ja, on i ten trzeci

A możesz mnie nazywać suką.. nie zamierzam się tłumaczyć czy wybielać. Ale.. każda kobieta tym bardziej młoda potrzebuje seksu..a on (choć żonaty) to sprawdzony..  Ja czuję, że kończę jakiś etap i stres jest - nowe miejsce pracy, kraj.. tak wiem, jestem egoistką... ale też człowiekiem ze słabościami.

Roxann powiem Ci prawdę, której teraz bardzo potrzebujesz jesteś żałosna i nie będę tej myśli rozwijać, bo powstałby elaborat

Będzie Cię teraz odwiedzał i używał ile wlezie, będzie się Tobą wycierał jak ścierką, a Ty do końca życia będziesz rozmyślać nad każdym Jego pierdnięciem Spieprzysz sobie życie na własne życzenie i to będzie dla Ciebie najlepsza kara

Będę dawać linka do Twojego wątku zdradzonym żonom, żeby zobaczyły jak głębokie jest dno, którego musi sięgnąć kochanka.

Każde Twoje słowo Roxann jest gówno warte

PS Pewnie zaraz napiszesz że kłamałaś

Lilka787, lubię  Cię i Twoją empatię, wiesz o tym
Po co podchodzisz emocjonalnie do tego z kim Roxy sypia? To jej życie, jej ci..a to ona dokonuje wyborów i żyje z konsekwencjami.
Jeśli chce być tą drugą - kochanką, jak zwał, to ma do tego prawo.
Jak przestanie jej to odpwiadać kiedyś to przestanie nią być. Narazie chce.

Napij sie lepiej ze mną piwa Właśnie otworzyłam Warkę cytrynową. Czasem lubię takie proste, przaśne trunki

Wiecie co jak czytam Roxann to mam wrazenie ze to jednak troll. To odgrzewanie watku, zwroty akcji gdy juz nic nie da rady wycisnac z dotychczasowych rozkmin. No i jej sposob myslenia. Dala d..y i jest zadowolona bo rozladowala napiecie Zdrowa, normalna, szanujaca sie osoba potraktowalaby to jako kompletna porazke...i tu juz nie chodzi o to ze zranila zone i dzieci prezesa tylko ze przegrała ...swoje uczucia i wartosci (tak podobno dla niej -wrazliwej istotki wazne) dajac przy tym dowod temu pajacowi ze jednak od poczatku widzial w niej to kim jest naprawde-  łatwa panne ktora pod plaszczykiem milosci i szukania ojcowskiej akceptacji swedzi zwyczajnie c..ka . No czy to jest normalne zachowanie czy celowe podkrecanie tematu by sie toczyl?
Dlatego dla mnie zdecydowanie...troll albo uzywajac eufemizmu "inteligentna inaczej " laska.
Edit: no i jeszcze jedna kwestia i plaszczyzna na ktorej Roxann odniosla kleske po calosci ( zakladajac ze watek jest prawdziwy) . Jesli Roxann miala nadzieje ze moze temu czlowiekowi naprawde na niej zalezy i istnieje promil szans ze on jednak podejdzie do sprawy uczciwie i rozstanie sie z zona by byc z nia to moze juz o tym zapomniec calkowicie. Bo on juz wie ze zeby napic sie tego piwka wcale nie musi calego browaru kupowac. Wystarczy pare  tyg/ mscy odpowiedniego bajerowania i majtki same spadna. Po co wiec rozwody, podzial majatku i ogolnie caly zwiazany z tym dyskomfort. Niech zona zyje dalej w blogiej nieswiadomoci a Roxann...poudaje niedostepna a wkoncu i tak da.:)

Masz racje Lilko szkoda czasu i atłasu na te pierdy

Historia dosc typowa.

Moze 40 stron pisaniny to rozmylo i "romantyczne" spojrzenie Roxy.
Tak myslalam ze powinnas sie z nim przespac zeby napiecie Ci zeszlo do tego Twojego Boga, a Ty teraz piszesz ze go kochasz.

Sluchaj aktualnie nie jestes ta kochanka co przejrzlala na oczy i pogonila typa (nie bylas tez nia), tylko dalej ta nawina kochajaca i ludzaca sie. Te 40 stron nic nie zmienilo bo przez caly czas klamalas tutaj, moze sama chcialas siebie oszukac.

Wiesz czego teraz chcesz?

Nie wiem. Teraz żyję wyjazdem i mam cichą nadzieję, że wszystko się jakoś samo poukłada że z dala nabiorę dystansu i ochłonę.
I to nie tak że kłamałam - te kilka msc to była moja ciągła huśtawka nastroju, raz go nienawidziłam, innym razem zaczynałam tęsknić. Raz widziałam co jest grane, drugi zaklinałam rzeczywistość. Dlatego raz pisałam tak, drugi inaczej. Tamten "romans" był juz dla mnie troszkę jak sen, więc z jednej strony pamiętałam te piękne chwile a z 2 chciałam o nim zapomnieć. Totalny kołowrotek emocjonalny, który faktycznie psychicznie mnie wykończył.
Teraz piszę, że go kocham.. mi samej się to wszystko jakoś nie skleja niby wiem, że nie powinnam nawet o nim myśleć, widziałam jego teatralne zagrywki, ale... jak ostatnio mnie objął na pożegnanie i zaczął gadać jak to on nie wyobraża sobie tego, że mnie nie będzie, że pewnie o nim zapomnę, poznam kogoś itd. rozpłakałam się... nie potrafiłam zachować zimnej krwi.. no i on zaczął żebym nie płakała, że nie może patrzeć jak się smucę, zaczął wycierać mi łzy, całować po policzkach... i... Wiem, bez sensu
Czekam już tylko niedzieli....

Tak czuję się w tym wszystkim samotna, bo nie mam z kim o tym pogadać. Wciąż musiałam udawać, że jestem twarda i nie dac po sobie poznać, że coś mnie dręczy... dlatego bardzo się cieszę tym wyjazdem. Choć wiem, że to taka troszkę ucieczka.

Roxann on przywiązuje cię do siebie seksem.
Dobrze wie, co na ciebie działa.
Pomijasz intuicję. Wymazujesz te "czerwone lampki", które ci się zapalają.
Miłość nie jest przeszkodą jeśli uświadomimy sobie, że ona nie jest dla nas dobra.
Powodzenia.

Więc nie udawaj Roxann, po co kreować się na kogoś kim nie jesteś?
Nie ma sensu tworzyć obrazu osoby innej niż jesteś w rzeczywistości, po co odżegnywanie się od uczucia, które wciąż w Tobie jest? To tylko wirtualny świat, nikt Cię tu nie zna face to face.
Nie ma sensu robić cokolwiek wbrew sobie, wyolbrzymiać, przekłamywać rzeczywistość. Bo chociaż to wirtualna rzeczywistostość, to w realu może szybciej do Ciebie wrócić niż myślisz . Powodzenia Ci zycze w unormowaniu swojego życia.

Piotrze, to właśnie tu mogłam być sobą w tej kwestii, wyrzucić z siebie co mnie dręczy. Przecież w pracy nie mogłam z nikim o tym pogadać. Wśród innych znajomych? Też nie bardzo - za bardzo się bałam, że to może wyjść lub trafić do nieodpowiedniej osoby. Dlatego sama się z tym męczyłam tworząc pozory, że nic się nie dzieje.
Poza tym to nie jest wszystko takie czarno-białe. Bo sytuacja jest jaka jest. Ja wciąż raz go kocham raz nienawidzę. I w obu przypadkach to prawdziwe uczucie podyktowane zupełnie innymi przesłankami. Pewnie gdyby nie jego podchody łatwiej by mi było zobojętnieć. Dlatego ten wyjazd to dla mnie wybawienie. Inaczej wciąż bym tu gdzieś go spotykała.

Tylko, ze tutaj tez tworzylas pozory. Pozory wychodzenia z sytuacji w ktorej jestes i tak naprawde, nie chcesz z niej wyjsc. Wiec po co?
Nie znam calego Twojego watku, zagladalem tu czasem, bo to typowa sinusoida, zreszta tak samo jak u mnie . Zalezy Ci na kims na kim nie powinno, Trudno, To troche jak moja jz. To Twoje zycie i Twoje wybory. Jesli wedlug Ciebie sa sluszne to powinnas miec w glebokim powazaniu zdanie innych osob. Dla mnie szukasz tu wsparcia, usprawiedliwienia tego co robisz, a nie jest to dobre, ani dla Ciebie, a tym bardziej dla rodziny Twojego.nawet nie wiem jak go nazwac, bo słów mi brakuje .

Masz racje Klio dlatego ja przestalam sie udzielac od wczoraj za rada Lilki. Jesli Roxann to troll to nie warto go karmic a jesli to prawdziwa osoba i watek to tymbardziej nie warto bo skoro tyle czasu nic nie dotarlo to i teraz nie dotrze a stanowimy tylko wdzieczna widownie paziow  dla Roxi- biednego kopciuszka ktoremu  krolewicz na sile wciska "pantofelka"   Reszcie osob polecam to samo ...nie tracmy czasu na bzdety.

Tak sobie tańcowali ten swój taniec - Roxan i jej żonaty kochanek. Ona udawała, że się opiera, on udawał, że jej w to wierzy.
Chciała się z nim przespać, ale aby nie wypaść na łatwą w swoich własnych oczach prowadziła tę dziwną grę. Teraz to już go kocha, bo przecież tak można zracjonalizować seks z cudzym mężem. Facet tylko czekał, a czekać to on mógł, bo to go nic a nic nie kosztowało. Cierpliwość popłaciła.
Uczciwiej byłoby po prostu przyznać - zrobiłam to bo chciałam i guzik mnie obchodzą jakieś żony i dzieci, ale ładniej przedstawić to jako zryw uczuciowy, któremu to jak wiadomo oprzeć się to zbrodnia .

Piotrze a może na piwo się wybierzesz, z ruchaczem  Twojej jeszcze żony

Piotrek nie obraź się, ale masz jeszcze do przerobienia własne problemy.
Robiłeś coś już w tym kierunku?
Zawsze przecież możesz pisać co u Ciebie na własnym wątku

Ale ja nie pisze co u mnie na moim, bo nie mam juz takiej potrzeby. Zapytalas, wiec odpowiedzialem, kulturalnie mam nadzieje. Etap uzewnetrzniania sie mam za soba. Jak ktos bedzie ciekaw co u mnie to zapyta a ja odpowiem. Z koncem lipca jest sprawa w sadzie, jak cos bedzie wiadomo to na pewno napisze. Pizdrawiam Pani detektyw .

Summerko nie odpowiem na Twoje pytania, ponieważ nie podoba mi się Twoje wywyższające się podejście w stosunku do niektórych osób na tym wątku. Innego z Twoim udziałem nie czytałam i nie zamierzam. Rzeczywiście czytałaś wybiórczo, bo my choćby z Roxi czy Piotrem znamy się nie od dziś. Ja przeczytałam każdy post na ich wątkach i wielokrotnie się wypowiadałam. Oni wiedzą o co chodzi. Ty nie musisz.
Mnie możesz sobie odpuścić w swoich rozważaniach psychologicznych, za trudny przypadek dla Ciebie

OK Lilka, wiem już nieco więcej o tobie: widzisz w spokoju wywyższanie się - zauważyłam to też już wcześniej, im ktoś spokojniejszy, pewniejszy siebie, tym większą budzi w tobie złość. Chyba, że jest to osoba w kryzysie, wówczas możesz błyszczeć jako ukoiciel i doradca. Albo gdy ktoś, kto wstaje po bolesnych doświadczeniach, wtedy chcesz się "ogrzać" w cudzym entuzjazmie. Zastanów się skąd to u ciebie? Nic się nie dzieje bez przyczyny.

Summerko doceniam Twoją troskę, dlatego powiem Ci że czekam już w kolejce do poleconego terapeuty. Jest naprawdę dobry. Pomógł mojej koleżance.

Dobrze, w takim razie już ci głowy nie zawracam. Fajnie, że widzisz swoje zagubienie i szukasz pomocy dla siebie.

No też mi się ten facet podoba, nikt mu oczu nie zamydli, konsekwentnie dąży do celu, poczeka, przeczeka i bierze.....
szkoda tylko, że tą biedną żonę zdradza, ale może rzeczywiście ma za duże potrzeby, jak na jedną kobietę

Piotrek przecież to tylko koleżeńskie stosunki  

Pamiętam Piotrze, ale to z dobrego (właściwie to zbyt dobrego) serca było.
Nie wstawiam więcej uśmiechniętych buzioli, bo jeszcze sobie ktoś coś pomyśli.

Lubię żarty Piotrek, to mi pomaga.

No i co, ze ktos sobie cos pomysli? Czy usmiech do osobnika odmiennej plci to zbrodnia? Robisz zakupy? Jak za lada stoi mezczyzna a nie kobieta, jest mily, zazartuje, to odejdziesz jak mruk, no co sobie ludzie pmysla iak sie usmiechnies, i nie daj Bog cos odpowesz?

Piotrek to jest oczywiste. Ja jestem uśmiechnięta cały czas, teraz myślę, że nawet nałogowo, tylko w środku smutek.

I oczywiście mój, jak to pięknie ująłeś szanowny małżonek wie, że jestem Lilką

I jak tu takiego nie kochać?
Widzę jak inne dziewczyny na niego patrzą, próbują flirtować, na co on pozostaje jakby niewzruszony. Sam nie raz mówił, że widzi jak laski tylko czyhają by go wyhaczyć. Mi natomiast powiedział, że gdyby nie to, że wie, że jestem wrażliwą a nie wyrachowaną osobą, to by naszej znajomości dawno nie było. A znamy się już kilka dobrych latek. Prawda taka, że on był tu dla mnie najbliższą osobą do której zawsze mogłam się zwrócić, porozmawiać, poradzić. Ufałam mu wręcz bezgranicznie. Ale... teraz widzę, że niby chce dla mnie jak najlepiej a dąży do romansu, niby zależy mu na naszej przyjaźni a wyznaje mi miłość. Najgorsze jest to, że on naprawdę w tym co mówił wydawał się autentyczny... przynajmniej na ostatnim spotkaniu. Nie pozwolił mi samej wracać nocą, przeciągał pożegnanie w nieskończoność.. kolejny raz powiedział, że mnie kocha... jak się rozpłakałam zcałował mi łzy....
Eh myślę, że nawet bardziej stabilna i silna emocjonalnie osoba by się w tym wszystkim pogubiła. I to tylko kwestia samych relacji, intencji... a jak jeszcze dorzucić do tego jego rodzinę, która przecież istnieje... masakra. Ja tego nie ogarniam.
Porąbane to wszystko...
Wiem, że ucieczka to nie rozwiązanie, ale na ten czas chyba najlepsze wyjście (choć być może snów to sobie tylko wmawiam). Nie wiem czy psycholog by mi pomógł? Pewnie jakbym tu została to bym się rozejrzała, no bo jakie inne wyjście? Inny facet? Pewnie by się skończyło jak poprzednio...

Roxann, Twoje życie.
On pewnie Ciebie kocha, może żonę też jakoś kocha- jako żonę i matkę jego dzieci, może jeszcze kogoś....
Są ludzie, którzy maja ponadprzeciętne potrzeby seksualne i emocjonalne. Potrzebują wrażeń, silnych emocji....
Jedna osoba nie jest im w stanie tego zapewnić.
Są oni w tych swoich różnych relacjach autentyczni. Zaakceptujesz to, uznasz, że bycie tak pożądaną to coś dla Ciebie cennego,
to będziesz szczęśliwa. Ale stworzenie związku z nim może Ci się nie udać, bo on ten stabilny związek już ma. Dzieci mu rosną,
dom się buduje, na koncie pieniędzy przybywa, jest z kim spędzić święta, w razie czegoś złego ktoś się nim zaopiekuje.
Być może to taki człowiek, ale tylko być może. Prawdę poznasz z czasem.

Edit Poznałam kiedys takiego człowieka. Jak mu zona, którą zdradzał wpadła pod samochód , to autentycznie był załamany, że może stracić " Kobietę swojego życia",
a kiedy kochanka chciała odejść to też był autentycznie załamany, że traci " kobietę swojego życia". w tym wszystkim, ja byłam najmłodsza i byłam chyba
" koleżanką jego życia", bo mi o tym opowiadał i się żalił. Nie rozumiem takich ludzi, ale akceptuję, że są.
Być może Twój jest podobny, ale może to inna bajka.

Roxann mój mąż przychodził do sypialni w nocy, klękał przy łożku, płakał, lekko całował w policzek i płakał, że mnie kocha, nas kocha ( dzieci).
A mieszkał wcześniej rok z kochanką, dalej z nią mieszka. Potrafi robić takie sceny...
Nie chcę nawet więcej o tym pisać, o tym co było, jest, o nim.
Ale piszę ci tylko, że nawet największy bydlak potrafi być tak wzruszający, romantyczny i "kochający", że aż mdli.

Mam ochotę ci napisać: zacznij zauważać fakty a nie kreowaną przez niego ułudę.

Po pierwsze to robisz świństwo jego dziecku i drugiej kobiecie. Po drugie jesteś zdradzana i się na to godzisz ( kolejny kit, ze nie sypia z żoną)
Na co teraz czekasz? Na zdobycie trofeum czyli aby odszedł od żony?

Roxann, Roxann ...
Musisz samam przejść przez pewne rzeczy.
Napisz proszę za 5 albo 10 lat co u ciebie. Ciekawa jestem jak z perspektywy czasu będziesz oceniać swoje decyzje.

bet, wiem że sama muszę przez to przejść.
Po tym wszystkim myślę, że jestem już tak skrzywiona i poharatana, że nie wiem czy komuś jeszcze kiedyś zaufam.
No bo czym jest miłość? Jaką mi przedstawiono? Zwykłym pożądaniem, teatrzykiem, adrenalinką?
Jestem teraz emocjonalnie w czarnej d.pie. Sama mam wrażenie, czy też nadzieję, że to tylko zły sen.
Że się w końcu obudzę i wrócę do siebie sprzed czasów żonkosia.

Edit: to straszne, jak jedna osoba może spowodować w nas emocjonalne spustoszenie...
nie wiem czy jestem złym człowiekiem, na pewno słabym emocjonalnie..