ja, on i ten trzeci

Roxann, bardzo dobrze, że się obudziłaś i przejrzałaś na oczy, dostrzegając zakłamanie pana żonatego, które przysłaniał roztaczając wokół ciebie swój czar. To jest duży krok naprzód, który zrobiłaś.
Zwróć jednak uwagę, że tak bardzo skupiłaś się na obnażaniu jego manipulacji i zakłamania, że umknęły tobie twoje motywy wejścia w relację z kimś takim. Jeśli faktycznie chcesz uniknąć w przyszłości analogicznych sytuacji, skup się na sobie, spróbuj zrozumieć dlaczego ciągnęło ciebie do faceta, który potrafi roztaczać czar, ale w środku oprócz rozdętego ego i umiejętności manipulowania innymi ma niewiele. Tutaj tkwi klucz do nielądowania w zbliżonych relacjach w przyszłości. W przeciwnym wypadku, prędzej czy później, zauroczy cię znowu ktoś, kto umie czarować jak mało kto, ale poza czarowaniem niewiele jest ci w stanie zaoferować.

Roxann, narcyzm ma dwie strony. Są narcyzi jawni (pan żonaty) i narcyzi ukryci. Pierwszy jest niewrażliwy, a drugi przewrażliwiony. Pierwszy jest gruboskórny, drugi cienkoskórny. Razem stanowią idealną parę, ale tylko do momentu.
Wg mnie jesteś narcyzem ukrytym, komplementarnym. Narcyzów komplementarnych inni nie określają wprost jako narcystycznych, ale raczej odbierani są jako osoby pomocne i uczynne, ale także lękowe i zależne. Ktoś taki jest bardzo przeczulony i wrażliwy na reakcje innych. Rodzice narcyzów niejawnych zawyżają w dzieciństwie, młodości poczucie własnej wartości przyszłej osoby narcystycznej przez poświęcanie nadmiernej uwagi i wyrażanie nadmiernych pochwał. Taka osoba nie rozwija oraz nie ma ku temu motywacji, aby rozwijać umiejętności koniecznych do uzyskania uwagi i pochwał w normalnych warunkach, przez co w przyszłości wpada łatwo w ręce kogoś, kto się nią "spontanicznie" zachwyci.
Nie odpowiadaj na ten post. Po prostu sobie przemyśl to, co napisałam.

Przez dwadzieścia stron to się nie udawało, Roxann.
Nie wiem, kim jest Summerka88, ale wiem za to, że mówi to, co od dłuższego czasu próbujemy Tobie wytłumaczyć.
Jednak, ma ona tę zdolność, by zwięźle i w sposób przystępny wytłumaczyć to samo przy użyciu wiedzy o stanach o emocjonalności człowieka.
Ja takiej zdolności nie mam. Bo praktyk jestem na własnym "ja" obserwujący.
Tym bardziej ją podziwiam i dziękuję, że wzięła Twoją sprawę w swoje ręce. Trzymaj obecny kurs. To jedyna rada, którą mogę teraz przekazać.

A może po prostu te 20 stron temu nie byłam gotowa na „zderzenie” się z prawdą? Zamiast za jednym zamachem zdjąć z niego „maskę”, wolałam powoli, milimetr po milimetrze.. oswajać się z tym obrazem, który tam się pojawia. I zamiast wykonywać śmielsze ruchy wolałam choćby na chwilę, znów go zakryć, jednak już ta „maska” nie była taka idealna, bo choć się przylepiło, przyklepało, co oderwałam, to już nie wyglądało, tak jak „oryginał” z moich wyobrażeń – już nie było takie idealne. Powoli nabierałam jednak odwagi by sprawdzić, co jest pod spodem. I chociaż prawdziwy obraz zaczynał mi się rysować coraz bardziej wyraźnie… to jednak wciąż próbowałam zaklinać rzeczywistość, że jednak to nie jest to co widzę… bo te resztki maski (pewne szczegóły, sprzeczności), które nie pasowały do tego co zaczynam widzieć, jeszcze rozmywały obraz (dawały nadzieję, że jednak gdzieś się mylicie). I ostatecznie Summerka pomogła mi je zerwać. 

Wiecie, tak sobie teraz myślę, o żonach/osobach, które na co dzień żyją z takimi jednostkami… Jak się tak człowiek uprze, nie przejdzie tej drogi do prawdy...zaklnie rzeczywistość woląc żyć w iluzji, wyobrażeniami, to może i całe życie przeżyć z taką osobą mając wrażenie, że jego małżeństwo/partner byli idealni. I na koniec powiedzieć – dobrze, że wybaczyłam zdradę, że nie posłuchałam ludzi, którzy tak bardzo się mylili. Przecież on wciąż był taki cudowny dla mnie! Tyle bym straciła. W końcu inny/„zwykły” facet nigdy by mnie tak nie traktował, nie robił tylu rzeczy bym czuła się wyjątkowa (a że to tylko gra pozorów? Co tam! Ważne jak ja się w tym czuję – a czuję wyjątkowa). Kto takich gestów, szczególnie wrażliwa osoba, nie odbierze jako objaw tej „prawdziwej’ miłości? Tej wyjątkowej? Wystarczy, że będzie się uległą, łatwowierną (przestanie węszyć zdrady) i masz życie jak w bajce. Dla mnie ta droga do prawdy była konieczna i potrzebna by się ratować, bo byłam tą trzecią, ale dla żony? Nie wiem czemu wciąż mam w głowie teraz watek GIA. Ile osób żyje w „iluzji” dobrego małżeństwa/idealnego męża? Smutne to trochę.

Edit: sama nie wiem, co bym zrobiła, mając z taką osobą np. dziecko, będąc żoną. Miałam to szczęście w nieszczęściu? że zorientowałam się wczas że facet jest żonaty… a i tak jego „czar” ciągnął się za mną te lata.. blokował, nie pozwalając ułożyć sobie życia z innym, bo żaden nie dorastał mu do pięt. Tyle, że tamci faceci nie grali – byli sobą. Przez co wydawali się tacy „zwykli”, nijacy, z defektami. A przez to on jeszcze bardziej w mojej głowie „wyrastał” na ideał. I nagle się pojawił mówiąc o „niespełnionej miłości” do mnie. No i jak tu nie zgłupieć? W tym całym moim emocjonalnym oderwaniu od rzeczywistości, bozia na szczęście mi dała też rozsądek i logikę. Ale pomiędzy nimi była ciągła walka. Taka przysłowiowa serce-rozum. Myślę jednak, że nie mam problemów z moralnością, ale właśnie z emocjami/uczuciami.
Czytałam wiele wątków o zdradzie. I właśnie, są zwykle 2 sytuacje – albo kryzys, oddalenie, albo wręcz przeciwnie. I o dziwo, to właśnie w tym drugim przypadku, kobiety łatwiej wybaczały, czyż nie? Bo wciąż miały na co dzień „dowód” miłości. Jakie to mylne. Jak potrafimy się oszukiwać, dawać sobą manipulować.

Bet, może trudno w to uwierzyć, zważywszy ile rozkminiałam, jak go idealizowałam, ale ja się naprawdę "obudziłam". Może to też kwestia tego, że nie jest to tak na "gorąco", bo jednak nasz romans zakończył się dawno temu. Problem tkwił w moich uczuciach/emocjach, które wciąż we mnie wzbudzał. Wystarczyło, że gdzieś się pojawił, napisał choćby służbowego maila.. a ja już nie mogłam przysłowiowo "spać". Właśnie dlatego, że zakończyłam tamten etap niby definitywnie fizycznie, ale nie przepracowałam pod względem emocjonalnym. I wciąż to do mnie wracało, bo zapamiętałam go z tamtego okresu takiego idealnego. Nie mogłam pojąć, że czyny nie idą w parze z prawdziwymi uczuciami tylko z egoizmu. To naprawdę trudne do przełknięcia, szczególnie dla osób wrażliwych. Skoro w moim (rzecz jasna) odczuciu byliśmy tacy podobni tak pięknie się rozumieliśmy, niemal telepatycznie - to musiało być prawdziwe uczucie. W czym mnie utwierdził? mówiąc o niespełnionej miłości do mnie, tęsknocie. On jednak wiedział co powiedzieć, wiedząc jaką mam "romantyczną" naturę, że to mnie "zmiękczy". No bo skoro jesteśmy tacy podobni, to i musimy czuć to samo? Niby logiczne? A jednak nie... siła manipulacji jest naprawdę wielka. Niby miałam przebłyski, że jest bezwzględny, że nie ma głębszych uczuć, ale "nabierał mnie" gestami charytatywnymi, wiedząc, że ,mnie to porusza i tym rośnie w moich oczach.
Teraz przyznam szczerze - wstyd mi! Że się na to złapałam i 4 lata wzdychałam do niego

Dzięki Elle :*
Mi tu zarzucono doktoryzowanie w kwestiach psychologii, o której mam blade pojęcie.. ale jednak coś w tym jest.. tylko z innej dziedziny stąd chyba ta moja "logika" i dociekliwość jednak w swetrach mi nieznanych..stąd taka oporna jestem

Tobie Roxann wstyd. Popełniałaś błąd przez 4 lata.
Mnie wstyd ponad 20 lat, szkoda siebie i czwórki dzieci. Tak telepatia jest i do tej pory. Doskonale wiem jakie świństwo wywinie, co kombinuje i do czego jest zdolny. Wiej od tego...

Bet, przykro mi, że tak u Ciebie się potoczyło.
Ja, pomimo mego zaślepienia, miewałam przebłyski, że ten facet nie jest do końca taki, za jakiego się podaje. Ignorowałam jednak te sygnały. Teraz jak o nich przypomnę, to już zupełnie inaczej to odbieram.
Wiem, że nie da łatwo spokoju, przynajmniej na początku, ale już nie boje się konfrontacji, że znów ‘popłynę’. Dziś wrócił z Chin, więc na delegacji jednak będzie. Jak nie mógł się skontaktować ze mną te fonicznie, to napisał z innego maila. (ha! Te same kroki, co u Ivy). Przeczytałam, ale już nawet nie chce mi się przytaczać tego co napisał.  Myśleć o tym, o nim. Zamierzam być obojętna, nie reagować, a w sytuacjach koniecznych bardzo oficjalna. Nie chcę się też z nim kłócić, bo wiem, że różnie może zareagować. A raczej nie chciałabym się przekonać do czego jest zdolny.

summerka88, nic dziwnego, że bezbłędnie odczytałaś mój problem, całą sytuację.
Jeśli mogę zapytać, jak u Ciebie małżeństwo wygląda?

ona80, jeśli to tylko kwestia „odstraszenia” delikwenta, to może i by to podziałało. Jednak nie na każdego. Ten z mego wątku, albo i tak by w to nie uwierzył albo jako że jest mistrzem manipulacji, obrócił by sprawę mówiąc: nie sadziłem że możesz być tak egoistyczna i bezwzględna itd. Oczywiście efekt byłby ten sam. Dałby mi spokój, ale jednocześnie stałabym się jego wrogiem nr 1.
Jeśli już, to tak sobie myślałam, że tym razem JA odwrócę sytuację (w końcu miałam najlepszego „nauczyciela” manipulacji ) i powiem, że z kimś się zaczynam spotykać i czy ma świadomość tego, że jego wiadomości zostaną przez kogoś przeczytane i wykorzystane, bo ja nie zamierzam mieć przed tą osobą żadnych tajemnic i nie będę się chować z telefonem czy otwierać skrzynki mailowej w ukryciu. Nie wiem czy poskutkuje, ale powinno dać mu do myślenia.

Wątpię, czy da się nabrać na taki dziecinny jednak podstęp, Roxann.
Musisz zdecydować.
Chcesz mieć go z głowy i zacząć żyć własnym życiem, czy jednak Twój wizerunek w jego oczach jest ważniejszy?
Jak on Ciebie postrzega, sugerowałem już wiele razy.
Pytanie, czy naprawdę dopuszczasz takie jego spojrzenie na Ciebie?
Mimo wszystko, nic nie jesteś mu winna. On pomógł Tobie, a Ty, prawdopodobnie nieświadomie, odpłaciłaś mu się jakiś czas temu. Jesteście kwita.

btw.. nie wiem czy oglądaliście Eurowizję.. tzn wiadomo że kibicowałam Szpakowi, ale...
teraz wciąż mam w głowie piosenkę inną:
https://www.youtube.com/watch?v=4emC0VDQGz8
chyba nie muszę mówić dlaczego  
ma fajną, choć niepozorną energię...
tzn dla mnie

Horses, bo mi już nawet nie chciało się przytaczać tego co mi ostatnio pisał.. tzn już nie mam wątpliwości, że chodzi mu o jedno. Mało tego, według niego mam/powinnam być zaszczycona, bo z żadną inną kobietą nie doznał takiego spełnienia jak ze mną a miał ich wiele. Że powinnam czuć się przez to wyróżniona, czuć przewagę nad wszystkimi byłymi itd. I do tego bezczelnie, że wie, że też był moim najlepszym kochankiem i nie mogę o nim zapomnieć. To mam pisać? Mam odruch wymiotny na samą myśl

Edit: a i jeszcze by utwierdzić mnie w tym jaka to wyjątkowa jestem, to się upiera, że po mnie nie korzystał już z okazji, choć miał wiele, bo ze mną to (oczywiście) było coś więcej itd. Że nie mógł zapomnieć bla bla bla.. ten facet naprawdę jest chory psychicznie!!!!!

Tak jak napisałam w edycji, dla mnie ten facet jest chory psychicznie i tyle..

Zawsze jest tak że ciągnie do tego czego mieć nie możemy .Jednak jeśli już na początku nie ma dla Ciebie satysfakcji  z sexu z tym mniej przystojnym ,to nie rokuje pozytywnie na dalszy rozwoj związku .

Wiesz horses, po tym jak napisał, że ma tyle okazji nie tylko w delegacji w rożnych krajach, ale też w swojej firmie gdzie kobiety tylko czyhają by wyhaczyć prezesa, a on nie korzysta bo nie chce, bo myśli (oczywiście) tylko o mnie. Czytaj: on się tak poświęca, tyle kobiet odrzuca, a ja go nie chcę?? Toż już mnie na piedestał wystawił. Naprawdę czuje do niego obrzydzenie, że w ogóle pomyślał, że na to mnie "nabierze". Ten facet ma naprawdę coś z głową

Excop, pomóż

Post nr 937, Roxann. Nieco powyżej. Szybki jestem.

No wiesz, Roxann?!
Dużo wcześniej (może z dziesięć stron temu) umieściłem "instrukcję".
Masz jednak skrupuły, "bo to ON przecież, a nie zwykły ktoś tam; jak bym śmiała coś takiego mu powiedzieć?"
Widzisz, on skrupułów nie ma. Jeśli zaś są, to skrzętnie je ukrywa.
Ty masz zaś skrupuły, które widać z daleka.

Nie wiem, czy tu chodzi o skrupuły, strach, czy tez może boisz się to ostatecznie skończyć, bo masz nadzieję....
Wydaje mi się, że jeśli podejmiesz ostateczną decyzję, to i ta sprawa- zakończenie,  wyda Ci się nie taka trudna do zrealizowania.
Moim zdaniem on nie jest zadnym świrem, tylko uważa, że na niego nadal lecisz. Jak zobaczy, ze Ci zobojętniał, to odpuści.
Ma za dużo do stracenia.

Kornelia777, to nic nie da, bo tacy faceci widzą tylko własny czubek nosa, skoro Cie mógł zaspokoić i żona była szczęśliwa, to po cho.erę któraś zaczyna robić problemy. Przecież wszyscy są usatysfakcjonowani! Oni nie rozumieją co znaczy głębsze uczucie, przywiązanie.. a tym bardziej miłość. Ja przekonałam się po tym „swoim” że żadnych głębszych uczuć nie ma.. jak chociażby rozpłakałam się przy nim przy jakiejś wzruszającej sytuacji, a on zaczął się śmiać!!! Rozumiesz, śmiać?!! Dla niego nie było to do pojęcia!
Nie wiem, czy też ten Twój, ale tacy faceci-narcyzi, pozbawieni wrażliwości, mają zwykle „pierdolca’ na punkcie seksu. Ale takiego innego.. bo potrzebują doznań. Osoby obdarzone jakąkolwiek wrażliwością, tego nie potrzebują, inaczej to odbierają. Dla nich to jednak chyba jedyny bodziec do emocji + kariera. To co jest namacalne. Wtedy czują się spełnieni. Czyli: żona dzieci w domu, a poza im lepsza panienka tym lepiej .. żeby czuł się jeszcze „w obiegu”. On tej adrenaliny potrzebuje, bo innych uczuć nie ma. Ten mój też powiedział, że choć tyle rzeczy robi, tyle niby osiągnął, (ma rodzinę), specjalnie napisałam w nawiasie.. bo się tym nie chwali, a i tak mówi, że czuje pustkę.. jak mu powiedziałam że to przez jego zakłamanie i obłudę.. powiedział wymijająco że to przez „system”, że musimy się zawsze do czegoś dostosowywać.. I tyle.

Tia, Elle.. poznałam powiedzmy w międzyczasie faceta mega inteligentnego i przystojnego..ale.. jak zaczął mi rzucać że na wszystko go stać, że wszystko przeżył i ogólnie jeszcze tylko seks ekstremalny go kręci.. sorry ... Owszem zjadł u mnie kolację i powymieniał żarówki i tyle.. Bynajmniej nie żałuję, że nie było seksu.

No, ja teraz chyba takiego 'przerabiam'. Tylko nie jest tak bezpośredni z tym seksem, na około jedzie..
Ale jakie to daje poczucie bezpieczeństwa i mocy, jak wiesz, że nie ulegniesz i ogólnie wiesz czego chcesz, ZERO ochłapów i kompromisów.

Roxan,
Masz go w ręku.
Masz SMS z jego telefonu.
Ty się go boisz?
To on powinien trzasc tylkiem, aby sprawa nekania Ciebie nie znalazła sądowego finału

Czyżby? Jakby co, to kto szybciej uwierzy w moją wersję o nękaniu niż w jego, że to ja na niego leciałam, a on mnie olał, wiec się mszczę?? Nikt, może dopiero sąd.
Przecież sama mam dowód w ostatnich wiadomościach z jaką pogardą pisze o pracownicach które tylko kombinują jak go "wyhaczyć". Nawet jeśli to jego wymysł, by wzbudzić moją zazdrość, to i tak o nim dużo mówi.
Boję się że zaszkodzi mi w pracy, jego zachowania w stosunku do mnie - reakcji.
Jutro się widzimy, mamy ważne spotkanie z poważnymi ludźmi. Nie chcę zaczynać z nim jakichś "brudnych" przepychanek, posuwać się do szantażu itd.
Nic nie odpisuję na jego prywatne wiadomości, nie wdaję się z nim w dyskusję. Jutro muszę być twarda!

Roxann , wasza relacja haczy o mobing. Samo zjawisko jest ciężkie, ale nie niemożliwe. Jasnym jest, że samo się nie skończy, a na pewno nie polubownie jak byś chciała. Wejdź na "blog mężczyzny i znajdź temat o mobingu. Są z tego wyjścia różnego rodzaju, ale przyjaciółmi już nie bedziecie i chyba dobrze.

Apologises, ja wciąż jednak wierzę, że to da się w miarę przyzwoicie zakończyć, bez żadnych scen. Że, tak jak pisała horses, on myśli, że wciąż na niego lecę i chciał podkręcić atmosferę, wiedząc, że się jutro zobaczymy. Jednak, jak zobaczy, że nie żartuję, i to nie jest tylko kwestia tego, że mam focha, to też odpuści.
W końcu tyle chętnych wokół więc tym bardziej nie powinien się mną przejąć...

Apologises, nie przerażaj mnie!
No ale co on może? Przecież siłą mnie nie zaciągnie do swego pokoju, nie zgwałci!! Tylko gadać sobie może, ale mnie te jego żałosne słówka nie ruszają. Wręcz przeciwnie, przez to jeszcze większą czuję do niego odrazę.

Miejmy nadzieję, że chociaż w jednym nie pomyliłam się co do niego i nie będzie naprzykrzał się, psuł mi opinii itd. Dlatego wolę zejść mu z drogi bez niepotrzebnych scen i przepychanek.

Horses, o przyjaźni to ja myślałam zanim nie "zdradził się" z tym czego naprawdę ode mnie chce, co mu chodzi po głowie. I bynajmniej to nie są koleżeńskie relacje. Wcześniej mogłam jeszcze naiwnie wierzyć, że nie ma niecnych zamiarów, złych intencji. Teraz już nie mam żadnych wątpliwości.
Ja mu powiedziałam, że nie chce z nim kontaktu już kilkakrotnie, ostatnio nawet zablokowałam jego numer na prywatnym telefonie. A on i tak dalej próbował się ze mną skontaktować.
Znając go pewnie obróci wszystko w żart, że przecież to było takie niewinne pisanie, gdy był w Chinach, ot dla umilenia czasu, że mogę czuć się bezpieczna itp. itd. Stara śpiewka.
Dlatego nie zamierzam w ogóle z nim już wchodzić w żadną dyskusję, bo wiem, że w niej "przegram". Po prostu nie i tyle.

Roxann, Ty na wszystko masz jednak argument :-)
Ludzie Ci piszą żebyś się nie wygłupiała wymyślaniem historyjek że poznałaś kogoś, a Ty że przeciez chcesz załatwić wszystko "polubownie". Piszą żebyś postawiła sprawę jasno a Ty że boisz się bo on taki bezwzględny. Piszą Ci że nie musisz sięniczego obawiać, bo to Ty masz wszystkie asy w rękawie i dowody w postaci smsów, a Ty odpowiadasz że kto szybciej uwierzy w moją wersję o nękaniu niż w jego?
Czy Ty naprawdę nie widzisz że to są Twoje własne usprawiedliwienia? Nie ma innego wyjścia z tej sytuacji jak zupełnie odcięcie się od niego. I daję sobie rękę uciąć że jak odetniesz wszelkie kontakty prywatne to i służbowe też znikną. Bo on Cię nie potrzebuje do pracy, on Cię trzyma tylko w jednym celu, ale Ty to już wiesz. 
Żaden Twój argument do mnie nie trafia. Żadne Twoje strachy, obawy, wymyślanie co by było gdyby. On Ci nic nie zrobi, to od Ciebie zależy jak długo będziesz się bawić w tę ciuciubabkę.

No i super. Widz? ?e powoli zbli?asz si? do celu. Tak jak sama zauwa?y?a?, wi?kszo?? dzieje si? w Twojej g?owie.
A jutro... my?l? ?e g?ównie b?dzie to konfrontacja Ciebie z Tob?. Uwa?am ?e nie powinna? z nim w ogóle zaczyna? jakiejkolwiek rozmowy i unika? sytuacji sam na sam, a jak si? zdarzy to po prostu odej??.
Pami?tam sama swoje w?asne rozterki, Ty te? pewnie pami?tasz... jak dawno to by?o. ?aden z moich czarnych scenariuszy si? nie sprawdzi?, ale to dlatego ?e JA na to nie pozwoli?am, bo wiem ?e jakbym ruszy?a to gówno to jeszcze d?ugo by ?mierdzia?o.
Ja trzymam kciuki. Napisz po.

Zorija, o mało się nie popłakałam ze śmiechu czytając Twój post
jak sobie zaczęłam wyobrażać siebie z twojego opisu
Niestety to co napisałaś jest bardzo prawdopodobne. Na pewno nie będę potrafiła mu spojrzeć w oczy. Na pewno muszę unikać sytuacji sam na sam.
I tak jak słusznie napisała Ivy, to będzie głównie konfrontacja mnie ze sobą.  Czy poradziłam sobie z emocjami, które we mnie wywoływał, czy nie. Teraz mi się wydaje że tak.  Mam nadzieję, że jutro spojrzę na niego jak na obcą osobę, którą się stał w mojej głowie, że będzie mi obojętny….
że nie „odpłynę” jak usłyszę jego głos, czy spojrzę w jego oczy, które zawsze wydawały mi się takie „hipnotajzing”   I nie zmięknę.