ja, on i ten trzeci

Najśmieszniejsze, że on teraz próbuje we mnie wzbudzić poczucie winy.. no jak mogłam go olać skoro tyle przejechał by się spotkać.. Teraz on wielce obrażony. Nawet nie na to, że go nie przenocowałam, ale że w ogóle się nie odezwałam...

Doprawdy w "męskim" świecie to nic wyjątkowego!
Samce wielu gatunków stworzeń potrafią przemierzać nie setki, ale tysiące kilometrów z nadzieją na kopulację.

Wyjątkowe natomiast jest to, jak długo Ty potrafisz międlić ten sam temat i patroszyć bebechy komórki, prowadząc szeroko zakrojone badania nad każdym durnym SMS-em za 16 groszy wysyłanym przez faceta z "second handu", który od początku traktował Cię jak przedmiot i który miał Cię za tak głupiutką, że nawet nie wspomniał o złotym kółku na serdecznym palcu...

Roxann, lubisz jak on Ciebie goni... co będzie, kiedy przestanie?
Lubisz błyszczeć i nawet nie ma nic w tym takiego złego.
Ale konsekwencją Twojego upodobania w tym przypadku może być  tzw niekończąca się  historia.

Jasny, stanowczy komunikat, być może z przekazem, że nie będzie dłużej dyskretna, że to trudna sytuacja i musi poszukac rady u innych- rozwiąże  sytuację.
Nadal uważam, że facet nie ma wielkiego problemy z Roxann.
To Jej nieodpisywanie może nawet go kręci. On po prostu wie, że i tak jest w centrum Jej zainteresowań.
To Roxann ma problem z nim. Przynajmniej tak to tutaj wygląda.

A o czym ja mówię od pierwszego wpisu, Roxann?
Każ mu się zamknąć i wywal w końcu kawę na ławę. To aż tak trudne po tych przygotowaniach do zerwania cumy?
Niech szuka sobie nowej Elizy. Ty już na pochylni jesteś, gotowa do zwodowania.
Tak przynajmniej twierdzisz.

Ale ten komunikat był już zapodany i to kilkukrotnie. Efekt taki, że on się wycofał z podtekstów dwuznacznych i znów chce tylko przyjaźni. Fakt, bawi mnie to jak on się teraz zachowuje i mam satysfakcję, że teraz to ja mam kontrolę. Nie wiem czy to chęć zemsty, odegrania… raczej nie mam takich pobudek, ale.. chociaż takie troszkę utarcie nosa panu, który myślał, że żadna mu się nie oprze. No ok, ja tez nie oparłam swego czasu, ale teraz to już zupełnie inna sytuacja. Ale fakt, to dalej jest gra ja by się nie ugiąć a on by dopiąć swego...

To było to przewidzenia, że będzie szukał "koleżeńskich" relacji i "zawodowych".
Napisz mu, że żadnych nie chcesz i koniec tematu. Nie zostawiasz mu wtedy pola do manewru i po sprawie.
Moim zdaniem nie trzeba tutaj chamstwa ani przekleństw. Wystarczy jasno i rzeczowo poprosić o zaprzestanie wszelkich form kontaktów. Dotychczas faktycznie on mógł odbierać "nie" jako "tak" i w pewnym sensie słuszenie, skoro Roxann sama się przyznajesz, że bawi Cię ta "władza". On to na pewno wyczuwa. Znajdź w sobie chęć do zakończenia tego definitywnie.

Klio, nie mogę mu napisać „Spie..” bo on ma dość duże wpływy i znajomości. Nie chcę mieć w nim wroga. Myślałam, że zwykły komunikat, że nie chcę mieć z nim kontaktu prywatnie, zablokowanie prywatnego telefonu i próba umoralnienia, by zajął się rodziną, wystarczą. Nie chcę z nim się już wdawać w dyskusje, bo ona na wszystko ma odpowiedź po swojemu. Myślę, mam nadzieję, że sam odpuści.. bez żadnych nieprzyjemnych scen… Nie chcę z nim wchodzić w wojnę, bo na starcie jestem słabszym przeciwnikiem. Stosując się do rad stąd, nie reaguję na jego zaczepki, nie odpisuję itd.
I jeszcze uściślając, byłam teraz w delegacji, a nie na wakacjach, więc on wiedział gdzie bo to z naszego projektu. Z szefem ustaliłam, że zostanę w nim do mego wyjazdu zagranicznego, czyli jeszcze niecały miesiąc.

Skoro za miesiąc współpraca sama się skończy, to rzeczywiście nie ma sensu żadna rozmowa.
Machnąć ręką na takiego.
Tak ogólnie, to straszny typ. Zero moralności, empatii. Tu żona, tam kochanica. Takie cos mu się marzy.
Przykro się to czyta.

Też tak uważam, dlatego ten już niecały miesiąc przeżyje.
Ale naprawdę go nie rozumiem.. ma w końcu tyle chętnych, a ja choć znam swoja wartość, nie uważam się za bóstwo. Po jaką cholerę jechał kilkaset km w ciemno? Naprawdę nie wiem już jak z nim rozmawiać, bo on zawsze wszyto przekręci.. by wyszło na jego. Teraz myślę, że ten wyjazd będzie wybawieniem, ale on już planuje mnie odwiedzać. Nie przechodzi mi jeszcze przez gardło "sper..". Ale chyba będzie musiało...

Nie wiem dlaczego.
Może jest zauroczony, zakochany, a może kręci go taka sytuacja?
Może jesteś jedyna, a może jestes jedną z wielu?
Chcesz zrozumieć, dowiedzieć się, to rozmawiaj.
Chcesz się uwolnić, to nie reaguj, przeczekaj.
Przyjaźń, szczera znajomość przy jego nastawieniu i Twoim nastawieniu również ( bo się go brzydzisz, jak pisałaś) nie ma chyba sensu.
Masz problem z podjęciem decyzji wobec tej sytuacji. Jak już będziesz pewna, to i rozwiązanie okaże się dziecinnie proste.
I to bez względu na to, czy będziesz chciała się uwolnić, czy też jednak będziesz chciała wejść z nim w układ. Sposób znajdziesz.

Nie wiem, jak to między Wami wyglądało wcześniej. Może on Cię próbuje złapać na stare chwyty?
Trochę czasu może minąć, zanim się zorientuje, że to już nie działa i to jeszcze tak po prostu, a nie np. z powodu nowego faceta.

No i sama widzisz, Roxann.
On o Tobie wie wszystko, a Ty o nim nic ponad to,  co nie wykracza poza poziom poczty pantoflowej z ust tzw. "dobrze poinformowanych".
Zielone światło ujrzał, powiadasz.
Czyli znów w takim razie, gorączkowo i  na siłę szukać będziesz zamiennika dla niego, bo wtedy się odczepi.
Inaczej nie można przecież, boć to nauczyciel i mentor.
Wpływowy  i ustosunkowany.
Narobić więc może bałaganu. No i jak takiego nie kochać!?

Prowokuję, bo grasz od dłuższego czasu tę samą melodię, droga Autorko.

Roxann ... po prostu nadal żonglujesz sprawdzonymi sztuczkami, po to, aby utrzymać jego zainteresowanie.
To się najczęściej udaje.
Podświadomie, albo i całkiem świadomie działasz w taki sposób.
W ten sposób chcesz udowodnić sobie i zainteresowanym, że to z jego strony bynajmniej nie to co tu w Twoim wątku odpowiadano, ale że to czysta i wzniosła prawdziwa miłość.

Czyli powiadasz, że wkrótce przybędzie kolejnych 30 stron do przewertowania

Rozpisywałaś się wcześniej na temat osobowości narcystycznej. Myślę, że trafiłaś w dziesiątkę, bo innego wytłumaczenia dla ciągłego wałkowania tematu Pana The Bold and the Beautiful i jego ogromnego zainteresowania Tobą, już nie widzę.

OK.
Niech powie żonie, ze kocha tylko Ciebie a nastepnie wyprowadzi sie do/dla Ciebie.

Skoro tak Ciebie kocha, to niech coś zrobi zamiast gadania, nawijania.
Przyjmij postawę typową dla sytuacji zdrady :
- nie wierz nic co słyszysz i tylko w połowę tego co widzisz.

Potrafisz postawić mu granicę ?
- jak chcesz być ze mną, to najpierw odejdź od innej.

czy wolisz być okłamywana tak jak jego zona ?

A czy ja powiedziałam, że to jest powód do dumy, albo że się tym podniecam? To, co on robi jest dla mnie naprawdę żenujące, bo ewidentnie nie chce dać za wygraną… i bynajmniej nie o wielką miłość do mnie chodzi, tylko o urażone ego. Teraz patrzę poniekąd trochę jakby z boku na jego poczynania i zmiany taktyki. A to moje „zaczynam się zastanawiać”, nie tyczyło się ew dalszych rozkmin, czy może to jednak big love a on nie taki zły, tylko do czego jest zdolny i czy i ew kiedy będę zmuszona zastosować bardziej radykalne kroki.
Tak jak pisałam wcześniej, rozmawiałam z nim na ten temat i dostał on jasne komunikaty, ale nic to nie dało poza zmianą taktyki. Dalsza dyskusja z nim nie ma sensu. Denerwuję się tylko, co znów wymyśli… Nie chciałabym stosować się do szantażu czy grozić sądem... Na razie nie odzywam się, nie reaguję, ale tak jak napisała IsaBella77, może to przynosi rzeczywiście odwrotny skutek i jest odbierane jako gra, czy „sprawdzona sztuczka” by utrzymać jego zainteresowanie.

Też mi się wydaje, że taki komunikat by wystarczył. Warto byłoby jeszcze dodać, dlaczego Cię to nie interesuje dalsza znajomość i to wszystko.
Zresztą my tu podajemy po raz któryś tam proste i skuteczne rozwiązanie, a Roxann sama wiesz, co i jak mu powinnaś napisać, żeby dał sobie spokój.

Dobrze to ujęłaś. W tym tkwi mój cały obecny "problem". On nie przyjmuje do wiadomości, że nie chcę z nim żadnego kontaktu a wszelka dyskusja nie ma sensu dokładnie dlatego, o czym napisałaś. Ja już nawet nie chcę z nim wdawać się w jakąkolwiek rozmowę. Jasny komunikat też dostał + zablokowanie numeru prywatnego i maila.
I to naprawdę nie tak, że czuję się podekscytowana, że on wciąż zabiega, nie w taki sposób... no może troszkę, że utarłam mu nosa, ale nic poza tym. Czuję jednak pewien w sumie nie wiem jak to nazwać... Niepokój, poddenerwowanie wynikające z uczucia pewnego rodzaju osaczenia? Ja wiem, tzn domyślam się dlaczego on to robi - wie, że nie mam obecnie faceta, za niedługo wyjeżdżam i tam znów będę sama w nowym miejscu... i jak mnie teraz przekona do przyjaźni, to będzie mógł mnie "odwiedzać". Wtedy będziemy sami więc wszystko może się zdarzyć.. Na tyle już go rozszyfrowałam, że potrafię odgadnąć intencje... Poza tym już udowodnił, że przejechanie dla niego kilkuset km nawet w ciemno nie jest problemem. Mam jednak nadzieję, że jak dalej będę go olewać, to odpuści a jak wyjadę nie będę musiała otrzymywać z nim kontaktów służbowych. Naprawdę czuję się, jakbym wdepnęła w wielkie bagno z którego ciężko się wydostać, ale już na szczęście nie o "uczucie" do niego chodzi. Ono na szczęście mi minęło. Teraz chcę tylko by dał mi spokój bez żadnych scen... ale niestety po nim wszystkiego można się spodziewać, dlatego czuję poddenerwowanie... co znów wymyśli?? "Poświęcenie" z jechaniem w ślepo nic nie dało, próba wzbudzenia poczucia winy też nie, kwiatki z przeprosinami też nie... Obawiam się, że zmieni front i będzie chciał się odegrać za urażoną dumę. Obym się myliła... ale jak widac lubię martwić się na zapas

Niby tak, ale wolałabym tego uniknąć. Tak jak pisałam wcześniej - nie chcę mieć w nim wroga, nie chcę wchodzić na drogę sadową czy w jakikolwiek inny sposób zastraszać czy szantażować, bo to będzie równoznaczne z tym, że dalej będę się w tym bagnie taplać. Wiem, że mam przeciwko niemu niezbite dowody i powinnam czuć się "górą", ale do niczego mi taka walka nie jest potrzebna. Owszem, byliśmy kochankami, też "przyjaciółmi", ale ja chcę ten etap zamknąć bez scen.. Nie chcę wyciągać "brudów" sprzed kilku lat! To jakiś absurd! Nie wiem jednak co w jego głowie siedzi i do czego jest zdolny.. źle się z tym wszystkim czuję

ivy71, ja bardzo cenię sobie Twoje wypowiedzi, bo przeszłaś przez coś podobnego i nie ukrywam, że byłaś dla mnie zarówno w pewnych sytuacjach „lustrem” a w innych wzorem. Nasze sytuacje różnią jednak co najmniej 2 zasadnicze kwestie: 1. Nie byłaś z nim związana służbowo; 2. Powiedzmy, że znałaś jego sytuację małżeńską, żona o Tobie wiedziała itd. Poza tym wszystko było jakby na bieżąco. Dobrze Excop określił, że jego żona dla mnie jest „mityczna”, a on obecnie ma wyższe stanowisko ode mnie i znacznie większe wpływy. Ten wyjazd jest dla mnie wybawieniem, jakoś do lipca przeżyję, choć w niepokoju, czy czegoś on nie wywinie.. „Znam” go na tyle, że wiem, że do wszystkiego jest zdolny.. kiedyś nawet pisałam, że nie chciałabym być na miejscu kogoś, kto mu zaszedł za skórę. Wiem, że potrafi być bezwzględny, dlatego… się boję! Choć sama nie wiem czego – reakcji?! Te jego dziwne kroki jeszcze bardziej mnie niepokoją… szczególnie te kwiaty z przeprosinami… sam pojechał, sam wydzwaniał, sam zarzucał mi że się zachowałam skandalicznie, jak mogłam nie odebrać telefonu, nie odpisać, nie zareagować.. a potem przeprasza?? Wy tu myślicie że się nakręcam jego zaangażowaniem, a ja zaczynam naprawdę się obawiać.. w końcu to facet bez uczuć, empatii.. w dodatki wie, że tak jak tu, tak i jak wyjadę będę sama…

Nie zrozumiałaś.
Jesteś podwładną, bo taką się czujesz. Niezależnie od stanowiska i oddalenia od "przełożonego". To musisz zmienić.

Już powoli przestaję wierzyć w istnienie Roxanne.

I_see_beyond, dobrze to ujęłaś. Pora zostać reżyserem a nie grać rolę drugoplanową.
Sama nie wiem czego się obawiam...
Może ogólnie jestem poddenerwowana tą całą zmianą, wyjazdem...

Ja też.

Przewrotnie odpowiem, że mam nadzieję, że się nie mylicie i ta „Roxann” z tego wątku przestanie istnieć, tzn ta z problemami natury emocjonalnej, ze swoimi rozkminami. Sama mam dość siebie takiej więc się nie dziwię, że z boku to wygląda żałośnie.. ale… tak naprawdę to jest jedyne miejsce gdzie mogę się wygadać, wyrzucić z siebie co mnie dręczy (w tym temacie) itd. Duszenie w sobie jest najgorsze. Macie jednak rację, że rzeczywiście już nie ma sensu tu opisywać każdego kroku, analizować,  zastanawiać..  W sumie wszystko wiem, mam konkretne palny… czas tym zająć głowę.
I wcale się nie dziwię, że takie wątpliwości się pojawiły, bo ja też widzę, że już tu piszę inaczej niż jeszcze jakiś czas temu, bez emocji..  co może budzić wątpliwości, czy to co piszę już nie jest szczere. Sama pamiętam jakie np. emocje mi towarzyszyły kiedy np. dostałam od niego smsa na Walentynki czy jak byłam z nim w restauracji… a jakie teraz kiedy przejechał te set km czy jak przysłał kwiaty – ani nie było szybszego bicia serduszka ani rączki mi nie drżały…itd.
Teraz naprawdę sama po sobie czuję w sobie zmianę i pewnie to widać po mich wpisach, choć może trudno w to uwierzyć, biorąc pod uwagę w jaki sposób jeszcze w kwietniu pisałam, bo ta moja „przemiana” zaczęła się z początkiem maja, tzn ja tak czuję. Dlatego dajcie mi czas i troszkę więcej wyrozumiałości aż sama do tej „nowej” sytuacji się przyzwyczaję i w niej odnajdę.  Nie wracam do punktu wyjścia pisząc o jego poczynaniach, zbyt daleko zaszłam, ale do siły i pewności siebie w swoich postanowieniach powoli się przyzwyczajam i uczę każdego dnia.  Ja wiem, że wyszłam z bagna, ale jeszcze czuję się niepewnie na twardym gruncie, mając obawy, że czeka mnie jakaś pułapka… że chwila nieuwagi a znów w coś wdepnę. Nieco pond miesiąc po szoku przebudzenia… to dużo i niedużo patrząc na to jak bardzo byłam emocjonalnie uzależniona od tego człowieka i to przez kilka lat… 
Cierpliwości... To naprawdę się nie dzieje za pstryknięciem palca.. choć patrząc z boku mogłoby się tak wydawać, widząc beznadzieję mojej sytuacji i ślepego zauroczenia. Ja jednak naprawdę widzę w sobie różnicę i te uwagi tylko mi to potwierdziły - skoro niby dalej „rozkminiam” ale jednak już, jak zauważyłyście, nie jestem w tym autentyczna.. Dzięki!

Wiadomo, że a. Teraz trzeba to wcielić w życie, dlatego już żadnych rozkmin

Jak na cudownie uzdrowioną ze związku strasznie mocno rozkminiasz ułożenie łapek względem ciała... Tak Ci się oczy szeroko otworzyły przy pomocy forum, że mogłaś ze szczegółami obserwować każde poruszenie. W głowie zaś nie postała myśl, ani nie została zwokalizowana: "weź te renke, ciasno tu"
Cackasz się, bo Ci na nim zależy i na jego dobrej opinii o Tobie. Stąd żadna stanowcza uwaga czy to po polsku, czy po "łacinie" przez gardło Ci nie przejdzie.
Cdn. nastąpi, a jakże...

Czy nie mogłabyś już z nim wylądować w łóżku? .
Długo to napięcie serialowe nam trzymasz .

Jestem tego samego zdania co Elle, już zresztą wcześniej Ci to doradzałam. Zostań jego kochanką, poczuj upokorzenie, żal, wstręt do siebie. Widocznie należysz do osób, które muszą nauczyć się na własnych błędach.

zgadzam się

z ostatniego "sprawozdania" Roxann chyba najważniejsza informacja to była ta, że jej się przypomniało jak to Pan żonkiś ZAWSZE, NAWET PROWADZĄC AUTO trzymał ją za rączkę.... achhhhh jak qu..wa romantycznie....
i weź tu zrezygnuj z takich dawek emocji, adrenaliny, łechtania ego (i nie tylko...)

dlatego ja już od jakiegoś czasu, czytając ten wątek, nie wierzę Roxann
wg mnie to wszystko jest przez nią przekoloryzowane... Roxann niczym innym nie żyje... chce być księżniczką, za którą lata piękny królewicz, który robi wszystko dla swej ukochanej - i jest nią... niestety, tylko w opowieściach na tym forum

tak, to żałosne...
opis z taksówki po prostu mnie odpycha... dla mnie to dno
dorosła kobita, a bawi się w dziewczynkę, którą tak łatwo zmanipulować i która tak się poddaje sterowaniu (bo co, sama sobie nie potrafi nr telefonu do tele-taxi wykręcić?)... ależ nie, ona tego zwyczajnie CHCE
i tyle

edit. nie wiem jak wy, ale ja się czuję na tym wątku ekshibicjonistycznie wykorzystywana...
Roxann wykorzystuje ludzi stąd, by budować swoje chore ego - zobaczcie, jaki ten jej świat różowy, cukierkowy, kolorowy i słodki...
dlatego Roxann napisałam - nie wierzę w Twoje istnienie... przynajmniej nie w takiej postaci, w jakiej tu sie przedstawiasz
mam podejrzenia, że jesteś zakompleksioną dziewczyną z cholernie niskim poczuciem własnej wartości... która wdzięczy się do żonatego gościa i analizuje na wszystkie strony jego reakcje... sorry, ale ja tak to odbieram... zaś tu tworzysz jakąś niemożliwą fikcję... to co robisz i co piszesz w głowie się nie mieści, więc inaczej być nie może...