ja, on i ten trzeci

Bo jesteś kameleonem i możesz się przeistaczać. Dopasowujesz się do otoczenia, tak aby je zadowolić i zasłużyć na pochwałę. Zaraz mi zresztą przytakniesz.
Nie wiem, czy to są niespójności. Raczej traktuj to jako dodatkowe wzbogacenie osobowości. Tylko musisz być tego świadoma... te trudne doświadczenia z dzieciństwa, różne taktyki przetrwania wzbogacają i otwierają oczy na niuanse. Tylko kwestia aby sobie uświadomić przyczyny, zobaczyć siebie z dystansu jaka jesteś i pracować nad tym. Zmienić się ciężko, ale można próbować i to już dużo. Małymi krokami do przodu.
Jedno to robią na terapii, inni we własnym zakresie.
Nie odnoszę się już do Twojego romansu etc. bo no ciężko tutaj stwierdzić cokolwiek, nie znając faktów. Zresztą nieistotne. Problemy przecież nie są związane z panem żonatym, on tylko jest katalizatorem.

Eh, wczoraj o 2 w nocy dostałam od niego serię wiadomości.. nie było wyznań, ale ogólne, że jest w moich rodzinnych stronach, jakieś zdj dla potwierdzenia,  co tam robił itd.
Rano dostaję znów wiadomość: „chyba się kopnę w kostkę, po co ja do ciebie po nocach piszę??” i dalej tłumaczenie „ale to chyba przez to, że (tu nazwa regionu z którego pochodzę) mi się jednoznacznie z tobą kojarzy”. Odpisałam mu tylko, że nie gadam z nim i że mnie nie obchodzi gdzie jest i co robi. Na co on „oczywiście…”.
Bez sensu…

Wiesz, może nie powinnam się do tego przyznawać, ale mnie to troszkę bawi. Tzn teraz, kiedy mnie już nie wzruszają te jego tryki. On przecież nie wie, co się w mojej głowie w czasie jego wyjazdu do Chin się wydarzyło… a wcześniej jak się zachowywałam w jego towarzystwie?? Drżenie raczek i inne żałosne „objawy” Już przecież prawie osiągną swój cel.. i tu co, nagle porażka? I to nie z powodu innego faceta?

Tak, ale już w zupełnie inny sposób niż kiedyś. Wiesz, jak mnie psychicznie dobiło wyrwanie się z iluzji big love? Zaczęcie postrzegania jego i jego zachowań, intencji takimi jakimi są, a nie przez różowe okulary? To jest chyba moja największa porażka życiowa. Dwa razy oberwałam w policzek na własne życzenie, raz dowiadując się, że ma żonę.. drugi uświadamiając, że tylko do jednego mu byłam potrzeba. To już nie jest ten etap, że pójdę do tatusia czy starszego brata, naskarżę i ten mu przyłoży Teraz przed takimi typkami musze się bronić sama. Wiem, że się na nim nie odegram tak jakbym chciała, by i jego zabolało (od razu mówię, że nie mam na myśli powiadamiania żony czy inne tego typu zagrywki), ale choćby przytoczenie historii posła i na jego przykładzie pokazanie jakie to obrzydliwe i żałosne, czy ignorowanie go. Nie mogę powiedzieć, że teraz czuję się panią sytuacji i mu tym przytrę nosa, bo najprawdopodobniej, jak się zorientuje, że to jednak nie foch, tylko naprawdę nie chcę mieć z nim nic wspólnego, to da mi spokój bez mrugnięcia i znajdzie inną ofiarę bez oglądania się w tył, na żonę.. bez sentymentów i skrupułów.
Moja obecna satysfakcja polega na tym, że dostrzegam jego podchody i widzę jaki w tym jest żałosny.. Po co mi to? Nie wiem, ale lepiej się czuję, że tym razem i ja mam coś do powiedzenia, a nie jak wtedy ślepo poddałam się jego manipulacji i tanim teatralnym gestom. Mam nadzieję, że w przyszłości juz będę potrafiła odróżnić szczerość intencji od wyreżyserowanych trików starego lowelasa (spodobało mi się to określenie, choć on jest ode mnie mniej niż 10 l starszy, więc nie taki stary). Wiem czuję, że na tyle jestem silna i zdeterminowana, że mogę z nim rozmawiać jak równy z równym.. nie bać powiedzieć co myślę, przeciwstawić. Wcześniej to było nie do pomyślenia, bo bałam się jego reakcji, że zacznie być nieprzyjemny wobec mnie itd. (troszkę tak jak z tatą), teraz mam to gdzieś. Obraził się za posła – ok.! I dobrze, znaczy że trafiłam w czuły punkt i jak nie miał argumentów to był tylko w stanie powiedzieć „co ty wiesz o „systemie”. Jechał, albo nie jechał te set km, ale zamiast zachwytów, podekscytowania, było olanie. Nawet jeśli te smsy pisał z wygodnego fotelu przed TV fakt, że z intrygi nic nie wyszło, też musiało go troszkę obruszyć, skoro zrobił mi scenę a potem niby przy okazji z kwiatkami przepraszał.
Może i to coś go nauczy, choć wątpię.. tak jak napisałaś to stary przebiegły lis.. Ale mi jakoś tak lżej, że wydostałam się spod jego uzależnienia i to mu pokazałam kilkukrotnie..  Co innego coś sobie w głowie uzmysłowić, poukładać.. a co innego skonfrontować. Myślę, że w ten sposób odrobiłam lekcję z forum – nie bałam skonfrontować, nie łapię się na jego intrygi.. mam nad tym kontrole i pewną satysfakcję koniec końców. A pisze o tym, by pokazać, ze „nauka” nie poszła w las.

Elle

Samoświadomość to tylko pierwszy poziom, ale to za mało, żeby wyjść z zaburzenia.
Nawet jeśli wiesz co Ci dolega i nauczysz się unikać określonych zachowań, to wciąż zbyt mało, żeby zmienić to co czujesz.
Rozum nie jest w stanie zmienić uczuć.

Tak więc Elle moim zdaniem to nie jest tak, że Ty nie spotkałaś odpowiedniego mężczyzny.
Raczej Ty Elle nigdy nie pozwolisz sobie na to.

Tak samo Roxann (choć ona nie ma nawet diagnozy), będzie wciąż powielać ten schemat z żonkosiem, mimo że będzie tego świadoma.

A ja? Ja zapisałam się do psychologa na NFZ, bo uważam że to rozsądne i nie ma ryzyka że będę naciągana na kasę.
Wybrałam tego który pomógł mojej znajomej, a było z nią bardzo źle.

Czy mi pomoże? Nie wiem, jeśli nie to pogodzę się z tym że tak musi być. Być może to właśnie będzie TEN sposób.

dziś przeszedł samego siebie.. napisał mi wiadomośc o treści:
"
        Musi być do wyboru,
        Zmieniać się, żeby tylko nic się nie zmieniło.
        To łatwe, niemożliwe, trudne, warte próby.
        Oczy ma, jeśli trzeba, raz modre, raz szare,
        czarne, wesołe, bez powodu pełne łez.
        Śpi z nim jak pierwsza z brzegu, jedyna na świecie.
        Urodzi mu czworo dzieci, żadnych dzieci, jedno.
        Naiwna, ale najlepiej doradzi.
        Słaba, ale udźwignie.
        Nie ma głowy na karku, to będzie ją miała.
        Czyta Jaspersa i pisma kobiece.
        Nie wie po co ta śrubka i zbuduje most.
        młoda, jak zwykle młoda, ciągle jeszcze młoda.
        Trzyma w rękach wróbelka ze złamanym skrzydłem,
        własne pieniądze na podróż daleką i długą,
        tasak do mięsa, kompres i kieliszek czystej.
        Dokąd tak biegnie, czy nie jest zmęczona.
        Ależ nie, tylko trochę, bardzo, nic nie szkodzi.
        Albo go kocha albo się uparła.
        Na dobre, na niedobre i na litość boską. "
i dalej z zapytaniem "Roxann?"
i kolejna wiadomość "cała "Roxann""

Tak, zaraz będzie, że znów rozkminiam... ale.. bez sensu, bo rzeczywiście coś w tym jest..

I_see_beyond, potem napisał " Znam ciebie i twoją wrażliwość. Inaczej już dawno nie byłoby naszej znajomości"
Po jaką cho..rę on to robi? Wierszyków szuka???

Że też mu się chce szukać odpowiednich wierszy?
Ten akurat naprawdę trafny...

Jakby do mnie facet pisał wiersze, to by mnie szlag trafił. W sumie - trafia co jakiś czas. Bo niektórym się wydaje, że my takie romantyczki... Zostaw to bez rozkmin, szkoda Cię... Żeby to jeszcze była poezja wyższych lotów, to byłabym w stanie zrozumieć, ale na rozkminy grafomanii szkoda by mi było czasu...

uczucia i decyzje nie idą w parze w takich wypadkach...

Hehe . Prawda?

Nie znacie się...
Toż to wiersz noblistki.
Dla mnie bardzo ładny i prawdziwy

No właśnie się znamy, stąd rozbawienie "grafomanią".

Roxan przebijajasz sama siebie w glupocie. Nie wiem jakim cudem zrobilas ta kariere, chyba rzeczywiscie glownie przez łóżko.

Kochane, nie zrozumiałyście mojego sarkazmu. Tzn. ja faktycznie źle się wyraziłam. Skopiowanie nawet "Romea i Julii" w takim celu, w jakim został przesłany ten wiersz, zawsze dla mnie będzie śmieszne, bo to wcale nie jest wypowiedziane od serca, tylko po prostu pójście na łatwiznę, jaki to ja jestem uczuciowy, wrażliwy, romantyczny... Ale nie szkodzi, bo generalnie facet efekt osiągnął i rozkminy są - a o to przecież mu chodziło
A przecież ten wiersz nie dotyczy Waszej sytuacji, faktycznie rozpędziłam się z tą grafomanią może, bo niezbyt trafione stwierdzenie, ale był środek nocy, wybaczcie, że nie ubrałam jasno myśli w słowa

JA swoje też cofam. Ewidentnie nie chodzi tu o próby zrozumienia swoich 'ciągot', czy trudne dzieciństwo, tylko narcystyczną potrzebę karmienia się uwagą: jak nie ex kochanka, to chociaż przeglądanie się w naszych oczach po rzucaniu co jakiś czas opowieści o tym, jak ktoś adoruje Roxann "patrzcie jaka jestem wspaniała" itp.
Pomyliłam się.

Też stąd spadam

Ps. Dzięki Lilka787 za Twoje życzliwe uwagi i próbę zrozumienia mnie. :*

Nie wytrzymam, ty po prostu wiesz co poetka miała na myśli... No pomyliła tylko tytuł, miało być "Portret żony".
Nic to, że sama się rozwiodła.
Litości.

A tak abstrahując trochę od tematu -  mam nadzieję, że weźmiesz się w garść i wyleczysz z myśli o tym facecie. Szkoda życia. Ja się tak kiedyś beznadziejnie zakochałam. To były inne układy, bo żadne nie było w formalnym związku, ale z różnych względów nie mogliśmy być razem, taka niemożliwa miłość. Żyłam po nim dalej, ułożyłam sobie życie, ale zawsze gdzieś z tyłu głowy go miałam,  nie przepracowałam tej straty, bo nie chciałam. Nie przeszkadzało mi to być szczęśliwą, ale dopadaly mnie takie smutne momenty tęsknoty za nim. Skończyło się dopiero gdy on przedwcześnie umarł. Miał 33 lata. Nie życzymy tu panu żonatemu śmierci   Ale Tobie życzę, żebyś zechciała ozdrowiec.

Nawet nie wiem co napisać....
Chyba rzeczywiście za bardzo się uzależniłam od forum i traktuję troszkę jak pamiętnik, gdzie wylewam to co mi leży na sercu... jak i wcześniej od niego.
Dochodzę jednak do wniosku, że zostawianie jakiegokolwiek marginesu dla ew kontaktu sprowadza się do tego, że się od niego nigdy nie uwolnię. Bo pod byle pretekstem ten kontakt znów jest i to coraz częstszy. Kilka dni rzeczywiście sprawy tylko służbowe, a potem sukcesywnie przesuwanie granicy, coraz więcej spraw, rozmów i ta więź znów się zacieśnia. Już go nienawidziłam, ale kilka teatralnych gestów, kwiatki piękny wierszyk i znów zaczynam myśleć, że nie może być złym człowiekiem i jakoś tak łaskawiej na niego patrzę. Nie tyle, że uczucie wróciło, ale czuję, że jakby to jeszcze potrwało, to znów staniemy się sobie bliscy, czy bardziej od siebie uzależnieni. I tak możemy jeszcze przez kolejne 5, 10, 15 lat. Ja z nim nie mogę mieć absolutnie żadnego kontaktu, bo rzeczywiście ta moja kontrola nad sytuacją jest tylko pozorna, a grunt po którym stąpam kruchy. I znów jest gra – kto dopnie swego, czy on czy ja. A to nie na tym polega. Poza tym, to "gra" w której wiem już, że przegram. Więc tylko sobie tym szkodzę.
Forum tego za mnie nie załatwi, nie pomoże rozmienianie jego gestów, poczynań. Okłamywanie siebie, że przecież daję radę, bo mam kontrolę, widzę i wiem że te jego podchody w jednym wiadomym celu, więc problemu nie ma. Tak to trochę wygląda, ale ten problem jest i to większy niż myślałam.
Musze się z tym zmierzyć sama, bez rozkmin. Dlatego robię sobie bana na forum, by mnie nie korciło znów tu pisać. Może w ten sposób przestanę też w jakikolwiek reagować na jego podchody. Zobaczymy... Muszę się zdystansować, bo czuję że sama się w tym wszystkim jeszcze bardziej pogubiłam.

Dokładnie to ci radziłam, jeśli chcesz teraz rozwiązać tą sytuację. Szczerość. Schowaj dumę do kieszeni i powiedz, że jest ci bliski, ale jeśli nie może być z tobą, to chcesz o nim zapomnieć. Jest inteligentny, powinien zrozumieć. On chce cię wsadzić do przechowalni i podtrzymać twoje zainteresowanie do bliżej nieokreślonego momentu w przyszłości, który nie wiadomo czy nastąpi.
Odcięcie to tylko kontynuacja dotychczasowej gry.

Ten wiersz dla mnie to hołd dla kobiecości. A kobieta jest i matką i zoną, bywa tez kochanką ale jak dla mnie taka kobieta jest słaba. Każdy może zinterpretować wiersz po swojemu. Widzisz zonaty facet wysyla go jako wyznanie milosne Roxann, bo mu się z nia skojarzyło. A może to takie ,,oświadczyny,,:) wyznanie milosne...aby Roxann miała o czym myslec  w samotne wieczory....:)

A propo rozwodu:
,,Rozowód,, Szymborska

Dla dzieci pierwszy w życiu koniec świata.
Dla kotka nowy Pan.
Dla pieska nowa Pani.
Dla mebli schody, łomot, wóz i przewóz.
Dla ścian jasne kwadraty po zdjętych obrazach.
Dla sąsiadów z parteru temat, przerwa w nudzie.
Dla samochodu lepiej gdyby były dwa.
Dla powieści, poezji - zgoda, bierz co chcesz.
Gorzej z encyklopedią i sprzętem wideo,
no i z tym poradnikiem poprawnej pisowni,
gdzie chyba są wskazówki w kwestii dwojga imion
- czy jeszcze łączyć je spójnikiem "i",
czy już rozdzielać kropką.

https://www.youtube.com/watch?v=knqYDdD-aMA

Rezolutna, nie odpowiem na to pytanie, bo to znów będzie tylko gadanie o przekonaniach, emocjach. I tak za dużo tu o nich pisałam sama się nakręcając. Wiedziałam, że macie racje, więc Wam przytakiwałam, jednocześnie wierząc, że tak rzeczywiście jest, a nie bardzo coś z tym robiąc. Mało tego czując Wasze wsparcie i wiarę we mnie, że dam radę.. jak niepokorne dziecko chciałam sprawdzić granice, przekonać dokąd ta nasza (moja i jego) „gra” doprowadzi, bo mnie to samą ciekawiło, nakręcało, co pan żonaty znów wymyśli. Z tymże czułam się z Wami bezpiecznie bo wiedziałam, ze przywrócicie mnie do pionu w razie czego. Dlatego asekuracyjnie pisałam o każdym kroku i jego reakcjach. Przyznaję, to było nie fair z mojej strony, bo rzeczywiście jak tak spojrzeć z boku to Was poniekąd wykorzystywałam.
Za to Was PRZEPRASZAM.
Padło tu też określenie „brak odpowiedzialności za swoje czyny”, usprawiedliwianie się , zwalanie winy na kogoś, na cos…  Jakby coś, to pewnie znów bym winiła jego , bo przecież robił te wszystkie podchody, mam dowody? Mam. Wy też macie. Prawda jest jednak taka, że ja będąc tego świadoma pozwalałam na to. Wiedząc co się święci igrałam z ogniem, pozornie zrywając kontakt zostawiłam pod pretekstem konieczności kontaktu służbowego furtkę do przesuwania granicy formy znajomości itd.
Jak widać klepanie po pleckach przynosiło pozorne rezultaty w formie niby panowania nad sytuacją i przekonania, że mogę dalej się z nim „bawić” w jakiś sposób odegrać bez konsekwencji. Ale one już są – ja się znów zaczęłam wkręcać, a Wy już macie mnie dość… czemu się nie dziwię zresztą. Taki zimny prysznic był chyba mi potrzebny, bym zrozumiała, że tak się nie robi.
Dlatego kończę z rozkminianiem stanów emocjonalnych i biorę się za pracę nad sobą poza forum.
Nie chcę być jednak niewdzięczna czy żebyście myśleli, że zmyśliłam sobie swoją historię tylko po to by uzyskać uwagę. Te zrzuty są smutne i przykre. Gdyby nie forum, nie wiem co bym zrobiła. Nie chcę jednak niczego już tu udowadniać, bo to znów będzie tylko pisanie, nawet jeśli sama będę w to wierzyć. Mam teraz motywację, by zacząć rehabilitację już w normalnym życiu w działaniach (nie tylko w sferze emocji, przekonań). I za jakiś czas być może (mam nadzieję) napiszę o konkretach zmian i działań a nie tylko na bieżąco przytaknę, tak wiem, już się czuje silna i ogólnie nie ma już problemu, podczas gdy przełożenia na działania nie ma, albo tylko pozorne.

PS. Naprawdę nie wiedziałam na początku, że jest żonaty. On nie nosił obrączki. Potem zaczęłam się domyślać, ale bałam się zapytać wprost, woląc to wypierać poprzez jego gesty - w końcu żonaty facet by się tak nie zachowywał. Nawet teraz ta jego żona jest dla mnie "mityczna", a co dopiero wtedy. Nic nie ściemniałam, że nigdy go z nią nie widziałam, nigdy o niej nie mówił, więc łatwo było to wyprzeć. I sytuacja z zerwaniem też była prawdziwa - zobaczyłam w jego papierach status żonaty - wtedy nabrałam odwagi by zapytać, nie zaprzeczył. Nie chcę się usprawiedliwiać. Wiem, że mogłam wcześniej zareagować, a nie udawać, że nie mam podejrzeń i boje poznać prawdę... i ta 'bajka" się skończy.

To prawda, dlatego nie chcę już o tym pisać. No bo tego nie da się opisać a próby rodzą nieścisłości, motanie i nie wiem co jeszcze. Muszę dojść do ładu w swoim życiu a nie tylko przytakując na forum.
Nie chciałam byście jednak myśleli, że to fikcyjny wątek i że jestem niewdzięczna.

Roxann musisz być wytrwała w swoich postanowieniach. Pisałam ci, że będzie gra. Wszelkie sposoby. Nie chodzi mu o ciebie. Jemu chodzi o siebie, o swój sukces. Nie może odnieść porażki.
Nie wiem, czemu takie typy to robią. Chyba życie ich nuży, potrzebują je sobie urozmaicać. To nie jest najważniejsze. Odpowiedz sobie na pytanie czy ten układ jest dla ciebie dobry?
Według mnie nie jest.
Nie będzie ci łatwo się z tego wyrwać. Nie z tego powodu, że to coś "wyjątkowego". Nie wierz w to. On wie w co uderzyć, na jakich strunach zagrać...
Jest zwykła manipulacja, gra. Jest pospolita zdrada.
Mąci Ci w głowie. Co jest oczywiste. On nie może tego tak zostawić. Tylko smutne jest to, ze robi dla siebie i nie ma to nic wspólnego z miłością. Jak w biznesie. Podejmuje różne kroki, aby osiągnąć efekt ( sukces).
Co bym ci radziła to odrzucić te wszystkie jego gierki a skupić się na faktach.

Boje się. Dlatego wycofuję się wcześniej z reguły, zanim pozwolę sobie kogoś pokochać, albo ktoś mnie (tak mi się przynajmniej wydaje).
Pewnie "skrzywdziłabym" go nieumiejętnością kochania, brakiem empatii, dystansem ..bardziej w tę stronę.

Dlatego nie dopuszczam do tego.
Ale tak naprawdę to myślę, że nie trafiłam jeszcze na nikogo wartego pokochania. Szczerze to mówię.
Albo chcieli seksu, albo związku (ale wtedy JA nic nie chciałam), ale połączenia: seksu + związku, takiego z kim bym miała porozumienie na wszystkich poziomach to nie było.

Dlatego, że po pierwsze z racji, że to jest Program - to ciężko zdać sobie sprawę z jego istnienia.
To tak jakby jakieś urządzenie kuchenne było przekonane o swojej niezależności, a potem NAGLE odkryło, że 'żyje' tylko wtedy jak człowiek je podłączy do prądu
Z jednej strony to byłby dla takiego robota kuchennego czy innego odkurzacza - szok, bo raptem całe jego wielce rozbudowane życie emocjonalne ległoby w gruzach, a drugi szok, że jest tak zależne od prądu i bez jego "cichej pomocy" i wkładu w zasadzie nie istnieje.
Z Programami podświadomości jest podobnie, w tym sensie, że uświadomienie sobie, że działamy wg ściśle określonego schematu z jednej strony wyzwala, ale z drugiej przeraża, no bo co w zamian ?
No właśnie.. co w zamian?

Mnie nurtuje jedna myśl, że Roxan pisała o ,,mitycznej zonie,,, że ona dla niej nie istniała realnie, bo jej nie widziała, nie rozmawiała z nia. Czy to już duże zaburzenie? Czy wyobraźnia Roxan nie sięga tak daleko?:)

Bet, wiem. To wszystko prawda co napisałaś.
Robiłam jednak do tej pory podstawowy błąd – wciąż bez sensu opisywałam tu każdy jego ruch. Więcej tego nie zamierzam robić. I tak zdecydowanie za dużo czasu na niego straciłam...

Eh, ale mnie korci by opisać co się w ostatnich dniach wydarzyło.. ale nie... muszę ćwiczyć asertywność.
W sumie dobrze wyszło, że przestaliście mi wierzyć - dostałam kopa
Tak jest zdrowiej, bez rozkminiania.. zdecydowanie. Naprawdę inaczej się żyje.. ja zupełnie inaczej się czuję...

Nie będę już tu nic pisać ani się tłumaczyć.
Przygodę z forum i z tym wątkiem uważam za zakończoną.
Także nie będzie kolejnego odcinka telenoweli tudzież komedii albo dramatu... przykro mi

Rezolutna, forum naprawdę wciąga..też pomaga, ale to wirtualny świat. Ja zdecydowanie przesadzałam z rozkminaniem, ale wyszło mi ostatecznie to na dobre. Teraz bez analizy każdego jego kroku jestem spokojniejsza, zajęłam się w 100% sobą bez oglądania na niego.
Zakupy, kosmetyczka, spotkania ze znajomymi.. W tamten weekend wyjeżdżałam w ten też. Zaraz potem już wyjeżdżam na dłużej. Mam teraz głowę zaprzątniętą zupełnie czymś innym. I dobrze się w tym czuję

A korciło mnie by napisać co znów wymyślił, bo i mi samej chce się z tego śmiać.. ale wiem, że to bez sensu. Zamknęłam ten rozdział i tego się trzymam

karinka89, z której choinki się urwałaś?
Jest taka zasada - jak odpowiadasz na dany wątek, czasem nie zaszkodzi go przeczytać, hihi.

Wiem, gupol ze mnie.
Nie obwiniaj się :*