Żyjących w skrajnej biedzie przybywa nie ubywa

Ale ja nie jestem nieszczęśliwa, zwłaszcza ostatnio jest u mnie fajnie i naprawdę wychodzę na prostą dziś miałam bardzo dobry dzień - zaraz stąd zmykam relaksować się wieczorem
Nie mam właściwie żadnych problemów, w sumie nikt kto na mnie patrzy nie uznałby, że mam problemy Mam się ostatnio idealnie, zażegnałam depresję całkowicie
A że trochę celowo chcę zbulwersować tutaj niektóre panie (co się udaje), to jest zabawne

Tak serio - nie uważam, że to nie jest tragedia. Ale z drugiej strony uważam, że gdyby zamordowana została urzędniczka Urzędu Pracy czy inna dorosła osoba to byłaby to TAKA SAMA TRAGEDIA.
Po prostu nie stawiam dzieci i ich potrzeb na piedestale.
I jako że sama mam MATKĘ I OJCA to bardziej współczuję tym, którzy stracili matkę czy ojca, bo wiem, jak to jest ich mieć i co sama mogłabym czuć.
Pewnie zaraz posypie się hejt, że dziecko ważniejsze niż dorosły i że dziecka MUSI być bardziej szkoda, no ale cóż... każdy ma prawo do swojej opinii. Dla mnie życie i starca, i dziecka jest tyle samo warte. Życie to życie i nie widzę potrzeby, żeby właśnie dzieci stawiać na piedestale. A że sama dziećmi się w ogóle nie interesuję, to pomagam innym istotom, i to źle? Jakby każdy pomagał tylko jednym, to inni byliby pokrzywdzeni. A dam też sobie rękę uciąć, że bardzo dużo tych co krzyczą najgłośniej i rozpaczają nie pomaga regularnie nikomu.

Józefina, wiesz dlaczego ciągnę temat? TYLKO dlatego że niektóre tutaj właśnie tak bardzo się wkurzają. Jakby się tak nie bulwersowały, to dawno bym skończyła a niektóre rzeczy do głowy by mi nie przyszły   Po prostu zawsze zabawne było dla mnie, jak ludzie denerwowali się kiedy uważali coś za jedyną słuszną opcję, a ktoś jednak mówił co innego Od dziecka lubiłam czasem robić na przekór Po prostu jeżeli ktoś chce mi wcisnąć, że MAM tak myśleć, bo jak nie to jestem taka, siaka, owaka, to warto mu coś powiedzieć A że niektóre panie lubią się bulwersować również w innych wątkach, to bawią mnie tym bardziej

Józefino -  a tak serio, uważam że to jest tragedia, że jest to wstrząsające nawet z punktu widzenia przyszłego prawnika, bo sprawca nie miał jakiegokolwiek motywu (dodam, że seryjni zwykle nie wybierają zupełnie przypadkowych ofiar, zanim ktoś zaprotestuje - niech poczyta wypowiedzi kryminologów i biegłych psychiatrów). Szkoda, owszem. Ale ja mam tak, że żeby darzyć kogoś emocjami i coś naprawdę odczuwać, to muszę go naprawdę dobrze poznać. Tak samo jak nie darzę emocjami - dla przykładu - większości swojej grupy na studiach. Nie że ich nie lubię. Ja ich ani lubię ani nie lubię. Naprawdę lubię z tego grona 3 osoby, które są mi bliższe (generalnie u mnie w grupie są małe grupki i nie jesteśmy nijak zintegrowani). Po prostu nie potrafię emocjonować się obcymi ludźmi, niezależnie od tego, czy to jest dziecko, czy pani z urzędu, czy poseł na Sejm RP, czy ktokolwiek inny, kogo nie znam. Nie wiem, co w tym szokującego albo niewłaściwego.

Truskaweczko - współczuję. Nie obwiniaj się, to nie ma sensu... Dbaj o siebie i staraj się nie cierpieć - tego na pewno chciałaby Twoja mama.

Snake, ależ oczywiście! Moim marzeniem jest też konfiskowanie słoików z przetworami, żeby całe rodziny nie miały co jeść całą zimę i odłączanie im prądu i gazu, żeby zamarzli. To najlepsza opcja na eliminację niektórych z tego świata, a wszystko zgodnie z prawem. Moje ulubione powiedzenie: dura lex, sed lex. Szkoda tylko, że jak już zamarzną, to tych długów nie zapłacą.
Czekam na hejty

W życiu realnym uchodzę za nader poważną I generalnie mówię to, co ludzie chcą usłyszeć, zresztą to banalnie proste. Szczera jestem tylko z niektórymi.
Oczywiście, że w życiu realnym nie wkurzam ludzi celowo. Po pierwsze - to są dla mnie realni ludzie. Oni mnie znają, ja ich. Zupełnie inna sytuacja.
Po drugie - ludzie "w realu" zwykle są dla mnie mili, milsi niż tutaj, więc ja dla nich również Chociaż niektóre osoby tak wirtualnie polubiłam i ich wkurzać nie zamierzam
Po prostu to jest śmieszne, że ludzie wkurzają się czytając internetowe wypowiedzi. Nie wiedzą, kto siedzi po drugiej stronie i po co to pisze.
Więc po co się bulwersować?

To nie jest hobby. To taki przerywnik, bo kończę artykuł o uboju rytualnym, a jako że jestem wrażliwa na zwierzaki, to potrzebuję totalnej odskoczni i odmóżdżenia się, bo owszem - temat "ryje" mi psychikę i to nieźle, a przebrnęłam czytanie o tym ze 300 stron, sama napisałam 30 i na szczęście koniec. Mimo że artykuł dotyczy prawa i odnosiłam się głównie do konstytucji, ustawy o gwarancjach wolności sumienia i wyznania, EKPCZ i Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich (+ oczywiście stanowisko TK, stanowisko Łętowskiej, Elżanowskiego itd.), to musiałam napisać również o tym jak to wygląda ze strony biologiczno-fizjologicznej i chodzę lekko struta, a taka "zabawa" paradoksalnie dobrze robi, bo całkowicie odrywasz myśli, wdając się w sztucznie stworzony "spór".
To się tyczy tego tematu. W innych tematach (np. w tym "czy żyjesz byle jak?") bardzo mnie bawi nadinterpretacja co niektórych - tam akurat pisałam, co myślę.

Ale nie powiesz mi, że nie jest dobrze czasem sprowokować ludzi, żeby zobaczyli że nie każdy musi myśleć akurat to, co oni.
Dzieci nie lubię. Mam o nich mniej więcej takie zdanie jak Eileen i Iceni. Ale nie, nie życzę im źle. Niech sobie będą, nie będą, nie zamierzam im ani szkodzić, ani wchodzić z nimi w interakcję - i to KONIEC całej prawdy na temat mojego stosunku do dzieci, a każdy niech sobie na ten temat dopowiada, co chce. Oczywiście jak mi coś dziecko zniszczy - raz była taka sytuacja - to wymagam zwrotu pieniędzy albo przywrócenia rzeczy do stanu sprzed wyrządzenia szkody - to też była prawda. Jak się drze - wychodzę. Jak rusza mi telefon (autentyczna sytuacja) - proszę matkę, żeby pilnowała dziecka. Jak włazi mi do przebieralni - ochrzaniam matkę z góry na dół, przecież nie będę debatować z 3latkiem. I naprawdę KONIEC. Jak ktoś się doszukuje drugiego dna, jego sprawa

Ludzie też nie czują, że ironizuję. Tak jak z tymi słoikami i byciem komornikiem, podczas gdy oczywiste jest że od kilku lat zmierzam do zostania radcą prawnym i komornikiem nigdy nie będę. Ale zabawne jest to, jak ludzie się rzucają, jak ktoś powie "marzę żeby zostać komornikiem", mimo że wcale tak nie myśli
Prawda jest natomiast taka, że najbardziej wymarzony dla mnie z zawodów prawniczych to notariusz, ale niestety w biznesie nie po drodze, więc trzeba z tego zrezygnować. Ale niech się niektórzy powpieniają, enjoy Zaraz napiszę, że trzeba każdą taksę notarialną podnieść dziesięciokrotnie

Józefina - jedyny dział tego forum, podczas czytania którego wyzwalają się we mnie jakieś emocje to dział prawny. Ową emocją jest niedowierzanie, że niektórzy mogą być aż tak... nie będę kończyć, bo się zaraz hejt posypie albo dostanę bana
No ale jak ktoś mi mówi, że umowa ustna nie jest umową, BO TAK, albo pisze że umowa na zastępstwo to "kombinowanie byłych milicjantów" to, no....
Jedyne co mnie razi na tym forum to taka hipokryzja. W jednym dziale Cię niemalże zlinczują, bo uznają, że nie masz racji i co Ty możesz wiedzieć na dany temat, a tam lecą takie teksty, które człowieka po prostu rozwalają i jeszcze uparcie powtarzane są jak mantra słowa "mam rację", jak ktoś mówi, że nie. No, ale w naszym kraju "każdy" zna się na prawie i polityce, ale jeśli chodzi o dzieci, to trzeba słuchać prawd jaśnie oświeconych

Dzięki Kammiś, staram się, ale musi chyba minąć jeszcze trochę czasu, niedługo minie miesiąc, to krótko i ciężko normalnie funkcjonować, no ale trzeba czasu.

Nie no, tak każdy ma inaczej, tutaj ja w sumie nie uważam tego za nic złego, bo ludzi wzruszają różne rzeczy, no grunt, że nie są potworami i nie piszą, że dobrze im tak, bo wtedy tak, to jest złe. A jak uważają, że to złe, ale po prostu nie wzruszają się to nic złego. Każdy z nas ma inną wrażliwość, jednego też właśnie może bardziej wzruszać tragedia starszych ludzi, inną osobę dzieci itd. Mnie wszystko wzrusza jak chodzi o te sprawy, no ale u mnie to nic dziwnego, po prostu mam dużo empatii (co nie znaczy, że to źle jak ma się jej mniej, bo to też nic złego) i jestem wrażliwa. Z jednej strony to dobrze, a z drugiej to wiadomo czasem muszę sama się stopować, by za bardzo się czymś nie przejmować. Czasem polecą mi łzy nad tragedią dziecka, teraz nie, ale emocje też były u mnie ogromne. Jak usłyszałam o tej dziewczynce to poczułam taką wewnętrzną złość na taką niesprawiedliwość. Los starszych ludzi też mnie wzrusza, innych ludzi też. Po prostu u mnie wtedy są spore emocje. Wiadomo, jeszcze większe emocje są u mnie jak dotyka mi to bliską osobę i nie jest mi tak łatwo się pozbierać, ale tutaj emocje u mnie też są. No, ale każdy jest inny, inaczej to odbiera.

No tak, świeże, ech. No tak, pod tym kątem ciężej się żyje. No jak 71 to od daty urodzenia i 6 lat temu straciłaś mamę, to jak obliczyłam w wieku 38 lat. No ja wcześnie jak widzisz, 24 lata będę miała we wrześniu. No, ale fakt, strata mamy zawsze będzie boleć niezależnie od wieku, ale teraz jeszcze bardziej, gdy wiem, że nie zobaczy tylu ważnych chwil w moim życiu, mama jeszcze nie była na ślubie ani moim ani siostry, ani ja ani siostra nie mamy jeszcze dzieci, więc przykre, że tego nie zobaczy. Bardzo ciężko jest. Na razie nic mi się nie chce, ale to normalne. Staram się rozmawiać z bliskimi, ale wiadomo czasem się nie chce, wtedy jestem sama, to już zależy od chwili. Tęsknota jest bardzo silna i za bliską osobą będzie zawsze się tęsknić, tylko potem najwyżej człowiek się chyba bardziej przyzwyczaja, ale to tylko tyle, ból się mniej czuje pewnie, ale jest... A jak widziałam cierpienie mojej mamy to jest duży ból, ale ja wręcz udawałam sama przed sobą, że to nic takiego, że to chwilowy ból, a że rak owszem zaawansowany, ale że wyleczymy go. Wyleczymy w sensie no wiesz, że po prostu wszyscy będziemy się starać, pytać o leczenie i uda się. U nas w każdy z rodziny nawet jak stan był gorszy miał dużo nadziei i tak. Tak ją kochamy, że no zawsze była wsparciem, ciepło od niej biło. A strata mamy jedna z najgorszych, bo drugiej mamy nie będzie, nikt nie kocha tak bezgranicznie jak mama. Resztę Ci prześlę na maila, skoro przeżyłaś to samo.

Edit: A nie, nie masz tu maila. No, ale ok, nie szkodzi, to co najważniejsze, co chciałam się wygadać, napisałam.

No widzisz. No na pewno tęsknisz, ale jeszcze bardziej tęsknisz za osobą wspaniała, która była dla Ciebie zawsze wsparciem, z którą mieszkałaś, bo jeszcze mieszkam z tatą, a więc z mamą te prawie 24 lata byłam. No i miałam też swoje życie oczywiście, ale po prostu miałam świetną mamę, dlatego tęsknota jest bardzo duża tym bardziej. Zawsze będzie brakować rady, wsparcia od niej, słów jak jadę gdzieś i tego, że zawsze się martwiła. To jest tylko u mamy, nie do podrobienia. Dlatego tym bardziej to jest takie niesprawiedliwe i tak współczujemy zawsze komuś bólu, bo taki ból jest okropny i nigdy tak naprawdę już nie jest dobrze, raczej zawsze jest ten brak i smutek. A moja mama bardzo chciała żyć, miała wiele chemii, radioterapii też. No na początku też operacja. Organizm długo silny. Do odejścia bliskiej osoby nie przygotujemy się, niezależnie czy to nagła śmierć czy rak. Niemniej przy raku to jest jeszcze gorsze, bo jest cierpienie, że bliska osoba cierpiała

Wspaniale by było, gdyby np mama mojej mamy była taka jak ona, podobny charakter. No, ale one akurat zupełnie inne i akurat mama mojej mamy oczywiście też bardzo cierpi, ale no nie jest tak ciepłą osobą jak mama. Nie umiemy się za dobrze dogadać. Za to z mamą taty tak, chociaż to też nie to samo co mama, z mamą rozumiałam się po prostu najlepiej. Czasem chwilami o tym nie myślę, a czasem nadchodzi fala bólu i płaczę albo po prostu jestem jak w amoku. A dotarło do mnie, że mamy nie ma dopiero po pogrzebie. Trzeba czasu na to wszystko, a i tak będzie ból, inny, może w mniejszym natężeniu, ale będzie, bo to boleć nie przestaje całkowicie. Oczywiście to, że potem już nie cierpi to też myślałam, ale wiadomo ból i tak jest, a minęło jeszcze mało czasu.

Przeżyłaś dokładnie to samo co ja 16 lat temu.
Moja mama odeszła z powodu raka w wieku 41 lat,ja miałam wtedy 18 a siostra 12 lat.
Masz rację że do odejścia bliskiej osoby się nie przygotujemy,niezależnie od rodzaju śmierci zawsze to będzie szok.
Pamiętam moją babcię kiedy mama zmarła,pamiętam jak przeżywała że jej dziecko umarło,że to ona powinna leżeć w grobie a nie córka.
Dla rodzica śmierć dziecka będzie zawsze tragedią,niezależnie od jego wieku.

Mnie rusza śmierć dzieci i młodych ludzi,jakoś słysząc o takiej nie moge przez jakiś czas dojść do siebie.

Dziękuję Cyniczna :*

Rozumiem. Teraz masz więcej lat Cayenne, jak pamiętam chyba z Twojego profilu, a i tak Tobie współczuję. Strata jest bardzo bolesna, a jeszcze młodsza byłaś, nastolatka. No i też okropny rak. No dokładnie, to jest i tak szok, nawet po chorobie, bo tak bardzo kochamy, że wierzymy w wyleczenie, potem jak się nie da, to wiadomo, że nie robi się nic na siłę, ale uśmierza się ból. No chociaż tutaj moja mama większość czasu już spała, gdy umierała, tak czasem też umiera się na raka, ale i tak choroba przynosiła jej wcześniej cierpienie, bo objawy są bolesne. No i widzisz leżącą na łóżku słabą, chorą i to jest bardzo trudne. Ta bezsilność wtedy bardzo boli. No to prawda, tak jak mama jest tyko jedna, tak dziecko też pod tym kątem, że tak, mamy już nie będzie się miało, ale dziecko nawet jak będzie się miało jeszcze, to i tak nic nie zmieni faktu, że strata tamtego dziecka będzie bardzo bolała, bo dla rodzica każde jego dziecko na pewno jest wyjątkowe.

No tak, to jest straszne, zwłaszcza jak potem np pewnie człowiek ma dzieci, a słyszy o takich tragediach i tak obawia się też o bezpieczeństwo swojego dziecka. No bo tak statystycznie więcej ludzi jest normalnych niż psycholi, którzy będą atakować z siekierą, ale rodzic się martwi, strach jest. Czasem może mieć wrażenie, że świat jest coraz mniej bezpiecznym miejscem. Współczuje, bo same pewnie przychodzą do głowy straszne myśli, co by było, gdyby jego dziecku jak ma to się przytrafiło. Także czuje ten ból prawie z Tobą, prawie, bo wiadomo, że nie tak samo, ale w pewnej części tak, bo samo myślenie o tym na pewno jest trudne, ale takie myśli mogą wtedy nachodzić.

Aha rozumiem Niki71. To dobrze, że syn miał z babcią dobre relacje. Na pewno było mu ciężko u niej w szpitalu, no ale wiadomo, że jak chciał zobaczyć się, to normalna sprawa. Ja wcześniej nie przeżyłam takich wielkich strat, bo najbliższa jest mi właśnie ta naprawdę najbliższa rodzina. No, ale los nie jest sprawiedliwy, więc właśnie warto mieć taką pokorę, a nie np "Mnie to nie dotyczy", bo niestety różnie bywa.

Nie kłam. Gdybyś się nie przejęła opinią Niki, to byś ją najzwyczajniej zignorowała.

I znowu tysiące linijek niepotrzebnego tekstu.
A wystarczyło napisać ''no ok, przejęłam się''.

Cała reszta zbędna jest. Szczególnie te opisy, jak to Cię ludzie lubią i szanują.

Ok, niech Wam bedzie.
Podswiadomie marze o 15 dzieciach, tak naprawde nienawidze kotow, dorabialam jako rzeznik, placze po kazdym komentarzu tutaj bo tak mocno dotykaja mnie one ze nie moge po nocach spac, skonczylam jakas badziewna zawodowke i w zyciu nie bylam na zadnej uczelni, pracuje jako sprzataczka codziennie w ciezkiej harowce po 15 godzin, a po przyjsciu do domu tylko stoje przy garach, od 30 lat nie mialam ksiazki w rekach, nigdy nie napisalam nic swojego, juz ledwo chodze po tej ciezkiej fizycznej pracy przez cale zycie, mam meza ktory codziennie haruje kopiac rowy i musze codziennie przygotowywac mu obiadek i piwo bo mis jest zmeczony bo jak nie to mi strzeli w pysk, moim najwiekszym marzeniem jest wyjazd na jeden dzien na łąke w Pcimiu Dolnym i nowa pralka, bo od 20 lat piore recznie bo mnie nie stac, moje zycie jest zalosne (nawiazuje tez do innego watku w ktorym jedna osobka probowala mi wpierac ze pewnie jestem kims zupelnie innym).
Kłamałam!
Mieliscie racje!
Au revoir!

PS polecam wrocic do tematu, bo widze ze bardzo lubicie zajmowac sie moja osoba

Snake - abstrahujac od rodzicow, ale powiedz mi ze WIEKSZOSC nauczycieli nie faworyzuje zdolnych uczniow. Nie powiesz. Faworyzuje, tak bylo 50 lat temu jak do szkoly chodzili moi rodzice, tak jest do dzis, jak chodza dzieci znajomych. I na pewno masz swiadomosc ze tak jest. Zanim powiesz ze nie kazdy - przeczytaj, ze napisalam WIEKSZOSC. nie kazdy, owszem, wiekszosc tak.

Sama Wam to poradzilam

Upośledzonym zapewne.

Zależy co rozumiesz przez faworyzowanie. Jasne, że byłem faworyzowany jeśli można tak nazwać to, że jakiś nauczyciel mniej mnie odpytywał niż innych, bo wiedział, że i tak umiem. Jesli uznasz, że to faworyzowanie, to tak byłem. Za to doskonale pamiętam jak kiedyś jeden z nauczycieli, którego (stosując twoją terminologię) byłem pupilkiem wziął mnie do odpowiedzi, a ja nie umiałem Nie wiem czy teraz wciąż jest taki system sprawdzania wiedzy ale wtedy były klasówki czy sprawdziany pisemne, no i na początku lekcji nauczyciel 2-3 osoby przepytywał ustnie np. z materiału, z ostatniego miesiąca. To był właśnie taki ustny sprawdzian, a ja nie umiałem. Coś tam oczywiście się wybroniłem i powinienem wyjść z jakąś oceną dostateczną ale dostałem koncertową lufę za karę. Natomiast żaden nauczyciel nie stosował taryfy ulgowej ze swojego przedmiotu tylko z tego powodu, że z pięciu innych byłem najlepszy. Mój brat był wyczynowym sportowcem, zajmowało mu to masę czasu, reprezentował nie tylko szkołę ale miasto i region i nie miał z tego powodu żadnej taryfy ulgowej. Musiał umieć tak samo jak inni, a czasem wręcz nawet więcej. To była ta pobłażliwość dla zdolnego ucznia.

Nie, nie to rozumiem przez faworyzowanie. Oceniana byłam normalnie, wymagali ode mnie dużo, ale też poświęcali mi więcej czasu. Śmieszne to było, że pani z angielskiego pracowała ze mną bo chodziłam na konkursy wojewódzkie a na resztę klasy miała przez miesiąc totalnie wyrąbane
Wymagali ode mnie więcej niż od innych, a jako że sprostałam wymaganiom (nie zdarzało mi się takie nieprzygotowanie to mnie uwielbiali )
Ale przymykali oko na moje zachowanie. Włosy farbuję od 2 gimnazjum, malowałam się od 1 gimnazjum. NIKT nigdy nie zwrócił mi uwagi, nauczycielka mówiła że maluję się delikatnie, mimo że niektóre malowały się delikatnie a i tak się ich czepiały Wtedy był boom na noszenie mundurków - ja jedna nie nosiłam i nie miałam z tego powodu ŻADNYCH konsekwencji. W gimnazjum na lekcjach polskiego mogłam zrobić dosłownie wszystko bo kobieta była we mnie zakochana Nie przeszkadzało jej nawet to że z koleżanką napisałyśmy o niej personalnie jakiś głupi wierszyk który znalazła - u mnie zrzuciła to na głupi pomysł, a jej dowalała regularnie
Powiedziałam kiedyś w podstawówce do jednej niezbyt kumatej dziewczyny (w 5 klasie NIE UMIAŁA CZYTAĆ) "Ty jesteś dziwka" (tak, dawała się obmacywać chłopakom z gimnazjum, pochodziła z patologicznej rodziny, wyrosła na puszczalską, więc nie było to twierdzenie z powietrza). Ona się poszła poskarżyć. A ja do nauczycielki "ale proszę pani, ja powiedziałam że ona jest dziwna...". Myślisz że komu uwierzyła nauczycielka? Dziewczynie która była zagrożona z każdego przedmiotu,   składała sylaby i przeczytanie 1 strony było dla niej mordęgą nie do przeskoczenia, która zadawała się z największymi chuliganami z gimnazjum, popalała papierosy i była niewychowana, czy swojej pupilce?
Tak oto byłam faworyzowana - w ten sposób, że wszystko uchodziło mi na sucho.

Dokładnie, osoby z gorszymi ocenami były ścigane za takie "przewinienia".
A w domu jak w domu, nauczyłam się mieć niewyparzoną gębę Na moich rodzicach nie robiło wrażenia to że już jako 10-latka mówiłam ostro o innych ludziach (nauczyli mnie tylko żeby nie mowić tego przy tych ludziach bezpośrednio) - w domu mogłam mówić że ktoś jest debilem, idiotą, kretynem, że jest głupi itd. Na nikim wrażenia nie robiło.

Snake, ale czy to zawsze będzie dobre?

Pamiętam, że moja mama mówiła, że miała jakiś "zatarg" z wychowawczynią dlatego, że nosiła plakietkę z napisem "nienawidzę szkoły" po niemiecku. Czy to powód, żeby robić szum? Zwłaszcza, że moja mama nie była taka jak ja na przykład, zawsze była wzorowa z zachowania, grzeczna, no taki ideał. Tylko plakietkę założyła.

Ja bym chyba nie chciała zakazywać swojego zdania, nawet jeśli będzie nieprzychylne. I nie mówię tutaj o sobie, bo jestem na tyle dorosła, że nikt mi niczego nie zabroni. Ale ogólnie - nie chciałabym zabraniać swojemu dziecku wyrażania opinii o nauczycielu, bo ono faktycznie może mieć rację. Pamiętam sytuację ze swojego WF-u. Dialog mojej koleżanki z nauczycielką:

- Dobrze, to teraz 16 basenów kraulem.
- Ale ja nie umiem pływać...
- No to płyń 8.

Serio, gdyby mama stwierdziła, że nie mam racji, wyrażając swoją opinię na temat tępoty nauczycielki, to chyba bym w nią zwątpiła. A to w dodatku była koleżanka mamy. Mama powiedziała tylko, że ją lubi, ale... No i generalnie przyznała mi rację. Zawsze będę przeciwna uznawaniu czyjejś nieomylności wyłącznie ze względu na stanowisko czy coś tam. Uczeń też może zauważyć, że nauczyciel zachowuje się idiotycznie.

Hm... ja chyba wiem, o co Ci chodzi, ale... nie do końca się z tym zgadzam. Tzn. tak, uwielbiam osoby, które wyrażą swoje negatywne zdanie o innych, nie obrażając ich wprost (podobno Kochanowski umiał "pocisnąć" komuś tak, że wszyscy się śmiali, a delikwent nie wiedział, o co chodzi ), ale nie przesadzałabym w tym aż tak bardzo. Bo jasne, że nie powiem np. nauczycielce czy jakiejś dalszej znajomej wprost, że jest głupia, ale mamie mogę - bo to taka sama informacja, jakbym powiedziała, że jest inteligentna. Znaczy, ten sam eee... rodzaj informacji?

Myślałam, że to do mnie, dopóki nie przeczytałam o dziwce.

Tak czy inaczej, ja w liceum miałam mundurki i to nie był dla mnie problem - poszłam do LO z mundurkami, mój wybór, więc noszę. Ale w gimnazjum ubiór/makijaż nie były w żaden sposób no... określone prawnie. Może, jeśli nauczyciel wytłumaczyłby to jakoś sensownie, to bym się dostosowała. Ale jeśli wychodził od tego, że umalowana dziewczyna skupia się na makijażu, a nie na nauce, to raczej nie wezmę tego do siebie. I nie chodzi o zarozumialstwo czy coś, ale kurde, jeśli byłam 13-latką i ktoś mi mówił, że jak się umaluję, to się będę gorzej uczyć, to dla mnei było to po prostu idiotyczne. Niech się skupi na tych niepomalowanych, co zdają ledwo (albo i nie zdają) z klasy do klasy, a odczepi ode mnie, skoro wygrywam konkurs za konkursem. Albo niech znajdzie lepsze argumenty mówiące o tragediach płynących z makijażu. ^^

Wybacz Kammis ale masz o sobie kosmiczne mniemanie, ze jaka to ty fantastyczna jestes i jak kazdy cie uwielbia ale jestes niewychowana i bezczelna, nie masz szacunku do innych, watpie by ktokolwiek uwielbial niewychowanych wpatrzonych w siebie bostw, jak mozesz tak traktowac ludzi? Wybacz ale na tym twoim krystalicznym obliczu jest pelno rys i to konkretnych. Wiem ze masz to w nosie co ktos o tobie sadzi ale miloby bylo gdybys choc troche wziela te slowa do siebie. Nie bylas pepkiem swiata, nie jestes i nie bedziesz i pamietaj ze to jak ty traktujesz innych tak inni tez beda ciebie traktować

Truskaweczko - ale to co jej powiedziałam to była forma obrony. Ona nie była grzecznym, prześladowanym dzieckiem tylko największą chuliganicą w całej klasie. Powiedziałam jej to, dopiero jak ona czepiała się mnie przez długi czas. Sama w ogóle się nie odzywałam pierwsza.

Nie uważam siebie za bóstwo, bo jak każda baba mam kompleksy różnorakie. Śmiem twierdzić, że jestem wymagająca wobec siebie i surowa dla samej siebie - kto mnie zna, ten wie. Przykład - ze wszystkiego siebie rozliczam ostro. I mam wypunktowane rzeczy które powinnam w sobie poprawić. Są dziesiątki osób które uważam za lepsze od siebie.
Zaczynam być taka jak tutaj TYLKO wtedy, kiedy ktoś usiłuje mi wmówić, jaka być powinnam albo mnie pouczać jak niektóre z dziewczyn, bo powiedziałam coś tam. Wtedy robię się hiper wredna i hiper zarozumiała. Jedyna sytuacja.
Dlatego nigdy nie byłabym taka np. dla Truskaweczki, Eileen i wielu innych osób tutaj i nie odpowiedziałabym im tak, jak odpowiadałam niektórym, mimo że mają inne zdanie na różne tematy. Ja generalnie jestem grzeczna, póki ktoś mojej granicy - masz coś robić, bo tak - nie przekroczy. Wtedy przestaję być miła.
Liczę się z opinią NIEKTÓRYCH ludzi, a nie z założenia wszystkich.

Truskaweczko - moim zdaniem takie bardzo mocne malowanie się to brak gustu nawet jak się ma lat 20,30,40.
Można przecież nałożyć wszystko - podkład, puder, róż, cień, tusz, błyszczyk i wyglądać naturalnie. Zależy od kolorów.

Ale ja miałam KILKA LAT!!!
Nie bede sie tłumaczyć, miec wyrzutów czy rozmyślać o czymś co było jakieś 14 lat temu jak byłam MAŁYM GŁUPIM (wszystkie dzieciaki są głupie, wiec ja też byłam ) DZIECIAKIEM.
Po co mam rozmyślać o tym że w podstawówce zachowałam się nieodpowiednio?
Dzisiaj nie mówię nikomu że jest dziwką, bo jestem stara, więc po co mam myśleć o czymś co zrobiłam jako dzieciak?

Ja w liceum miałam marynarki. Znaczy, dziewczyny - żakiet, chłopcy - marynarka. Jak było gorąco, mogliśmy zamiast tego białe bluzki. Ale mi się bardzo podobało podejście w moim liceum. Było takie, jak do dorosłych na studiach mniej więcej. Jeśli ktoś nosił mundurek, mógł się ubierać, malować tak, jak chciał. Była jedna dziewczyna, która miała na głowie tęczę. Nosiła takie noo... roztrzepane włosy we wszystkich kolorach. Nawet fajnie to wyglądało do ciemnego, jednolitego mundurka. I nikt się jej nie czepiał. Tak samo tych, co mieli kolczyki, dredy, czy co tam można jeszcze wymyślić. Nikt już nie snuł dramatycznych historii o tym, że jak mam balejaż i się umaluję, to się to odbije na mojej nauce.

Nie wiem, czy się malowałam mocno czy lekko. Na pewno nie miałam nigdy takiej typowej tapety na twarzy, usta też raczej zawsze mam delikatnie tylko podkreślone, za to mocno maluję oczy. Bo tak mi się podoba i już! Smokey eyes to mój standardowy makijaż, ale to też można zrobić z różnym natężeniem, więc wydaje mi się, że nie przesadzałam. W gimnazjum zresztą dopiero z tym zaczynałam, do szkoły chyba miałam tylko zwykłe czarne kreski + tusz. Dopiero w liceum się przerzuciłam na smokey w pełni. ;p

Nie mialaby prawa wyprosic.
U mnie na wydziale by to nie przeszlo, zaraz by poszla skarga do rektora.
Na studiach sa dorosli ludzie. Moga sobie przychodzic z takimi paznokciami jakimi chca. My mamy na wydziale studenta - chlopaka - z zielonymi wlosami. Uchodzi za dziwaka wsrod studentow bo u nas raczej klasycznie i "sztywno" jak to na wydzialach prawa (nie ze w garsonkach, ale ludzie ubieraja sie raczej podobnie, nie ma subkultur, nie ma artystow) ale nikt mu nikt nigdy nie powiedzial, bo nie ma takiego prawa. Myslec moze sobie co chce. 
W regulaminach uczelni nie ma slowa o wygladzie.
A uwazac sobie moze pani adiunkt co chce. Dyskryminowac prawa nie ma.

Kamis badz sobie taka cudowna dalej w swoim mniemaniu ok
ale widac tutaj pogarde i  lekceważenie innych ludzi tylko dlatego ze ktos pracuje fizycznie
nie swiadczy to o tobie nqjlepiej.
Mam wrażenie ze im bardziej tak nas przekonujesz o tym jak jestes wyjatkowa to tym bardziej jest inaczej w twoim realnym zyciu. Bo po co sie tak wywyzszasz ,chwalisz?

Co do tego faworyzowania przez nauczycieli to skomentuję ogólnie bo to oczywiście nie jest winą faworyzowanej osoby że nauczycielka obdarza ją większą sympatią i jej pobłaża. Zahaczę też o kwestię wywyższania pewnych umiejętności/talentów nad inne.

W mojej szkole było tak że jak uczeń miał dobre oceny ogólnie, to pomimo braku sprawności fizycznej, czy umiejętności wokalnych dostawał bardzo dobrą ocenę z wuefu/muzyki/przedmiotów uznawanych powszechnie za mniej istotne. W klasie tylko jedna dziewczyna umiała śpiewać bez fałszowania, ale ocenę dostawała taką jak reszta (piątkę), co nie jest moim zdaniem sprawiedliwe. Z plastyki było tak samo - prawie wszyscy dostawali dobre noty, ale już na języku polskim, historii, czy matematyce nie. Takie coś jest nie tylko krzywdzące dla niektórych dzieci (tych zdolniejszych z przedmiotów uznawanych powszechnie za mniej ważne), ale i uniemożliwia WYŁOWIENIE  spośród uczniów osób naprawdę dobrych w konkretnej dziedzinie.  Pomyślcie sobie co by było gdyby każdy dostawał wysoką notę z matematyki, fizyki. Nie dałoby się potem sprawdzić kto posiada umysł ścisły, i potem osoby bez takich zdolności pchały by się na nieodpowiednie dla nich kierunki.
Nie wiem czemu uczniowi który jest ogólnie dobry, nauczyciele starają się za wszelką cenę udowodnić że jest dobry we wszystkim, a takiemu któremu nie powodzi się na języku polskim, matematyce, daje się taką samą ocenę np. na plastyce jak reszcie pomimo że ładniej niż oni rysuje.

Co do dzieci - nie wzbudzają we mnie większych emocji. To prawda że istnieje przyzwolenie na śmianie się ze starszych ludzi, zwłaszcza kobiet. Niedawno wyszukiwałam specjalnie w internecie artykuły o zgwałconych staruszkach. Przejrzałam komentarze pod artykułami -"Stara prukwa powinna się cieszyć", "Żeby do takiej starej krowy się dobierać' etc. Mało kto współczuł starszej kobiecie, a gdyby chodziło o dziecko to wszyscy by się litowali, i lamentowali nad bestialstwem ludzkim. Jak jakieś starsze kobiety wyrażą negatywną opinię na temat głośnych koncertów w miejscu nieopodal ich mieszkania, to zaraz ludzie zaczną wyzywać je od moherowych beretów, jakby nie rozumieli że takie osoby z racji wieku mogą potrzebować spokoju.

Sama nie zamierzam posiadać dzieci z przyczyn ideologicznych, ale też ze zwykłego braku chęci. Jako dziecko nie lubiłam innych dzieci, i nie mogłam nadziwić się nad ich dokuczliwością. Przyznam się że wtedy nie rozumiałam po co dokuczać nieszkodliwej osobie. Ganiać za nią by tylko jej dopieprzyć, chociaż ona się usuwa. Szczególnie złośliwi potrafią być chłopcy, nie rozumiem dlaczego powszechnie uważa się kobiety za złośliwe. Z moich doświadczeń wynika coś zupełnie innego. Dziewczynki/kobiety są obojętne wobec tych których nie lubią, a chłopcy właśnie lubią dopiekać.

Teraz, po latach zastanawiania się nad ludźmi, i ich postępowaniem (mam 26 lat obecnie), wiem chyba czemu niektórzy lubią tak ganiać, i dokuczać. Tacy ludzie tak jakby czują się inaczej, i wyobrażają sobie inaczej stan takiej osoby której dowalą. Nie widzą w tym cierpienia, nie czują krzywdy. Zrozumiałam to gdy zaczęłam pić alkohol po którym to co dawniej bolało, stawało się podczas stanu upojenia, nie tylko neutralne, ale i zabawne (obrażanie mnie itd). Może dzieci/osoby które dręczą inne dzieci/osoby czują się bardziej na luzie (bo tak działa ich organizm), nie są tak czułe/trudniej je zranić więc te same kryteria stosują do innych. Każdemu człowiekowi troszeczkę inaczej działa organizm, nie można powiedzieć że każdy jest taki sam, tak samo odbiera bodźce, to co samo go boli, i to samo wkurza.
Co do mówienia dzień dobry sąsiadom, to niektóre dzieci mogą być patologicznie nieśmiałe, wstydliwe/lękliwe, albo zamyślone (może tej sąsiadki nawet nie zauważyły?). Jest też taka przypadłość (nie wiem jak się nazywa) że człowiek nie rozróżnia twarzy więcej niż kilku, kilkunastu osób. Podobno częsta.

Rozumiem niechęć do dzieci, to jest zresztą od człowieka niezależne kogo lubi, a kogo nie. Zgadzam się że nie różni się to niczym od nielubienia kotów, dorosłych etc. Warto tylko być świadomym że są to tylko NASZE uczucia, i nie ujawniają prawdy o obiektach naszej niechęci/sympatii. Dam taki przykład : ktoś czuje wstręt do Murzynów, i przez to ciągle znajduje jakieś negatywne w nich cechy (np. rzekomą niższą inteligencję, lenistwo, chamstw itd.). Zaczyna po prostu dorabiać ideologię do swoich uczuć. To taki przykład tylko, bo ktoś może tak uważać pomimo sympatii też, albo obojętności wobec nich, nie kierować się uczuciami.

Ja bardzo nie lubię jak ktoś mi wmawia że kiedyś poczuję instynkt macierzyński.

Zbyt daleko posunięte wycieczki osobiste. Mod. Vinnga

Chytrusek

Niektorzy zdazyli przeczytać☺

Hm, no ja tam nie wiem jak wyszukać kim jest, Kammiś podała sporo informacji, ale nie umiem i tak znaleźć, nie znam się na tym.

Jestem a co?

No właśnie, a poza tym no nie przesadzajmy też, że dosłownie wszystko jest w Internecie, jak Kammiś ma osiągnięcia, to i tak będzie traktowana inaczej niż np doktorant, który ma osiągnięcia i być może niekoniecznie jej osiągnięcia będą w Internecie. Na pewno wielu ludzi ma osiągnięcia, a nie zawsze znajdziemy to w Internecie.

Akurat wspólną politykę obronną mam mieć od nowego semestru, ale jeszcze się nie przygotowywałem za bardzo:P Zajrzę do sylabusa co ja tam wpisałem:) Potrzebujesz coś konkretnego?