ja, on i ten trzeci

Żaden absurd. Ludzie dążą do sobie znanych celów, są w znacznej mierze egoistyczni. Schlebia gościowi, że ma zależną niunię.
Buntowałaś się kiedyś rodzicom? Okres buntu jest potrzebny do nauki życia, ludzi. Do odróżnienia dobra od zła, dostawania po tyłku za swoje decyzje i zbytnią wiarę w innych. Do zostawienia sobie marginesu dla siebie, takiego kawałka nieba tylko dla siebie. Chyba odzywa się nadopiekuńczość rodziców, życie pod kloszem. Głupio to zabrzmi i niewygodnie, ale nie przygotowali Cię do życia.

I jak zamierzasz to wszystko przetrawić? Psychologiem nie jestem, ale sama będziesz nadal wątpliwości wypierać . Posługujesz się swoją zepsutą miarką i jeszcze mierzysz nią innych. W ten sposób będziesz popełniała pomyłki. Potrzebna Ci nowa skala, skąd ją weźmiesz? Problem nie tkwi w tym jednym gościu, a w Tobie. Ty się powinnaś zmienić. Jesteś nadal małą dziewczynką, przemknął okres dorastania. Ciężko nadrobić.
Pytam, bo kolejny problem to decyzyjność. Jak podejmujesz decyzje? Te ważniejsze ktoś inny?

Zaczynam chyba troszkę inaczej na to wszystko patrzeć. Rozjaśniliście mi trochę spraw. Teraz bardziej rozumiem, dlaczego ciągnie mnie do osób z silniejszym charakterem, pewnych siebie, mądrzejszych?  Ale też dobrze wychowanych, troskliwych itd. Dlaczego wtedy chętnie wracam do roli małej „dziewczynki”, choć na co dzień raczej jestem Zosią samosią – bo podświadomie szukam tej „asekuracji”, którą miałam przedtem w starszym rodzeństwie i rodzicach, do tego silnej więzi emocjonalnej. No ale… tu już zauważam paradoks chociażby z tym mundurowym – teoretycznie to jego osaczenie, wręcz przesadna kontrola i troska powinny mi odpowiadać, więc o co chodzi? A no o to, że to on mnie uważa za tą silniejszą i mądrzejszą itd. O to, że czasem ręce mi opadały, jak go słuchałam. Wręcz nudziły mnie rozmowy z nim i irytowało, jaki to on mną zachwycony, jego powtarzaniem non stop jaki to „skarb” mu się trafił – nie dość że ładna to jeszcze mądra. Pewnie nie jedna byłaby w skowronkach, ale ja nie. Nie nadaję się do związku, gdzie to ja mam grać pierwsze skrzypce i dyrygować partnerem.
Z ex tak nie miałam – on miał swoje zdanie, imponował mi, rozmawialiśmy na różne tematy – on szanował moje zdanie, doceniał, ale też potrafił doradzić, wesprzeć. Też potrafił być „misiem” w domu, ale jak trzeba było to potrafił przywrócić mnie do pionu - zawsze mogłam na niego liczyć. Nigdy jednak nie stworzyłam z nim tak silnej więzi emocjonalnej, co z tym żonatym. Dlatego rozstanie przebiegło bez żadnych problemów, po przyjacielsku itd.
Z tym żonatym to była zupełnie inna bajka – bardzo wiele nas łączyło. Porozumiewaliśmy się wręcz telepatycznie. To tak jakbym znalazła swoją bratnią duszę. Rozmowy zawsze fascynujące, inspirujące itd. Nigdy nie miałam go dość. Nawet przez ten czas jak byłam z ex, czułam jego wsparcie, sympatię. Zawsze bardzo pozytywnie się o mnie wypowiadał, nawet na forum. Zawsze, jak coś mi się udało, to mi przesyłał gratulacje, że trzymał za mnie kciuki, że wiedział, że mi dobrze pójdzie, że jest ze mnie dumny. Choć nie mieliśmy stałego kontaktu wiedziałam, że się mną interesuje, że pyta o mnie itd. Troszkę taki „anioł stróż”. No i jak mam przyjąć do wiadomości to, że chciał zrobić ze mnie kochankę????? Tzn wiem że tak jest, ale kompletnie nie mieści mi się to w głowie. Bo ogólnie kojarzy mi się to z czymś złym, brakiem szacunku itd.  Co w zderzeniu z tym, że od nikogo nie dostałam tyle wsparcia i uwagi.. jakaś paranoja! Tym bardziej, że sam powiedział, że jestem mu bardzo bliska.. i zależy mu bardzo na naszej przyjaźni, na mnie. Niestety jak widać nie jest to możliwe między kobietą i mężczyzną… którzy pociągają się fizycznie.

Nie wszystko z tego o co pytam musi pasować do Twojej układanki. Nawet w schematach istnieją wyrwy, a to przecież Twoja historia i problemy.
Zawsze śmieszy mnie stanowcze stawianie sprawy, jak i z tym exem. Dobrze jest stwierdzić, że chce tylko sexu od Ciebie. Dobrze, bo działa jak plachta na byka, odstraszacz. Tymczasem on swoim podwójnym życiem, brakiem szczerości, niechęcią do postawienia się albo przy żonie albo przy Tobie również realizuje swoje braki. Ot spotkało się dwoje lekko wybrakowanych ludzi. To może być dobry człowiek, ale dla Twojego bezpieczeństwa lepiej traktować go jako niebezpiecznego i zasada zero kontaktu powinna być pierwszą.
Swoją drogą rozmawiasz z równie poszarpanym klientem. Nie ma zdrowych ludzi, są tylko niezdiagnozowani. Znasz to powiedzenie? Żadna ujma dostrzec swoje niedoskonałości, szukaj kogoś, kto pomoże Ci uporać się z Twoimi. To na tyle poważna rzecz, że nawet gdy znajdziesz kogoś w miarę normalnego, cień przyjaciela z pracy będzie krążył i mieszał. To jak gwóźdź do trumny związku.

Cb, tu nawet nie chodzi o to że traktował mnie jak dobry ojciec, bo ja też mam 2 starszych braci, którzy mnie podobnie traktowali. A że byłam najmłodsza, to uwaga była skoncentrowana w dużej mierze na mnie - nie tylko do rozpieszczania, ale też radzenia czy nawet kontroli. Poza tym ciągle, nawet jak dorosłam uważam, że są bardzo mądrymi, ułożonymi facetami i chętnie, jak mam okazję to z nimi rozmawiam, spędzam czas. Tyle że oni mają od dawna już swoje życie itd., nie ma opcji, bym codziennie z nimi rozmawiała, jak kiedyś, kiedy byliśmy razem w domu. Więc tego żonatego może nie do końca odbierałam jako ojca, co sugerowała Elle, ale jak choćby starszego brata, przyjaciela - z tym, że to nie brat i dodatkowo wątek seksualny się pojawił.

A czy nie mam szansy na rozmowę o żonie? Szansa zawsze jest, problem w tym, że on nie chce o niej rozmawiać. A to jednak jest chyba jednoznaczne...

Otóż to, myślę, że poniekąd oboje "zaspakajaliśmy" swoje braki, dlatego i on nie chce odpuścić...

Ale ja znam jego odpowiedź - zależy mu na naszej przyjaźni, na mnie. A z tymi podtekstami to był tylko żart, bym się nie wygłupiała bo z jego strony nic złego mi nie grozi.

nawet jeśli, to to będzie bardzo trudna i czasami bolesna dla Ciebie przyjaźń

ten watek mi uświadomił ze jak już się przyczepi kochanka do żonatego to nie ma sily żeby się odczepiła
,,ten sentyment, te uczucia ,,
lepszy lep niż nawet małżeństwo
bo niejedna zona odejdzie ulozy sobie zycie na nowo
a tutaj ten ,,sentyment,, zapomnieć nie da

ludzie maja dzieci, wspólne majątki, wspólne interesy, wspólnych znajomych i potrafią się rozejść JAK CHCĄ

Niestety Roksann ale Ola ma racje. Bo to nie w tym problem czy on sie przylepił tylko w tym ze Ty nie chcesz go od siebie odsunąć a właśnie kategoryczny ruch z TWEJ strony załatwiłby sprawę z miejsca. Przecież by Cie nie porwal nie zgwałcil i nie kazał sie spotykać ze sobą na sile... bez przesady. A stwierdzenie ze jestes teraz zagubiona jest mega wygodne. Każda a przynajmniej większość kochanek to zagubione bidulki które jakoś tak niechcący sie wkręciły w romans z żonatym.
No i tak sobie teraz myśle ze to ze Ty nie czułaś do niego takiego mega  żalu o to ze jest żonaty nie wynika wcale z faktu ze Ci nie powiedział o tym wprost wiec Ty nie możesz miec wprost pretensji...a z tego ze Tobie ten jego status żonatego tak naprawde nie wadzi za mocno. Tzn wadzi o tyle ze nie możecie być oficjalne razem ale nie odrzuca Cie na sama myśl o tym mimo ze  teraz przecież już Wiesz jak jest.

Feniks, ja go odsunęłam już prawie 4 lata temu, a on wciąż krążył wokół mnie jak orbita. Co ja robię? Nie dążę do kontaktu spotkań itd. To są jego inicjatywy.
A jestem "zgubiona" bo skoro po tylu latach mu wciąż zależało, to myślałam, że naprawdę zależało.. a nie na tym by znów mieć ze mną romans, po co te starania itd? Jest przystojny, ustawiony, szarmancki - mógłby mieć każdą. Po co mi głowę zawraca???

>>> "między damą, a kwiaciarką nie ma żadnej różnicy".
Różnica występuje wtedy, gdy zwracamy uwagę na to, jak obie kobiety się zachowują. Gdy jednak, traktować obie będziemy jak damy, obie takimi będą się czuć, bez względu na pochodzenie<<<

Aż się musiałam zarejestrować, żeby odnieść się do słów Excopa. Takie to piękne i prawdziwe.
Obie kobiety. I kwiaciarka. I dama. Obie poczują się dobrze adorowana, ale z głową, honorem, dumą, rozwagą zachowa się tylko prawdziwa dama.
Dziękuję Excop.

Jeśli mówimy o stosunku mężczyzny do kobiety pozbawionym  "drugiego dna", to tak. Piękne to jest.
Niestety, w odniesieniu do tytułowego bohatera sztuki Bernard'a Shaw'a i sytuacji naszej Roxann, Summerko88,  także okrutnie cyniczne w wymowie.

Roksan zachowuje się jak Czerwony Kapturek, który wie że w lesie czyha na nią zły wilk, ale to jest silniejsze od niej, i niestety chociaż rozum podpowiada jej, że wilk ją skrzywdzi, to ta ciekawość, chęć oglądania go, obcowania z nim jest poza jej świadomością.
To Pragnienie jest silniejsze od logiki, dlatego bohaterka wątku pomimo drogowskazów z forum które wyzwoliły w niej jakieś przebłyski świadomości, dalej pragnie żyć iluzją, wspomnieniami stanów emocjonalnych z przeszłości, analizowaniem każdego gestu tego wilka  (bo zewnętrznie on jest piękny i stwarza pozory porządnego, rasowego samca), jednakże .... to wilk który połyka dziewczynki.
Dlatego nikt nie jest w stanie pomóc bohaterce, która produkuje myśli o byłym kochanku robiąc sobie nadzieję, bo przecież on daje jej sygnały, okazuje zainteresowanie nią, jest wyrozumiały, akceptujący, wspierający, a to znaczy że ją kocha na swój sposób, a że żona jest gdzies w tle, no cóż... jemu to w ogóle nie przeszkadza, bo ją tez kocha na swój sposób. Monogamiczność dla tego pana jest jak więzienie.
Tak więc rozwiązania tej sytuacji są trzy.
Albo Roksan całkowicie urywa kontakt (najmniej prawdopodobne- zdaniem Roksan bez sensu), albo akceptuje rolę kochanki, bo on się nie zmieni gdyż to właśnie ona ma dostosować się do jego potrzeb i fantazji, tym bardziej że to ona wciąż go pragnie i pożąda o czym on doskonale wie, i nawet jej "nie" -nie traktuje poważnie, bo  z punktu widzenia kochanka to tylko są jakieś dąsy, a Roksi jest miękka jak guma, da się urobić tylko trzeba na to sposobności a on zna ten sposób i znajduje ku temu okazję.
Ostatnie rozwiązanie jest radykalne- żona jest przeszkodą to ją trzeba usunąć.
Także rozkminy na 2000 stron niczego nie zmienią bo Roksan bardzo dobrze wie czego chce, nie chce go stracić bo  przy nim jest jak na haju. I nikt jej nie zastąpi jego i tego co ma przy nim.
Ps. Zapowiadają się owocne delegacje.

Oczywiście, że masz rację, Summerko88.
Roxann zapewne, także to przyzna w tej własnej, konkretnej sytuacji. Uzależnienia od "opiekuna".
Dlatego wydźwięk tego, co napisałem wcześniej, inaczej brzmieć nie mógł.

Paradoksalnie, na tym właśnie polega syndrom Elizy, wychowanki Pigmaliona.
Ona zdała sobie sprawę, że nie jest gorsza od kobiet "z wyżyn", gdy "nauczyciel" to jej uświadomił. "Damą" się stała, ale co z tego, skoro nie dla Pigmaliona ona jednak?

summerka88, nigdzie nie napisałam, że nic ode mnie nie zależy. Stwierdziłam tylko, że czuję się w pewien sposób „uzależniona” emocjonalnie od niego i próbuję sobie wytłumaczyć, zrozumieć dlaczego tak się dzieje. Nie zamierzam się przed nikim usprawiedliwiać.

No właśnie, m.in. Ty pisząc jak wygląda sytuacja z boku tj. „powiedział jej kilka komplementów i już się „kwiaciarka” wkręciła w romans, że to jej wystarczyło przy jej niskim poczuciu wartości...” dalej mi zarzucasz, że nie przyjmuję tego typu argumentów do wiadomości. Wiem, że najłatwiej tak schematycznie interpretować. Dlatego też starałam się przedstawić swoją sytuację szerzej, wyjaśnić skąd się biorą moje rozterki itd. Jak rzeczywiście to wszytko wyglądało. A Ty dalej piszesz, że on mnie nie szanuje bo zrobił ze mnie kochankę i wystarczyło mu do tego kilka słów? Nie chce mi się już nawet kolejny raz tłumaczyć… mówisz że czytałaś watek… a potem się dziwisz, że nie trafiają do mnie takie opinie jak Twoja – „obiektywne”.

Kazde zle uzaleznienie nalezy leczyc Roksann, to emocjonalne tymbardziej bo niszczy ono nie tylko Ciebie ale i rodzine zonatego faceta. A co do przyjmowania argumentow ..co z tego ze je przyjmujesz, docieraja skoro nic sie nie zmienia. Przez dwa trzy posty jestes  zdeterminowana zeby cos zmienic a potem od nowa no bo on napisal i po co napisal, czego on chce i "wougle". No i nie rozumiem tak szczerze Twego przekonania ze Ci gwiazdka z nieba spadla bo zwrocil uwage na Ciebie a  moglby miec kazda inna i co Ty w sobie masz ze akurat Ciebie zaszczycil uwagą? Dlaczego nie zadasz sobie odwrotnego pytania? Co on ma takiego w sobie zajebistego ze mloda, inteligentna i jak sama podkreslilas na poczatku swego watku bardzo atrakcyjna kobieta woli zbierac ochlapy zainteresowania od zonatego starszego faceta podczas gdy moze miec kazdego..wolnego, madrego i gotowego na stworzenie prawdziwego zwiazku mezczyzne.

Elle, trzeci wariant. Z tym, że u mnie nie tylko w związkach, w które wchodzi miłość, tak jest. We wszystkich relacjach, gdzie są głębsze emocje, np. w przyjaźniach. Jestem źle traktowana, a jednak tkwie. Czemu i jak się z tego uwolnić?

Tia.. patrz wyżej. Tak widzę jakie to bez sensu

Roxann, z tego co czytam Ty chcesz tego faceta, każdym porem swojej skóry ;-)  Ale rola kochanki Ci nie leży. Pan nic więcej zaoferować nie chce. Musisz z nim pogadać. Wyłożyć kawę na ławę. Ale musisz być bardzo zdecydowana.  Albo Cię bierze z pakietem związek, albo nie dostanie nic. Obawiam się, że na takie dictum ucieknie.  Nie wiem jak wygląda jego małżeństwo, ale naprawdę znam ludzi, którzy tkwią w beznadziejnych relacjach. Jednak z wygody, lęku o to, że straciliby dorobek życia (rozwód z orzeczeniem o winie) wolą tak żyć. Mają przygody na boku, a potem wracają do tego okropnego domu. A najwięcej zdradzających ma domy i żony  znośne, a część nawet całkiem miłe. Tylko oprócz schabowego w domu lubią czasem zjeść krewetki na mieście. Rozumiesz?  Moim zdaniem wyjściem jest otwarta rozmowa. Albo niech robi rewolucję dla Ciebie, albo jeśli choć trochę Cię kiedykolwiek kochał /lubił niech da Ci spokój i zniknie z Twojego życia.

>>>summerka88, nigdzie nie napisałam, że nic ode mnie nie zależy. Stwierdziłam tylko, że czuję się w pewien sposób „uzależniona” emocjonalnie od niego i próbuję sobie wytłumaczyć, zrozumieć dlaczego tak się dzieje. Nie zamierzam się przed nikim usprawiedliwiać.
No właśnie, m.in. Ty pisząc jak wygląda sytuacja z boku tj. „powiedział jej kilka komplementów i już się „kwiaciarka” wkręciła w romans, że to jej wystarczyło przy jej niskim poczuciu wartości...” dalej mi zarzucasz, że nie przyjmuję tego typu argumentów do wiadomości. Wiem, że najłatwiej tak schematycznie interpretować. Dlatego też starałam się przedstawić swoją sytuację szerzej, wyjaśnić skąd się biorą moje rozterki itd. Jak rzeczywiście to wszytko wyglądało. A Ty dalej piszesz, że on mnie nie szanuje bo zrobił ze mnie kochankę i wystarczyło mu do tego kilka słów? Nie chce mi się już nawet kolejny raz tłumaczyć… mówisz że czytałaś watek… a potem się dziwisz, że nie trafiają do mnie takie opinie jak Twoja – „obiektywne”.<<<

Zacznę od końca, bo naiwnością jest sądzenie, że są w ogóle "obiektywne" opinie. Opinie zawsze są subiektywne i takie, które nam odpowiadają, albo są sprzeczne z naszymi wyobrażeniami. Trzeba mieć otwarte oczy i uszy, żeby zechcieć zobaczyć cudzy punkt widzenia. Na razie Roxan ciebie o to nie podejrzewam, ale każdy ma prawo dochodzić do swoich prawd w swoim czasie i w swoim tempie, więc wypada mieć nadzieję, że kiedyś zechcesz zobaczyć i usłyszeć opinie, które teraz tobie zwyczajnie nie odpowiadają.

A teraz zastanów się Roxan, czy mężczyzna, któremu prawdziwie zależy na kobiecie, traktuje ja tak jak "twój facet" traktuje ciebie? Czy jesteś dla niego kimś ważnym, kimś kogo uczucia się szanuje, kimś kogo słowa są wskazówką, jak chce być traktowanym, kimś kto jest dla niego pełnoprawnym partnerem? Czy on uszanował to, o co go poprosiłaś? Czy liczy się z twoimi uczuciami, że nie chcesz być zapasowym kołem u wozu? Widać, że jesteś dla niego dziunią, którą trzeba trochę urobić, aby jak to ktoś wyżej określił "rozłożyła nogi". A co ty robisz? Dalej rozkminiasz jego przewidywalne dla wszystkich innych intencje, treści smsów, słowa, itd.

Muszę to wszystko jakoś w głowie poukładać, przemyśleć, bo im więcej o tym myślę, czytam Waszych opinii, od niego wiadomości to tym bardziej nic nie wiem. Nie wiem czego chcę, co czuję... Bo to wciąż ciągła huśtawka. Raz go kocham i tęsknię, raz nie znoszę i nie chcę widzieć. Raz chcę z nim przyjaźni, a drugi raz nie chcę mieć z nim nic wspólnego. Raz chce powiedzieć mu prawdę o swoich uczuciach, drugi raz wolę by się nigdy nie dowiedział. itp.itd.

>>>Muszę to wszystko jakoś w głowie poukładać, przemyśleć, bo im więcej o tym myślę, czytam Waszych opinii, od niego wiadomości to tym bardziej nic nie wiem. Nie wiem czego chcę, co czuję... Bo to wciąż ciągła huśtawka. Raz go kocham i tęsknię, raz nie znoszę i nie chcę widzieć. Raz chcę z nim przyjaźni, a drugi raz nie chcę mieć z nim nic wspólnego. Raz chce powiedzieć mu prawdę o swoich uczuciach, drugi raz wolę by się nigdy nie dowiedział. itp.itd. sad<<<

W mojej, podkreślam, że subiektywnej opini, Roxan przeżywasz dysonans poznawczy. Ten nieprzyjemny stan napięcia powstaje, kiedy współwystępują dwa elementy poznawcze, które są sprzeczne, na przykład: " ja jestem dla niego najważniejsza, najpiękniejsza, najmądrzejsza skoro do mnie piszę smsy, prawi miłe słówka, chce ze mną przebywać" i "on chce mnie zaciągnąć do łóźka i umilić sobie może nudne życie, dlatego mi nie daje spokoju, chociaż o to go poprosiłam".

Wiesz, jego zachowanie nie jest moralnie poprawne. Ale czasami tak jest, że człowiek naprawdę źle wybierze. I potem co, ma tkwić w takim byle jakim związku, bo rozwód to naganna rzecz? Lepiej się rozstać, pozwolić niekochanemu partnerowi ułożyć sobie życie z kimś innym. Pożytek dla wszystkich. Pytanie tylko czy to przypadek tego pana. Bo raczej nie wygląda. Ale kto wie. Dlatego tylko szczera rozmowa jest rozwiązaniem.

>>>W mojej subiektywnej opinii na zakochanie odpowiada ogólna atrakcyjność drugiej osoby, feromony i wiele innych substancji chemicznych, hormonów, które zaczynają być wówczas wydzielane przez organizm. Czy to nie dlatego czuję się od niego uzależniona, wręcz jak "na haju" kiedy go widzę - serce mi wali, rączki drżą itd. On rozkochał mnie w sobie wtedy, kiedy w moim odczuciu byliśmy "normalną" parą. Teraz to wciąż skutki tego. Tyle że ten stan zwykle mija po kilku latach. A u mnie nie chce sad Pisząc że nie mam na nic wpływu, miałam na myśli właśnie to uczucie, emocje jakie we mnie wywołuje, bo to jest odruch bezwarunkowy, bo oczywiście co z tym zrobię i jakie decyzje podejmę wobec niego, jak się ogólnie zachowam, to już zupełnie inna kwestia.
Gdybym nie była w nim zakochana, to by nie było tematu, problemu. Tak mi się wydaje<<<

Zgoda, Roxan.
Ale chemiczny koktajl jest odpowiedzią twojego organizmu na twoje myśli i wyobrażenia. Sama się nakręcasz na faceta, który fizycznie tobie odpowiada i ty pewnie mu też. Skoro wiesz, że zakochanie to chemia, to wiesz również, że chemia mija po kilkudziesięciu miesiącach, chyba, że związek zostanie przerwany w trakcie chemicznej ekstazy.
Teraz już wiesz dlaczego on jako mąż po kilku latach w związku szuka tej chemii na boku. W domu dostaje i daje  ciepło, bezpieczeństwo, opiekę, dbałość, ale chemii zakochania już pewnie nie ma. Może on jest uzależniony od fenyloetyloaminy? Może ty albo inna jest mu potrzebna aby miał wszystko? W domu, to, co ważne emocjonalnie, od ciebie, to, co ważne fizycznie.

Tłumaczę to Roxann od początku.
Twoja ocena, Summerko82 jest zgodna z moją, choć nie jestem mocny w procesach chemicznych zachodzących w mózgu człowieka.
Tyle, że Roxann głupia nie jest i zdaje sobie z tego doskonale sprawę.
Ale, raz wzięte z wyobrażenia przekonanie, że inni nie dorastają mu do pięt, niezmiernie trudno wyrugować z umysłu. Stąd kolejne rozterki wartościowej skądinąd, młodej kobiety.
Roxann nie zdaje sobie sprawy w tej sytuacji, że obok jest wielu innych, którym ten pan z kolei,  do tych pięt nie dorasta. Których pierwszą przewagą jest to, że są wolni.

>>>Tłumaczę to Roxann od początku.
Twoja ocena, Summerko82 jest zgodna z moją, choć nie jestem mocny w procesach chemicznych zachodzących w mózgu człowieka.
Tyle, że Roxann głupia nie jest i zdaje sobie z tego doskonale sprawę.
Ale, raz wzięte z wyobrażenia przekonanie, że inni nie dorastają mu do pięt, niezmiernie trudno wyrugować z umysłu. Stąd kolejne rozterki wartościowej skądinąd, młodej kobiety.
Roxann nie zdaje sobie sprawy w tej sytuacji, że obok jest wielu innych, którym ten pan z kolei,  do tych pięt nie dorasta. Których pierwszą przewagą jest to, że są wolni. smile<<<

Nie ty jeden Excop próbujesz wytłumaczyć Roxan, że jej wyobrażenie miłości jest nieco naiwne i chcesz ją uchronić przed byciem darmową cichodajką dla sprytnego faceta.
Najgorsze co w tej chwili mogłoby się stać, to jak Roxan utwierdzi się w przekonaniu, że to, co teraz przeżywa to jest miłość i jak mężczyzna powinien traktować kobietę, na której mu zależy.
Bo to, co funduje Roxan ten żonaty facet nie jest ani miłością, ani nie odpowiada temu, jak prawdziwy Mężczyzna traktuje Kobietę.

summerka88, wiem, dzięki.
To jest właśnie ten dysonans poznawczy ... i pewna naiwność, idealistyczne podejście do "miłości". Nie potrafię wbić sobie do głowy, że to skądinąd piękne uczucie, które we mnie wywołuje ten facet jest złe, że muszę je w sobie stłumić. Że te jego, w mojej ocenie, piękne gesty, w kontekście jego najbardziej prawdopodobnych intencji są obrzydliwe. Że ten jego obraz powstały w mojej głowie, jest tylko iluzją, karykaturą. I ogólnie mam problem z realną oceną sytuacji, intencji. To wszystko powoduje, że mam ogromny mętlik w głowie.
Bo już nawet abstrahując od tego faceta, wychodzi, że ja mam (ze swoimi emocjami?) ogromny problem.

Musze dopowiedzieć swoje.
Roxann. Być może przeczytałaś to co napisałam kilka dni temu w swoim wątku, jeśli nie to idź i przeczytaj. Poniekąd Cię rozumiem w świetle tego co tam napisałam. U mnie też, po ostatnim emailu ziarno zostało zasiane, zaczęłam rozmyślać, wczoraj miałam punkt kulminacyjny. Zaczęłam porównywać i analizować mój obecny związek, co mi się wcześniej nie zdarzało. Jednak cała praca nad sobą i praca ludzi z tego forum, którzy poświęcili swój czas żeby wspierać mnie w mojej sytuacji, wszystko to przynosi efekty, bo wiem z czego ta chwilowa słabość wynika. W ostatecznym rozrachunku wiem że nie dam sobą manipulować, że tamto jest już skończone i nie chcę, naprawdę nie chcę do tego wracać i nie mam najmniejszego zamiaru wchodzić w jakiekolwiek ponowne stosunki z tamtym panem, nawet jeśli miałaby to być przyjacielska rozmowa. Nawet jeśli on rzeczywiście rozstałby się z żoną i został sam, nawet gdyby mi obiecywał złote góry i nieustanne wakacje na Hawajach. Odzyskałam bowiem to co utraciłam, święty spokój, a to jest wartość której nie da się przecenić. On nie ma możliwości dzwonienia czy smsowania bo jego numer jest zablokowany. Jego emaile lądują natychmiast w koszu.
I Ty Roxann, powinnaś zrobić to samo. Zablokować numery telefonów, zablokować jego email albo oznaczyć jako spam, a jak się nie da (bo różne są skrzynki emailowe) to po prostu wyrzucać po przeczytaniu i nie zawracać sobie tym głowy. Poboli chwilę a potem przestanie. Uwierz, on nie jest wart Twojego myślenia o nim.

Jakieś 2 strony temu jeszcze wierzyłam, że w Twoich rozkminach Roxy chodzi o to żeby zrozumieć POWODY, dla których jesteś od gościa uzależniona i "przeciąć więzy".
Po ostatnich wpisach zrozumiałam, że Ciebie po prostu kręci pisanie o nim, wspominanie jego, analizowanie każdego słowa i sytuacji.
Myślę, że Ty się czujesz przez sam fakt, że on się Tobą zainteresował atrakcyjniejsza dużo i dlatego nie chcesz tego odpuścić. Każdy ochłap uwagi z jego strony sprawia, że czujesz się bardziej wartościowa i ważna w swoich oczach. Przykre.

Roxann, uczepiłaś się tej delegacji jak rzep psiego ogona. Czy Wy musicie na tej delegacji w ogóle ze sobą rozmawiać? Bzdura, wcale nie musicie, to jest tylko Twoje usprawiedliwienie przed samą sobą.
Prawda jest taka że jakbyś chciała z nim zerwać kontakty to byś już to zrobiła. Ale nie chcesz i nie będę tu powtarzać po poprzednikach dlaczego bo dosyć się już ludzie w Twojej sprawie naprodukowali.
Uwierz w końcu że jedyna rada żebyś się odcięła i zaczęła żyć na nowo jest uciąć wszelkie kontakty. Ale musisz sama chcieć. Wszystkie Twoje tłumaczenia są bzdurne i wymyślane na bieżąco w celu podtrzymania znajomości. Życie sobie marnujesz dziewczyno.

Roxann, możesz, dużo możesz. Ale musisz to zrozumieć, samo się za Ciebie nie zrobi, a on nie ustąpi tak łatwo.
Pisze na prywatne konto? Możesz zablokować. Pisze na służbowe? Możesz mu odpisać bez wyjaśnienia że nie życzysz sobie prywatnej korespondencji na służbowy email. To samo z telefonem.
Aha. Nie pracujecie razem, ale "współpracujecie". To się też da załatwić żeby nie współpracować. Strata chwilowa a korzyści ogromne i długotrwałe.
A tak w ogóle, jak przychodzi sms od niego to czemu go nie wykasujesz od razu ze słowami: "ty gnoju, spadaj w końcu z mojego życia"? tylko rozkminiasz każde jego słowo? Po co Ci to?