ja, on i ten trzeci

Cos w tym jest Elżuniu (Słońce Ty moje hihi). Poprzedni związek zapewne w jakiś sposób nadszarpnął poczucie atrakcyjności Roxann. To partner miał problemy ale nie wierze ze nie przeszło jej przez myśl ze byc moze to ona niewystarczająco na niego działa i stad nie "staje" na wysokości zadania. A tu Prezes, taki charyzmatyczny, mądry, na stanowisku, tyle kobiet mógłby miec a wybrał ja Roxann i przy niej  czuje chuć tak wielka ze przy zonie mu juz "nie staje" co sam wyznał. Ego boost kobiecości Roxi jak ta lala.

Absrahując Elle od twojej historii, z której potrafiłsz wyciągnąć wnioski, to sądzlę, że ty jednak masz warunki zewnętrzne i wewnętrzne żeby poprzebierać. Myślę, że Roxann tak się przypięła do tego żonatego, bo w rzeczywistości może właśnie liczyć na zainteresowanie podobnych do niej facetów z deficytami. Jak choćby pan impotent. Ale to nie jest przyczyna jej problemów, ale skutek, że trafia tylko na typy z felerem.

Ale czego konkretnie nie zrozumiałam? Tego, że nie kupuję, że wystarczy kupić kwiatki, wysłać wiersz, rzucić kilka słów bez pokrycia w czynach, żeby była atmosfera, w której jest wielka love?
Wyjaśnij na czym polega twoje poczucie wyjątkowości takich sztucznych gestów, zamiast rzucać krótkimi sformułowaniami i ogólnikami typu zakochać się, atmosfera. Bardzo chciałabym zrozumieć twój punkt widzenia.

Summerko,
mam na myśli to, że młodych mężczyzn rzadko stać na nagłe wypady np do Włoch, kupowanie wszystkich kwiatków od kwiaciarki.
Nie stac ich na takie gesty.
Rzadko też mogą pochwalic się sporym doswiadczeniem zawodowym, pozycją. To przychodzi z czasem.
Przy takim mężczyźnie mogą wypadac blado. Choć ich wartośc jako człowieka jest o wiele wieksza.
Przecież tym ją uwiódł.
Skoro ona mówi, że kocha/ kochała..........cóż tego sie nie weryfikuje.
O sobie nie pisałam.

Horses, coś w tym jest. Podałam pewne przykłady, ale właściwie każde spotkanie z nim było na swój sposób wyjątkowe – zawsze coś wymyślił, by mnie zaskoczyć, by zrobić mi czymś przyjemność, potrafił zadbać o romantyczną atmosferę, ale też dawał ogromne poczucie bezpieczeństwa. Miałam wrażenie, że dla niego nie ma rzeczy niemożliwych. Kiedy się nie widzieliśmy, bo był w delegacji non stop coś do mnie pisał, wysyłał zdjęcia. Wieczorami, jak wracał do hotelu potrafiliśmy gadać jeszcze przez godzinę czy dwie i nie było nam mało. Kiedy ja wyjeżdżałam zawsze pytał co i jak, trzymał kciuki. Czasem, jak miał jak to wpadał do mnie, nawet jeśli wiązało się to z tym, że będzie jechał w jedną stronę kilkaset km, a następnego dnia skoro świt musiał wracać. Trudno nie wspominać tych chwil z sentymentem.
Inna rzecz, że on (przynajmniej w mojej ocenie) jest bardzo atrakcyjnym facetem. I fizycznie i intelektualnie. Nie jest to kwestia stanowiska jako takiego, no może pośrednio bo do tego też trzeba mieć pewne predyspozycje, inteligencję, ambicję, pewność siebie – i to mnie najbardziej kręci w facetach. To nie jest środowisko dla mnie jakieś odległe, jak tu sugerowano, wręcz przeciwnie, ale też nie każdy jest wart uwagi jako takiej.
Pan ‘impotent’ też był tzn jest prezesem, choć nie był aż tak przystojny jak ten, zafascynował mnie swoim charakterem, cechami, które obaj mieli wspólne (śmiesznie, bo obaj są skorpionami). W dodatku był wolny. Niestety wyszło jak wyszło, gdyby nie tamten problem to pewnie dalej byśmy byli razem. I naprawdę żałuję tego związku, że się musiał? skończyć.
A inni faceci? No cóż.. Trudno jest trafić na kogoś odpowiedniego a facetów typu „mundurowy” mam już dość. A takich pełno wokół. Może i pan żonaty podbudowywał sobie mną ego, ale (i w tym się z Wami zgodzę) ja przy nim też. Nawet jak mi facet na starcie mówi jaka to piękna i wspaniała jestem a potem zasypuje smsami, telefonami, wręcz kontroluje bym przypadkiem innego nie poznała.. podczas gdy on mi nie imponuje ani fizycznie ani intelektualnie, to uciekam. Mnie nie kręci samo „uwielbienie” w oczach faceta. Tzn kręci tylko wtedy, kiedy i on mi się podoba. A podstawowym ‘kryterium’ jest jednak intelekt i sposób bycia.

Apologises, ja zdaję sobie sprawę z tego, że powielam schematy z dzieciństwa. Dlaczego pan Z a nie inny. Tylko co z tego?
Ja naprawdę chyba doszłam do perfekcji w wypieraniu niewygodnych faktów, bo inaczej bym chyba zwariowała. Tak w kwestii mojego dzieciństwa jak i relacji z żonatym. Jak się pominie pewne fakty – to jest ideał. Zarzucono mi tu niespójność ad mojego dzieciństwa.. Ale to jest ta sama zasada co z panem żonatym – wiem jak jest, było ale to wypieram koncentrując się tylko na tych pozytywnych chwilach. Gdybym jednak miała zdobyć się na szczerość to i w jednym i drugim przypadku to patologia, którą nauczyłam się od siebie odsuwać. Kiedyś Summersa napisała „co w twoim życiu się takiego wydarzyło”. Ano wydarzyło, ale nawet nie chcę o tym myśleć, do tego wracać. Nauczyłam się to wypierać koncentrując na innych rzeczach wcześniej nauce, sporcie teraz pracy.. staram się czerpać radość z życia.. ale jak widać wciąż uciekam. 
I ten powtarzający się zarzut poczucia niskiej wartości – ja wobec siebie takiej nie mam „tu i teraz”, ale mam obawy czy ona by nie została zdegradowana przez pryzmat czegoś… na co ja osobiście nie miałam wpływu albo minimalny ale to bardzo drażliwe i niewygodne tematy… na pewno o tym nie chcę mówić. Jednak osoba która by ze mną była naprawdę, z pewnością by je poznała a wtedy reakcja…no właśnie nie wiem jaka. Choler..nie boję się tego.

No widzisz, Roxann. Ja też nie wierzyłąm, że miałaś tak idealne dzieciństwo , zwłaszcza te peany n/t idealnego Ojca - tyrana i despoty, który czasem okazywał łaskę, no ale poza tym "detalem" był prawie idealny..
Mój Ojciec był podobny, z tego co piszesz, tyle, że ja widzę go jakim był/jest, a moja starsza siostra do dziś tak jak Ty, mam "pamięć wybiórczą", innymi słowy wypiera, bo twierdzi, że 'tak żyje jej się łatwiej i lepiej'.
Czy faktycznie łatwiej i lepiej było jej z mężem narcyzem i alkoholikiem - wątpię, ale to jej subiektywna ocena.

Ja dzisiaj wiem jedno - nie miałam w dzieciństwie dostatecznej dozy Miłości i akceptacji, dlatego dziś jestem jaka jestem, a nie jestem łatwa - to chyba widać Nie jestem złą osobą na pewno, ale jestem trochę posklejana z różnych kawałków, jak rozbity dzban.
Trudno takim osobom znaleźć kogoś pasującego, bo jak te kawałki z rozbitego dzbana - wszystko z innej parafii i pary w nim   Ale może Ty to czujesz inaczej.

Nie, nie o wykorzystanie seksualne chodzi.. raczej o przemoc i inne patologie...o których nie chcę mówić.

apologises, przemoc, alkoholizm itd.. jak można się wychować na normalne dziecko? My dzieci dzielnie się wspieraliśmy no ale.. kazdy z nas tak naprawdę uciskał z domu.. w którym chwilami było cudownie..

" Podałam pewne przykłady, ale właściwie każde spotkanie z nim było na swój sposób wyjątkowe – zawsze coś wymyślił, by mnie zaskoczyć, by zrobić mi czymś przyjemność, potrafił zadbać o romantyczną atmosferę, ale też dawał ogromne poczucie bezpieczeństwa. Miałam wrażenie, że dla niego nie ma rzeczy niemożliwych. Kiedy się nie widzieliśmy, bo był w delegacji non stop coś do mnie pisał, wysyłał zdjęcia. Wieczorami, jak wracał do hotelu potrafiliśmy gadać jeszcze przez godzinę czy dwie i nie było nam mało. Kiedy ja wyjeżdżałam zawsze pytał co i jak, trzymał kciuki. Czasem, jak miał jak to wpadał do mnie, nawet jeśli wiązało się to z tym, że będzie jechał w jedną stronę kilkaset km, a następnego dnia skoro świt musiał wracać. Trudno nie wspominać tych chwil z sentymentem.
Inna rzecz, że on (przynajmniej w mojej ocenie) jest bardzo atrakcyjnym facetem. I fizycznie i intelektualnie"

No i wszystko jasne.
Czułaś się jak księżniczka. Adorowana, uwielbiana..... On nadal Ci to oferuje, z zastrzeżeniem, że nie będzie ślubu, dzieci, oficjalnego związku.
Wybór należy do Ciebie.
Chcesz mieć rodzinę, codzienne życie, dzieci .............. to szukaj innego. Najlepiej wśród wolnych. Być może nie trafi Ci się taki facet, z gestem, polotem,
fantazją na którą go stać. Zyskasz jednak co innego, dla wielu osób coś bardziej cennego  - rodzinę.

Horses, ciężko z tego rezygnować, to prawda. Przecież nie mam pewności, że w najbliższym czasie spotkam tego jedynego z którym założę rodzinę. Choć oczywiście istnieje wtedy większe podobieństwo. Z tymże pan żonaty nie chce mnie w tym ograniczać, wręcz namawia bym szukała sobie faceta/męża. On spokojnie może zostać przedstawiony jako członek rodziny (brat) a nawet podpowiedzieć odpowiedniego dla mnie kandydata. Tyle że ja nie potrafiłabym tego tak rozgraniczyć, bo jednak człowiek się przywiązuje emocjonalnie itd. Dla mnie to jakiś kosmos.
A może tak jak napisał apologises „Nieszczęściem oscylujesz koło kłopotów bez poważnych następstw. Tym sposobem masz trudniej, za mało dostałaś po dupie.”…  gdybym teraz świadomie weszła w ten układ, w którym wcześniej czy później na pewno wszystko by rypło, tyle że wtedy ze wszystkimi tego konsekwencjami….to na pewno szybko bym oprzytomniała i nie musiała już sobie jak mantry powtarzać, jaki z niego sukinkot. Zresztą, wtedy byłabym taka sama jak on. Wiem jednak, że psychicznie tego bym nie udźwignęła.
Czyli znów dochodzę do tych samych wniosków….

Właśnie o to chodzi Roxann. Tak to działa, że jak ktoś nam się naprawdę spodoba w sensie widzimy go jako 'kandydata'/kandydatkę to CHCEMY żeby nas "ograniczał", w sensie chcemy żeby nie chciał żeby byli inni/inne. To jest naturalne.

Dlatego jedną z zasad, którymi ja się kieruję przy wyborze faceta jest: Strzeż się mężczyzn, którzy NICZEGO od Ciebie nie chcą i którzy Cię nie "ograniczają" - w powyższym kontekście i sensie.

No niezupełnie summerko. " Szukanie" miłości wynika z braku miłości lub nadmiaru. Brak miłości w domu (choćby w patologiach typu alkoholizm, przemoc) lub nadopiekuńczość ( często samotne matki przelewają swoją miłość, zwalniają z konsekwencji własnych wyborów swoje dzieci, czasem tylko jedno-najmłodsze ) . Można mnożyć przypadki i ich skutki dla obu przykładów.

Ap, ale my nie o poszukiwaniu miłości. Mam cichą nadzieję, że jej wszyscy szukamy
Horses uważa, że osoby o wysokim poczuciu własnej wartości POTRZEBUJĄ uwielbienia, atmosfery i gestów, a każda pozycja traktująca o tym zagadnieniu przeczy temu stwierdzeniu.

Horses,
Wierzę, że znasz takie osoby, ale czy naprawdę uważasz, że te osoby mają stabilne poczucie własnej wartości?

Mają! Są jak beton. Też nie potrafię tego zrozumieć, a przykładów trochę znam, bo żyje długo
Choćby leniwy, bezrobotny późny synuś dawnej sąsiadki. On jest wyjątkowy i dla takich to nie ma pracy.
On w tą wyjątkowość też wierzy !
A kobieta to powinna się nim zachwycać, bo taki przystojny, mądry.... gdyby nie rządzili złodzieje, to on by pokazał!

Edit tutaj się często pisze, że kochanki to osoby z niskim poczuciem własnej wartości. Akurat te które ja znam mają wysokie.
Wchodzą w romans z przeświadczeniem, że facet na 100% opuści rodzinę i nie potrafią zaakceptować tego, że tak nie jest.
Więc po prostu różnie bywa, choć schematy na pewno się pojawiają.

ja tak to odbieram, ale psychologiem nie jestem

Weź na tapetę książki Pia Mellody. Świetne i bardzo przystępne.

Czytałam "Toksyczną miłość"
Rozumiem skąd twoje nawiązywanie do poszukiwania miłości
Pamiętasz, że autorka jako pierwszy symptom rdzenny wymienia niskie poczucie własnej wartości?
Im dłużej siedzę w temacie i czytam to forum, tym bardziej widzę jak właśnie na niskiej samoocenie powstają prawdziwe ludzkie mniejsze i większe tragedie.

Robimy lekki off top Summerko,  ale może Roxann stroniąca od terapeutów sięgnie po książki Mellody. Są "toksyczne związki" , "toksyczna miłość" , "droga do bliskości" i bodajże coś o dzieciach. Jest również blog autorski i kanał you tube.

Klasyka klasyki dla Covert Narcissist: 1. etap "bombardowanie miłością" (jak w sektach" - okres totalnej sielanki, wrażenie, że "ofiara" jest na piedestale u narcyza) - w praktyce jest to tzw. 'nabijanie ofiary na hak'. Hakiem są te dobre chwile i piękne wspomnienia sielanki.
2. etap: strącenie z piedestału, pierwsze jaskółki biernej agresji - milczenie na przemian z fochami i wyrzutami, próby wzbudzania poczucia winy, pierwsze objawy agresji wprost/nieutajonej (jesteśmy jej obiektem lub tylko świadkiem).
To wszystko składa się na dysonans poznawczy u ofiary i ewoluuje w 'syndrom sztokholmski'/ z ang. "trauma bounding".

Thats all folks

Ale zdajesz sobie sprawę, że te infantylne próby wtłoczenia Cię w poczucie winy to nic innego jak naciski na seks, który był celem jego przyjazdu? Seks lub cokolwiek innego co stanowi "narcissistic source of supply" Sorry, ale łatwiej mi używać ang. terminów jak pisze na szybko, bo jak czytałam/oglądałam to gł. anglojęzyczne materiały. Wiec mogło to być i choćby Twoje cielęce spojrzenie, z którego wyczytałby podziw i tęsknotę. Itd.

Wiesz dlaczego nie doszliście jeszcze do 2 go etapu, tylko się bujasz pomiędzy?
Bo 2 etap jest wtedy jak ktoś się narcyzowi postawi i delikatniejsze formy manipulacji - granie wyrzutami sumienia, fochy, gorzkie żale, nie zadziałają. To jest następny etap. Etap wkur..a, gdzie wychodzi prawdziwa twarz. ALE zobaczą ją tylko osoby, które narcyz traktuje jak "swoje" zdobycze już. Nie zobaczą zaś ci, których jeszcze 'urabia' i chce w miarę dobrze w ich oczach wypaść wtedy prędzej pozornie się wycofa na jakiś czas i spróbuje znowu, nadgryźć ofiarę, gdy będzie ku temu lepsza okazja, np. ofiara będzie w lepszym nastroju Oni potrafią takie rzeczy wyczuwać.

U mnie bardzo często kończyło się na tym etapie 'pomiędzy', ale definitywnie, tzn. nie dochodziło do agresji, dlatego, że Narcyz wiedział, że "trafiła kosa na kamień" i na tego rodzaju prowokacje czy bierna agresję odpowiadałam zupełnie neutralnie i serdecznie, jakbym nie wiedziała o co chodzi zupełnie, bez tłumaczenia się. To ich zbijało z pantałyku i kapitulowali, bo przecież nie będą się "poniżać" i próbować mnie dalej namawiać, a nie da się mnie wkręcić, więc po co tracic na mnie energię? Łatwiej i sensowniej poszukać łatwiejszego łupu.

U mnie było tak, że Ojciec siostrę starszą bardzo kontrolował na początku i niemal nie przepłaciła jego agresji poronieniem (doszło do rękoczynów, szkoda gadać, ja musiałam na policję dzwonić, bo Ojciec dostał szału : "Co ludzie powiedzą, jak się dowiedzą, że córka PANA PREZESA (!!!) ma w tym wieku dziecko i to nieślubne!!" cyrk na kółkach był..ludzie w dupie mieli, nie muszę tego mówić chyba ) Potem jak wpadł w romans z obecną partnerką to zbastował kontrolę po całości. Można powiedzieć, że wiedział tyle o moim życiu osobistym, co chciałam mu sama powiedzieć, bo też nigdy nie pytał, czyli nic Ale to było ok, bo miałam spokój w tym temacie. Inna sprawa, że ja byłam tym "dzieckiem z charakterem, co sobie nie da w kasze dmuchać, nie to co siostra" - tak mówiła Mama, a Ojciec machnął na to ręką, zresztą zawsze byłam bardzo prywatna i dziewictwo straciłam z kimś, kogo rodzice nie znali nawet i na długo zanim miałam chłopaka, więc..

Też było tak, że ja nigdy nie bałam się powiedzieć co robię, tylko często nie widziałam takiej potrzeby. Siostrze wspomniałam, bo akurat czekałam wtedy na samolot i miałam potrzebę z kimś pogadać, a że czasowo miałyśmy dobry kontakt to jakoś od słowa do słowa.. było ok. Mama dowiedziała się po czasie i bardziej ubolewała i  rozkleiła się nad moim losem, niż mi kołki na głowie ciosała
Były momenty potem, że nawet jak jej mówiła gdzie jadę i po co, to wręcz pomagała mi się szykować <lol> Dziwna ta nasza rodzina, wiem.

Szwagier też wiedział, ale on to raczej chciał z tego faktu skorzystać i generalnie nie było to big deal (w sensie informacji), zwłaszcza po 0,5l o 2:00 w nocy kiedyś podczas posiadówy i 'nocnych rozmów Polaków'

Chyba po prostu byłam taką osobą, która uważa, że nikomu nic do tego co robię , a nawet jak ktoś się wzburzał czy próbował mnie moralizować to szybko to ucinałam, albo spływało to po mnie jak po kaczce. Trudno taką osobę kontrolować czy manipulować nią.

A co do radzenia sobie z narcyzami, to myślę Roxann, że różni nas też to, że ja mamo wiele mniejsza potrzebę adoracji i teatru jak Ty.
Tzn. nawet jeśli miewałam, to już ją zaspokoiłam, albo zaspokajam ale na mniejsza skalę teraz i też, co tu dużo gadać, nie kręci mnie to.
Cenię sobie autentyczność dzisiaj, nie wielkie puste i zamaszyste gesty, z których nic nie wynika.

Ty widocznie jeszcze się nie nasyciłaś, dlatego nie możesz tego puścić. Nie wiadomo kiedy i czy zechcesz.

No to tak samo jak u mnie.
Na naukę tez nigdy Ojciec nie żałował. No, może za wyjątkiem okresu jak kombinowałam po swojemu i przerwałam studia na 3 lata i zajmowałam się różnymi rzeczami, a po drodze wskoczyłam w niemal 'kosmiczną' branżę w sensie kosmiczna jak na tak nagłe zainteresowanie tematem i brak tradycji tego typu w rodzinie. Other than that - nie mogę złego słowa powiedzieć, w kwestii edukacji też zawsze wsparcie miałam, podobnie liczyło sie dla niego żebym była bardzo dobrze wykształcona i zrobiła 'karierę'. To ostatnie chyba nie do końca mi się udało póki co w takim sensie, że nie jest to kariera w korpo, ale realizuję się po swojemu i ciągle się kształcę. Tutaj zawsze mamy i będziemy mieć porozumienie.

Jak widzisz sporo podobieństw u naszych Ojców, ale ewoluowałyśmy charakterologicznie w innych kierunkach

Z buntowaniem to prawda. Ojciec wolał machnąć ręką i dać mi kasę na prawie każdy pomysł, byle bym tylko nie kłapała i nie wierciła mu dziury a musisz wiedzieć, że jak się na coś uparłam, to nie było przebacz. Nawet jak mnie kilka razy zlał, to i tak się rzucałam jak wściekły lis w przeciwieństwie do rodzeństwa - oni zawsze uszy po sobie.
Wiesz, jak byłam mała to z tych buntów było tyle, że moja więź z ojcem była trudna i praktycznie się rozpadła , bo każde z nas musiało postawić na swoim, takie charaktery. Rodzeństwo potrafiło żyć z nim w jako takiej zgodzie, bo jak mówię - unikali konfliktów i konfrontacji za wszelką cenę. Podejrzewam, że tak jak Ty.

U mnie tez nie było różowo, że sobie poszłam z domu i miałam się z czego utrzymywać odrazu. O nie.
Ale byłam dobra w 'manipulacji' i działaniu na psychikę i wiedziałam, w które strony u Ojca uderzyć żeby "skruszał" w momentach dla mnie newralgicznych. A potem to był wiadomy epizod i sobie jakoś radziłam.
Zawsze byłam inteligentna i trochę cwana, ale dosyć leniwa.. Kombinowałam sporo, nie lubiłam się "przepracowywać", wolałam szukać innych sposobów. Lubiłam tylko się uczyć, to zawsze przychodziło mi łatwo. O ile przedmiot nauki lubiłam
Tak jest do dzisiaj.

No nie u mnie to zawsze była sumienna praca. Jak na coś zapracowałam to i wiedziałam ile mnie to kosztowało. Zawsze też byłam brana jako przykład (w wszkole). Ale też miałam motywację. W pewnym sensie osiągnęłam sukces, mam fajna pracę, zarabiam tyle, że stać mnie było na mieszkanie w Wawie (bez pomocy rodziców), teraz zarabiam jeszcze więcej, ale wiadomo że to kwestia tego, że jestem za granicą. Pod tym względem o swoją przyszłość się nie muszę martwić. I nie potrzebuję „prezesa” by mi fundował bilety na weekend do Paryża Ale wiadomo, że kasa to nie wszystko.. Nie wiem czy jeszcze kogoś pokocham…czy zostanę matką..

Heh...
Czytając Twojego posta o inteligencji i lenistwie itp pod nosem powiedziałem "Same sh*t different person"... ;-)

Roxann , to o czym pisze Elle to droga do upadku.I mam na myśli to podoinanie się.

@Prix, co masz na myśli? Taka jestem, nie udaję tytana pracy

@Apologises, u mnie może nie "wieczne zmagania", bo Ojciec był w domu wieczorami w tygodniu głównie i głównie ciałem, myślami wiadomo gdzie Ale jak już był to chciał mi mówić co mam robić i jaka mam być. I tu się zaczął nasz wieloletni konflikt. Ja mogę powiedzieć, że słabo znam własnego Ojca jako człowieka. Znam tylko jego 'gierki' i jego 'sposoby' i z tym nauczyłam się obchodzić, aż przerosłam mistrza
Potem musiałam się ich oduczać..inna sprawa.

Ale i tak, w pewnym sensie, szukam tego Ojca w potencjalnych facetach.. tych dobrych cech. Tych, które sobie dowyobraziłam chyba, bo ich nie zaznałam od niego przecież No, chyba że ambicja, silna psychika i jakaś taka twardość w połączeniu z dużą czułością (tego ostatniego oczywiście nie było). I tak se szukam i szukam, he he. ..not ;P

I ja chyba też nie umiem. Nie mam tej równowagi.
Albo trafiam na facetów którzy głównie chcą dawać, a ja w sposób (dla mnie naturalny) biorę. A jak im to przestaje pasować to układ się rozpada, albo pogarsza..na jedno wychodzi zresztą.
Albo trafiam na takich, którzy chcą 'brać' , na zasadzie narcyzów. Tzn. chcą być "ze mną" bo coś im to daje. Biorą chyba niewiele, bo i niewiele daje cóż.. widocznie niektórym to wystarcza.

Ja też nie szukam relacji "typowej", bo i nie mam takiej 'matrycy' w głowie. Trudno szukać czegoś, czego się nie zna.
Ale coś tam znajduje.. a jak znajdę, to tak jak mówisz, pewnie poczuję.

Bet, ja nie jestem na 100% pewna, że nie ma ona dowodów zdrady. Sądzę to po tym, że nadal są małżeństwem a ona siedzi cicho. I faktycznie wygląda to tak, że ona jest mu potrzebna do zajmowania się domem i wychowywania dzieci. On przecież w domu jest gościem. O żadnej bliskiej więzi nie ma mowy (o ile on jest w ogóle do tego zdolny).
A może i ona wie o jego zdradach, może mają ze sobą układ... W końcu u niego nie ma żadnej refleksji, szuka romansu i wcale się z tym nie kryje. Jak i z tym, że nie rozwali domu małym dzieciom. Ale kiedy podrosną i się usamodzielnią…to inna sprawa.
Z tego co się zorientowałam, ona całkowicie zrezygnowała z życia zawodowego.. podczas gdy wcześniej (jakieś 10 l temu) była bardzo aktywna. Także obecnie jest całkowicie od niego zależna. A znając jego dominujący charakter i zdolności manipulacyjne… no właśnie…

Elle niby nikt szczególny:) a jednak trudno chyba na takiego trafić. Też by mi taki odpowiadał. Ciekawe czy tacy w ogóle istnieją.

Dziewczyny, tak mi się skojarzyło z przymrużeniem oka, jak przeczytałam wasze ostatnie wpisy:
https://m.youtube.com/watch?v=U0yg7DSM6QA