Żyjących w skrajnej biedzie przybywa nie ubywa

Wiem co czujesz.
Ile miał lat przyjaciel?

Współczuję Cyniczna Pies to wspaniały przyjaciel. To takie niesprawiedliwe, że i ludzie chorują na raka i cierpią jak moja mama, też zwierzęta, to straszne. Rób to co czujesz, bo to jest zupełnie zrozumiałe. Ja po uśpieniu psa byłam w kinie, niby na bajce o zwierzętach, więc mój facet dziwił się, że taka animacja mnie jeszcze bardziej nie dołuje, ale wbrew pozorom, to było mi wtedy potrzebne. To była animacja o zebrach i innych. Minęły już chyba 2 lata, oczywiście za nią też nadal tęsknię.

Najgorzej tak.
Moja kotka też zmarła nagle. Sterylizacja, wszystko ok, nagłe pogorszenie. Strasznie "jęczała", tak jak gołąb jakby Najbardziej pamiętam to że miałam wtedy niecałe 11 lat, poszłam się kąpać, wychodzę z wanny, okręcam się ręcznikiem i słyszę płacz mojej mamy.

Ale pamiętaj o tym o czym napisałam Ci w mailu - najważniejsze jest to, że był szczęśliwy. Kiedyś mi ktoś powiedział tę ważną rzecz.
Że nie jest ważne jak długo żyje, ważne że był szczęśliwy, podczas gdy na około tak dużo zwierzęcego nieszczęścia.

Truskaweczka-to już 2 lata? Pamiętam jak o tym pisałaś.
Psy maja  jedna duża wadę. Żyją na ogół 5 razy krócej od właściciela.

Dzięki za dobre słowo. 
Przynajmniej juz go nie boli.

Rossanka - ja na to patrzę trochę z innej strony.
Znaczy nie chcę zostać źle zrozumiana, ale to dobrze dla psa/kota, że umiera pierwszy....
Sama mam kota i nie chciałabym żeby mnie przeżył mimo że jest dla mnie ważniejszy niż ja sama. Nie chcę przeżywać jego odejścia, ale przecież gdybyśmy umierali szybciej, to one nie dałyby sobie rady...

Nie wiem. Ale chciałabym, żeby gdzieś szły, chociaż w przypadku ludzi uważam, że życie się kończy i koniec...
Ale chciałabym, żeby gdzieś szły. Ja mogę nie iść, ale one powinny mieć dobrze po śmierci. Zwłaszcza te, którym nie było dobrze za życia.

Truskaweczka - mi też nie dali się z kotką pożegnać. Znaczy ona już nie żyła, ale tak myślę, po latach, że chciałam się z nią pożegnać, mimo że jej niż nie było, zaraz po śmierci. I sama pochować. No ale czasu nie cofnę... poryczałam się

Sąsiedzi rodziców mają tak samo. Mieli takiego Edka, staruszka. I on zawsze spał z nimi w łóżku. I pewnego wieczoru szedł na górę, poślizgnął się, spadł ze schodów. Pani Edka bardzo płakała, potem jak o tym mówiła też płakała. Nie chcą już innego psa. Swoją drogą pamiętam Edka, fajny był. Miejmy nadzieję że gdzieś tam jest mu dobrze.
A ja mam tak, od dziecka, że w pierwszej chwili nie potrafię płakać. Dopiero po godzinie, dwóch, czasem więcej. Nie wiem czemu. Siedzę, patrzę się w ścianę i nic. Nawet nie myślę wtedy chyba. Jak moja kotka umarła to nie potrafiłam płakać od razu. Mam płakała od razu, ja nie wiedziałam co się dzieje.
Tak samo jak mój kot obecny miał podejrzenie guza w okolicach wątroby (na szczęście to było tylko zwłóknienie, które się samoistnie jakoś zmniejszyło na lekach i karmie weterynaryjnej), to na początku, jak widziałam to usg, to nic, stałam, patrzyłam. Dopiero jak miałam już kupować karmę, płacić, wychodzić, to stanęłam w takim kąciku jak wszyscy wyszli tylko został mój facet który trzymał kota i rozryczałam się. No ale jest wszystko dobrze, całe szczęście. Ale boję się, bo wiem, że moja podświadomość nie rozumie i nie przyjmuje do wiadomości śmiertelności mojego kota. Po prostu nie. Nie czuję tego, że to już staruszek. A najbardziej boję się, że nie będę potrafiła podjąć odpowiedniej decyzji - czy ratować, czy eutanazja. Tak samo jak wtedy było podejrzenie guza, a guzy wątroby są z reguły nieoperacyjne i nie chcą się tego podejmować, to obdzwoniłam wszystkie lecznice, byłam nawet gotowa iść do onkologa, ale na szczęście jest dobrze. Co najlepsze kot sie CAŁY CZAS dobrze czuł, a to wyszło przez przypadek - gorsze wyniki badań krwi, enzymy wątrobowe mu podskoczyły do góry.

Moim zdaniem ważne jest też podejście lekarza. Tam gdzie ja chodzę jest ojciec, syn i synowa. I o ile młodzi są ok, podtrzymywali mnie na duchu, to stary (chociaż bardzo dobry specjalista) walnął mi tekstem: "no ja swojego kota chorego właśnie na wątrobę pożegnałem w wieku 7 lat"... i wyszedł. A mi gały aż wyszły ze strachu. No ale facet ma lata praktyki, specjalizację z chirurgii, więc nie wiem...

Moi teściowi mieli psa. Borysa. To był dog de Bordeaux. Bardzo go kochali. No i zdechł po 9 latach na raka żołądka.
I od tamtej pory nie chcą żadnego innego psa.

Ej, ale coś musi być nie tak, skoro tak często są nowotwory właśnie układu pokarmowego.
Coś w karmach?
Rozmawiałam ostatnio z jedną wet, wychodzi na to, że teraz to już nic nie wiesz - niby najlepsze najdroższe karmy, a tak naprawdę ładują tam syf.

No właśnie te "najlepsze karmy"....
Pies mojej mamy był kundelkiem, małym, wielkości spaniela, a też zmarł na raka wątroby....
To było dawno, ja go nie znałam, karmę ściągali z Niemiec, bo u nas nie było jeszcze, a mieszkali na zachodzie PL więc blisko.
I właśnie może te "najlepsze" karmy... Oczywiście nie mówię, żeby żywić tymi marketówkami 10 zł 10 kg, bo to jeszcze gorzej.
Ale zobacz - idziesz do weta, poleca Ci Royala. A tak naprawdę to zbożówka.... Z drugiej strony MUSISZ nim karmić zwierzaka, bo tylko oni mają na tyle rozwiniętą linię karm weterynaryjnych, że jest np. karma lecznicza na wątrobę.
No ja już nie wiem, a tematem się interesowałam ostatnio bo chciałam wiedzieć jaka była przyczyna tych złych enzymów u mojego gnoma (mówię tak na kota ) ale zgłupiałam jeszcze bardziej....