ja, on i ten trzeci

W Gmailu, WP i o2 jest opcja dodania nadawcy do tzw. czarnej listy. Wtedy na Outlooka nic już nie będzie przychodzić.

summerka88, chyba odpowiedziałam na to w edytowanej wersji wyżej

"kiedy dopuszczam do świadomości wersję większości z Was, wtedy czuję nie tylko wściekłość na siebie (że taka naiwna jestem), na niego (że w ogóle jak tak może??), ale też dodatkowo ogromny ból w środku. Więc tak obiektywnie które uczucie jest fajniejsze te "motyli", które towarzyszą pierwszej wersji tego całego dysonansu poznawczego, czy ten głuchy niemal fizyczny ból w klatce piersiowej przy tej drugiej??"

a on tymi smsami te "motylki" podtrzymuje...  więc nie wiem czy chodzi tu o kwestie dowartościowania, raczej kurczowe trzymanie się pierwszej wersji, by nie zmierzyć się z tą drugą, która jest bolesna... przy tym jak słaba emocjonalnie się teraz być wydaje, nie wiem jak bym to zniosła... ale wiem, że prędzej czy później muszę się z tym zmierzyć.

summerka88, staram się, ale różnie mi to wychodzi... ogólnie sprowadza się to do tego że mam okropne wahania nastroju, i to od skrajności w skrajność. A to jest właśnie skutek przyjmowania do wiadomości Waszej wersji.
A tak bardzo chciałam zostać przy tym, że owszem kochaliśmy się, ale nie możemy być razem bo coś tam, ale potrafimy się dalej ze sobą kolegować ale już bez podtekstów, emocji itd. Wtedy nie musiałabym przechodzić przez ten cały bolesny zawód. Ale niestety ani z mojej strony, ani z jego nie było top możliwe. U mnie uczucie wróciło, a u niego... no właśnie co? Pożądanie, egoizm??

>>>summerka88, staram się, ale różnie mi to wychodzi... ogólnie sprowadza się to do tego że mam okropne wahania nastroju, i to od skrajności w skrajność. A to jest właśnie skutek przyjmowania do wiadomości Waszej wersji.
A tak bardzo chciałam zostać przy tym, że owszem kochaliśmy się, ale nie możemy być razem bo coś tam, ale potrafimy się dalej ze sobą kolegować ale już bez podtekstów, emocji itd. Wtedy nie musiałabym przechodzić przez ten cały bolesny zawód. Ale niestety ani z mojej strony, ani z jego nie było top możliwe. U mnie uczucie wróciło, a u niego... no właśnie co? Pożądanie, egoizm??<<<

Roxann sama widzisz, ze siebie zwodzisz. Wystarczy, że on wypuści wędkę a ty wskakujesz na haczyk. Twoje podświadome pragnienia na ten haczyk ciebie wiodą. Widać jak na dłoni, że ty łakniesz tego, aby się tobą ktoś zaopiekował, aby się tobą ktoś zachwycał. Nie do końca tobie wierzę, że twoje dzieciństwo było dobre, raczej zabrakło w nim sporo uwagi i troski o ciebie i stąd to łaknienie aby ktoś, kto w twoim odbiorze jest atrakcyjny (szkoda tylko, że to zewnętrzny blichtr a w środku pustka), zajął się tobą i ciebie wybawił od strachu, że nikt ciebie nigdy nie pokocha.
Niestety, to tak nie działa. A twoje zachowanie prowadzi ciebie wprost do utwierdzenia się w przekonaniu, że ci, na których tobie zależy, nigdy ciebie nie pokochają bezwarunkowo. Podświadomie wybierasz partnerów, którzy potwierdzają twoje wewnętrzne przekonania na twój temat oraz nie dają tobie tego, co nie zostało zaspokojone w dzieciństwie, jest tobie "bezpiecznie", bo jesteś w dobrze znanym "bagienku niekochania".

Cóż Roxann, dopóki sama nie będziesz chciała spojrzeć na swoją przeszłość tak jak było rzeczywiście, dopóty będziesz się wciąż taplać w swoim bagienku.
Zrozum, że nic się nie dzieje bez przyczyny. Osoby, które czuły się kochane w dzieciństwie, dostały wystarczajaco uwagi, akceptacji, bezinteresownej troski i bezwarunkowej miłości, nie potrzebują w dorosłym życiu pustych słów i wydumanych gestów, żeby czuć się wartościowym i zasługującym na miłość wartościowej osoby. T,akie osoby nie muszą się dowartościowywać wymyślonymi wizjami oderwanymi od rzeczywistości.
Ty tworzysz sobie własne fantazje i iluzje, w których jesteś wyjątkowa, ważna, kochana, bo nie otrzymałaś tego wtedy, kiedy najbardziej tego potrzebowałaś.
Myślę, że tak samo, jak teraz idealizujesz pana żonatego, tak samo idealizujesz swoje dzieciństwo. Każdego dnia twój umysł tka arrasy twoich wyobrażeń. Żyjesz w nierealnym świecie swoich wyobrażeń. Pomyśl o pomocy specjalisty, który pomoże ci dotrzeć do źródeł twojego oderwania od realnego świata i pomoże ci patrzeć na sprawy tak, jak wyglądają, a nie tak, jak chciałabyś aby wyglądały. Ratuj się.

Dobrze Roxann, to jak wyjaśnisz to, źe lecisz jak ćma do światła, gdy pan żonaty prawi ci małe słówka, mimo świadomości, że facet zwyczajnie tobą podciera sobie swoje ego a żona jest dla niego świątynią, którą ty chciałabyć być?
Dlaczego gdy pan mundurowy miał problem z kontrolowaniem, to nawet do głowy tobie nie przyszło, że ma on z sobą problem, tylko byłaś nieźle podjarana, że ktoś się tobą tak zainteresował w tak krótkim czasie?
Dlaczego odrzuciłaś pana muskularnego, gdy bardziej niż tobą zachwycał się sobą.
Skąd u ciebie to niskie poczucie własnej wartości?
Dlaczego wybierasz partnerów, z którymi albo nie będziesz szczęśliwa z powodu ich felerów, albo z tego powodu, że jesteś dla nich laleczką do wykorzystania?

Takie zachowania mają swoje korzenie w braku miłości w dzieciństwie.
Jest jeszcze inne wyjaśnienie - mocne kompleksy. Ale przedstawiasz się tutaj, fakt, że ze względu na anonimowość forum nie można tego zweryfikować, jako osoba atrakcyjna.
Coś tu na pewno nie gra. Gdzieś albo ściemniasz, albo fantazjujesz.

>>>summerka88, znów wyprzedziłam się z odpowiedzią edytując poprzedni post...
ale uzupełniając: odnoszę wrażenie, że ja wcale nie znam się na facetach. Zbyt pewni siebie macho mnie od razu odrzucają, zbyt cisi "normalni" mnie nudzą. Ogólnie ciężko nawiązuję bliższe relacje, a "udaje" się to tym, którzy poświęcą mi więcej uwagi, zainteresują rozmową, odkryją swoje wnętrze, pokażą że są dobrze wychowani. Wtedy uznaję, że warto zaryzykować, dać szansę, kredyt zaufania. Każdy z tych facetów mnie czymś na początku ujął - pierwsza i podstawowa rzecz to kultura bycia, a 2 to inteligencja i "wrażliwość". Takiej osobie skłonna jestem zaufać. Te "braki" wychodziły później.<<<

Wybacz, ale to, co zacytowałam to takie bardzo ogólne gadanie. Pewnie jakiej 80-90% naszych wolnych rówieśniczek mogłoby tak napisać, ze mną włącznie swego czasu. Pustosłowie.
Zresztą twoje rozkminy wokół pana źonatego przeczą powyższemu w zakresie "wrażliwości", bo zdaje się, że facet jest bardzo powierzchowny a twoja relacja z nim była taka sama, sądząc po tym, co on pisze, jak się zachowuje i te wszystkie podstawowe rzeczy, których ty będąc z nim w związku o nim nie wiedziałaś. To Krzywe zwierciadło dla prawdziwie głębokiej relacji.
Roxann, zadam tobie ważne pytanie. Zastanów się, czy ty myślisz o sobie jak o osobie, która ma wewnątrz siebie pustkę, którą trzeba przykryć zewnętrznym blichtrem?

Oj tam, oj tam-od razu tatuś. Są relacje typu mistrz i uczennica. Wówczas ciężko wyplenić pozytywny obraz, a każdy następny będzie namiastką.

Przy relacji mistrz i uczennica dość łatwo dochodzi do pomieszania zależności jakie wtedy naturalnie się pojawiają- podziw, szacunek, podległość, wdzięczność itp z relacjami seksualnymi. Powstaje rodzaj zależności. Nie Ty pierwsza i nie ostatnia wpadłaś w taką pułapkę, to znane w psychologii zjawisko. Wykorzystane jest w pewnym sensie nawet w sektach religijnych. Na dzień dobry warto uczynić rysy w obrazie nauczyciela.
Ładnie się taka relacja pokrywa z tworzeniem opieki, nadopiekuńczości w domu rodzinnym. Po prostu wykraczają obydwa schematy na zbyt wiele sfer Twojego życia. Gdy nad większością takich sfer czuwa tylko jedna, dwie osoby powstaje zbyt wielkie uzależnienie.

To prawda.
Relacja Mistrz - uczeń to coś więcej niż mentoring. Jest cienka granica między 'wdzięcznością' a wdzięcznością wymieszaną z poczuciem winy, które to właśnie uzależnia. Na podobnej zasadzie uzależnia poczucie posiadanie "długu" u kogoś, kto pomógł nam w sytuacji gdy wiemy z góry, że nie możemy mu szybko odpłacić.

Sama wdzięczność jest uczuciem pozytywnym i satysfakcjonującym, 'uwzniośla' i inspiruje.
Ale jakakolwiek domieszka poczucia winy powoduje, że uczucie wdzięczności staje się toksyczne i uzależnia. To wszystko dzieje się oczywiście podświadomie. Często długo możemy sobie nie uświadamiać faktu, że ktoś kogo podziwiamy jest jednocześnie naszym 'wierzycielem' i to poczucie zobowiązania nie do spłacenia jest czymś co blokuje nas przed otwarciem na inne relacje, bo wtedy czulibyśmy się nielojalni i nieuczciwi.

Elle, Excop,

Czy nie trąci Wam w tym wątku "osobowością krotkopodobną"?
Według mnie to kolejna historia osoby o bardzo nisko zawieszonym poczuciu obciachu...

Edytować już nie zdołałem, bo w międzyczasie wybiła północ i w związku z tym, iż "edytować można w ciągu 24 godzin" fakt, że minęło od mojego wpisu kilkadziesiąt minut tylko, to i tak kicha.

W każdym razie w uzupełnieniu:
Mechanizm uzależnienia emocjonalnego, rzeczywiście podobny, Siostrzyczko.

Apropos wątku „pigmaliońskiego”…jak przeczytałam co Excop napisał, to aż mi się uśmiech na twarzy pojawił – bo w naszej przyjaźni też pojawił się wątek „kwiaciarki”, tylko w zupełnie innym kontekście. Kiedyś, podczas spaceru, minęliśmy taką kwiaciarkę – starszą panią siedzącą na chodniku, sprzedającą kwiatki z ogródka. On w pewnym momencie zawrócił i powiedział jej, że chce kupić wszystkie kwiatki. Kobieta była w lekkim szoku, bardzo przejęta. Nie potrafił do końca policzyć, powiedzieć ile by kosztowały… w końcu powiedziała kwotę. On zapłacił jej nawet jeszcze więcej ale wziął tylko jeden kwiatek dla mnie. Oczywiście to nie była jakaś duża kwota dla niego, ale byłam pod wielkim wrażeniem. I tak jest wysoki, a w moich oczach jeszcze urósł.

>>>Dobre pytanie. Ogólnie nie, ale jak mam w tym momencie przyjąć Waszą wersję ad żonkisia - to tak, czuje pustkę.. ale jakim blichtrem mogłabym ją przykryć, prócz zaklinania, że nie mogłam się tak pomylić?<<<

Pytasz Roxann jakim blichtrem mogłabyś ją przykryć?
Blichtrem z wykupionego straganu z kwiatami, blichtrem z szarmanckiego zachowania, blichtrem z pustych słów, za którymi nie stoi żadna prawdziwa treść.

Jesteś zainteresowana innymi ludźmi tylko wówczas, gdy się tobą zachwycają. Potrzebujesz cudzej uwagi, bez niej znikasz, giniesz. Tutaj na tym forum robisz dokładnie to, co robisz w swoim życiu. Grasz rolę, aby zyskać uwagę innych. Roztrząsają wciąż te same problemy, gdy zainteresowanie gaśnie podrzucasz nowe smsy pana żonatego, albo nowego faceta np. mundurowego.

Po twoich ostatnich opisach jestem przekonana, że pan żonaty jest też narcyzem, który tak samo jak ty łaknie zachwytu, twojego nim zachwytu, stąd rozmaite gesty. On podobnie jak ty wciąż gra swoją rolę, aby publiczność - tutaj w twojej osobie - zachwycała się nim.
Możecie z sobą tańczyć, ale nigdy nie będziecie z sobą blisko. Oboje budujecie wizerunek kosztem więzi. Ty grasz swoją rolę, on gra swoją i tak się wzajemnie nakręcacie swoimi teatrzykami i dlatego też oboje się potrzebujecie aby ten teatrzyk trwał. Wasza relacja może być intensywna i obfitująca w sceny filmów klasy C, ale prawda jest taka, że oboje na sobie pasożytujecie. Nigdy nie będzie w niej zwykłej ludzkiej troski o uczucia drugiej osoby. Dlatego on nie przejmuje się twoimi prośbami czy fochami, bo twoje uczucia nie są dla niego ważne na emocjonalnym poziomie. Na poziomie racjonalnym może grać rolę kogoś, kto niby ma to na uwadze, ale po czynach widać, że ma twoje wątpliwości za nic. Podobnie jest u ciebie, bo pan żonaty jest dla ciebie gadżetem, który chciałabyś mieć, bo dobrze się prezentuje. I tak samo ty nie przejmujesz się, że jest tam w tle jego żona, która ma swoje uczucia, ale robisz sztuczne gesty, że niby cię to obchodzi. Jednak w rzeczywistości wiele razy dałaś tutaj świadectwo, że tylko twoja własna perspektywa jest dla ciebie ważna.

Już dość moich słów w tym temacie. Powtórzę jeszcze raz na koniec: RATUJ SIĘ ROXANN, bo jesteś emocjonalną analfabetką, jeśli chodzi o kontakt z samą sobą i możliwość zbudowania głębszej relacji. Poszukaj profesjonalnej pomocy, kogoś z doświadczeniem w pracy z osobami zaburzonymi narcystycznie.

summerka88, dużo racji w tym co napisałaś, niestety.
Muszę to wszystko sobie dokładnie, na spokojnie, przemyśleć….

Czeka mnie dużo pracy nad sobą… bo emocjonalnie rzeczywiście jestem analfabetką, wciąż „małą dziewczynką”, potrzebującą uwagi, zachwytu, żyjącą w świecie bajek, iluzji, którą kiedyś rodzice strzegli przed realnym, „złym” światem, bo była ich "skarbem", oczkiem w głowie, tak teraz podświadomie? sama to robię, żyjąc jakimiś dziwnymi wyobrażeniami czy marzeniami i nie dopuszczam do siebie nawet myśli, że może być inaczej. Przebłyski logiki nic tu jakby nie zmieniają.

Edit:
Celnie to już wcześniej, tylko innymi słowami, wychwyciła Iwona:

W końcu każda bajka ma swój happy end

Aurora <3 , jeśli chodzi o podobieństwa i 'rys psychologiczny' to faktycznie można mieć skojarzenia z Krotką. Albo inaczej, gdyby Kroteczka była młodsza i zamiast męża spotykałaby się z kochankiem i "tylko" on miał żonę, a ona była singielką to pewnie właśnie tak by to wyglądało.. Te peany, ten zachwyt, a teraz doszedł jeszcze wątek charytatywny

Przepraszam, że się podśmiechuję z takich 'pięknych gestów', ale takich panów też poznałam kilku i tak samo była to zawsze pokazówka nastawiona na 'roztopienie serduszka między nogami'.

Najbardziej z tej całej historii Roxann uderzające jest to jak trudno wybić takie 'oczadziałe' osoby z amoku. JA jak patrzę teraz z perspektywy tych 2 m-cy to nie powiedziałabym już tylu komplementów odnośnie gościa o którym nawet tutaj pisałam. Teraz wydaje mi się żałosny, pogubiony, pokiereszowany wewnętrznie, ale żałosny właśnie. Podstarzały narcyz..

Ale nie byłabym obiektywna gdybym w opisie Summerki nie odnalazła też trochę siebie.  Też do pewnego czasu moje "Związki" to był taki taniec 2 narcyzów, tylko o różnym natężeniu ich cechami. Jedno co takie relacje zawsze charakteryzuje, jak słusznie zauważyła Summerka to POZORY więzi i bliskości emocjonalnej. W rzeczywistości jest płytkość, można powiedzieć taplanie się na mieliźnie, a zasłoną dymną są teatralne gesty, które mają odwrócić uwagę od pustki 2 osób, które bawią się w "miłość".

Aż wstyd przyznać, ale ja bardzo długo miałam fazę na bajki, potem mity zawsze fascynowało mnie to co niezwykłe, metafizyczne, romantyczne... itd. No to teraz mam

Ja jeszcze tego nie potrafię. U mnie emocje są zawsze bardzo silne i głębokie.

Ale to co napisała summerka88, z tym dlaczego jesteśmy sobie potrzebni, że w jakiś sposób pasożytujemy na sobie - strzał w 10!
On jest narcyzem bez 2 zdań. Ja pewnie trochę też, tyle że ten nasz rys miał zupełnie inne korzenie. On miał takie dzieciństwo, jakie summerka podejrzewałam, że ja miałam. Nikt się nim za bardzo nie interesował, rodzice się rozeszli itd. Czyli zupełnie inna sytuacja niż u mnie - skrajnie. Myślę, że też dlatego tak się "przyciągnęliśmy". On był zachwycony moją rodziną, że można mieć ze sobą taki kontakt, więzi. Dla niego to było obce, nie do pomyślenia i w jakiś sposób chciał tego doświadczyć. Mi z kolei było go strasznie żal, że miał takie dzieciństwo, że nie doświadczył tej miłości, że ja chętnie mu ją pokażę, nauczę. Ja mu mówiłam, jaki to jest "wspaniały", że zasługuje na wszystko co najlepsze (na mnie ) i on mi też mówił, że jestem "wspaniała", taka inna niż inne kobiety. On mnie wspierał i zawsze gratulował... ja go tak samo. I tak się przeglądaliśmy w swoich oczach w tym tańcu 2 narcyzów.

No bo te emocje są intensywne, co paradoksalnie nie znaczy, że muszą być jednocześnie "głębokie" w jakieś metafizyczne treści
Tak jak "głębokie" w sensie intensywności odczuć potrafi być pożądanie.. Pewnie też tego doświadczyłaś. Patrzysz na faceta, który Ci się strasznie podoba i chcesz żeby coś między wami zaszło , a mózg resztę jego "przymiotów" już sobie dośpiewa, zracjonalizuje innymi słowy, dlaczego TRZEBA koniecznie się z nim przespać. No nie jest tak?

Tak to działa.

U mnie też było trochę podobnie w kwestiach dzieciństwa - ja, pomimo przemocy psychicznej i emocjonalnej, byłam można powiedzieć "chowana w kokonie" trochę i pod kloszem. Pomimo tego że Tato w ogóle się mną nie interesował w sensie emocjonalnym, to spełniał swoje inne 'obowiązki'. Mama była na maxa nadopiekuńcza z kolei i do dziś jest. Tylko z racji swoich przeżyć pewne zachowania ma typowe dla DDA.

Z kolei on był bity przez ojca alkoholika, 6 rodzeństwa i bieda aż świszczało.. Wszystko się zmieniło oczywiście jak udało mu się wyrwać z domu. Jedynie dobry kontakt ma z matką, która z kolei jeździ po świecie, pochowała 3 mężów, a teraz - wieku 80 lat ma nowego 'chłopaka' , którego zresztą nie kto inny jak jej syn jej znalazł, co akurat jest na swój sposób urocze

Także jak widzisz narcyzm może mieć różne podłoża, ale jedno jest zawsze wspólne - relacja nawiązywana jest z innych pobudek niż Miłość taka zdrowa i czysta. Zawsze jest to albo potrzeba kontroli (dominacji), albo przeżycie "szalonej nastoletniej love", której się nie przeżyło z jakiegoś powodu za młodu (vide: panowie w kryzysie wieku średniego, ale i kobiety tak samo), albo z poziomu poszukiwania kogoś bliskiego, kto się nami zaopiekuje/przygarnie i da poczucie bezpieczeństwa, bezkrytyczny podziw,etc. etc.
Ale to wszystko to są płytkie emocje, nie mają wiele wspólnego z prawdziwym głębokim uczuciem, o mocnych fundamentach.

W zasadzie nad wszystkim można popracować. Te jazdy, rozpamiętywania, nieumiejętność rozdzielania dobrych chwil z przeszłości od stanu obecnego. Jest całe mnóstwo różnych pułapek. Tak jak uzależnienie mentalne od drugiego człowieka ma swoje typowe cechy, tak uzależnienie od zakupów, prochów, alkoholu ma swoje. Ale sporo cech, schematów jest podobnych. Podobne są narzędzia jakie dostają uzależnieni. Dość podświadomie sporo rad  na forum czerpie z tych narzędzi. Choćby zajęcie się sportem, zajście do fryzjera, drobne nagradzanie się.
Na nawroty Roxan fajny by był program HALT.  Hungry, Angry, Lonly, Tired. Dość prosty i skuteczny, choć nie gwarantuje powrotów do myślenia o tym mężczyźnie, to powinno sporo wyeliminować.  Np nuda. W takim stanie głupoty same przychodzą do głowy. Ciekawym rozwiązaniem są afirmacje i potęga podświadomości. Rozwiązań jest naprawdę mnóstwo , dają efekty, nie zastąpią mimo wszystko konkretnej terapii. Tak jak nie zastąpi pisanie na forum, może być wsparciem, wymianą myśli . I niczym więcej, bo część dotychczasowych sukcesów to zwyczajne małpowanie, branie rozwiązań na siłę. Co jak widać do końca skuteczne nie jest. Nasze domysły też nie dadzą gotowej diagnozy, taką może dać fachowiec. A co jest na rzeczy? Częściowo osobowość zależna, jest takie zaburzenie i parę cech widać.

apologises, wiem, ale przynajmniej na początek jestem coraz większej rzeczy świadoma. Rzeczy, których nie ogarniałam, coraz bardziej mi się klarują.
Ogólnie myślę, ze mimo wszystko z tym rysem narcystycznym bliżej mojemu żonatemu do Elle, niż mi ale ja w sobie też wiele cech zauważam, tylko ten brak przywiązania emocjonalnego mi kompletnie nie pasuje, bo u mnie to wręcz podchodzi pod syndrom osób kochających za bardzo. Natomiast on może nie kochać tak naprawdę nikogo. Podobam mu się fizycznie, dostał wiele mojej uwagi, uwielbienia, to i dążył do romansu. Jak zniknęłam, stracił coś co go tak nakręcało, podbudowywało ego. Nawet jak jakąś znalazł na boku, to wątpię, czy do takiego stopnia by się w nim zakochała, jak ja, bo raczej osoby świadomie wchodzące w romans, mają silniejsze charaktery i są równie egoistyczny... a on potrzebował tej adoracji, bezwarunkowego poddania, wpatrzenia w niego itd., dlatego czekał "za rogiem", by móc się znów do mnie zbliżyć i przejrzeć w moich oczach. Dlatego nie gniewał się długo, choć miał powody, dlatego teraz pisze, że chciałby bym go kochała - jak wtedy?  W sumie układa się to teraz jakoś w całość i to całkiem logicznie.... choć dotąd nawet nie próbowałam tego ogarnąć, bo dla mnie jedna sprzeczność, goniła drugą. Jak się kogoś kocha to się kocha i tyle... a jeśli nie, to nie okazuje się takich rzeczy, bo po co? Kompletnie nie potrafiłam wyobrazić, że jest 3 opcja - egoistyczna - potrzeby dowartościowywania się, podbudowywania ego drugą osobą, wykorzystując jej zaangażowanie i zachwyt jego osobą.

Edit: a to może wyjaśniać, że on te wszystkie rzeczy robił, nie z tej wielkiej miłości do mnie, ale właśnie do siebie samego - dlatego bym była nim coraz bardziej zafascynowana, bo to było mu potrzebne dla podtrzymania uczucia swojej "wyjątkowości". Jak widać mu się udało... bo ja nawet tu się nad nim rozpływa(ła)m. Z jego strony to była czysta manipulacja z egoistycznych pobudek, a ja odebrałam to jaką niezwykłe uczucie, wręcz metafizyczne.. romantyczne. O naiwności!
Dlatego też on wydaje mi się taki idealny, a to uczucie takie wyjątkowe, bo paradoksalnie nie było (przynajmniej z jego strony) prawdziwe - to była gra, manipulacja, a że facet inteligentny i sprytny, to wiedział co robić, mówić, bym w to się wkręciła. Dlatego nikt mu teraz nie dorównuje, bo ja go prawdziwego nie poznałam, tylko jego wizerunek, który umiejętnie przede mną kreował, bym się nad nim rozpływała

Roxann
Myślę, że naprawdę nie potrzebujesz żadnej psychoanalizy. szukałam odpowiedzi na to samo pytanie i znalazłam je w męskich wypowiedziach na ten temat. Ten dysonans poznawczy wynika z tego, że widzisz koło siebie NAPRAWDĘ zakochanego faceta i zakładasz, że jego działanie będzie nakierowane na to, aby z tobą być. Tymczasem tak się nie dzieje, bo on po prostu ma już żonę, a dla faceta w takiej sytuacji małżeństwo nie jest relacją mężczyzny i kobiety, tylko zobowiązaniem. On postrzega siebie jako odpowiedzialną osobę, która z powodu uczuć nie zostawia rodziny. Jeśli ma małe dzieci to zostawienie ich jest prawie niewykonalne psychicznie, czuje się też odpowiedzialny za żonę jako, że jest matką jego dzieci. Nie uważa, że wyrządza ci jakąś krzywdę, bo skoro jesteś sama, to czemu nie mielibyście cieszyć się swoim towarzystwem. Ty nie masz przecież w jego oczach nic do stracenia, to on według swojego mniemania ryzykuje więcej, bo przecież mogą to być wymierne straty, podział majątku, brak codziennego kontaktu z dziećmi, stres związany z rozwodem. Jego życie dobrze funkcjonuje, on TYLKO nie jest szczęśliwy. Ale w męskich opiniach głupotą jest rozwalać poukładane życie dla uczucia. Bo przecież może się nie udać, więc po co ryzykować, lepiej przeczekać, aż minie. Uwierz tak to wygląda. Niewielu ma odwagę aby posprzątać w swoim życiu. Ten twój najwyraźniej też nie, bo to właśnie ci zakomunikował. I z tym właśnie musisz się pogodzić, co łatwe nie jest.
Jak będziesz z nim rozmawiać zapytaj czy chodzi o odpowiedzialność za rodzinę, może wtedy coś z niego wyciągniesz.

Opis mężczyzn wg Xymeny jest wzięty rodem z samczego runa, pełno takich .Analiza pana ślicznego trochę mija się z celem. Czy ma rys narcystyczny, czy jest jednym z powyższego opisu jest absolutnie nieważne co on myśli, co czuje. Ludzi poznaje się po czynach, nie po gadce.
O ile to w jakimś stopniu narcyz, tym bardziej. Tacy ludzie mają mniej lub więcej pokręcone pojmowanie uczuć. W najgorszych przypadkach w ogóle nie ich nie rozpoznają, a drugiej osobie przypisują wręcz swoje emocje. Uczucie to nie emocje . Więc po kiego licha włazić mu do głowy? Dla Roxan takie próby to doszukiwanie się choć kawałka miłości do niej. Szuka czegoś, czego w ogólnym pojęciu miłości nie ma.

Dlatego gdy planujesz operację plastyczną, zakup określonej marki samochodu, zmianę zawodu, nie pytaj kogoś kto właśnie ma taką czynność za sobą, bo będzie miał silną motywację do tego, aby przekonać ciebie, że powinieneś pójść w jego ślady.

Zorija, może i w Roxaann góruje jeszcze dziewczynka, ale mam wrażenie, że budzi się dorosła kobieta.

Rovann, fajnie się czyta, że zaczynasz myśleć krytycznie, przyglądać się sobie i światu dookoła bez otoczki iluzji, w której pewnie wolałabyś jeszcze tkwić i nie odzierać się ze złudzeń. Naprawdę fajnie.

Dodam jeszcze:
pan żonkiś po pracy and delegacjach wraca do tej nudnej żony, to z nią siada do stołu i je obiad, to z nią kładzie się do łóżka... to ze swoimi dziećmi jeździ na rowery i buduje domek na drzewie.. Żona zresztą wcale nie musi być umęczona itd. To może być dojrzała kobieta z klasą, robiąca karierę, mająca swoje cele.
Równie prawdopodobne jak proroctwa Xymeny jest to, że bardzo mu to pasuje i wcale nie chce tego zmieniać. Nawet jeśli by mógł. A Roxann jest tylko urozmaiceniem.
Możliwych scenariuszy jest zresztą dużo więcej. A Xymena ma w głowie tylko to jedno... To prawda, że takie tłumaczenie jest wyjątkowo "na rękę" tym "trzecim": biedny misio, zakochany na śmierć, ale taki zniewolony i uwiązany... i ja-kochanka, jego największe, lecz nieosiągalne szczęście.... Dziewczyny, może w przyszłym wcieleniu, co?

Zorija, no dla mnie jest jasne, że jemu taki układ pasuje. To dorośli faceci, jeśli czegoś nie chcą to nawet jak zacisną poślady to im bokiem wyjdzie - patrz temat niejakiego energy, który (po niewczasie, ale zawsze) kończy ten "horror" z żoną, której nie pożąda. A który facet wytrzyma z żoną, z którą "nie sypia wcale"? Przecież to stosunkowo łatwo rozwiązać, nawet w sądzie wszyscy mu współczuć będą i rozwód od ręki
Aleee..to trzeba właśnie CHCIEĆ. A oni nie chcą. Jak nie chce to mu tak dobrze. Ot, prosta logika - czasem przydatna i w życiu

Roxann, uwierz że mnie też traktowano dłuuugo jak najmłodszą, choć najmłodsza nie jestem. Zawsze byłam 'czortem', co potwierdzi moje rodzeństwo , ale mimo to zawsze miałam najwięcej do powiedzenia i pewnie dlatego umiałam 'wymusić' to i owo, pomimo tego, że obrywałam po łbie z powodu patologicznych relacji Rodziców (patologicznej braku love i małżeństwa z rozsądku).
To wszystko mnie ukierunkowało życiowo trochę na egoizm i (być może) narcyzm do jakiegoś stopnia.
Ty może jesteś bardziej podatna na czułe gesty, bo jesteś do nich przyzwyczajona z domu. Ja jestem bardziej przyzwyczajona, że ustawiam ludzi tak jak chcę i żeby oni robili to co ja chcę. Choć to 'chcę' wcale nie musi wynikać z chęci "dyrygowania", co po prostu naturalny odruch osoby, której Rodzice i rodzeństwo ulegali pod pewnymi względami.

Ale generalnie koncepcja najmłodszej "terrorystki" w rodzinie jest mi znana i można ją faktycznie podciągnąć potem pod przyciąganie starszych mężczyzn.

Dokładnie. Takie gesty robili wobec mnie rodzice i rodzeństwo i to było przejawem tej "bezwarunkowej miłości"
Ja nie byłam "terrorystką" w domu, raczej osobą, która łagodziła wszelkie konflikty, zwykle szybko wychwyciłam bezsens sprzeczek i jakoś tak naturalnie doprowadzałam do "rozejmu" - w ogóle nie mam w sobie negatywnych emocji, nie potrafię podnieść głosu, nawrzeszczeć na kogoś, zawsze staram się zrozumieć... przeanalizować, zastanowić - tak wiem bez sensu bo często tłumię emocje w sobie. Jestem też bardzo opiekuńcza, wyrozumiała... Moja mama (i nie tylko) zawsze mi mówiła, że mam cudowny charakter, że będę dla jakiegoś faceta jak skarb, jeśli to doceni (stąd pewnie m.in. moje wyniesione z domu poczucie "wyjątkowości" do tego zawsze mi mówiono, że jestem bardzo ładna i mądra itd. - stąd pewnie ten rys narcystyczny) a nie wykorzysta (stąd pewnie przesadne trzymanie mnie pod kloszem). A ja się jak widać w relacjach z facetami totalnie gubię

Widzisz Elle, tu piszą o niskim/wysokim poczuciu mojej wartości o kompleksach czy wręcz wygórowanym ego - a ja naprawdę się nad tym nie zastanawiam. Jestem jaka jestem, nie muszę się wszystkim podobać, akceptuję siebie fizycznie, intelektualnie - wiem jednak, że mam problem z emocjami i to mnie gnębi. I to jest mój największy "kompleks" bo wiem, że przez to mam problemy...gdybym nie "kochała" żonatego, potrafiła się emocjonalnie od niego uwolnić, to nie byłoby żadnego problemu...

Elle, to też nie tak.. tak "rozdmuchano" łapiąc mnie za słówka, że on traktuje mnie jak "ojciec", tak teraz, że ja się przy nim czuję "taka malutka'. Nie! Chodzi o zupełnie coś innego - że ja miałam ten komfort, że mogłam się przy nim tak czuć. To jest naprawdę fajne uczucie, kiedy wiesz, że możesz komuś zaufać polegać i wiesz że ci się krzywda nie stanie - bo on się zaopiekuję. Ja n co dzień jestem zosią samosią, zwykle wiem lepiej, zwykle to na mnie polegają i taka odmiana jest bardzo miła. Kiedy pan mundurowy powiedział "pani rządź" boś mądrzejsza i chętnie się "podda" to mnie od razu odepchnęło. Wiesz już o co mi chodziło z tą małą dziewczynką?

Si, rozumiem.

Jak tak to tak
Tak to ja też lubię. I identyko mam z gośćmi, którzy chcą być "prowadzeni" i "się oddać i poddać" , byleby się nie narobić. Więcej mają z kobiety niż same kobiety.
Kobiece mózgi po prostu w męskim ciele, pomimo męskiej postury często.
Też mnie to odrzuca na maxa.

Excop, to co napisała Xmena w poprzednim jak i tym poście is TRUE, tyle to "naprawdę zakochany", to żadna miłość, tylko "motylki", adrenalina, podbudowywanie własnego ego. I wiesz, co mi jeszcze się nasunęło, tak z moich, jak i forumowiczów doświadczeń? Że jak już ktoś odchodzi od kogoś tym bardziej do innej/innego gdy są dzieci, to w tym małżeństwie musiało się po 1. źle dziać, a po 2. też ta osoba musiała mieć niskie (może też przez to) poczucie własnej wartości, że zdecydowała na taki radykalny, wręcz desperacki krok, bo tamta osoba wydała się wybawieniem. Czyż nie? Osoba, która poza nieudanym z jej punktu widzenia a przynajmniej nie satysfakcjonującym małżeństwem, ale realizująca się na innych polach, nie odejdzie, bo ma odskocznię czy to w postaci pracy czy kochanki. No chyba, że żona się dowie. Oczywiście nie mówię tu już o jakichś patologicznych sytuacjach, ale ogólnie.. nawet o związku gdzie dawno nie ma "miłości" a jest się razem bo jest, bo zobowiązania, dzieci itd.
Ten "mój" żonaty znakomicie realizuje się zawodowo. W domu, jak przypuszczam ma żonę która o wszystko na bieżąco dba, też o dzieci (choć po tym jak nie wiedział kiedy miały ferie, to już sama nie wiem), ale po co m to zmieniać? W końcu jako żonaty, dzieciaty obiektywnie wydaje się bardziej rozgarnięty i odpowiedzialny. Przyznam, że naprawdę nurtuje mnie to jak wygląda jego małżeństwo (choć nie powinno), dlaczego to taki temat tabu, bo zważywszy ile czasu mi poświęcał... w jednym mieście.. no kupy się nie trzyma nadal... ale to już tylko zwykła ciekawość... nie, że znów rozkminiam