Żyjących w skrajnej biedzie przybywa nie ubywa

Jakby mi dziecka nie było szkoda, to koleżanki niektóre potrzymałbym ze dwie godziny w przedziale z zasranym maluchem. Oczywiście to też byłaby pewnie wina moja i dziecka, bo zapewne wiedząc, że będę jechał pociągiem mogłem dziecka przez trzy dni wcześniej nie karmić...

Nigdy w życiu nie zostawiłabym dziecka pod opieką obcej osoby, nawet na minutkę.

Przecież ta kobieta powiedziała to, żeby dziecko wiedziało, że ona picia nie ma... Nie doszukuj się wszędzie podtekstów.
Ja też czasem mówię do syna - zobacz, Pani ma pieska - my nie mamy pieska; to wcale nie oznacza, że zaraz jej tego psa zabiorę, no ludzie...

A przy przewijaniu dziecka w pociągu NIKT pomocy nie będzie oczekiwał.. tylko zrozumienia i tolerancji. Bo dziecko malutkie nie załatwi się do kibla pociągowego, zresztą, ja też bym chętnie omijała te miejsce szerokim łukiem... Siedlisko bakterii i tyle.

Beyond, jasne, że można próbować wymóc posłuszeństwo, ale to nie zawsze działa. Różne są dzieciaki. Różne są etapy w życiu dziecka.
Dziecko to indywidualna jednostka, mały człowiek, a nie zabawka, którą zaprogramujemy na grzeczne zachowanie.

No to jakbyś trafił na mnie, to miałbyś pecha, bo złośliwa istota ze mnie
Perfumy mam przy sobie zawsze. Zawsze, zawsze, zawsze, choćbym wychodziła ma 30 minut, a co dopiero w podróży. Trzymałbyś g**no w przedziale specjalnie?
No to użyłabym ich... w przedziale W dużej ilości. Nie ma przecież zakazu, nie? A mój facet mówi, że moje perfumy zaraz po użyciu są strasznie duszące. Dopiero potem robią się ładne. Nie stosuję ich np. przy kocie, generalnie nie używam ich przy ludziach, bo mnie samej po nich czasem zatyka i oczy łzawiaą Dla Ciebie i Twojego "zasranego malucha" zrobiłabym wtedy wyjątek I użyła w ilości 10 razy większej niż zwykle
A jakby zasnął, to zaczęłabym namiętnie gadać przez telefon A jakbyśmy siedzieli obok siebie, nie naprzeciw, to włączyłabym sobie jakąś Piłę czy coś Albo Pasję. Ze słuchawkami, nie lubię przecież przeszkadzać innym podróżnym. A że Twój dzieciak się gapi... Nie mój problem
Ciekawe kto byłby bardziej wykończony tą podróżą - ja czy Twój maluch
Jak Kuba Bogu.... Tak się mówi

Ja też jestem JEDNOSTKĄ, Cyniczna. KAŻDY Z NAS jest jednostką. PIES RÓWNIEŻ.
Razi mnie też rozbieranie dzieci w miejscach publicznych. To nie powinno mieć miejsca. Nie mam ochoty oglądać cudzych genitaliów, nawet u kilkulatka. Jak chcecie, to są plaże nudystów, tam obnażajcie swoje dzieci.

Czy naprawdę tak ciężko jest zrozumieć, że nikt nie musi Wam ustępować miejsca, pomagać wnosić wózka, trzymać drzwi, pilnować dziecka "przez minutkę", wyłączać filmu w którym będą ze 2 mocniejsze sceny, przepuszczać w kolejce, uważać czy dzieciak nie wchodzi mu pod nogi lub ..... (wstawić, co uważasz za słuszne).
Jesteście MŁODE, sporo z Was to moje rówieśniczki. Ja daję sobie radę sama z własnym życiem, nie absorbując nim przypadkowego człowieka napotkanego na ulicy/w sklepie/w pociągu. Tak samo Wy ogarniajcie swoje życie SAMODZIELNIE. Mówiąc życie mam na myśli codzienne czynności - od stania w kolejce, po pchanie wózka do pociągu. Mi walizy nikt nie targa (no chyba że mój facet), Wy sobie radźcie ze swoimi ciężarami. Mnie nikt nie przepuszcza, bo za 15 minut mam zajęcia, ja mam prawo mieć gdzieś to że  "dziecku chce się siku".
Takie jest życie i każdy ponosi ciężar pełnionej przez siebie robi społecznej SAMODZIELNIE. Reszta społeczeństwa ma prawo być całkowicie wobec tego obojętna.

Snake'u drogi, o duszących perfumach nic nie wspomniałeś
A mi widok dziecka którego duszą perfumy nie sprawi nieprzyjemności

Ja lubię być złośliwa, więc na pewno bym coś wymyśliła
Jak zazwyczaj nie jem, to żarłabym namiętnie same słodycze przy małym dziecku, zachwycając się jakie dobre, zwłaszcza jakby Wam skończyło się żarcie
A głodne dziecko to utrapienie dla rodzica. Ja w swojej złośliwości bym miała tylko satysfakcję, wierz mi

Pasję też widzieli? Nie powiesz, że pięciolatek oglądał, bo nie uwierzę. A dobrze wiesz, że wrażenie robią nie stwory, nie coś wymyślonego, tylko realne rzeczy, na realnym, dobrym człowieku.

Perfumy? Z kupą zapewne nieźle się by się komponowały ale musiałabyś uważać, bo zakładam czysto hipotetycznie, że ten brzdąc w pieluszce to byłoby moje upragnione trzecie dziecko. No więc pewnie jechałbym z dwoma starszymi, a im wystarczyłby mały szept na ucho i urządziliby ci taki koncert bekania i pierdzenia, że tą zasraną pieluszkę razem z perfumami byś wolała trzymać pod nosem. Zaufaj mi, chłopcy to potrafią tak jak zabawy w kto ma większego jeśli wiesz do czego piję...
A Pasję zaczęli oglądać ale ich zwyczajnie znudziła, za to polubili Apocalypto.

Przecież właśnie pisałem, że chłopcy lubią zabawy w kto ma większego ale nie wiem czemu Kammiś lubi Nie mogę sobie jednak jeszcze odmówić jednej ewentualnej atrakcji podróży: licytacji kto większą kozę z nosa wyciągnie i kto ich więcej potem zje... I to co Kammiś chyba lubi (P)asjami czyli uczone dyskusje młodych chłopców o wyższości kozy nad glutem i ich klasyfikacja ze względu na stan skupienia...

Tutaj myślę, że to nie do końca prawda, bo równie dobrze są kobiety, które chcą mieć dzieci później lub w ogóle nie chcą mieć dzieci i myślę, że naprawdę może tak być. Poza tym mając czy nie mając dziecko zarówno można być chamską - zależy od osoby. Z niektórymi rzeczami Kammiś ma rację o dzieciach, bo czasem faktycznie źle się zachowują, naprawdę źle, a rodzice to olewają, niemniej czasem owszem może przesadza, bo pisze jakby to było ciągle, a to jednak moim zdaniem też nie jest aż tak nagminne i też warto trochę zrozumienia mieć, co nie równa się oczywiście przyzwoleniem na każde zachowanie...

Ja lubię dzieci i właśnie rozczulają mnie, często uśmiechają się do mnie, a ja do nich, także lubię i swoje dziecko chcę mieć kiedyś, ale rozumiem, że nie każdy chce i niegrzeczne dzieci, którymi się nikt nie interesuje, które robią komuś krzywdę to jest złe i dla mnie, bo wiadomo to, że lubię dzieci nie zmienia faktu, że takie zachowania są złe. Niemniej też uważam, że nie jest to aż tak bardzo częste.

Rozumiem, że można nie lubić dzieci, ale to, co opisuje Kammiś, to już według mnie nienawiść i jakaś obsesja.

Nie pisz o psach. Bo nie chce wiedzieć co z nimi robisz, jak Ci napaskudzą na dywan. ( )

Empatię może rozwinąć w sobie każdy. Wystarczy, tylko trochę chcieć. Bo sama nie 'wykiełkuje'.

Cyniczna, czy Ty nie widzisz, że to była TYLKO I WYŁĄCZNIE odpowiedź na głupie zaczepki Snake'a w stylu "dwie godziny z zasranym maluchem"? Jakby takich tekstów "jak by on komuś pokazał" tu nie wrzucał, to by mi to nawet do głowy nie przyszło

Snake - gratuluję "świetnie wychowanych" dzieci. Mi w wieku 11 lat takie rzeczy się w głowie nie mieściły. Ale Twoje dzieci - Twoja sprawa. Ja tam nie chciałabym wychowywać małych chamów, nawet jeśli mieliby to robić we własnych pokojach w domu.

Lewiatan - co ja robię PSOM? Ja kocham psy! Koty również. A jak mój kot zwymiotuje to po prostu sprzątam. ale to jest mój kot. A co do psów - ja wybieram z kim mam kontakt. Jeżeli ja chcę pogłaskać obcego psa i sobie z nim "pogadać", to jeżeli jego właściciel się na to zgadza, to mam do tego prawo. Jeżeli nie chcę być miła dla czyjegoś dziecka, to dlaczego mam być? Unikam kontaktu i tyle.

Truskaweczka - starszym paniom też pomagałam Jechały do Olsztyna, wracały z sanatorium a jako że panów w przedziale nie było facetów, to pomogłam im zdjąć bagaże. I one mi też w sumie pomogły, bo we dwie łatwiej utrzymać torbę.
Ale zauważ, że starsza pani nie ma tyle siły co my. Jest wyraźnie SŁABSZA. Matki są naszymi równolatkami albo są kilka lat starsze. Kilka, nie KILKADZIESIĄT.

Truskaweczko - moje "teksty" były odpowiedzią na zaczepkę Snake'a. Ale skoro ktoś byłby hipotetycznie złośliwy, to ja mam być miła?

Napisałam że KAŻDY jest jednostką, przegapiłaś to
bo KAŻDY jest jednostką, więc i Ty, i ja, i te dziecko, i ten pies.

Nie wymagam od nikogo podporządkowania się, Cyniczna, naprawdę. Ja po prostu UNIKAM kontaktu.
To działa na takiej samej zasadzie jak u osoby która boi się dużych psów. Wyobraź sobie, że jej ten doberman nie przeszkadza, ona ogólnie nic do niego nie ma, po prostu chce się trzymać od niego z daleka. Jej jest obojętne co on robi, czy się bawi, czy sika, czy s*a pod drzewkiem, czy goni kota, czy szarpie sąsiada za nogawkę, czy jest głodny, czy może własnie zjadł kilo surowego mięcha, czy idzie na spacer, czy śpi w domu.
Tak samo mnie jest całkowicie obojętne co robią dzieci. Dla mnie mogą sobie spać, mogą się bawić, mam gdzieś czy jakieś tam dziecko jest głodne, czy chce siku, czy się źle czuje, czy ryczy, na mój gust to te dzieci mogą się między sobą nawet pozabijać.
Ja po prostu nie chcę mieć z nimi kontaktu i tyle. Niech sobie egzystują albo nie, nie moja sprawa. Coś jak z wężami. Nie przeszkadzają mi, nie robię im krzywdy, ale nie chce mieć z nimi bliższego kontaktu.
Ale jak już ktoś chce, żeby zerknęła i przypilnowała, wyłączyła film BO JEGO DZIECKO, to jest inna sytuacja i przestaje być miło. Tylko tyle i aż tyle.

O fak, jakie ty musiałaś mieć smutne dzieciństwo. Cicha, w dodatku dziewczynka i jeszcze jedynaczka. Kto cię miał uświadomić, że chłopaki uwielbiają prześcigać się kto głośniej, dłużej beknie lub pierdnie. Pewnie nawet nie wiesz jak zrobić przy okazji miotacz płomieni A jestem pewien, że żadna twoja wyszukana "tortura" by ci w tym przedziale nie pomogła i konkurs "koza i glut" by cię wygonił na korytarz jeśli nie do wc... Wiem, wiem w ten sposób ci nie przybliżę słodyczy posiadania dzieci ale tak po prostu chciałem ci pokazać jak wiele o świecie dzieci nie wiesz. A jest to świat naprawdę pełen niespodzianek...

Kammiś, ale tak całkiem szczerze - ile miałaś takich sytuacji w życiu? 3? 5? NO PROSZĘ CIĘ.

Oj duuużo jest sytuacji w których jest niefajnie.
Pierwsza to plaga par mamusiek. Idą dwie mamuśki chodnikiem na całą szerokość z wózkami. Przepraszam bardzo, ale inni ludzie mają latać, bo one chcą sobie pogadać? I to jest naprawdę NAGMINNE. Niedawno widziałam, jak właśnie starsza pani musiała iść przez trawę bo one sobie idą środkiem. Starsza pani nic nie powiedziała, ale ja powiedziałam głośno i ostentacyjnie "PRZEPRASZAM!!!". I czekałam, aż się nie usuną. Nie zamierzam latać po drzewach bo ktoś lubi łazić całą szerokością chodnika.
W pociągu włażenie do przedziałów. Przepraszam bardzo, matka powinna panować nad dzieckiem a to było rodzeństwo - dwójka - najmłodsze miało na oko 7 lat. Więc NIKT mi nie powie, że takiego dzieciaka nie można usadzić.
To z sukienką, to z filmem też było.
Podłażenie i łapanie za nogi kilka razy. Przepraszam, nie chcę żeby dzieciak łapał mnie za nogi. I to, że przed chwilą skakał po mnie pies niczego nie zmienia. Ja decyduję, kto będzie mnie tykał  a kto nie będzie.
W górach - dzieciaki nie patrzą tylko ładują się pod nogi. A moja koleżanka miała problem z kolanem i gwałtowne hamowanie jej nie służy. A musiała, bo mamusia sobie dzieci nie pilnuje tylko latają jak chcą ludziom pod nogi.

Naprawdę uważasz że dzieci i matki mają pozycję uprzywilejowaną w stosunku do singli lub niedzieciatych par? Bo ja nie sądzę.

Nigdzie tak nie napisałam, choć częściowo tak jest.
Np. w banku. Kobiety z małymi dziećmi, tak samo, jak kobiety w ciąży, są obsługiwane bez kolejki.
Przynajmniej u mnie tak jest. Uważam, że to mądre. Lepiej szybciutko obsłużyć kobietę z maluchem, niż słuchać płaczu przez nie wiadomo ile czasu w kolejce.

Ostatnio też przepuszczono mnie w kolejce do lekarza ogólnego. Synek miał gorączkę i płakał. I pewna kobieta zaoferowała mi, bym weszła przed nią.
To było bardzo miłe i gorąco jej za to podziękowałam. Chore dziecko nie ma wpływu na to, że źle się czuje i płacze, ani na to, że jest kolejka parogodzinna do lekarza.
Cieszę się, że są jeszcze osoby o dobrych serduchach, którym żal chorego dziecka.

Ja też się z tym nie zgodzę. Jakieś bzdury wyssane z palca. O dzieci pytają mnie tylko rodzice, babcia, no i jakieś ciotki. Osoby z którymi nie jestem spokrewniona nigdy nie zapytały mnie o dziecko. No dobra, może jakieś nawiedzone ex-koleżanki przedszkolanki pytały. Ale one mają zboczenie zawodowe. Nie widzę też, by dzieciaci ludzie przyciągali jakąkolwiek atencję z racji posiadania dziecka. Ja przyciągam większą posiadając psy. I to zwłaszcza dzieciaci ludzie nagle mnie kochają i chcą się spotykać. Także gdybym chciała atencji, to nie potrzebuję do tego dziecka. Większość moich znajomych już jest w takim wieku, że z reguły mają dziecko albo ogólnie nie chcą go mieć. Poznaję dzieci znajomych, jestem dla nich ciocią, ale nasze rozmowy nigdy nie schodzą na dzieci. Oni też mają własne życia i zwykle rozmawiamy o życiu zawodowym, nowinkach w branży, językach, teatrze itp. Ktoś może powiedzieć, że to snobistyczne, ale to wychodzi naturalnie i my lubimy o tym rozmawiać. Oni sami nie mówią o swoich dzieciach. I nie chodzi o to, że przy mnie nie chcą mówić, tylko ogólnie nie mówią. Kiedy spotykamy się w szerszym gronie, to z innymi dzieciatymi znajomymi też nie wymieniają się informacjami, co ich dziecko danego dnia zrobiło. Moje znajome wprost powiedziały, że dzieci to one mają na co dzień, zajmują im większość ich czasu, więc gdyby jeszcze rozmawiały o nich po wyjściu z domu, to kompletnie by zwariowały. Raczej łakną "dorosłych" rozmów, mając dziecko przez cały dzień obok. Dziecko nie przywraca zdrowego rozsądku, wprost przeciwnie. Trzeba już go mieć, by być dobrym rodzicem i nie oszaleć.

Cyniczna, a czy Ty nie rozumiesz, że inne osoby RÓWNIEŻ MOGĄ BYĆ CHORE?
Uważasz, że choroba osoby dorosłej jest mniej ważna niż choroba dziecka?
Swoją drogą jakiego lekarza ogólnego? Na CAŁE SZCZĘŚCIE dzieci mają osobnych lekarzy - pediatrów, a my osobnych - internistów. Do mojego lekarza żadnych dzieci nie ma. Cisza, spokój, pacjenci przyjmowani na godziny i powiem Ci że dużo sprawniej idzie to u dorosłych niż u dzieciaków, u nas nie ma kolejek i każdy wchodzi na swoją godzinę. A moj lekarz akurat jest właścicielem tego NZOZ i dziwnym trafem on - ojciec trójki dorosłych już dzieci - narzeka na matki, bo ma dość wrzasków 2 gabinety dalej. I widzi z jakim marazmem tam to idzie, bo ma nadzór nad całym systemem - on przyjmuje 5 pacjentów w czasie kiedy babeczka od dzieci 1. I nie, mój lekarz nie leci trybem "jeden pacjent w minutę", bo i pogada, i dokładnie zawsze wie co u mnie słychać, nawet zdjęcia z gór mi pokazywał a i tak idzie sprawniej. I jego bezcenny komentarz "te matki to tylko dużo gadają" Swoją drogą mój lekarz jest fenomenem, bo jak byłam młodsza, i jak mała, i jak nawet taka nastolatkowa (16-17) to traktował mnie ok, ale trochę z rezerwą. Teraz za to można z nim pogadać o wszystkim
Widać, że dzieci nie lubi
Chyba że chodzisz do rodzinnego.
Wybacz, Cyniczna, ale jak miałam gorączkę - a miałam przez długi okres czasu 2 anginy miesięcznie, z gorączką - to byłam tak zmęczona tym ciągłym chorowaniem, że jedyne czego chciałam to wejść, dostać leki i wrócić do domu. I nie uważam, żeby moim obowiązkiem było przepuszczać kogoś, kto ma zwykłą grypę czy anginę, czyli chorobę TAKĄ SAMĄ jak ja.

I właśnie to wkurza w matkach, że uważają, że są uprzywilejowane.

Daruj sobie proszę zwroty typu "dziwadło"
Mnie nie denerwuje, ze się uśmiecha. Ja pisałam, że nie muszę odwzajemniać uśmiechu, czego oczekują mamusie i tatusiowie.
To jest różnica

Bo kiedy śmieje się dziecko...
Śmieje się cały świat...
Śmiejesz się Ty...
Śmieje się ja...

... a Kammiś dostaje drgawek...

kammiś nie mogą się wszyscy do ciebie dostosowywać.
Cyniczna ma rację ,jesteś okropnie niesympatyczna.

Nie do końca ogarniam temat o dzieciach. Z jednej strony mówicie, że przecież nie wszystkie dzieci są niegrzeczne. Z drugiej - co chwilę pojawia się argument, że dziecko jest tylko dzieckiem i trzeba to zrozumieć.

Dla mnie sprawa jest prosta - ja robię wszystko, żeby nikomu nie przeszkadzać. Rodzic niech robi wszystko, żeby fakt, że posiada dziecko, nie miał wpływu na innych. WIEM, że rodzic nie siedzi w głowie dziecka. Więc jeśli w pociągu dziecko mnie postanowi kopnąć, to za samo to głowy nikomu nie zamierzam urywać. Kwestia tego, jak zareaguje rodzic - czy oleje, no bo w końcu "dziecko jest tylko dzieckiem i mu wolno", czy przeprosi, a dzieciaka upomni, jak nie poskutkuje - niech wyprowadzi albo nie wiem. Ja jestem z automatu bardzo pozytywnie nastawiona do rodzica, który za dziecko NATYCHMIAST (a nie po 15 kopnięciach i mojej reakcji) przeprosi i spróbuje chociaż zapobiec dalszemu czemuś tam. Ja się uśmiechnę, powiem, że nie ma problemu - bo to rozumiem, że dziecko mogło kopnąć, a rodzica rola, żeby się tym zająć. Natomiast jak np. dziecko zaczyna chlapać piciem (sytuacja z MPK) po wszystkich dookoła, a jedyną reakcją jest zabranie picia + zachwycony uśmiech mamusi, to mnie szlag trafia. Znaczy, wszyscy mamy być zachwyceni, że dzieciak nas soczkiem czy innym słodkim świństwem upaćkał?

W skrócie - nie mam nic do dzieci i nic im nie robię złego, dopóki rodzice pilnują, żeby te dzieci nie miały żadnego wpływu na mnie. To chyba nie jest wymaganie z kosmosu, a część z Was - mam wrażenie - ma takie podejście. Taaaakie złe jesteście, bo nie chcecie, żeby wam dzieci uprzykrzały życie... No, na pewno.

Twoje podejście jest jak najbardziej ok.
Nikomu nie każę lubić dzieci. Naprawdę.

Ja lubię psy, więc nie mam nic przeciwko, jak któryś do mnie podejdzie.
ALE wyprowadzając czyjegoś psa (bo swojego nie posiadam) trzymam go tak, żeby nie podchodził do innych ludzi.
Po pierwsze - ktoś może bać się psów.
Po drugie - ludzie są różni, jeszcze nie tak dawno grasował świr, który rozrzucał żarcie z gwoździami... Dla dobra psa nawet, lepiej żeby do niektórych nie podchodził.

No, ale tutaj była mowa o niemowlaku chyba, że on by mu nie zmieniał pieluszki 2 godziny i byłby niefajny zapach. No i wtedy Ty pisałaś o tej zemście, perfumach itp. Z tym, że jak piszesz Twoim zdaniem chyba niefajnie i jak nie zmieni mu pieluchy, a jak zmieni też niefajnie, bo jak to w pkp ;p Własnie mi o to chodzi, że to dziecko nic nie zawiniło, by tak się mścić no i nie popieram też tego, że ktoś mnie wkurzy, to się mszczę. To jest dla mnie niedojrzałe.

Co innego jest to co piszesz dalej, że dziecko jeśli krzywdzi powinno być upomniane przez rodzica i tak je też pewne zasady powinny obowiązywać, żeby właśnie nie wylewało czegoś na innych itp. Takie podstawowe zasady. No, ale to co pisałam wyżej to co innego i o to mi chodzi.

Kammiś, wszędzie doszukujesz się niesprawiedliwości tutaj. A przecież Cyniczna nie napisała, że muszą przepuścić ją z dzieckiem w kolejce, tylko, że miło, że przepuścili. Nie widzisz różnicy? Nie trzeba przepuszczać, no ale też uważam, że jak ktoś ma możliwość przepuścić i chce, to miło, jak nie przepuści też ok, wiadomo, że nie ma takiego obowiązku. No, ale miły gest. O to chodzi, bez licytowania się kto ma gorzej, że ktoś chciał przepuścić, no i ok. Naprawdę przykro mi się robi jak czytam co teraz piszesz. Wszędzie doszukujesz się chamskich rodziców. Myślałam, że faktycznie trafiłaś na chamskie osoby, ale ciągle o tym piszesz i widać, że po prostu Ty się tego doszukujesz. No bok ok, czasem dziecko ma rodziców, którzy olewają co robi i to jest złe i ono czasem krzywdzi, robi złe rzeczy - przecież też piszę, że to jest złe, ale doszukiwanie się wszędzie, że coś dziecko robi nie tak też nie jest dobre. Bez zupełnego zrozumienia, jakby wszyscy byli źli, tak to oceniasz. Brzmi to bardzo niesympatycznie.

Naprawdę miałam dla Ciebie też zrozumienia, bo właśnie mimo że nie zawsze się z Tobą zgadzałam, to lubiłam Twoje posty. No, ale teraz nawet ja, raczej spokojna osoba ze zdziwienia przewracam oczami, że aż tak źle piszesz o dzieciach, jakby wszystkie robiły źle. No i ja nie wiem, nie wydaje mi się, by rodzice oczekiwali, że będziesz uśmiechać się, jak uśmiechnie się do Ciebie ich dziecko. Serio, ja raczej nie spotykam takich ludzi, a przecież też wielu ludzi widzę. Także Ty naprawdę na siłę się tego chyba doszukujesz, bo to już przesada dla mnie. No chociaż i tak nie zaszkodziłoby się uśmiechnąć, bo co idziesz ulicą ponura? Właśnie szkoda, że tak dużo ludzi jest ponurych, miło się uśmiechnąć nawet do obcej osoby. Nie ma przymusu, ale no dla mnie to miłe, że ktoś się uśmiechnie czy dziecko. Lubię dzieci, ale jak ktoś nie lubi, to chyba i tak miło zobaczyć uśmiech na twarzy obcej osoby czy dziecka, a Ty piszesz o tym jako o czymś okropnym.

Popłakałem się ze śmiechu. Dzięki, (uff) bo poniedziałek był ciężki. Naprawdę się uśmiałem. 

"podchodzą z roześmianą nie wiem do czego twarzą"- kurde nie wiem czy zasnę. Normalnie masakra. Chyba polubię te forum.

Przeczytałam tą dyskusję i nie wierzę własnym oczom...
Porównywanie dzieci do psów, kotów czy innych zwierząt...jeśli którejś z was zdarzy się zostać matką, to same zobaczycie, że wychowywanie dziecka to nie tresura, trzymanie na krótkiej smyczy i wydawanie komend. Mam bardzo inteligentną i dobrze wychowaną 6latkę, ale jej też zdarza się stroić fochy i awanturować. Jeśli mówicie  roszczeniowych matkach, żadna rozsądna kobieta nie będzie oczekiwała od was ulgowego traktowania tylko dlatego, że ma dziecko. Pewne rzeczy roi się z czystej życzliwości bez względu na to czy to dziecko, student, matka czy staruszka, albo masz ludzkie odruchy, albo ci ich brak.
Pracuję w miejscu, gdzie przewija się mnóstwo rodziców z małymi dziećmi i niektóre są niegrzeczne, ale wtedy wystarczy spokojnie zwrócić uwagę i to zazwyczaj wystarczy. Przypominam sobie tylko jedną kobietę z naprawdę nieznośną córką, która zamiast zareagować płaczliwym głosem mówiła "ale co ja mam zrobić?" . Tak podniosła mi ciśnienie, ale to była wina tej kobiety a nie dziecka.
Co do tematu głównego, życie z perspektywy małego miasta wygląda zupełnie inaczej niż w tych, gdzie problem pracy praktycznie nie istnieje. Czasem wystarczy spojrzeć trochę dalej niż na własne podwórko i nie generalizować. Może to kwestia doświadczenia, życie często uczy pokory, choć niektórym ten skarb nigdy nie będzie dany.

Dopiszę, bo minęła północ i nie można edytować.
To, że nie chcę mieć z kimś/czymś żadnego kontaktu nie oznacza, że wyrządziłabym temu komuś/czemuś krzywdę.

Kobiałka82 - wyobraź sobie, że zwierzę również NIE JEST maszyną i może mieć gorszy dzień. Zwłaszcza kot.
Nie tresuję zwierząt, nie wydaję im komend i nie trzymam na "krótkiej smyczy". Szkoda, że masz takie podejście do zwierząt...
Mój kot jest dla mnie przyjacielem od naszego pierwszego wspólnego dnia, wychowywaliśmy się razem - znaczy to on wychowywał mnie Nie krzyczę na niego ani tym bardziej nie biję, bo to dla mnie barbarzyństwo.  I tak samo u mnie w rodzinnym domu każdy bardzo szanuje zwierzęta, nikt nie bije, nie "tresuje" (bo nawet psa się NIE TRESUJE, PSA SIĘ WYCHOWUJE!) tak samo mój facet traktuje kota (już właściwie wspólnego ) jako stworzenie towarzyszące, stworzenie które jest PODMIOTEM,  które ma swoje prawa, które jest kimś autonomicznym. Nie ma żadnej mocy o trzymaniu na "krótkiej smyczy" i wydawaniu komend. Prędzej to pan kot wydaje komendy nam, jak drapie po łydkach
Mówisz, że żadna rozsądna kobieta nie będzie wymagała ulgowego traktowania, bo ma dziecko... a jednak takie są

Aż pozwoliłam sobie pogrubić, bo to mój ukochany tekst. Pamiętajcie, bycie matką się przydarza! Normalnie budzisz się pewnego dnia, a tu bach! obok leży dziecko! Twoje, podobne! No PRZYDARZYŁO się! XDDD

Kobiałka, nie do końca chyba zrozumiałaś (przynajmniej mnie ). Ja przyjmuję do wiadomości, że wychowanie to nie tresura, trzymanie na smyczy i wydawanie komend. Tylko jakby... nie bardzo mnie obchodzi sposób wychowywania obcego dziecka, jeśli to dziecko "robi mi coś"? Nie wiem, oblewa piciem, sypie piaskiem na plaży, pluje albo kopie w siedzenie. Nieistotne jest dla mnie, czy rodzic dziecko wychowuje bezstresowo, czy daje mu klapsy. Czy upomni za to dziecko, czy da mu karę. Nie obchodzi mnie JAK on to zrobi, ale jego dziecko nie ma prawa mi utrudniać czegokolwiek - bo to nie jest moje dziecko i nie ja będę ponosić konsekwencje tego, że ktoś dziecko ma. A porównywanie do zwierząt jest świetne - bo np. KOT rozumie mniej niż DZIECKO, a jakoś nic obcym ludziom złego nie robi.

Ach, i nieprawda z tym, że życzliwość albo do wszystkich, albo wcale. Mam ludzkie odruchy, tak automatycznie, WYŁĄCZNIE do staruszek. I nikt mi nie wmówi, że nie mam, bo nie mam do dzieci. Śmiechu warte. Dzieci mnie nie wzruszają, nie interesują, są mi kompletnie obojętne, póki nie wchodzą mi w drogę. A staruszki - od razu lubię... póki nie wchodzą mi w drogę. A osobom w moim wieku, znaczy, nie wiem, studentom, młodym matkom i ogólnie po prostu osobom w przedziale mniej więcej 15 - 50 lat to już absolutnie nie mam zamiaru ustępować nigdzie. Tzn. jak chory czy coś, to tak, ale mówię ogólnie - takie osoby odbieram w takiej samej kategorii "sprawności", co siebie, więc nie widzę ku temu powodów.

To była odpowiedź na niezbyt mądre zaczepki Snake'a, już to gdzieś pisałam
Ja po prostu na ogół nie zwracam na dzieci uwagi i tyle.

A z ustępowaniem młodym matkom mam tak samo, jak Eileen - dlaczego mam ustępować ZDROWEJ RÓWNOLATCE? Młode matki nie są NAJCZĘŚCIEJ ani niepełnosprawne, nigdy nie są w podeszłym wieku, więc nie wiem, jaki miałby być powód.

Ja lubię prowokować Snake'a do głupich tekstów, bo śmieszny jest i trochę dziwny.

Ja do samego dziecka nic mówić nie będę, bo po co?
Oczywiście, że powiem mamusi/tatusiowi.
Jak dziecko cokolwiek niszczy tak że np. nie można wyprać, to rodzice mają obowiązek pokryć koszty szkody wyrządzonej przez dziecko.
Wtedy się szybko uczą, żeby pilnować
Ja nie szukam winy u 2-3-latka. Ale ciężko nie widzieć winy 7-8-latka. Zobacz. Właśnie dzieciaki w tym wieku zamordowały kotkę w ciąży. Ciężko nazwać dzieciaki - dla mnie to potworzy, nie dzieci. Jeździły po niej rowerem... Nie powiesz mi, że 7-8-latek nie rozumie, że robi źle, bo rozumie już też sam z siebie, nawet jak mu nikt nie zwróci uwagi. Zauważ, że dzieci 7-8-letnie są brutalne nawet w stosunku do swoich rówieśników. Mimo, że rodzice im MÓWIĄ, że coś jest złe. Stosują wobec rówieśników przemoc psychiczną, nikt mi nie powie, że nie.
Ok, można powiedzieć że dziecko 2-3-letnie nie chce źle i nie rozumie, ale nikt mi nie powie, że 7-8-latek nie rozumie znaczenia swoich czynów. A takie dzieci są potrafią być bardzo przykre, bardziej niż 2-3-latki. Potrafią CELOWO niszczyć wspólne mienie (bazgrać bezmyślnie po ławkach) i robią różne inne rzeczy. Nikt mi nie powie, że jak 7-latek bazgrze po ścianie to nie wie że to źle. Albo jak bije koleżankę, to też nie wie? Dlatego nie zakładam, że dzieci (zwłaszcza te w wieku 6-7-8 lat) są dobre, bo dużo widziałam. Właśnie córka sąsiadki 8-letnia (bardzo grzeczne, ciche dziecko) mówiła że ją i koleżankę jacyś chłopacy po prostu BIJĄ, nawet miała siniaki. Nie zakładam że dziecko jest dobre, muszę się przekonać, tak samo jak w przypadku każdego innego człowieka.
Te dzieci, które tak skandalicznie zachowywały się w pociągu to NIE BYŁY MALUCHY 2-3-4-letnie. To były właśnie takie podrostki. I NIKT mi nie powie, że nie może taki dzieciak wysiedzieć chwilę albo że nie rozumie, że źle robi, zwłaszcza że mu matka z tysiąc razy powtarzała.
Przecież mówiąc o drącej się córce sąsiadki nie mówiłam o maleństwie tylko o 8-letniej dziewczynie, to nie jest małe dziecko!
Mówiąc o bliźniakach sąsiadów którzy się drą nie mówiła o maleństwach - oni idą teraz do 4 klasy podstawówki! Więc chyba dziecko w tym wieku ROZUMIE że nie należy drzeć się w niebogłosy, że sąsiadom się mówi dzień dobry, że nie bije się, że nie robi się bałaganu itd.

Nie napadam na dzieci na ulicy, nie bój się

To z przejechaniem kotki to skrajność.
Ale wiele dzieci w tym wieku jest brutalnych w pewien sposób. Niekoniecznie fizycznie. Wystarczy że dokucza koledze.
Powiedziałabym, że nawet więcej niż 50 procent jest takich, bo bardzo dużo.
A właśnie zobacz, tam wyżej jak pisałam to pisałam właśnie o takich dzieciach w tym wieku, jak te w pociągu czy dzieci sąsiadów rodziców. Dzieci w tym wieku dały mi się we znaki. I jak byłam sama mała miałam tak samo jak Ty, i teraz widzę jakie są. Nie wiem, w pociągu burza była, deszcz sie wlewał do środka, nie wolno otwierać okien. Ale nie, dzieciak otworzyć musiał. Przecież okna nie otworzy 2-3-latek, tylko wlaśnie taki podrostek przemądrzały.
W ogóle nie wiem co to ma być żeby takie dziecko przeklinało. A słyszy sie pełno jak idą gdzieś tacy właśnie.