ja, on i ten trzeci

Xymena, mam wrażenie, że on teraz panikuje tak jak ja jakiś czas temu, jednak podejrzewam, że to tylko element gry, ale już nie tej wyreżyserowanej, tylko pochopnej – bo nie wpisałam się w jego scenariusz i nagle musi na szybko zmieniać „wątki” by finalnie i tak zakończenie było na niego. Raz mówi jedno by zaraz drugie: chce tylko przyjaźni vs pożąda i nie może zapomnieć;  lubi mnie vs  kocha (platonicznie);  nie chce mnie blokować vs chce bym go kochała; nie jest odpowiednią partią dla mnie vs żebym go nie odrzucała itd. itd.
Jakiś czas temu mogłabym pomyśleć, że ma takie same dylematy jak ja.. (w końcu tacy podobni byliśmy )

I jeszcze co do tego co napisał Excop.. tak sobie myślę, że mężatki dla takiego delikwenta może i są atrakcyjniejsze, bo wiadomo, nie będą niczego oczekiwały i tak samo zależałoby im na dyskrecji ale.. skoro już wiemy, że to tchórz, to wiadomo, że się boi w razie czego konfrontacji (a nawet w naszym środowisku był przypadek, że mąż niewiernej zemścił się na kochanku i to w sposób bardzo brutalny), a młode panny wiadomo, że interesuje głównie sponsoring, poza tym taka nie wiadomo, czy nie wypapla..  A „Roxann”- nie tylko podatny (wydawałoby się) ale i bezpieczny grunt .. do tego sprawdzony Bo jak inaczej to tłumaczyć? 
Co ja w nim widziałam???

Masz rację, Xymeno, że każdy "kolega" by tak.doradził.
Tym bardziej świadczyłoby to o nim, gdyby "zasięgał porady" u jemu podobnych.
Z praktyki lub zamiaru.
Odpowiedzialność w Twojej interpretacji, to tylko strach przed.bolesną zmianą, moim skromnym zdaniem.
Skoro w tych kategoriach to.rozpatrujemy.
Jeśli zaś boczne uniesienia są prawdziwe, a on z tym nic nie robi (poza zawracaniem dupy Roxann), są wyłącznie przejawem czystego egoizmu. Tak dalekiego od czystości uczucia miłości.
Bo w dupie ma partnerkę. To wiemy od dawna.
Ale równie długo wiemy zatem, że Roxann była od początku przewidziana wyłącznie, jako obiekt w rodzaju "zaworu bezpieczeństwa".
I to, do wyłącznej dyspozycji "odpowiedzialnego, acz zakochanego".

Wiesz, naprawdę mam wrażenie, że on mnie traktuje jakbym była jego może nie tyle własnością, co rości wobec  mnie jakieś prawa na zasadzie "pierwszej nocy". Skoro mnie kiedyś "miał" to i teraz może. Może rzeczywiście myślał, że mu łatwo pójdzie, jak wtedy. A skoro nie poskutkowało, to się mota.
Myślę jednak już teraz, że nie zaszkodzi mi w pracy, bo chyba wie, że ma więcej do stracenia. Ja mam wszystkie jego smsy, maile. Nie wykorzystam ich w ataku, ale w obronie, jakby coś wywiną, nie będę miała skrupułów.
On przecież nie wie o forum, nie wie w jakim punkcie jestem - ot wyjechał i wrócił. Zdezorientowany działa jak działa, ale to już jego problem

Cb, nie wiem co Ci odpowiedzieć, bo sama już tak nie myślę. Zakochałam się beznadziejnie – tak. Nie mogłam go wybić sobie z głowy – tak. Sam fakt jednak, że był wtedy żonaty.... choć pisałam wcześniej, że dla mnie to była „tylko” zmiana statusu.. to jednak w sensie, że nie wiem nic o żonie - pojawiła się nagle jak przeczytałam „żonaty”. Jednak pod tą „tylko” zmianą statusu kryją się inne kwestie, jak chociażby zakłamanie.  Ja nie wiem czy chciałabym być z takim facetem. No może gdyby po tych latach, jak wrócił, powiedziałby mi że się rozwiódł i dalej te swoje śpiewki jak to mnie kocha i jestem wyjątkowa i wie, ze ja go też. Wtedy ew tak, ale nie teraz. Ja znów „tylko” chciałam się pozbyć uczucia do niego. I chyba to nastąpiło.

Edit: chociaż jakiś czas temu pewnie bym napinała: jej, chociaż Ty mnie rozumiesz!

To prawda. Teraz się z Tobą zgadzam.

Ciężko to opisać. Możliwe, że nie potrafię. Połączenie na zasadzie, patrzysz komuś w oczy albo się przytulasz i to jest lepsze od seksu. Akurat tak się składa lubię przyjemności cielesne bardzo, ale mimo to wolę potrzymać tę osobę za rękę, bo to już wiele się dzieje niż mieć super seks z kimś innym.

Chciałabym kogoś takiego spotkać, na zasadzie niemodnego uzupełnienia braków i dopasowania. Jakoś nie widzę wokół siebie tych propagowanych przez psychologów i rozwój duchowy idealnych ludzi. Wiadomo, że każdy ma swoje własne piekiełko i swoje czarne strony. Ale pozostała we mnie resztkowa wiara, że można stworzyć szczęśliwy związek właśnie na tej zasadzie wspierania się, mimo że wchodząc w związki powinniśmy być tacy doskonali.
Bo jakoś naprawdę nie widzę tych ideałów. Tylko samotne osoby, które swoimi wadami próbują sobie wyjaśnić nieznalezienie partnera i pełnych wad i zalet, podobnych do nich innych ludzi w związkach.

Jest mała wcina w wątek Roxann, ale mam nadzieję, że wybaczy

Tzn. dla uściślenia, odkąd się dowiedziałam, że ma żonę i to w ciąży (praktycznie jedna informacja przyszła po drugiej zaraz), to minęło kilka tygodni zanim ostatecznie zerwałam ten kontakt (po raz któryś zresztą, ale tym razem na amen, bo wreszcie są dla mnie realne powody).
Także nie wiem, czy mogę go nazwać kochankiem, ale w sumie mniejsza o nazewnictwo. Bez winy nie jestem, byłam w szoku, że się ożenił i spłodził potomka, nie zmieniając stosunku do mnie i potrzebowałam tych kilku tygodni, żeby go poprosić o zerwanie kontaktu.
On oczywiście też tak sobie elegancko lawirował i nadal by to robił: a to relacje zawodowe, a to koleżeństwo, a to przyjaźń, a to jestem ważną osobą w jego życiu etc. a gdzieś tam ja się powinnam skusić na te emocje i seks, przy czym on na koniec by uznał, że przez chwilę go poniosło i w ogóle to ja jestem kusicielką, a on może zawinił, ale to drobiazg, jaka tam zdrada. Tak podejrzewam, że to byłby jego scenariusz. Tylko ja się tym razem wyrwałam w odpowiednim momencie, bo dla mnie dziecko jest granicą granic. Moje można przekraczać, ale niewinnej istoty nie. Dodatkowo jak chodzi o fakty, dopiero się niedawno dowiedziałam, że on się jednocześnie z nią i ze mną spotykał, przy czym jeszcze gdzieś tam w tle przez jaki czas był jej partner... Nie mam pojęcia, jaki ona miała układ ze swoim partnerem ani czy o mnie wiedziała.

Nie jestem pewna, czy dobrze rozumiem Twoje pytanie? Czy były momenty, kiedy się dobrze czułam? W sumie te krótkie chwile, gdy się otwierał przede mną i nie zgrywał na pana opanowanego, człowieka sukcesu i kogoś lepszego niż inni. Taki narcyz typowy, emocjonalna pustka, jak napisałaś. No ale zazwyczaj dobrze się czułam zawsze jak się spotykaliśmy, jak już zrzucił tę maskę i pokazywał siebie.

Nie no ja na nim psów nie wieszam, trochę się specjalnie starałam nadać taki ton wypowiedzi, wpisując się w atmosferę forum.
Szczerze mówiąc, to widzę swoje wady i dlaczego on nie chciał wchodzić ze mną w inną relację niż typu kochanka (w sensie niezobowiązującej z jego strony relacji, czyli ja jestem na zawołanie seks/obiad/rozmowa, także dlatego używam tego słowa, bo de facto chyba tak się czuje kochanka). 

Nie takich emocji jak miałam w tym momencie przy nim to nie pamiętam. Dlatego też pewnie trudno byłoby mi się wyrwać. Taka błogość, poczucie jedności z kimś drugim i bezpieczeństwa Oczywiście to były tylko momenty, ponieważ poza nimi był przy mnie nieprzewidywalny i również rozchwiany emocjonalnie. Także dla tej błogości przymykałam oko na wszelkie wady, z wielu rzeczy umiałam zrezygnować. Potem powiedziałam sobie, że dość, rezygnować nie będę i do dziś trochę tego żałuję. Bo wydawało mi się z czegoś ważnego rezygnuję, a to chyba były rzeczy nieistotne.

Skąd i dlaczego: wiem.
Dlaczego nie mogę podać takich odczuć z przeszłości? Bo ich nie było. Wiadomo dlaczego ich nie było. Trudne sprawy. Nie chcę się tu rozpisywać, ale dla oczytanej czy obeznanej osoby, nie trudno się domyślić z tego co napisałam.

Także wiem, że te krótkie chwile z nim dawały mi pewnie takie błogie uczucie, które powinnam była mieć dawno temu.
No ale żonaty on jest teraz, a jak się spotykaliśmy kiedyś, nie był.

Nie no sama nie wierzę w to... w te wady. Bo byłam w związkach i byłam wsparciem dla partnera, oczywiście nadwrażliwa, ale też niezawodna, pragmatyczna, opiekuńcza. Natomiast on jest i był mocno krytyczny w stosunku do mnie i lubił mi tak wypalić czasem, a ja to nad wyraz dobrze łykałam. Powinnam była się bronić, ale nie robiłam tego. Bywało, że po fakcie, ale nigdy w sytuacji. Ale fakt, że niektóre rzeczy mi skutecznie potrafił wmówić. Na przykład teraz jestem na etapie, że mi już by raczej nie mógł on czy ktoś inny wmówić, że jestem nieatrakcyjna.

Mnie z tym żonatym chodzi o to, że jakoś to dla mnie ważne, że nie był w tym sensie, że nie byłam kochanką. O samo słowo.
Ta relacja to generalnie aktywizowała kilka moich programów . Zresztą u niego też aktywizowała, stąd pewna autentyczność w zachowaniach i odczuciach.

Porozmawiać mam całe szczęście z kim. Natomiast z Tobą tutaj pisze się też sympatycznie.

Tak to jest ciekawe, też z tego powodu, że Roxann miała coś w rodzaju przeciwieństwa mojego dzieciństwa. A jednak jesteśmy podobne do siebie, jak chodzi o tę duchowość, naiwność i romantyczne nastawienie do związków.
Różne programy się uaktywniają i jej pan żonaty też jest inny niż "mój". A sytuacja sama w sobie podobna. I te ich zabawy w manipulacje pracą. Dobrze, że jestem nauczona, że wszelka zależność jest ryzykowna i się jej wystrzegałam, choć mocno kusiło, żebyśmy się uzależnili chociaż zawodowo od siebie. Niełatwo było się temu oprzeć. Trzeba było postąpić trochę z pozoru nierozsądne, bo to by nam profity obojgu przyniosło i dobrze by nam się współpracowało, ale wtedy byłby pretekst do kontaktów od rana do nocy i nigdy by się to nie skończyło.

Cb, rzeczywiście z tego co opisujesz, to nasze sytuacje są podobne. Ja też już coraz więcej rzeczy zaczynam dostrzegać, również inaczej zaczynam patrzeć na swoje wcześniejsze związki, dzieciństwo – zaczynam rozpoznawać te wgrane programy.
Co do manipulacji pracą i zależności choćby zawodowej – on wcześniej chciał bym była jego asystentką. Jak się nie zgodziłam, to zaczęliśmy być partnerami. I to co teraz robię jest też z pozoru nierozsądne, bo ten projekt nie tylko przyniósłby mi wymierne korzyści finansowe, ale i bezcenne doświadczenie zawodowe.
I też podobnie miałam z nim odnośnie tego, że świetnie się nam razem pracowało. Wiec to porozumienie było nie tylko w sferze „prywatnej”. On często mnie się radził, ja jego, wspieraliśmy się, dogadywaliśmy się świetnie. Mieliśmy podobne spostrzeżenia, uwagi, pomysły – myślę, że razem naprawdę moglibyśmy sporo osiągnąć. Tu już raczej nie o manipulację chodziło, tak mi się wydaje. W końcu, jak się okazało, skończyliśmy podobne szkoły, mieliśmy te same specjalizacje, nawet poza szkołą uczyliśmy się tego samego języka jako hobby – a to już są fakty. W końcu słyszałam jak w tym języku mówi, więc to nie była ściema, bym tylko myślała – jej, jacy my podobni jesteśmy. Także u mnie naprawdę wiele elementów się złożyło na to, że akurat TEN facet mi tak zawrócił w głowie… nie tylko adrenalina i sex

Cb, tak zgodzę się z Tobą. Dla mnie właśnie najbardziej niewyobrażalne i trudne do ogarnięcia było to, że potrafił tak idealnie rozgraniczyć 2 (co najmniej) życia. Fakt faktem, nie zbudowaliśmy „normalnej” relacji w tamtym czasie, nie mieszkaliśmy ze sobą dłużej niż przez kilka dni. Akurat nasz romans przypadł na czas między świąteczny, więc też nie było okazji spędzić ich razem (ciekawa jestem jakby z tego wybrną swoją drogą ), bo na wakacje pojechaliśmy razem. Więc tak jakby wszystko szło we właściwym kierunku. Przez te 7-8 msc naszego romansu było wiele różnych sytuacji, mamy sporo wspomnień.. i z tamtego czasu nie mam nic mu do zarzucenia.
Albo rzeczywiście tak super grał, albo ja byłam tak zaślepiona, że nic niepokojącego nie zauważałam.
Potem w sumie też zachowywał się nienagannie a jego słowa o niespełnionej miłości brzmiały naprawdę wiarygodnie - patrzył mi prosto w oczy gdy to mówił
Teraz już staram się chłodno na niego patrzeć, widzieć w nim zupełnie innego faceta, niż ten w którym się zakochałam.. i w ten sposób wypieram sentymenty.. myślę, że choć powoli, to jednak skutecznie…

Cb, różnych sposobów próbowałam i myślę, że najgorsze już za mną. Nie mam już takich wahań nastroju, rozterek, jakie miałam jeszcze 1-2 msc temu. Nie czuję już tego ucisku w środku.
Oczywiście to nie jest tak, że z dnia na dzień wszystkie wspomnienia, żale znikną, ale jest już dobrze. Szczególnie w porównaniu z tym co było na początku roku

Wiesz, zawsze mi się wydawało, że tak, ale jak się bliżej zaczęłam nad tym zastanawiać, to nie wiem czy przypadkiem małżeństwo moich rodziców nie jest właśnie taką tu wcześniej opisaną relacją 2 narcyzów - idealną pozornie. Tata - narcyz niekwestionowany, z jednej strony bardzo charyzmatyczny, odpowiedzialny o silnym charakterze...czasem bezwzględny a mama kobieta bardziej stonowana, spolegliwa, troskliwa. Ogólnie fajna z nich para, uzupełniają się, ale jednak mają ściśle określone role w związku, choć jest też między nimi duża namiętność (w sumie podobna relacja jak moja z tym żonatym). Mój tata ogólnie też bardzo podoba się kobietom i potrafi czarować, nie wiem czy dopuścił się zdrady. Myślę, że nie.
Poza tym, jak pisałam wcześniej, dostałam dużo miłości od rodziców ale też nie sprawiałam problemów. No właśnie... Mama nadopiekuńcza, bardzo kochająca zawsze. Natomiast tata... jak tak się zastanowić, to ja się tak naprawdę go bałam, bo wiedziałam jaki potrafi być bezwzględny, ale.... jak było się mu posłusznym, nie pyskowało, to był najlepszym ojcem pod słońcem, czułym, kochanym, który by dla swego dziecka nieba przychylił. Ja osobiście nie pamiętam jakichś traum w stosunku do mnie, bo się mu nie narażałam... ale pamiętam jak kiedyś najstarszy brat się zaczął buntować - to tata bez mrugnięcia okiem wyrzucił go z domu. Oczywiście się pogodzili i to dość szybko, ale 2 raz już bratu nie przyszło do głowy by sprzeciwić się ojcu. Ogólnie jednak dla każdego z nas tata jest autorytetem, szanujemy go ale wolimy nie wchodzi mu w drogę.
Nie wiem jednak czy ten mój wyjazd z rodzinnego miasta nie był przypadkiem ucieczką, chęcią życia samodzielnie i decydowania o sobie, bez kontroli i konieczności spowiadania się tacie.

No właśnie tak to troszkę wyglądało, że spod skrzydeł tatusia, wpadłam pod skrzydła pana żonatego. To był pierwszy facet, któremu z przyjemnością mogłam zaufać i (p)oddać. W sumie jak tak się zastanowić, to rzeczywiście mają wiele cech wspólnych z moim ojcem - może dlatego tak jakoś od razu naturalnie zaczęliśmy się przyjaźnić, polubiliśmy. Nic mnie w nim nie denerwowało, nie przeszkadzało itd.
Bynajmniej nie jestem bezradną kaczuszką, choć pan żonaty swojego czasu mnie tak onieśmielał, że mogłam wyglądać na bezradną ale w innym sensie i z innego powodu. Bo ogólnie raczej nie brakuje mi pewności siebie i mam swoje zdanie. I na co dzień raczej nie pokazuję swojej wrażliwej natury.

Ta forma narcyzmu komplementarnego do mego przypadku pasuje idealnie, ale pewnie jest wiele innych czynników. Wyśle, że jednym z nich było poczucie bezpieczeństwa, jakie mi dawał - takie wiesz, jak kiedyś tatuś - że gdzieś jest, czuwa by mi się nic złego nie działo, wesprze, obroni w razie czego zawsze możesz z nim porozmawiać, poradzić itd. Chyba mam w sobie jakiś pierwiastek uległości i zależności, być może przez to wychowanie pod kloszem i dominujący charakter mego ojca. Teraz tak trochę czuję, jakbym straciła któryś z filarów w fundamencie - no jak, już go nie będzie w moim życiu, kto mnie będzie tak dopingował, tak we mnie wierzył? W sumie o wszystkim z nim rozmawiałam. Także tu nawet nie o sprawy damsko-męskie, związek stricte chodzi...w tym moim poczuciu straty i niechęci, niemożności odcięcia się od niego. W sumie był tu "ze mną" a raczej zawsze gdzieś obok właściwie odkąd się tu przeprowadziłam. Z nikim nie udało mi się stworzyć takiej więzi.. tzn tak mi się do niedawna wydawało
Poza tym, też miałam wrażenie, że i ja jestem mu potrzebna i ważna, wiec nie byłam tą stroną, która tylko "brała", myślę, że oboje zaspakajaliśmy swoje "braki" żyjąc jak by się mogło wydawać w symbiozie a tak naprawdę pasożytując na sobie

U mnie to raczej szukanie w kimś innym tego co miałam w dzieciństwie - a miałam ten obraz wręcz zbyt idealny, doświadczyłam miłości bezinteresownej, ciepła. To właśnie teraz mi tego brakuje, nie wtedy. Tak jak ktoś wcześniej powiedział, ominął mnie tak jakby okres dorastania. Dopiero po wyprowadzce od rodziców i uwolnieniu się spod klosza, żyję bez "nadzoru i ochrony", ale jednocześnie brakuje mi tego ciepła, czułości, wsparcia, zrozumienia, zainteresowania... jakie dotąd miałam w domu. On właśnie mi te "braki"  uzupełniał w jakimś stopniu. Nie musiałam go widzieć codziennie. Wystarczyło, że wiem, że gdzieś jest i zawsze mogę na niego liczyć. Że jakby coś się działo, to mi pomoże, że zawsze mogę się do niego zwrócić z problemem, pochwalić jakimiś osiągnięciami itd. A te wybuchy namiętności, to był bonus.

Edit: także myślę, że u mnie to uzależnienie emocjonalne od niego miało zupełnie inne źródło (choć efekt i konsekwencje podobne). Kiedy go poznałam szybko wzbudził we mnie zaufanie, polubiłam go a to się u mnie rzadko zdarza, bo zwykle jestem bardzo ostrożna przy nawiązywaniu bliższych relacji. Nie wiem z czego to dokładnie wynikało, chyba z tego ‘podobieństwa’, że się tak dobrze rozumieliśmy. Poza tym on stworzył otoczkę, że przy nim czułam się bezpieczna – coś na zasadzie: „przy mnie krzywda ci się na pewno nie stanie, zawsze możesz na mnie liczyć”. Na tamten czas, to było dla mnie nieocenione. Był moją właśnie taką bratnią duszą i najbliższą osobą w nowym miejscu. Nawet jak czegoś nie chciałam mówić, on szybko odgadywał co mnie dręczy, pocieszał, wspierał, pomagał się odnaleźć w nowym środowisku itd. Także w jakimś tam stopniu zastąpił mi tu rodzinę, która była daleko a z którą byłam zawsze bardzo silnie związana. Do tego te jego opowieści o trudnym dzieciństwie, braku wsparcia, miłości... tak mi go było szkoda, bo ja miałam tego aż nadto. Dlatego też chciałam pokazać mu mój "świat". I tak w miarę upływu czasu pojawiło się (przynajmniej z mojej strony) uczucie i nasza znajomość przekształciła się w romans – niby idealna kolejność.  Potem szybko się wszystko potoczyło. I nagle jak grom na mnie spadło „żonaty”.
Inna rzecz, że on zawsze mi mówił, że jestem atrakcyjna i mądra, motywował bym wierzyła w siebie i nie bała wyzwań. Więc troszkę inaczej niż u Ciebie. Owszem, czasem patrzył na mnie może nie z politowaniem, ale niedowierzaniem, jak idealistyczne mam podejście do życia, jak wrażliwa jestem. Ale też mówił, że przez to mnie ceni, bo jestem „inna”, taka nieskażona „wawką”, że zawsze mu poprawiam humor, że mam w sobie dużo ciepła itd. No ale jak widać ostatecznie wykorzystał to.. dla swoich celów I komu tu wierzyć?

Edit2:Myślę, że rzeczywiście coś jest na rzeczy z tym narcyzmem ukrytym (bo ten „normalny” nie do końca do mnie pasował, właśnie przez moją wręcz nadwrażliwość i uczuciowość).  I faktycznie, rodzice często mnie chwalili, ale to tez nie było tak, że za nic. No może mama ale na komplementy i uznanie z ust taty trzeba było zasłużyć, a to nie było łatwe. Ale za to jaką miało się wtedy satysfakcję I to nie też tak, że będąc najmłodszą, byłam tylko rozpieszczana. Wręcz przeciwnie, mam wrażenie, że z jednaj strony klosz był szczelniejszy ale wymagania większe. Nie raz oberwałam (nawet paskiem ;P), ale wiedziałam za co, podobnie z pochwałami. Pewnie dlatego pomimo tego całego klosza, nie jestem nieporadną kaczuszką  jak to nazwałaś:) ale w inne sferze życia, bo moi rodzice wspierali mnie w rozwoju, motywowali do działania, widząc, ze mam potencjał (podobnie jak pan żonaty), ale kompletnie moje życie „miłosne” ich, tzn taty nie interesowało, wręcz nawet mi zabraniał, mówiąc, że mam czas, poza tym według niego żaden nie był dla mnie odpowiedni No i skutki są jakie są

I na pocieszenie dodałabym, że ty Roxann masz szansę być jeszcze szczęśliwa, a on przy takim podejściu do życia niekoniecznie.
Od mojego kolegi usłyszałam, że na szczęście już nie tak wiele życia pozostało. Każdy ma, to co wybiera.

Roxann, faktycznie dobrze te różnicę wyłapałaś, też o tym myślałam. On mnie mocno krytykował, teraz bym umiała sobie z tym lepiej radzić, ale to też zależy od konkretnego zarzutu. Jeszcze sporo pracy przede mną jak chodzi o samoocenę.
Zresztą niemożliwe, żeby sam wierzył niektóre rzeczy, które mi mówił, bo swoim zachowaniem dowodziłam przecież czegoś przeciwnego...

No narcyzm komplementarny to jest tylko jakieś tam hasło. Trochę pomocne, ale też nie ma co się szufladkować.
Właśnie też mnie to zastanawiało, dlaczego nie miałaś wsparcia w rodzicach, jakoś Cię nie ostrzegli, nie wybadali gościa (pewnie by po jednym spotkaniu dzięki doświadczeniu życiowemu coś wyczuli). Teraz to jasne

Mam podobne podejście do Twojego. Też nie zamierzam wchodzić w związek, dopóki nie będę pewna uczucia do nowego faceta i "czysta". Obojętnie, ile by to miało trwać. W jakimś tam sensie już straciłam i jeszcze stracę, pewnie trochę młodości w tej dziedzinie życia, ale skoro tak się to złożyło, to ma jakiś sens.
Poza tym teraz jestem bardziej świadoma jak o moje uczucia, co jest dla mnie ważne etc. Także teraz właśnie trudniej jest znaleźć kogoś, bo dawniej właśnie z powodu braku tej świadomości byłam otwarta i entuzjastycznie nastawiona do różnych potencjalnych facetów, a teraz wiem, z kim na bank to nie ma sensu. Na pewno dla mnie to była duża lekcja życiowa i jeszcze w jakiś sposób z niej czerpie. Trudna lekcja, ale co zrobić, lepiej w tym wieku niż się ogarnąć w wieku lat 40 czy 50.

Cb, nie do końca tu chodzi o wzorzec relacji kobieta-mężczyzna. Obie, TY i Roxann macie wgrany program "niskie poczucie własnej wartości".
Różnica między wami polega na tym, że TY jesteś świadoma tego, że w dzieciństwie nie otrzymałaś potrzebnej dawki bezwarunkowej miłości, akceptacji, troski, a Roxann jeszcze nie wie. Na razie przebąkuje między słowami, że na miłość tatusia musiała zasłużyć i się postarać. Pewnie na początku było to miłe zachowanie jak przyszli goście, potem piątka z klasówki, dobrze zdana matura żeby tata mógł się czuć dumny, potem odpowiedni kierunek studiów.. itd Gdzieś po drodze Roxann zinternalizowała pragnienie rodziców, które stały się jej pragnieniami, ale pod spodem zostało nieświadome uczucie, że taka, jak jest naprawdę, wtedy gdy się nie postara, nie zasłuży na bycie kochaną, a miłość rodzicielska nie byłaby już taka pewna.
Kolejna różnica między wami dotyczy sposobu reagowania na "program", bo TY przynajmniej w przeszłości przyjmowałaś go i szukałaś potwierdzenia, że nie jesteś w pełni wartościowa - stąd twoje wybory mężczyzn i byli to albo krytykujący ciebie faceci albo nieprzewidywalny, przy którym nie byłaś nigdy do końca pewna, że ciebie faktycznie akceptuje, bo ONI ODPOWIEDZIELI NA TWOJE ZAPOTRZEBOWANIE. Roxann natomiast kontratakuje "program" i szuka potwierdzenia, że jest wartościowa, że można ją pokochać bezwarunkowo. Stąd podatność na czar uwodziciela, bo ON ODPOWIEDZIAŁ NA ZAPOTRZEBOWANIE ROXANN.

Wyłącznie za sprawą komentujących, których szczerze podziwiam.

Inaczej ten wątek pozostałby pamiętnikiem "emocjonalnej bulimii" Autorki, która co i raz pasie się ochłapami zainteresowania spadającymi z pańskiego stołu (vide: urządzenia cyfrowej transmisji danych) a potem womituje jak stąd do Marakeszu, gdy tylko uświadomi sobie, (z dużym wsparciem Forum) że jej prince bleu jest od dawna zaobrączkowany, zaś przychówek woła do niego "tatusiu", o czym on zapomniał wspomnieć, a ona zapytać przed harcami w Boner Palace...

Nadal podtrzymuję wniosek o wybitnie niskim współczynniku encefalizacji u obojga.
Ot - z punktu widzenia kochanków - taka sobie Krot(k)ochwila ;-)
Z punktu widzenia współmałżonka i dzieci - dramat...

Jak chodzi o tę krytykę, to też zauważyłam, że czasem faceci tak reagują, że mocno krytykują kobietę, która im się podoba. Także programy programami, ale też takie zwykłe i proste podejście ma tutaj zastosowanie.
Raz że to wtedy można ukryć, że się podoba, a dwa, że jest to jakieś tam ujście dla emocji i "nieczystych" myśli .
Tzn. to taka myśl na marginesie, bo zgadzam się także z tym co piszesz. Dobra analiza, jak chodzi o mnie.

Niedojrzały znaczy szczeniak, wg kto się lubi ten się czubi. Niektórzy tak żyją latami i obydwoje są zadowoleni.

Summerka, ja tego tak nie odbieram. Wręcz przeciwnie, to moi rodzice wpoili mi, że jestem wyjątkowa. Wydaje mi się, że to dość normalne, że się kogoś chwali za coś. To motywuje, człowiek czuje się doceniony. Tak, wymagał ode mnie sporo, ale wiedział, że nie może popuścić, bo zmarnuję potencjał. Bardziej mi przeszkadzało to, że mi zabraniał różnych rzeczy - chodzenia na dyskoteki, spotykania się z facetami itd., bo uważał, że mam jeszcze czas i ogólnie że towarzystwo nie dla mnie. Jednak we wszystkich innych moich poczynaniach, pomysłach bardzo mnie wspierał. Czułości też nigdy mi nie szczędził.

Cb, dla mnie krytyka bez pokrycia jest nie tyle przejawem niedojrzałości czy flirtu ale słabości, a nawet zazdrości. Coś na zasadzie podbudowywania własnej wartości, poprzez umniejszanie jej u kogoś innego, często poprzez wytykanie tak naprawdę swoich wad. To całe „kto się czubi ten się lubi” chyba na czymś innym polega.
W tym przypadku takie zagranie miałoby uzasadnienie, gdyby facet wiedział, że nie ma szans u danej kobiety więc siłą rzeczy zaczyna ją krytykować, by się lepiej poczuć, albo zwyczajnie chce przez ten sposób odwrócić uwagę od swoich wad.

Cb, ja nie widzę, tzn tez nie wiem na jakich kryteriach ma być ona oparta – bo jeśli na szczęśliwym związku/małżeństwie to rzeczywiście nie mam się czym pochwalić i raczej w najbliższym czasie to się nie zmieni. Nie traktuje się jednak przez to jako osoba gorsza, bo wolę być sama niż w toksycznym związku, bez miłości. Nie potrzebuję faceta by funkcjonować. Radzę sobie sama całkiem nieźle, choć jak widać nie z emocjami/uczuciami. Bo ambicji, radzenia sobie z wyzwaniami nauczyli mnie rodzice. Radzić sobie w życiu uczuciowym, budowaniu relacji już nie.
Mam teraz wrażenie, że ten klosz głównie ze strony ojca opierał się na życiu prywatnym/miłosnym, stąd jak widać mam dużo naiwnosci tym temacie. Tym bardziej się pogubiłam w nowym miejscu, gdzie jednak każdego poznaję od „zera”. Moje rodzinne miasto jest jednak mniejsze i wszyscy mniej więcej się znają. To zupełnie inaczej. Raczej nie byłoby opcji by ktoś ukrył romans kilkumiesięczny. Podobnie jak u Ciebie to była dla mnie bolesna lekcja życia i skutki są jakie są. Ja wcześniej żyłam wyidealizowanym obrazem takich relacji.. coś na zasadzie, ok., teraz się skupię na czymś innym, a ta „prawdziwa miłość, druga połówka i tak mnie odnajdzie”. I pan żonaty jakby się w to wpisał. Wiec na tamten czas byłam w 7 niebie..

cb, myślę, że tak - raczej nie byłam pierwsza i pewnie nie ostatnia.. To co najbardziej mnie dziwi, że nie "bał się" wyjść. Owszem, miasto duże ale zawsze można na kogoś się natknąć. Nie ważne, że tu mieszkamy daleko od siebie, właściwie na 2 różnych krańcach a to ponad 30 km.

Summerka, ciekawe co piszesz, ale ja w tym nie do końca widzę siebie. Może rzeczywiście jakiś inny "program" mi to przesłania, ale brak poczucia wartości kojarzy mi się realnymi odczuciami czy przykładami kompleksów czy nieporadności. Wydaje mi się, że takich nie mam. Muszę się jednak nad tym bardziej zastanowić...Więc nie będę póki co dalej polemizować w tej kwestii.
A co do porównywani rodzeństwa to jest też ciekawe, bo... jakoś mój ojciec nie był taki zaborczy wobec starszych sióstr (a mam ich 2), mogły się spotykać z facetami itd. Dość szybko wyszły za mąż, mają dzieci. Bez romansów/rozwodów. No ale prawda taka, że nie zrobiły jakiejś tam kariery, w szkole były powiedzmy dobre albo średnie. Jedna skupiła się głównie na rodzinie, druga łączy pracę ale nie jest to jakaś bardzo rozwojowa praca. Więc tak to troszkę wygląda, że tata chciał mnie ustrzec przed takim życiem widząc że mam potencjał (w szkole byłam najlepsza) i nie chciał by mnie jakiś facet zbałamucił i bym się w wieku 22 lat jak moja najstarsza siostra wkopała w pieluchy. Chyba jednak za bardzo chciał mnie chronić. Zresztą już sama nie wiem. Może to też kwestia wieku, że wolał mieć mnie przy sobie, niż przeżywać, że gdzieś się szwendam?

Summerka, Elle czy potrafiłybyście zdefiniować brak poczucie wartości czy też bezwartościowości o której piszecie? Bo dla mnie to takie hasło-wytłumaczenie. Ot była kochanką- ma niskie poczucie wartości, zdradziła - to samo, wybaczyła - też..

Edit: ja naprawdę nie rozumiem co pod tym pojęciem się kryje i uważam że się go nadużywa.. ot banalne, ogólne wytłumaczenie, jak nie ma się argumentów.

Ja nie ma mam jakichś traum z dzieciństwa, myślę że moi rodzice się uzupełniali - ojciec miał twardą rękę i trzymał wszystko w rygorze a mama była tą druga strona, która wszystko łagodziła. No ale powiedzmy sobie szczerze przy 5 dzieci musi być jakaś dyscyplina ale i balans i myślę że u nas tak było. Tak jak pisałam wcześniej, też zdarzało mi się jako dziecko oberwać, nawet jako najmłodsza, niby rozpieszczona, ale wiedziałam za co. Podobnie z pochwałami. Oczywiście tak było ze strony taty bo mama nigdy nie podniosła na ns głosu. No ale chyba tak powinno być? Tzn tak mi się wydaje.

Krótko i na temat.
Dorabianie "teorii do wszystkiego", Horses, to spojrzenie jednak na ten drugi element układanki. Bo ewentualne, "wczesne" przyczyny, to dla mnie wciąż jakby,  wróżenie z fusów, mimo naukowego wyjaśnienia pewnych rzeczy.
Jest ten jeden pewnik. Żonaty i nie ma zamiaru tego zmieniać. Ale, jak to u niego, krew nie woda.
Roxann już przed kilku laty zrozumiała ten pierwszy element.
Czas teraz, by zmieniła tę jego krew w wodę.
Przynajmniej wobec niej samej.

Tia, chyba ta krew w wodę już się zmienia, choć może nadal mętna, ale jak dostaję od niego wiadomości to już nie czytam z ciekawością a tym bardziej z drżeniem rąk. Na ten czas już nie wiem co do niego czuję.. bynajmniej nie jest to ekscytacja.. obojętność? Chyba ku temu zmierza...

Tym razem, w pełni się z Tobą zgadzam, Xymeno.
Również uważam, że unikanie konfrontacji jest rozwiązaniem na krótką metę.
"Królestwo za święty spokój", parafrazując szekspirowskiego Ryszarda III.
Tak to rzeczywiście wyglądało do tej pory.