ja, on i ten trzeci

Nie wiem czy promocja to dobre słowo, ale może rzeczywiście tak to można nazwać.  Jednak, kiedy się poznaliśmy, ja już zajmowałam się tą „działką”. Były to jednak moje początki, natomiast on w branży już długo pracował i miał ogólne rozeznanie. Więc ta jego „promocja” najpierw sprowadzała się do podpowiedzi, jak powinnam pokierować swoją dalszą karierą, jakie kursy zrobić, gdzie pojechać na szkolenie , w czym wziąć udział, gdzie się pokazać. A ja chętnie korzystałam z jego doświadczenia i porad, bo wiedziałam, że dobrze mi życzy i ogólnie mnie lubi. Po jakimś czasie w luźniej rozmowie, powiedział: a czemu nie spróbujesz tego… myślę, że idealnie byś się sprawdziła. Było to duże wydarzenie, gdzie mogłam się pokazać/wykazać. Gdyby jednak mi źle poszło, to i jego wsparcie byłoby na nic. Pamiętam, jak mnie wtedy wspierał, motywował. Dzień przed, widząc jak się denerwuję (i mając świadomość, że mnie namówił), przyjechał z propozycją, byśmy odegrali scenkę, taką niby próbę generalną. Dał mi wiele wskazówek. Potem, to już jakoś samo się zaczęło kręcić. 
No i jak ja mogę kogoś takiego nienawidzić, czuć obrzydzenie?? Najwięcej co mogę zrobić, to zobojętnieć. Ale do tego potrzebuje negatywnych emocji z nim związanych. Jak widać potwornie
ciężko mi idzie spojrzenie na niego z tej drugiej strony – kłamcy i tchórza.

A co do tego jakie mogło być jego podejście do tego. Nie wiem, ale potem on wielokrotnie korzystał z mojej wiedzy. Wiele razy on o coś mnie prosił, dzwonił z jakimiś pytaniami przed ważnymi spotkaniami. Dyskutowaliśmy nad jakimiś problemami. Także pod tym względem, ani ja nie czuje, że go „wykorzystałam”, ani że on mnie „wykorzystał”. Oboje sobie pomagaliśmy i wspieraliśmy.

To mnie właśnie przeraża. Bo w sumie prócz rzeczywistego promotora (ze studiów), który mnie potem zatrudnił (z nim miałam relacje takie jak Ty ze swoim szefem, o którym wspomniałaś), nikt, przynajmniej zawodowo, nie okazał mi tyle wsparcie i uwagi. Jeden i drugi bardzo wierzyli we mnie, że mam potencjał. To bardzo miłe. Jednak ten żonaty był o połowę młodszy od mego promotora i zupełnie inna więź się pojawiła. Eh, bez sensu

Horses, chciałam. Wiem, że to jedyne wyjście. Ale to nie takie proste. Pisałam o tym kilkakrotnie, ale chyba większość kieruje się schematami - romans? Szczera rozmowa i się wyjaśni. Nasz romans skończył się 4 lata temu. Z jakiego powodu miałam zaczynać taką rozmowę teraz, kiedy spotkaliśmy się na "kawie", kiedy wyraźnie zaznaczył, że chce unormować KOLEŻEŃSKIE relacje?? Kiedy mi wprost mówił, że mam się nie wygłupiać, że jesteśmy dorosłymi ludźmi itd. A to, że coś wciąż do niego czuję, to inna kwestia.. tak jak to, że on ewidentnie "podbudowywał grunt" bo to były tylko domysły. Bo nie zrobił nic bym nie miała wątpliwości, że znów mu chodzi o coś więcej. No jak po 4 latach "rozłąki", po 2 spotkaniach, na których zachowywał się nienagannie mogłam wypalić pytanie "co ma mi do zaoferowania"????? Owszem, sama czułam, że nie jest do końca tak jak mówi, że też ma do mnie 'słabość', jakakolwiek by ona nie była, ale póki nie miałam punktu zaczepienia, taka rozmowa była bez sensu. Niby taki punkt się pojawił 2 dni temu, ale może za bardzo emocjonalnie zareagowałam i mu nawrzucałam. Ale nie mogłam się powstrzymać. Właściwie nic nie osiągnęłam, ani w jedną ani w 2 stronę, bo nic się nie dowiedziałam prócz tego, że poczuł się dotknięty.. no żesz ku..a! A naprawdę pojechałam. Jak powiedział, że nie ma ochoty zemną rozmawiać i że potrzebuje czasu by przemyśleć... byłam przekonana, że już nie będzie chciał ze mną rozmawiać. A dziś sms: "nie będę się na ciebie długo gniewać.. chociaż zasługujesz... " itd. No i jak ja mam z nim o tym porozmawiać?????

Lilka
Przecież on mógł zakładać, że ona wie.
To nie problem to ustalić, każdy w pracy zna takie fakty o innych.

A obrączka, przypomnij jak to było z obrączką Roxann.

Nie mógł tak zakładać, taką sprawę jak bycie czyjąś kochanką nie traktuje się w domysłach tylko stawia otwarcie.
Jak widać Roxann nie wiedziała i nie chciała być kochanką skoro z tego powodu z nim zerwała i się z nim rozstała.

Horses, ja naprawdę do tego dążę, ale też jestem świadoma sytuacji. Wiem, że zwłaszcza tu na forum, romans z żonatym postrzega się jako potajemne spotkania, umawianie na rozmowy, smsy itd. Paradoksalnie przyznam, że ja nigdy nie czułam się kochanką a emocje związane z tym "Panem" są bliższe tym zdradzonym (choć pewnie tym mogę kogoś urazić, ale ja tak czuję!). Wiem, że obiektywnie przyczyniłam się poniekąd do czyjejś krzywdy (ale ja też się czuję oszukana,i jak pomyślę, że miał wtedy żonę, to też w pewien sposób zdradzona). Tyle że on mi niczego nie obiecywał, nie kłamał że jest wolny... więc to tez inaczej. No i ta druga strona medalu - tyle dostałam od niego wsparcia, tyle razy okazał mi pomoc, życzliwość itd., że naprawdę, choć może trudno to pojąć nie potrafię o nim myśleć kategorycznie źle. Nie oznacza to też że ślepo dążę do tego by z nim być, co sugerowała Ola, nie! Ja chcę po prostu szczerej rozmowy. By już więcej nie było domysłów, niedopowiedzeń itd. Tak jak pisałam wcześniej, naprawdę wystarczyłoby mi, gdyby powiedział WPROST, że od żony nie odejdzie. Nawet nie po to bym  przestała mieć nadzieje, ale przede wszystkim po to by on potem już nie miał powodu by ze mną flirtować. Chociaż, myślę, że po ostatniej rozmowie, jak mu nawrzucałam to już mu się odechce.. Niby ok, ale chciałabym/wolała z jego ust coś usłyszeć....

Xymena, my nie pracujemy razem. Zresztą, mało kto z pracy zna się prywatnie. Jak ktoś nosi obrączkę to wiadomo, że żonaty, ale raczej nie ma jakichś bardzo zażyłych przyjaźni. 
A jak się dowiedziałam o jego statusie? Od mojej koleżanki (powiedzmy przyjaciółki) sekretarki, która już nie wiem pod jakim pretekstem miała jego dane, czy do cv projektu czy do wizy.. ale miała.

A tak poważnie pytam bo jak widać chyba mam problem z komunikacją z nim na stopie prywatnej, choć ogólnie świetnie się dogadujemy.
Jeśli spotkam się z nim przed wyjazdem do Chin to w niedziele wieczorem albo w poniedziałek rano, a jak nie to pewnie dopiero za 3 tyg na delegacji. No i co wtedy?? Podpowiecie coś? Znając mają sytuację...Jak mam się zachować, czy poruszać tamte tematy?? PLISSS

Znam go na tyle, że teraz zacznie się pilnować i unikać sytuacji dwuznacznych. Więc jak mogę wyskoczyć z tym że chcę o innych kwestiach rozmawiać? Nawet kiedy indziej?  Naprawdę, jak go znam czy byśmy się spotkali w tą niedzielę, czy za 3 tyg i tak będzie tak samo miły kulturalny i zachowawczy. Ale zero tematów prywatnych.

Przecież masz pretekst. Powiedz, że chciałaś mu wyjaśnić dlaczego mu tak wygarnęłaś. Że może przesadziłaś, ale zawsze był dla ciebie ważny i jest ci przykro, że bawi się twoim kosztem. Zapytaj jak on to widzi, jak układa mu się z żoną i drąż temat dalej. Jedź na ten wyjazd i znajdź okazję, żeby pogadać.

Roxann nie czytałam całego wątku, ale może i lepiej, bo patrzę z boku bez wgłębiania się w szczegóły.
Po pierwsze jeśli z kimś flirtujemy to zazwyczaj chcemy wiedzieć czy ta osoba jest "dostępna". I jasne jest, że jeśli nie pytałaś to tego wiedzieć po prostu nie chciałaś. Łatwo jest przerzucić na niego odpowiedzialność. Myślę, że w jakiś sposób oszukujesz siebie.
Chciałabyś, żeby powiedział ci to czego chcesz od niego usłyszeć i będziesz próbowała do tego doprowadzić.
Teraz co myślę o nim. Podobasz mu się, miło mu się z tobą spędza czas. Coś do ciebie poczuł.
Każdego w pewnym momencie małżeństwo nudzi i trochę przytłacza.
Zakładam scenariusz typowy.
Roxann kombinujesz.
A jeszcze taka uwaga... żeby z kimś nie flirtować i nie być nie trzeba się na tej osobie zawieść, czy ją za coś nie lubić. Po prostu wystarczy trzymać się swoich zasad. Na przykład, że żonaci faceci dla mnie nie istnieją. To całkiem proste. Nawet jak się kogoś bardzo lubi i nas do tej osoby niezmiernie ciągnie.
Nie i już. A najlepiej żeby losu i siebie nie kusić to trzymać się od tej osoby z daleka.

Znasz to?

Skoro jestes na tyle glupia zeby nie pytac, ja nie jestem na tyle glupi zeby mowic.

Dlaczego nie chcialas pytac?
Mezczyzna jest dojrzaly wiec prawdopodobienstwo, ze jest badz byl zonaty/ w separacji/ w dluzszym zwiazku jest bardzo duze.
Myslalas ze jest kawalerem?

Dobrze ze sie odzywa

I tym wlasnie dobitnie udowodnił ze nie zalezy mu na tej "przyjazni" nawet w najmniejszym stopniu bo gdyby mu zalezalo to liczylby sie z Twoimi uczuciami, szanowalby je jak rowniez Twoje prawo do tego by uczciwie porozmawiac o calej tej sytuacji. On natomiast traktuje Cie jak smarkata..niczym ojciec ktory zbywa corke mowiac ze jeszcze nie pora by  rozmawiac na takie tematy bo jest za smarkata, za mloda i wogole to on jest zmeczony po robocie. Idz do swojego pokoju i sprzataj. (czytaj czekaj az kiedys laskawie mooze zechce poruszyc ten temat). Ale Ty przeciez wiesz ze nie poruszy bo o to mu chodzi ....o atmosfere niedopowiedzen dzieki ktorej podobnie jak przed laty nie bedziesz mogla wprost zarzucic mu klamstwa bo nic konkretnego nie padnie. A Ty bedziesz sobie dalej tak zyla gdybajac co on tak naprawde mysli czuje i planuje i na fali tych gdyban moze pare zmiekniesz i po przyjacielsku sie bzykniecie Nie czaruj Roksan ze nie wiesz ze o to wlasnie mu chodzi. A Twoja gadka ze musisz to uslyszec...nie wiem czy serio jestes na tyle naiwna by patrzec na slowa a nie widziec gestow czy tez bardzo Ci pasuje wlasnie taka sytuacja oczekiwania na jego "wypowiedz" dzieki ktorej bedziesz miala pretekst do bycia blisko niego przez nastepne lata bo wiesz doskonale ze predko sie na nia nie doczekasz.

feniks35, słowo w słowo to co chciałam napisać

Roxann, też o tym pisałam wcześniej - on Cię traktuje protekcjonalnie, jak "córkę", której się nie mówi wszystkiego, bo nie wszystko się dzieciom mówi przecież, a robi się swoje.

Mówisz, że teraz "Albo doprowadzisz do rozmowy, albo w ogóle nie będziecie rozmawiać". Tylko sęk w tym, że on bez rozmowy przeżyje i ma się całkiem dobrze, a Ty czekasz na 'rozmowę' w zasadzie już 4 lata i będziesz czekać kolejne. Bo to, że wcześniej nie powiedziałaś wprost, że rozmowy oczekujesz, nie oznacza, że on - dorosły facet- nie wie, że takie zawieszone relacje - ni to pies ni wydra, jakichś ustaleń czy rozmowy właśnie wymagają. On ma żonę, więc wie jak to się robi żeby z kochanki pójść krok dalej..

Ja wycofałam się ze swojej znajomości w momencie gdy facet po raz pierwszy (i ostatni) potraktował mnie protekcjonalnie i wyskoczył z tekstem, że to co mówię to nonsens i uciął temat. Jestem pewna, że gdybym to olała i spuściła uszy po sobie, moja historia miała by podobny finał jak Twoja (z tą różnicą, że on nie ma żony, ale też nie chce mieć, więc na jedno wychodzi ). Rozumiesz, co chcę powiedzieć?
Tutaj nie ma miejsca na 'rozmowy', bo oni tych rozmów nie chcą: ma być tak jak chcą i finito.

Roxan, gdyby mnie ktoś pisał takie sms-y (jak to tęskni itd.), zawracał mi głowę... a jednocześnie przy próbie konfrontacji rzucał tego typu teksty o "przyjaźni", to uznałabym, że próbuje ze mnie zrobić głąba... lub, co gorsza, za głąba mnie uważa....
Ten człowiek wie, co do niego czujesz, widzi Twoje zaangażowanie i Twoje emocje...
I wykorzystuje to... dla wzmocnienia swojego ego. Nie ma się zresztą czemu dziwić. Odwróć tą sytuację: to Ty masz męża, jesteście już "starym, dobrym małżeństwem, macie dzieci i całkiem dobrą rodzinę... tyle, że wkradła się już w Wasz związek lekka nuda i rutyna; tymczasem w Twojej pracy pojawia się zapatrzony w Ciebie, wzdychający i rzucający ukradkowe spojrzenia dzieciak... takie ciasteczko... któremu, w dodatku możesz pomóc w karierze, zaopiekować się nim. Nie skorzystałabyś z tej dodatkowej porcji adrenaliny i paliwa dla własnego ego?
Och, jak łatwo jest pierdzielić o przyjaźni...
przecież ja od Ciebie niczego nie chcę, niczego Ci nie obiecywałem... chcę się z Tobą tylko przyjaźnić... och, powiem więcej... tak straaaasznie mi na tej naszej pięknej przyjaźni zależy!
Jakie to proste, a jednocześnie płytkie i puste...
A Ty Roksan w to idziesz jak owca na rzeź...

O czym on ma z Tobą rozxmawiać na boga?? Co ma Ci powiedzieć? On nie ma Ci nic więcej do powiedzenia... i nie zrobi tego Roksan... choćbyś nie wiadomo ile na to czekała... choćbyś nie wiadomo roiła sobie w swojej głowie...
Choćby Xymena nie wiem jak zaklinała rzeczywistość, pisząc w kółko o jego "prawdziwej i szczerej miłości", od której zrealizowania oddziela go tylko poczucie odpowiedzialności w stosunku do niekochanej żony...

Roxan, wg mnie masz tylko dwa wyjścia, żeby się z tego wyleczyć.
Pierwsze - wejdź w to w całości, bez żadnych ograniczeń. Zwyczajnie: skorzystaj. Ale nie na takiej zasadzie jak do tej pory. Że swoje uczucia i emocje dusisz w sobie, a pan żonkiś jest zwolniony z odpowiedzialności za Ciebie, nie martwi się Twoimi odczuciami (wszak to "tylko" przyjaźń), a Ty sama się kontrolujesz i dbasz o to, by mu za dużo na głowę nie nawrzucać. Zrób wręcz przeciwnie: utnij z nim sobie kolejny romans, teraz już świadomie (że to tylko romans), ale "obdarz" go wszystkimi tego konsekwencjami: niech martwi się, że się zakochałaś i tak łatwo mieć już nie będzie... dzwoń do niego co godzinę i zawsze wtedy, gdy poczujesz taką potrzebę; wyznawaj mu swoją miłość i tęksnotę... itd itp.
To Cię za jakiś czas wyleczy. Bo po pierwsze, zaspokoisz własne potrzeby, a takie zaspokojone - jak wiadomo - po góra dwóch latach opadają.... a po drugie - pan żonkiś szybko pokaże Ci swoją prawdziwą twarz To Cię powinno szybko otrzeźwić.

Masz też drugie wyjście - zerwać z nim całkowicie kontakt. Ale to oznacza także zmianę pracy. I konsekwentną, systematyczną pracę nad sobą - czyli nad wywalaniem go z głowy. To też potrwa... ale za kilka-kilkanaście miesięcy powinno Ci się udać. Tylko potrzeba bezwzględnie spełnić ten jeden warunek - zero jakiegokolwiek kontaktu.

Powodzenia

Chyba już to przyjęła. Dlatego pisze, że czuje się oszukana (porównuje to nawet do zdradzonych żon...), wie, że on się nią zabawił.
Rozumiem tylko, że jest jej trudno wyzwolić się z tych uczuć i tęsknoty do pana żonkisia, który dodatkowo jest doskonałym manipulatorem, a sam Roksan jest niebywale podatna na jego zagrania... Musi się więc odkochać - a jak widać, i jak wiemy z własnych doświadczeń - to nie takie proste... dlatego szuka sposobów, by go np. sobie obrzydzić lub znienawidzić...

Mogą się pieprzyć, tyle, że pod warunkiem, że oboje się tak umówią. To tzw. przyjaźń z opcją "s"
Gorzej, że Roksan traktuje to poważnie. A jeszcze gorzej, że on o tym wie, ale skoro nie ponosi ŻADNYCH konsekwencji, bo Roksan wszystko wzięła na siebie (zachowuje się "odpowiednio", nie histeryzuje, nie narzuca się, jedyne co robi to maślane oczy i głębokie wzdychanie), to jemu to mega pasuje.

edit: i dodam jeszcze, że odradzałabym jakiegolkiek/czegokolwiek pisanie do tego pana. Bo on każdą wiadomość od Roksan potraktuje tak samo: jak próbę tupnięcia nóżką przez małą dziewczynkę (tak jak pisały dziewczyny wcześniej) - i dokładnie tak na to zareaguje - małą dziewczynkę trzeba doprowadzić do porządku... to nic trudnego... trzeba ją uspokoić kilkoma słodkimi słówkami, albo pogrozić jej paluszkiem, ale zaraz potem przytulić i dać buziaczka... i już mała, niegrzeczna dziewczynka działa bez zarzutu a sytuacja jest opanowana...

edit2: i pan dobrze też wie, że wcześniej czy póxniej mała dziewczynka skończy się dąsać i da się pogłaskać nie tylko po główce... ale też tu i tam... może nawet wtedy trzeba jej będzie dać klapsa, żeby więcej takie bzdury nie przychodziły jej do tej uroczej, małej główki...

Przyznam, że mi troszkę otworzyłyście oczy. Wydaje mi się jednak, że też sama „otworzyłam się” na Wasze argumenty, a to oznacza, że już powoli ta zasłona idealności pana „Żonkisia” ze mnie spada. Takim punktem przełomowym były chyba właśnie te jego smsy z majowki. O ile na tym pierwszym spotkaniu na kawie, te jego wyznania o niespełnionej miłości przyjęłam dość entuzjastycznie (tak wiem, to gupie), bo wtedy dla mnie wydawało się to ważne – że jednak nie byłam zabawką i w ogóle, że stać go było na takie wyznania. Tak, kiedy czytałam jego ostatnie smsy, to bynajmniej (już) nie czułam podekscytowania, tylko coraz większą wściekłość i pogardę. Dlatego też mu wtedy nawyrzucałam.
Pewnie pan żonkiś nudził się w wolne i postanowił uatrakcyjnić sobie czas pisząc mi wyznania, na które, w jego mniemaniu, czekałam dniami i nocami wypowiadając życzenia do spadającej gwiazdki, a tu… nie dość, że nie zareagowałam skacząc pod niebiosa, to nawet od razu nic nie odpisałam …a jak już odpisałam, to zamiast „też tęsknię Kotku”, usłyszał, jaki to jest żałosny.

I dalej zamierzam iść za ciosem i nie dam się już nabrać na jego miłe słówka czy minę zbitego psa, jaki on biedny, jakie to życie skomplikowane itepe.  Myślę, że nabrałam wystarczająco siły i odwagi, której mi dotąd brakowało.

Otóż to

Od jakiegoś czasu,  Roxann, sama sobie odpowiadasz na wcześniejsze własne wątpliwości i przypuszczenia. Dochodzi do głosu rozum chyba.
A praktyka czyni mistrza, jak powiadają.

Myślę, że wystarczy pomyśleć o własnej pozycji w tym "trójkącie".
Ale, już bez oglądania się na tamtą, pozostającą w strefie "tabu", bo to jasne, że ona musi być z tego wyłączona. Jego decyzją. Bez jej wiedzy przecież.
Jednym słowem, podobnie jak jego "towarzyszka życia", nie musisz o wszystkim wiedzieć.
Zagrożone (ze świadomością tego) poczucie własnej wartości winno być w tej sytuacji najlepszym doradcą, bez względu na kolejne fochy pana od Chin w trakcie i po spotkaniu.

Roxan prawdziwa jego natura wyjdzie gdy zona dowie się o romansie z toba....

Pisząc o trójkącie, miałem na myśli tę Waszą obecną,  dziwną sytuację wynikającą z nawrotu zainteresowania Twoją osobą że strony kochasia, biorąc jednocześnie pod uwagę Twoje przeświadczenie, że chcesz uwolnić się od jego wpływu na Twoje emocje związane z nim do tej pory.

Tym bardziej masz powód, by gość trzymał łapska z dala od Ciebie. Nieważne, czy chodzić będzie o ewentualne kontakty w formie oferowanej przez niego "przyjaźni", czy współpracy biznesowej.

Horses, może źle się wyraziłam z tym patrzeniem z góry, bo bynajmniej nie chodzi tu o żale czy pretensje, że teraz będę się na nim wyżywać itd., tylko o zwykłą uczciwość. 
Jak dziewczyny słusznie zauważyły, on dotąd traktował mnie troszkę jak „córkę”, to on rozdawał karty, to on o wszystkim decydował. Ja tego nie zauważałam, bo byłam wpatrzona w niego jak w obrazek, a do tego on idealnie potrafił mną manipulować. Nie miałam odwagi się mu postawić, powiedzieć coś wbrew jemu, obchodziłam się z nim jak z jajkiem. Zresztą, już nie pamiętam dokładnie kto, ale nawet tu na forum padło pytanie, czy ty się go boisz?? Wtedy coś mnie tknęło. Przecież moje potrzeby, zdanie jest równie ważne, jak i jego. Dlaczego mam nie reagować zgodnie z tym co myślę, czuję? Bo go urażę? A ta „niechęć”, która we mnie się pojawiła była wynikiem jego ostatnich smsów, które były jasnym potwierdzeniem domysłów, że jednak w dalszym ciągu liczy na romans, tym razem już na znanych zasadach, w końcu on doskonale wiedział, że wiem, że ma żonę… a mimo wszystko przekroczył granice przyjaźni, „czystych intencji”, o których od początku roku tak mnie zapewniał. A ja mu TYLKO w sposób ironiczny śmiałam przypomnieć, że ma małżonkę, zapytać czy ją uświadomił w swoich zamiarach czy może chowa się po kątach piszą c do mnie smsy itd. Więcej nie zamierzam się na nim wyżywać. Potrzebowałam jednak wyrzucić to z siebie i ulżyło mi… BARDZO Więc może nie tyle chodzi o patrzenie z góry, ale z pozycji równorzędnego „partnera”.

horses, ja nie mam do niego żalu o poprzedni romans, tak jak mówisz, sprawa zamknięta.
To co skłoniło mnie do odnowienia kontaktu, to to, że wciąż nie mogłam o nim zapomnieć, idealizowałam itd. Tak było w poprzednim związku, tak i zapewne byłoby w następnym. Zgadzam się z tym, że urwanie kontaktu jest najlepszym rozwiązaniem, ale, jak też potwierdzają różne wątki z forum, nie kiedy jest to jeszcze faza totalnego zauroczenia i nie wyjaśnionych sytuacji. Przecież jeszcze jakiś czas temu nie potrafiłam powiedzieć o nim żadnego złego słowa – taki ideał, któremu nikt nie dorówna. Wiem, że z boku to wzbudzało politowanie, ale… ja takiego go z tamtego czasu zapamiętałam. Wspomniałam o wątku Spensa czy Agi a nawet Piotra… dla mnie to analogiczne sytuacje. Wcale jednak nie uważam (jak niektórzy), że to były miłości ich życia, że nie kochali partnerów, tylko związali się z nimi z braku laku i ucieczki przed samotnością. Po prostu urwali kontakt w niewłaściwym momencie (totalnego zauroczenia). Jak wiemy ono mija, i wtedy by minęło, tylko że potem (jak pojawiają się gorsze chwile w związku) te wspomnienia wracają… w końcu z tamtą osobą nie kojarzy nam się rutyna, problemy, tylko niebywała fascynacja, niespełnienie… Ale tak jak u Spensa, jak i u innych, ta niespełniona miłość tylko na chwilę im „odbiła”, kiedy pojawiła się na horyzoncie… a konsekwencje… brak słów

Edit: ja wcale nie uważam, że nie kochałam poprzedniego faceta. I związałam się z nim by zapomnieć o żonkosiu, Nie! Byłam nim zafascynowana, angażowałam się, szanowałam. Jednak problemy które pojawiły się mnie przerosły, zaczęłam czuć coraz większe niespełnienie i frustracje.. I nie że się poddałam ot tak, walczyłam bo mi na nim zależało.. ale im dalej źle się działo tym wspomnienia o żonkasiu coraz bardziej wracały Nie zdradziłam go jednak, spotkałam się z tamtym dopiero po rozstaniu.
I co do rozstania… no właśnie ta podstawowa różnica, że nastąpiło ono kiedy oboje uznaliśmy, że to najlepsze wyjście, bo nie ma co dalej tego ciągnąć… bez żadnych pretensji, z szacunkiem itd. I wtedy nie ma co do tego wracać. Oboje podjęliśmy tę decyzję świadomie. I tak to powinno wygadać. A nie jakieś niedopowiedzenia, zawieszone sytuacje itd. Tak wiem łatwo mówić. Ale jak widać ja też się dopiero uczę życia, na własnych błędach

Roxy, a czego się spodziewałaś po tej rozmowie, ale tak serio?

Gość zachował się do bólu do przewidzenia.

Cb, oj zaraz "po co mu żona" ..
Nie wiesz po co?  Stabilizacja, wrażenie bycia "ogarniętym facetem" życiowo/prywatnie - to w pracy daje dodatkowe punkty zawsze. Poza tym uprane ma, obiad na stole pewnie, a nawet jak nie to chociaż regularne 'spuszczenie z krzyża' w razie W, jak już musi.

A Roxi miała być fajnym urozmaiceniem tej rutyny, dopóki się nie "wyłamała" mając jakieś wymagania od Pana. Miała się dostosować, nie marudzić, siedzieć cicho i rozkładać nogi w razie potrzeby..a ona co zrobiła?

nie wiem, status qwo tak zwany.. a zakłamanie które za tym idzie to inna kwestia

dzięki Elle, ogólnie to bym Cię z wielką przyjemnością zabrała na jakąś kolację itd ale wiem że tu są tylko wirtualne znajomości.. tak czy siak - bardzo Ci dziękuje

To już wszystko wiesz i dobrze,
a bet to doskonale podsumowała.