię z tego wyciągnąć wniosków i nazwać tego co ci jest. Ale jest na pewno Psycholog chyba mógłby pomóc.

Z tego punktu widzenia ciesz się Roxann, że pan żonaty jest tylko na doskok. Przeczytaj jeszcze raz posty Bet i zobacz, na co mogłabyś trafić, gdyby posunął się dalej.

Zastanów się Roxann nad swoją ostatnią opowieścią.
Czy nie jest tak, że jednak zachwyciło cię to, że pan prezio w ogóle zareagował na ciebie? Nie ważne, że z pretensjami... ale sam fakt, że zwrócił na ciebie uwagę, że do ciebie napisał, że ci wytykał twoją oziębłość - to już cię podjarało, nieprawdaż?? Prawda, prawda

Tu nie chodziło o to, że ty byłaś od niego wolna i zdystansowana. Bo nie byłaś. To była taka gra. I on zagrał dokładnie tak, jak miał zagrać - jego żale pod twoim adresem są dla ciebie znakiem, że dalej o tobie myśli i że jesteś dla niego kimś wyjątkowym.
To ci w sumie musi wystarczyć i wystarcza. Podniecasz się tym i jarasz na maksa. Czerpiesz z tego całymi garściami: bo wszystko z nim na czele znów kręci się wokół ciebie.

Nie jest tak? Tak szczerze? Odpowiedz sobie sama, tu nie musisz.

edit - i do tego ta wielka potrzeba opowiadania o tym na forum.... ty się MUSISZ i CHCESZ zwyczajnie tym przed nami pochwalić, opowiedzieć nam, że znów TAAAAAAAKI prezio zakręcił się wokółciebie (chyba to znak, że jesteś wyjątkowa, co?? i my też powinniśmy o tym się dowiedzieć hhihihi)
hmmmmm... zalatuje patologią

I Roxann, ja nie piszę tego po to, żeby ci dowalić.
Piszę tak, jak to wygląda ze strony obcej osoby czytającej twoje teksty. Po to, żebyś może złapała jakąś choćby malutką refleksję...
Choć w sumie to nie za bardzo w to wierzę - ty tak chcesz, pasiesz się tym, rośniesz, więc po co masz to zmieniać?

Roxann uważam, że nie chciałaś wiedzieć, że on jest żonaty. Podobał ci się, zakochałaś się. Cieszyłaś się pewnie, że on też jest tobą zainteresowany. Iskrzyło. Trudno się temu oprzeć. Chciałaś być może to przedłużyć, czuć się w porządku wobec siebie.
Może nawet sobie tego nie uświadamiasz.
Taki facet ma też i dobre cechy. Jest inteligentny, zaradny, wydaje się być troskliwym - to pozory niestety.
Wyróżnia się, jest lubiany, potrafi zjednywać sobie ludzi.
Ja jestem taką żoną. Żona go kocha, nie wie z kim jest. Przeżyli razem piękne chwile. On ją okłamuje. Robi jej wodę z mózgu. A ona chce mu wierzyć.
Jest prawdomówna, uczciwa, wierna. I zdaje się jej, że on też taki jest. Przecież to było takie porozumienie dusz. To niemożliwe aby on ją chciał skrzywdzić. Kłamie, kłamie, kłamie. Dla wygody. Nie myśli o uczuciach innych.
Być może zaczął ją zdradzać kiedy zaczęła na niego patrzeć bardziej krytycznie, dostrzegać jego wady. Oni to chyba wyczuwają. Zawsze szukają dla siebie miękkiego lądowania. Nie bacząc na uczucia innych. Nie bacząc na aspekty moralne. Coś takiego dla nich nie istnieje. Oczywiście wiele mogą mówić o zasadach itp...
Roxann co ty myślisz, że on dla żony nie jest czasem dobry? Nie robi jej niespodzianek, nie sprawia prezentów. Myślisz, że seks z żoną różni się od tego z tobą?
To samo robi z żoną co z kochanką. Właściwie to chyba tak samo traktują obydwie. Te same sprawdzone teksty, zachowania. Sprawdzone metody.
Normalnemu człowiekowi nie mieści się w głowie, że można być aż tak zakłamanym i pokręconym. Przestajesz aż czasem sobie ufać.
Z łatwością okłamują ludźmi i kręcą nimi jak marionetkami. Lubisz wyzwania, odrobinę ryzyka, szaleństwo, świetnie się z nim bawisz.
Ale one jest całkiem inny niż ty i niż ty go widziałaś. Wykorzystuje ludzi, nie ma oporów. Tak ogólnie mimo wielu zalet możnaby powiedzieć, że nie jest dobrym człowiekiem. Nie ma sensu go uświadamiać. Nie zrozumie cię. Coś ci przytaknie aby osiągnąć swój cel, ale nigdy się nie zmieni.

Roxann możesz mieć do niego słabość. Nawet go tam sobie kochać, ale trzymaj się od niego jak najdalej. Ucinaj swoje myśli, wyrzucaj go z życia.
Szkoda, że jego żona siedzi w tym po uszy. Trudniej jest jej dostrzec pewne rzeczy. Zmarnował jej kawał czasu i co najgorsza będzie robił to dalej.
Kiedyś ją i tak pewnie zostawi. Bo to typ bez serca, bez skrupułów, bez miłości do kogokolwiek. Jednak świetnie potrafiący chwytać za serce.
Zwłaszcza osoby wrażliwe.

Mogę się oczywiście mylić w tym co piszę. Jakoś jednak nie sądzę.

Bet, kolejny raz się z Tobą zgodzę.. to co piszesz to wypisz wymaluj "mój żonaty". I to jest właśnie ten problem, że oni potrafią grać czy się dopasowywać, że ma się wrażenie, że spotkało bratnią duszę.. a tam nie ma żadnych uczuć, tylko kalkulacja i egoizm. Dlatego tak trudno pojąć - no ale jak???

edit: i tak nie chciałam wiedzieć, bo 'bajka' się zaczęła i bez sensu poruszać trudne tematy... kiedy on się nie zachowywał jakby tą żonę miał.. ogłupiałam totalnie Trudno ze swojej głupoty i naiwności tłumaczyć...

Ależ Roxann, ja tu nie muszę myśleć, rozważać, wystarczy przytoczyć twoje słowa
A wiesz co jest najlepsze, że jak już wcześniej wypłynął temat TEGO SAMEGO KŁAMSTWA to wówczas przynajmniej mu nie zaprzeczałaś

To jak to jest ?
KŁAMIESZ TERAZ czy KŁAMAŁAŚ WCZEŚNIEJ ?
Bo już się pogubiłam w tych twoich oszustwach

Paranoja !

No i tu est problem czy ja go nadal kocham.. no niby nie..a nawet na pewno.. ale fakt faktem że nigdy się przy nikim tak nie czułam... że on dla mnie wszystko. No wiem, że miał predyspozycje i wyobraźnię, przez co chwile spędzone z nim są niezapomniane. On zawsze robił mi niespodzianki zawsze było ekscytująco.

Roxann jesteś na dobrej drodze. Tylko się nie łudź, nie czekaj na niego. Jasne, że najlepiej by było jakbyś się odkochała. Ale jeśli masz z tym problem mimo, że wiesz już kim jest to pogódź się z tym i żyj dalej. Kochaj innego, spędzaj z nim czas, układaj sobie życie.
Pana "Prezia" możesz sobie zawsze darzyć ciepłymi wspomnieniami czy uczuciem, ale iść dalej i cieszyć się życiem. Czerpać z niego. Po prostu wiedzieć, że z nim nie będziesz choćby nie wiem co... Trzymać się tego. Zostawić za sobą ten etap kiedy byliście razem. Nie wiem jak się odkochuje. Wiem jak to jest nie chcieć być oszukiwaną. Akceptować, że coś nie jest takie jakie chciałam, żeby było. Nie obwiniać się, że dałam się nabrać.
Jesteś bogatsza o pewne doświadczenia. Wiesz już na co w życiu uważać, czego i kogo unikać.
To nie była Roxann głęboka i prawdziwa miłość. Nie żeby tobie czegoś brakowało. On do takiego uczucia nie jest zdolny i nie jest to nawet za bardzo jego wina. Wierzę, że taką prawdziwą miłością można żyć i bez wielkich fajerwerków czy łzawych gestów i słówek - teatralnych.
Spokojnie Roxann docenisz kiedyś jeszcze zwyczajny, stabilny związek. Oparty na przyjaźni, szacunku, miłości i namiętności. No i oczywiście z pewnością takiego doświadczysz.  Tylko lepiej nie zawracaj sobie głowy żonatymi. Chcesz być z facetem, który jest kłamczuchem.
I jeszcze taka uwaga jakby mu małżeństwo nie pasowało to rozwiódłby się bez wahania. Głosi takie poglądy jakby rozwód był w naszym kraju zabroniony a małżeństwo było wyrokiem dożywotnim. On cierpiętnik tak się poświęca dla rodziny. Skąd. Ma gdzieś dzieci, żonę, ciebie. Byle jemu było dobrze i wygodnie.

Nie miałam na mysli jego i jego dzieci, ale Twój stosunek do ekscytacji.
Łatwiej dać komuś ekscytację niż wziąć odpowiedzialność za drugie życie.
Dosadnie, to  dawał Ci fajerwerki, a nie to co najważniejsze.
Rzeczywiście powinnaś nad tym popracować, czemu to dla Ciebie takie ważne,
a on dawał Ci to czego potrzebowałaś.

To jest bardzo smutny watek, może najsmutnieszy na całym forum. Roxann musi być bardzo samotna.
I oprócz tego pana zonatego nikogo tak naprawdę nie obchodzi, wiec chociaż seksem z nim kupi sobie uwagę.
Kochanka czy nie, to zawsze człowiek, który pragnie uwagi i zrozumienia.
A jak spędzisz święta Roxann?