ja, on i ten trzeci

Oj horses, wiesz jak to jest bo jesteś kobietą. U faceta wiadomo garnitur i tyle.. ew dylemat co do koszuli czy krawatu. A ja nie wiem czy ubrać spodnie czy spódnicę, nie mówiąc o górze.. Wiadomo żakiet. Dobra, już nie rozkminiam.. ubiorę się w to w czym się czuję dobrze

Excop, ale ta mężatka nie pasowała Ci jako osoba - osobowość, charakter, tzn. nadawała się tylko do mniej lub bardziej wyszukanego bzykania i nigdy byś się z nią nie związał bez względu na to czy cierpiałeś po żonie czy nie, czy właśnie ze względu na 'kwarantanne' nie byłeś w stanie się zaangażować?
Bo jeśli to pierwsze to faktycznie podobny powód jak u Roxann, a jeśli drugie to ..nie na temat

Niestety, to pierwsze, Elle.
To drugie też pewnie miało jakieś znaczenie jednak, bo w głowie "siedział ideał".
Pisząc to, chciałem powiedzieć, że w takich sytuacjach nie ma miejsca na negocjacje. Wykonać cięcie trzeba raz, ale porządnie, licząc się z ewentualnymi konsekwencjami.

Roxann
a ja jeszcze po raz ostatni polecałabym ci szczerość
po prostu w razie czego powiedziałabym, że dla ciebie to nie był tylko seks, ale coś więcej i właśnie dlatego nie ma już do tego powrotu
wtedy nie musisz niczego udawać, a mimo to sprawa jest jasna
naprawdę to żadna ujma, a on może spojrzy na to w innym świetle

Czy cokolwiek więcej trzeba mówić, Elle? Sądzę, że nie.

tu nie chodzi o to, czy on potrafi, tylko o to, aby to od niej wprost usłyszał, zamiast dotychczasowych podchodów, bo teraz może udawać, że nie wiadomo w czym problem, skoro tak miło może być

To wyprowadź mnie z błędu. Proszę.
Jeśli potrafisz zbudować wypowiedź dłuższą niż dwuzdaniową, to napisz SWOJĄ prawdę.
Napisz o sielskim dzieciństwie, pełnym wzorowych wzorców a potem o tym jak nie wiadomo kiedy i dlaczego utknęłaś w niesatysfakcjonującym związku z mężczyzną, z którym oprócz dzieci niewiele cię łączy.
Napisz o tym jak poznałaś jego, tego wymarzonego, jedynego i najważniejszego, ale zajętego, który poświęca się dla zdrowego rozwoju swoich dzieci i prowadzi podobny tobie smutny żywot w smutnym małżeństwie ze smutną kobietą.
Napisz o swojej wielkiej, niespełnionej miłości, która ma prawo istnieć tylko w twoich fantazjach.

to raczej nie mój wątek, tylko Roxann, więc nie opiszę tu swojego życia
nikogo nie zaczepiam, jak widać jest wręcz odwrotnie
a styl każdy ma jaki ma...

może wyluzujcie, bo zdaje się nie ma nic na ten temat w regulaminie forum

Summerka
Litości, odniosłam się tylko do twojego postu, który personalnie mnie dotyczył,
ja nikogo personalnie nie atakuję, ani nie oceniam, bo nie mam takiej potrzeby,
nie wiem czemu piszesz tu o mnie, skoro to nie mój wątek

Daj spokój, kto chce, to sprawdzi, kto zaczął...

Skup się na sobie, zamiast pouczać.

Zanim wątek przemieni się w prawdziwe pole bitwy, przypominam, że off top stanowi naruszenie Regulaminu Forum. Bardzo proszę o kulturalną, merytoryczną i związaną z głównym tematem wątku dyskusję. Będę wdzięczna, jeśli nie będę musiała interweniować ponownie .
Z pozdrowieniami, Olinka

Xymena,
pewnie, że są ludzie nieszczęśliwi, którzy tkwią w związkach. Nie mają odwagi odejść, nie potrafią.
Przykładem są np współmałżonkowie alkoholików, agresorów, manipulantów.
Autentycznie nie mają siły na działanie.
Jest tez grupa osób, które są po prostu nieszczęsliwe- w związku, w pracy, w szkole. Wieczni cierpiętnicy.
Mało co ich cieszy, zawsze są na głodzie, niedocenieni, w ich odczuciu traktowani niesprawiedliwie.
Ale cała masa jest tez takich, którzy swoje świństwa przykrywają nieszczęściem, wyimaginowanym  nieszczęściem.
Osobiście uważam, że każdy dąży do szczęścia i prędzej, czy później chce zmienić swój los.
Chyba, że to całe cierpienie to teatr.

Edit A w przypadku tego wątku - stary koń, pan prezes kuty na cztery łapy, facet bez skrupułów.....
Nie tkwi w nieudanym związku, bo musi, to pewne.
Najprawdopodobniej ten związek wcale nie jest taki nieudany. Obstawiam teatr.
Albo rzeczywiście związek już go nie cieszy, ale facet ma pełną swiadomość, że na dłuższą  metę i następny w końcu
przestanie go cieszyć, więc po co coś zmieniać? Jemu to pasuje, a emocji poszuka u  nowych panienek.

Doświadczenie mam, niestety już spore

żyje, żyję
wróciłam, przeżyłam... jak się okazało nie taki wilk straszny
niepotrzebnie się tak denerwowałam

Roxann naprawdę świetnie to rozegrałaś.
Jak widać dla chcącego nic trudnego.

Horses, zgadzam się z tym, że on nie tkwi w tym małżeństwie, bo musi, tylko mu tak jest wygodnie. Mam nawet wrażenie, że to go jeszcze bardziej „jara”, bo niby „zakazany owoc”.
Czy jest nieszczęśliwy czy tylko się nudzi. Obstawiam, że jedno i drugie z naciskiem na to drugie. W końcu sam powiedział, że czuje się niespełniony, że w środku ma pustkę itd. Myślę jednak, że szanuje swoją żonę. Oczywiście po swojemu.  Tylko ten „system” taki zły, że każe ograniczać się do jednej. A on przecież z powodzeniem zająłby się kilkoma. Oj, jaki on biedny ciągle musi walczyć z pokusą, kiedy tyle pięknych i chętnych kobiet wokół. Dla niego seks nie jest wyznacznikiem bliskości, więzi, nie mówiąc o uczuciu. On traktuje to jak naturalną fizjologiczną rzecz – jak oddychanie czy jedzenie. Potrzebuje go by żyć, funkcjonować itd.  A ta cała otoczka, zabieganie, podrywanie to go tylko nakręca.
I jeszcze inna kwestia, skoro chciał mi tylko sprawiać przyjemność, nie szczędził czułości, był na każde zawołanie to jak mogę się na niego gniewać? Toż powinnam czuć się wyróżniona, że „wybrał” mnie spośród tylu czyhających na niego. On kompletnie nie rozumie moich rozterek, podobnie pewnie nie zrozumiałby żony, gdyby się dowiedziała o jego zdradach. W końcu go nie ubyło, w jego mniemaniu. On nie rozumie oddalenia emocjonalnego, bo nigdy blisko z nikim w taki sposób nie był. A nie rozumie, bo nie zna tych uczuć. Wcześniej, jak mu wygarnęłam to i owo po jego smsach z przerwy majowej, na pytanie, jak może zdradzać swoją żonę, odpowiedział: „wystarczy o niej nie myśleć”. Przecież ona gdzieś tam jest, normalnie sobie żyje, w jego mniemaniu krzywda się jej nie dzieje… a on tylko  nie odmówi sobie przyjemności. To my kobiety robimy/mamy problemy – nie on. On chce się tylko dobrze bawić, korzystać z przyjemności itd.

Excop, te łuski zaczęły mi spadać m.in. dzięki Tobie
Nie jestem łatwym uczniem, ale przy dobrym nauczycielu...potrafię jak widać zmienić się może jeszcze nie o 180 st. ale powiedzmy 120-140 To jednak jest proces...

Horses, tak już teraz przestał się kryć. Z zatajeniem prawdy nie wyszło, na „kolegę” nie wyszło, to zaczął mówić wprost próbując mnie chyba przekonać? że to nic złego, że na tym oboje skorzystamy – taka wiesz, symbioza. Żona przecież nie jest przeszkodą, tylko elementem beznadziejnego „systemu”. On nie rozumie, jak mogę nie chcieć czegoś co jest tak cudowne, przyjemne, poczuć tej adrenalinki. On to przecież może wszystko mi zaoferować. A ja gupia uparta jestem i nie chcę się poczuć „wyjątkowa”. Rozmowy jakiekolwiek z nim nie mają żadnego sensu, bo on wie swoje. Dla niego uczucie i przywiązanie to jest właśnie objaw egoizmu a zdrada nie jest zdradą tylko przyjemnością. Facet jest „zepsuty’ do szpiku kości.

Roxann a dlaczego niby masz mu przyznawać racje ze go olalas? Poprostu miałaś już inne plany. Zapytałaś grzecznie o co chodzi on chciał omówić "służbowe sprawy" pózniej a Ty pózniej akurat byłaś już umówiona  ....no chyba ze on jest Twoim przełożonym i w związku z tym rości sobie jakies prawa by dysponować Twym czasem i karcic. W innym wypadku powiedzialabym ze wogole nie rozumiem zarzutów i wyrzutów. A jesli w Twoim mniemaniu rzeczywiście istnieją służbowe watki które należy faktycznie omówić to skontaktuj sie z nim i umów na spotkanie najlepiej w biurze a nie na żadnej kawce w zacisznej restauracji. Bądź profesjonalna i chłodna. Taka Twoja postawa powinna go skutecznie zniechęcić do tego by wykraczać w rozmowie poza tematy służbowe a jesli nawet będzie próbował to stanowczo zaznaczaj ze to spotkanie ma charakter służbowy co sam zaznaczył w mailu. Nie uciekaj przed nim, nie chowaj głowy w piasek bo tylko dopompowujesz jego ego ze tak na Ciebie działa ze musisz jak spoloszona zakochana nastolatka go unikać. Uprzejma Obojetnosc, chłodny profesjonalizm i powinno być ok. Ostatnio udowodniłas ze umiesz być twarda

On ma rację.
Skoro razem pracujecie nad projektem , to musicie rozmawiać.
Sprawy osobiste należy oddzielić od służbowych.
Ważne, aby i on je rozdzielał.

Umówiłaś się z nim dzisiaj w biurze. Oczywiście wolał gdzieś w restauracji, po pracy, ale powiedziałam, że nie mam czasu na takie wyjścia i chcę to szybko załatwić i będę przygotowana do rozmowy. Powiedziałam mu też (jak podpowiadała Feniks), że wcale go nie olałam, że mógł wcześniej dać mi znać, że chce ze mną porozmawiać o sprawach służbowych a nie zostawiać na ostatnią chwilę, wiedząc, że mogę mieć inne plany.
Na co on późnym wieczorem mi odpisał, że miał wrażenie że jestem na niego obrażona, że jeśli tak to on bardzo przeprasza, że nie chciał mnie urazić, czy zawieść. Po czym dodał, że nie jest na mnie zły za piątek, że wie dlaczego tak się zachowałam.. i ze mogę go przez to co zrobił nie lubić...i dalej, tu zacytuję: " za to ja cię uwielbiam... a nawet po swojemu platonicznie kocham".
Koniec wiadomości. Nic nie odpisałam.

Edit. Feniks, on nie jest moim bezpośrednim przełożonym na co dzień, ale w ramach tego projektu pracujemy jako konsorcjum - wiec teoretycznie powinnam być do jego dyspozycji, bo on jest koordynatorem z ich strony.

Kurczę, Roxann, czy ty z nami grasz, czy ten twój pan żonaty jest idiotą?
Najpierw piszesz

a potem:

Nie dość, że jest tu niespójność, to dodatkowo jeśli pracujecie w miarę poważnej firmie, to menedźerowie są szkoleni odnośnie mobbingu i molestowania, dzięki czemu wiedzą, co mogą a czego im nie wolno pisać w mailach i smsach do podwładnych.
Zaczynam się czuć jak widz w twoim teatrzyku, który tu urządzasz.

Nie odpisuj. Zastanów się co ty tu teraz na forum robisz.

Roxann jego zachowanie bylo do przewidzenia jak i teksty o kochaniu. On caly czas lawiruje pomiedzy tym co obowiazkowe (sluzbowe) a miedzy niedopowiedzianymi aluzjami ktore do niczego go nie zobowiazuja a jednak sieja Ci zamet w glowie....no bo jednak przeczytac" kocham uwielbiam Cie "  nawet takie niewinnie wplecione w watek robi wrazenie na kims kto nie jest obojetny na wypowiadajacego te slowa prawda ?

Najważniejszym pytaniem, Roxann, jest, czy wyciągasz wnioski z jego "deklaracji"; czyli, czy faktem stało się, że tamto, to już naprawdę przeszłość, bez skłonności do nawrotów? Czy wciąż jednak, marzysz?

Roxann gara, gra, gra...
Czego ty się spodziewałaś. To nie jest ważne jakie zagrania, ważny jest cel do osiągnięcia. On działa biznesowo.
Wchodzisz w tę grę myślę, że celowo. 
Wpisałaś się w rolę kochanki z nadzieją na awansowanie z kochanki na konkubinę, a najlepiej żonę nr 2.
To co teraz odstawiasz to standardowy foch kochanki. Da sobie z nim radę, będzie musiał pewnie pójść na jakieś ustępstwa co jest oczywiste.
Obrzydliwa gra.
Wiesz czemu obrzydliwa, bo walczysz o faceta za plecami takiej samej jak ty kobiety. Rozliczasz jej małżeństwo, spotykasz się i flirtujesz z jej mężem.
A to nie powinno cię interesować wcale.

Nie zamierzam. Teraz się niby wycofuje z tych słów, pokazując mi definicję: Miłość platoniczna – miłość wzniosła, wyidealizowana, wolna od seksu i zmysłowości, przyjacielska, bezinteresowna, lojalna i wierna.
Albo sam jest idiotą, albo ma mnie za gupią

Nie zamierzam jednak już na jego zaczepki reagować. Bo to wygląda tak, że on próbuje coś "rzucić" by zobaczyć moją reakcję, a jak nic nie wychodzi, to się wycofuje jakby nigdy nic, wymyślając jakieś wymówki itd. Ewidentnie gra. Nie chcę jednak w tej jego grze uczestniczyć:/

Jak mi dziś na spotkaniu powiedział na koniec, że chce bym w następną delegację z projektu z nim pojechała, prosto poszłam do szefa z prośbą by mnie wycofał z tego projektu. Trochę głupio zrobiłam bo nie do końca przemyślałam jaki podać powód - nie chciałam zaczynać wątku z mobbingiem czy molestowaniem, ale jakoś wybrnęłam.
Właśnie tego się obawiałam - jego dalszych kroków i stawiania mnie w niekomfortowej sytuacji. Nie wiem, może go to bawi, ale mnie bynajmniej. Wiem, że działam trochę po omacku, panikując... choć staram się zachować zimną krew i dystans. Nie jestem jednak jeszcze gotowa, nie czuję się na siłach by zaczynać z nim walkę w oparciu o paragrafy.

Excop, to już się dzieje (wreszcie), nie tylko w mojej głowie, ale i w zachowaniu, czynach. Gdybyście nie pomogli otworzyć mi oczu, pewnie znów bym żyła jego słowami o platonicznej miłości, tym, że napisał że mnie uwielbia itd. Wiesz co dla zakochanej kobiety znaczy usłyszeć takie słowa od obiektu westchnień?! No właśnie… Pewnie kolejne lata bym żyła tą niespełnioną idealną miłością. A on by tylko podrzucał mi jakieś „ochłapy” zainteresowania, piękne wyznania, by podtrzymać atmosferę.

Ale widzę, że on też panikuje. Naprawdę nie wiem czemu akurat mnie się tak uczepił, bo na zainteresowanie jego osobą ze strony innych kobiet raczej nie powinien narzekać. Sam już się jednak pogubił w zeznaniach - czego chce ode mnie, co do mnie czuje… itd. Teraz już jest taktyka na biednego misia „dlaczego mnie odrzucasz, przecież takiego mnie pokochałaś?”. A to oznacza co najmniej 3 rzeczy: 1. Scenariusz mu się posypał i facet się już nie wie w jaką rolę się wcielić, 2. Doskonale zdawał sobie sprawę, że byłam w nim zakochana i 3 najważniejsze – nie mam żadnych wątpliwości co do tego jakim jest naprawdę człowiekiem i jak daleko mu do ideału, jakim był w mojej głowie

To już do Roxann zapewne doszło już jakiś czas temu.
Obawia się ona, że "dyskretna" desperacja gościa zaszkodzi jej wizerunkowi w firmie. Temu też się nie dziwię, ale stawia to w zupełnie innym świetle pobudki, którym gość się kierował zarówno kiedyś, jak i teraz.
Według Roxann, naiwności w niej już nie ma.
Pozostał pragmatyzm, z którym nie wie jeszcze, co zrobić.

Owszem, ale i jego sytuacja mogła się w tym czasie zmienić.
Pan kochaś, z pewnością miał w międzyczasie "pocieszycielki".
Które jednak, miały więcej jaj albo zbyt doświadczone były, by nabrać się na gadane.
Natomiast Roxann wydawała mu się łatwym łupem ze względów wspomnianych zresztą przez Autorkę.