Żyjących w skrajnej biedzie przybywa nie ubywa

'Wyartykułowałaś'  to do mnie?

Szczerze,  po Tobie się nie spodziewałem. Szok.
Tobie, nie mam nic do powiedzenia. Bo i po co.

Dłuższej wypowiedzi.

A Ty chwalisz się, dlatego piszesz?

A czym niby mam się chwalić?
Piszę na forum, bo lubię dyskutować, rozmawiać.
Lubiłam też pomagać, co mi się parę razy udało i z czego bardzo się cieszę.
Jest to też ratunek na samotność.
Mogę wymieniać dalej, jeśli chcesz.

Lubię Cię.

Edit: sorki powinienem edytować.

I jakby tak mysleli i dbali wszyscy to nie byloby glodnych dzieci.
Ja nie dalabym ANI GROSZA ich rodzicom. Dzieci powinny dostawac ubrania i jedzenie w szkole. Jak sie daje rodzicom kase na dziecko, to to dziecko potem dostaje niewielki ulamek z tego w wiekszosci. A co mnie obchodzi ze pijak chodzi glodny? Nic a nic.

Mnie nie wzrusza widok głodnego dziecka! Ale - żeby nie było - jestem bardzo wrażliwa na krzywdę starszych ludzi. I ogólnie na starszych ludzi. Mimo wszystkich moich "nie pomagać", sama chętnie pomagałabym właśnie starszym osobom. Babcia np. mi opowiadała raz, że jej znajoma - emerytka, ma tak niewiele emerytury (mimo że niektórzy mają pewnie połowę mniej), że czasami po prostu chodzi głodna, bo nie wystarczy jej na jedzenie. I ja już w tym momencie bym poleciała i jej oddała pół wypłaty. Tylko że jej będzie głupio wziąć, bo babcia też proponowała pomoc. Przecież na jedzeniu nie zbiednieje. A ja jeszcze mam w głowie takie "co by było, gdyby nie było dziadka". I już mam wizję mojej babci, która chodzi głodna - i mnie wzrusza takie coś. Głodne dzieci ani trochę. Do tej pory pamiętam jedno opowiadanie z podstawówki jeszcze - tekst z perspektywy chłopca o jego matce, która pomagała swojej starej ulubionej nauczycielce, żeby nie chodziła głodna. A ja też mam ulubioną nauczycielkę, która na szczęście nie jest jeszcze stara, ale której też bym zawsze pomogła.

Ale nie pomagam. Bo przede wszystkim zarabiam na swojego kota, potem na siebie i swoje zachcianki. Dokarmiam też okoliczne koty. W Warszawie był jeden. Tutaj, w moim domu rodzinnym, jest kilkanaście. Nie wiem, ile musiałabym zarabiać, żeby zadbać idealnie o wszystkie. A też chciałabym sobie powoli odłożyć coś na mieszkanie, samochód, ogólnie bardziej "dorosłe" życie niż śmiganie z miasta do miasta i wynajmowanie (chociaż na razie absolutnie nie chciałabym tego zmieniać, bo nawet nie wiem, gdzie bym chciała mieszkać. Na razie tak mi dobrze, ale - właśnie - na razie).

Więc tak wyglądałaby lista priorytetów. Wiem, że nie mam na to wpływu, ale zdecydowanie chętniej przeznaczyłabym fundusze na zwierzęta/starsze osoby NAPRAWDĘ potrzebujące, a nie na mamusię, która właśnie zmajstrowała sobie entego dzidziusia, czy dumną małolatę w ciąży.

A jak PiS dojdzie do wladzy i wprowadzi w zycie swoje debilne "500 zl na dziecko" to niektorzy zrobia 10 dzieci, a dzieci z tej kasy beda widzialy tylko GROSZE. I tak juz dzisiaj dzieci sa sposobem na zycie dla niektorych. I te wlasnie dzieci przez to cierpia.
Widzialam w telewizji reportaz o jakieja ubogiej wielodzietnej rodzinie. Powiedz mi jaki jest koszt zeby to dziecko UCZESAC? Zeby poukladac rozrzucone rzeczy? Zeby wyprac te ubranka, chociazby w wodzie z mydlem?
Ale ci ludzie wpadaja w taki marazm. Jezeli przed wizyta tv tam bylo jak bylo, to nie wyobrazam sobie jak jest w normalny dzien.

Tym bym się nie martwiła. Politycy jak coś obiecują... to na obietnicach się kończy.

Przykre jest to, co napisałaś.
Jesteśmy chyba w podobnym wieku, mam 25 lat, jestem matką dwuletniego szkraba, który aktualnie przechodzi bunt dwulatka.
Bywa BARDZO CIĘŻKO. Wyobraź sobie, że czasem niejednej takiej jak ja brakuje dnia.
Poza opieką nad maluchem - syn wstaje ok. godz. 7, pije mleko, ok. 9 je śniadanie, potem spacer i zakupy, następnie czeka mnie szykowanie obiadu dla teściów i męża, który jest w pracy - w międzyczasie kładę syna spać, bo jest jeszcze mały. Kończę robienie obiadu, podaję obiad, syn się budzi, karmię syna. Potem znowu spacer i wspólne zabawy. Potem idę pomóc mężowi w pracy. Często wracam do domu co kilkanaście minut, bo teściowej trzeba pomóc przy dziecku, albo wykonać telefon, lub wysłać mail do klienta. Potem powrót do domu. Robienie kolacji mężowi i maluchowi. Godzina odpoczynku, kąpanie syna, mleko i lulu. No i czas tylko dla mnie, jeśli syn akurat się nie obudzi. A potem już tylko sen. I tak właściwie 7 dni w tygodniu, nawet w niedzielę.

Tak, małe dzieci wrzeszczą. Dopóki się ich nie nauczy, że tak nie wolno, to próbują swoich sił. Ty też wrzeszczałaś, gdy byłaś mała. No chyba, że mama Cię z domu nie wypuszczała.

Wiesz, kto ma kupę czasu? Właśnie ta staruszka. Nie mam nic do starszych ludzi. Tylko przykro mi, gdy czytam takie rzeczy... Bo są niesprawiedliwe dosyć.
Jasne, w każdej grupie zdarzają się osoby roszczeniowe. Ale nie wszyscy tacy są.

Emeryci robią kolejki u lekarza. Nudzi im się więc łażą po lekarzach żeby dostać kolejną receptę i zapełnić kolejną szufladę lekami. W pozostałych szufladach są już te przeterminowane. Ja np. mam wizytę u lekarza o 12 30. Jestem dziesięć minut wcześniej. Zaraz po mnie przychodzi jakaś babcia i siada w kolejce. Wizyty się opóźniają. Jest godzina 13 10, kolejka ustala kto z jakiej godziny. Okazuje się, że babcia ma na 13 ale ewidentnie uważa, że właśnie ona powinna teraz wejść. Nosz kurna, przyszła prawie 40 minut wcześniej, to faktycznie się wysiedziała ale kolejka w żadnym wypadku nie przepuściła babci. I tak jest bardzo często u lekarzy. To naprawdę trzeba mieć zdrowie żeby tak latać po lekarzach.
Mam więc zupełnie odwrotnie, starzy ludzie mnie zupełnie nie ruszają, za to dzieci mnie rozczulają i dobra przyznam się: czasem jak oglądam jakiś film, gdzie dziecku dzieje się krzywda, to nawet łezkę uronię a z powodu piesków, kotków i emerytów jakoś nie...

Nie no, czasu nie. Emeryt może zajęć nie mieć wcale, natomiast - przynajmniej ja - nie przepuszczam emeryta dlatego, że brak mu czasu (bo wtedy pewnie należałoby przepuszczać zagonionych "biznesmenów" koło 40-tki), tylko dlatego, że... nie wiem... szkoda mi ich. Matek mi nie szkoda. W ogóle nie szkoda mi młodych osób, bo są w większości silne, jeśli jest dziecko - albo chcieli, albo nie myśleli - nadal mają więcej siły.
Ciężko mi zdefiniować, dlaczego tak działają na mnie starsze osoby. Na pewno nie przez to, że są słabsze, bo dziecko też jest słabsze, a mam je w nosie. Może dlatego, że dziecko ma przed sobą całe życie, a emeryt już jest no... stary i biedny? Ale wątpię. Podejrzewam, że to jest po prostu emocjonalne - bo najbardziej na świecie kocham swoją babcię i dziadka. I jak tylko widzę ledwo ruszającego się staruszka albo starszą panią, która wylicza, na ile bułek jej starczy, to od razu mam w głowie swoich. Babcię, która na szczęście ma dziadka ze świetną pracą + wysoką emeryturą, więc mogła spokojnie być nauczycielką tak, że teraz ma za co normalnie żyć. Dziadka, który jest bardziej wysportowany niż zdecydowana większość moich rówieśników. Dlatego tamtym natychmiast bym pomogła - jak tylko pomyślę, jak moi mają dobrze. Nie działa to jednak w przypadku dzieci czy dorosłych.

Tylko ze ta staruszka nie ma SIŁY bo ona juz zmeczyla sie tym wszystkim o czym tu pisalas, a na dodatek w wieku 80 lat ma prawo byc juz schorowana, i to nie na przeziebienie jak ten dzieciaczek podlapal w przedszkolu czy w zlobku. Moze miec problemy z sercem, z koscmi, moze ja bolec wszystko.
Sama wybralas sobie taki styl zycia, wiem ze bedzie brutalne to co teraz powiem i nie chce Cie obrazic bo powiedzialabym to kazdej osobie z 2letnim dzieckiem w Twoim wieku. Zaszlas w ciaze bedac w moim wieku (mam 22 lata, ale nie zamierzam myslec o dziecku). Twoj wybor. Cale spoleczenstwo nie musi trzasc sie nad mlodymi matkami i ich dziecmi jak nad jajkiem ktore zaraz moze sie stluc.
Wiesz, ja wstawalam o 5.30 jak mialam staz w jednej kancelarii, szlam do nich, potem szlam na uczelnie, potem wracalam do domu i sie uczylam do polnocy. Niby tylko miesiac ale jakos zadna z mamus w czasie tego miesiaca nie uznala ze mam wiecej roboty to cos mi sie "nalezy". Pobudka o 7 jakos nie brzmi dla mnie przerazajaco. Miliony ludzi wstaja o 7 czy 6 albo nawet przed i ida do pracy. Ba, nawet dzieciaki w podstawowce maja na 7.30.
Swoja droga maz moglby pomoc, bo widze ze jest obslugiwany, tak samo tesciowie. Nigdy w zyciu nie przeszlo mi nawet przez glowe ze mialabym robic obiad rodzicom swojego faceta (chyba ze przyjda w gosci raz na ruski rok). No ale to juz Twoj wybor. Cale spoleczenstwo nie musi chylic czola, bo ktos ma dziecko.
Wiesz, jechalam kiedys z kolezanka po wypadku tramwajem. Dziewczyna o kulach. DZIECIARNIA usadzona na siedzeniach. ZADNA MAMUSIA nie powiedziala swojemu dzieciakowi ze moglby postac te 10 minut. A wyobraz sobie jak ciezko utrzymac rownowage w tramwaju majac noge w gipsie. Wiesz kto wstal? Staruszka. Nie mamusia z 4 latkiem, ktoremu po 10 minutach stania raczej by nogi do d**** nie weszly.

Eileen - nie wiem czy chudsza, wez pod uwage moj mini wzrost

Mamy skopiowane umysly
Mnie strasznie wkurza to ze mamusie mysla ze wszyscy OBOWIAZKOWO MUSZA trzasc sie nad ich dzieckiem. A mnie nie interesuje to ze sie jakis dzieciak na mnie gapi. I jak nie mam ochoty sie usmiechac do niego (a zwykle nie mam, bo nie lubie dzieci), to nie mam takowego obowiazku. Raz mialam sytuacje taka ze siedze sobie w autobusie (jechalam chyba do Krakowa) i przysiadla sie babka z dzieckiem. I to dziecko pakuje lapy bo ust a potem maca mi telefon tymi obslinionymi lapami i mowi "moje". Opieprzylam mamusie, ze sobie nie zycze, zeby jej dziecko mnie dotykalo i niech go pilnuje. Wielkie oburzenie bylo oczywiscie
Chodzi o to ze niektorzy nie rozumieja ze obcy ludzie nie maja ZADNEGO obowiazku przejmowania sie ich dziecmi. Czy stoja, czy rycza, czy wbiegaja na ulice, czy placza, czy gapia sie i usmiechaja. Nie musze reagowac jakkolwiek. zajmujcie sie sami wlasnymi dziecmi a innym dajcie spokoj.

No tak, ja też nie lubię matek, które nie umieją zapanować nad swoimi dziećmi. A może doprecyzuję - takich, które nawet nie próbują zapanować. Nie wiem na ile zbuntowane dziecko to wina samego dziecka, jego wieku, a na ile wina rodzica. Jednak jeśli widzę, że matce jest głupio za dziecko i przeprasza, to przecież nie ma problemu. Moje psy też są dobrze wychowane, ale czasem zdarzy im się dostać głupawki i wziąć do pyska czyjąś własność, bo chcą się bawić. Jeśli nie ma złych intencji, to po co się unosić? Tak samo nie każda matka czy kobieta w ciąży są roszczeniowe. Tych roszczeniowych mamusiek chodzących wszędzie środkiem też nie cierpię i nie mam dla nich żadnego współczucia. Natomiast nie mam niczego przeciwko, by pomóc wnieść wózek do tramwaju albo wziąć siatkę z zakupami od sąsiadki z dzieckiem. Każdemu będzie miło, jeśli otrzyma taką bezinteresowną pomoc i być może sam się potem komuś zrewanżuje. Matka też może mieć dość i może mieć gorszy dzień. Fakt, wybrała sobie taki los. Ale my też sobie wybrałyśmy i często wracamy padnięte z pracy lub uczelni. Nie ma obowiązku litowania się nad nami, ale czy nie byłoby miło, jeśli ktoś pomoże nam coś wnieść, otworzy drzwi, przepuści w kolejce itp.? Często mi się zdarzało, że gdy wracałam z pracy, to musiałam jeszcze iść po zakupy, a tam pełno ludzi. Ledwie się poruszałam, a kolejki ogromne. No i nie jeden raz ludzie mnie przepuszczali, gdy miałam tylko 4-5 rzeczy, a oni mieli mnóstwo zakupów i długo im schodziło. Nikt się nie oburzał, a ja naprawdę to doceniałam. Chodzi mi o to, że trochę niesprawiedliwe jest mówić tak i traktować w taki sposób wszystkie matki tylko dlatego, że nie lubimy dzieci. Ludzie są różni i matki są różne. Rozumiem, że wrednym ludziom nikt nie chce życia ułatwiać, bo ja też tego nie robię, ale generalizowanie jest tu krzywdzące.

Co do ustępowania dzieciom miejsca w tramwaju/autobusie, to też różnie bywa. Raz jechałam tramwajem, w którym bardzo rzucało. Był tłok, wręcz ścisk i jechała m.in. matka z takim trzy-, cztero- albo pięcioletnim dzieckiem. Dziecko nie mogło złapać równowagi, obijało się o ludzi i krzesełka. Nikt mu nie ustąpił miejsca mimo, że siedzieli młodzi ludzie. W takich przypadkach faktycznie jest mi wstyd za młode osoby, bo słoma im z butów wyłazi. I nieważne jak bardzo są zmęczone, bo temu dziecku faktycznie coś się mogło stać, mogło się uderzyć w głowę itp. Ludzie też niespecjalnie zwracali na nie uwagę, gdy przepychali się łokciami przez tłum. Także jeśli ktoś w takiej sytuacji nie ustąpi dziecku miejsca, to moim zdaniem jest burakiem. Nieważne czy lubi dzieci i czy wraca zmęczony z pracy.

Moja "tesciowa" (cudzyslow celowy, bo to matka mojego faceta i formalnie zadna tesciowa) ma lat 53 i zadna z niej schorowana staruszka energii ma wiecej niz niejedna 20-latka. Swoja droga nawiasem mowiac to kobieta ktora strasznie podziwiam. Nie mieszkamy razem i pewnie nigdy nie bedziemy mieszkac, poza tym jako notariusz moze sobie fundnac nawet potrojna pomoc domowa z tego co wiem to ona nie gotuje, tylko jada na miescie, jej maz tez i rowniez tak moj facet zostal tez od dziecka wychowany.
Nie uwazam ze ktos jest gorszy. Wrecz przeciwnie - jestesmy rowni. Traktujmy sie wiec rowno.
Kazdy pelni jakas funkcje spoleczna. KAZDY. i kazdemu sie nalezy szacunek, matki nie sa wyjatkiem, ze im akurat nalezy sie wiekszy niz np. bezdzietnemu Jaroslawowi Kaczynskiemu (jakos tak mi do glowy przyszedl).
Nie komentuje siedzacych nastolatek, bo mam o nich kiepskie zdanie, zwlaszcza o tych starszych-dojrzewajacych (11latka to bardziej dziecko niz nastolatka dla mnie). Natomiast jak znam studentow to raczej ustapia. Wiadomo - zalezy tez od studenta.

Problem w tym zeby osoby postronne jak najmniej odczuwaly fakt ze czyjes dziecko jest niegrzeczne.

No rozumiem, bo nawet w takich kolejkach zwykle jest napisane, żeby ustąpić kobiecie w ciąży, nie chodzi konkretnie już o matkę z dzieckiem. No bo i tu ja mogę ustąpić, ale to zależy, bo wiadomo jest to też trochę inna sytuacja, zależy od kolejki, mojego czasu. No i fakt, jak ktoś jest niekulturalny, to i ja nie mam ochoty być miła. Częściej szczęśliwie trafiam na kulturalne osoby, ale i chamskie też się zdarzają. Jak mama nie może zapanować nad dzieckiem, to już zależy, bo jak się stara to jednak inaczej niż jak olewa dziecko i niech ono robi co chcę. Dlatego, że jak się stara, to jednak widać, że nie jest z matek, które uważają, że ich dziecko może robić wszystko, skoro się stara, to raczej jej bardziej współczuję sytuacji, bo wiadomo nigdy wtedy nie wiemy, może jej dziecko po prostu ma dzień, że się nie słucha, bo pewnie każde dziecko czasem taki ma i nie ma co myśleć, że zawsze się słucha, bo raczej tak nie jest albo nawet np ma ADHD i wtedy czasem po prostu takie ataki się zdarzają? Wiadomo, różnie bywa. A jak rodzic olewa dziecko to co innego, wtedy już widać z czego wynika złe zachowanie.

Cslady, no dobrze to napisałaś, widzę, że uważasz tak jak ja Też tak uważam, że co innego jak rodzic stara się chociaż zapanować nad dzieckiem, ale wiadomo czasem może się nie uda, a co innego jak olewa.

No i masz rację, jak dziecko jest małe i np nie może ustać jak w opisanej przez Ciebie sytuacji, to powinno się ustąpić miejsca. Empatia już sama do tego skłania, ja bym ustąpiła. No, ale jak piszesz czasem trafią się niekulturalne osoby, że nikt nie ustąpi nawet wtedy. No bo jasne, ktoś tam może źle się czuje, nie może ustąpić, ale na pewno ktoś ustąpić mógł.

A ja ostatnio szłam chodnikiem, a szedł chłopak z psem, przeszedł chłopak na drugą stronę, bo gadał przez telefon, pies był po drugiej stronie, jeszcze do niego nie przyszedł, bo spuszczony ze smyczy był. No i załatwił się tam, nie siku, aż obrzydliwie mi o tym pisać ;p Wiadomo, zdarza się, ale no to naprawdę już niefajne, właściciel idzie, gada przez telefon i nie patrzy na psa, do tego na chodniku, więc głupota, bo przecież wiadomo, że pies na spacerze będzie się załatwiał, a tu na chodniku zamiast na trawie. Miałam ochotę coś powiedzieć, ale już nie mówiłam, ale naprawdę niefajne.

Mam tu takiego sąsiada (12 lat) z ADHD. Koszmar.
Nie można uwagi mu zwrócić, bo zaraz matka wychyla się z okna z pretensjami.
Ale na szczęście takie przypadki to rzadkość. A drąca się non stop ośmiolatka to też patologia, a nie coś, co widuję nagminnie.

Powinien posprzatac i koniec kropka.

No właśnie wiem Kammiś, powinien posprzątać, już nic nie mówiłam, ale następnym razem w takiej sytuacji powiem.

No tak, to jest wtedy najgorsze, jak dziecko coś robi, a rodzice jeszcze innych oskarżają itp. No nie ma też jakoś dużo takich osób, ale wiadomo rzucają się w oczy, bo niefajne to. Jak rodzic przeprosi, coś powie, to co innego, bo wiadomo to rodzic odpowiada za małe dziecko, za szkody też, a wiadomo jak np dziecko obleje Cię i rodzic nic nie powie, to możesz się zdenerwować za samą postawę, a jak rodzic coś powie, przeprosi, to już ok. Nie musi przecież mówić, że zapłaci za szkody, bo to też bez przesady, to jeszcze nic aż tak wielkiego i tak bym nie przyjęła kasy czy czegoś, ale zwyczajne "Przepraszam" czy coś, a nie inaczej, bo wtedy dziecko będzie mogło wszystko zrobić no i wiadomo, niefajna sytuacja.

Wiadomo, że mądry rodzic, kochający dziecko to przy ADHD choćby sam będzie starał się pracować nad zachowaniem dziecka. Wiadomo, że dziecko może nigdy nie być tak grzeczne jak dziecko bez zespołu, ale sporo można zrobić z tego co czytałam. Od podejścia wiele zależy. A jak coś się polepszy, to przecież lepiej dla dziecka, bo ludzie inaczej wtedy patrzą. Wtedy szanse na jego dobre relacje z rówieśnikami też się polepszają. Z tym, że rozumiem oczywiście to, że przy dziecku z zespołem no jest po prostu czasem ciężko, ale no wiadomo jak już ktoś dziecko wychowuje to bierze odpowiedzialność.

Nieźle. Pewnie mama nawet nie mówiła im, że źle robią. Mogło tak być.

Kammiś, nie lubisz dzieci, więc nie dziwi mnie, że wyolbrzymiasz trochę.

Są jeszcze wakacje, dzieci się bawią, zabawa w baseniku czy nad morzem praktycznie ZAWSZE wiąże się z piskiem radości, bo woda, bo to, bo tamto.
Każdy kiedyś był dzieckiem i nigdy nie uwierzę, że zawsze potulnie i cichutko siedział z książeczką w kącie i udawał, że nie istnieje.
Jasne, że zdarzają się przypadki, gdy dziecko wrzeszczy z nudów/na złość.

Poczekaj jeszcze 2 tygodnie, zacznie się rok szkolny i ''wstrętne bachory'' przestaną ''drzeć mordy''.
Ogólnie polecam wypoczywać w takich miejscach, gdzie dzieci po prostu nie ma, bo wszystkie dzieci świata nie przestaną oddychać tylko dlatego, bo Kammiś książkę czyta i się nie może skupić.

I wszystko jasne.
Lubię Cię, Kammiś, naprawdę.
Ale potwornie przesadzasz. Myślę, że Ty po prostu nie miałaś dzieciństwa.
Ja też nie miałam, ale z innych powodów.

Warto zrozumieć, że dzieciak to nie dorosła osoba. Dzieciaki są głupie, nie potrafią jeszcze nad sobą panować, taki ośmiolatek również próbuje swoich sił, jeszcze dużo czasu upłynie, zanim zrozumie, że się nie robi na złość, etc. Jasne, że jakiś procent dzieci jest niegrzeczny specjalnie, na złość.
Ale zabraniać dziecku piszczeć w baseniku, bo obok córką sąsiadki książkę czyta - sorry, ale to jest śmieszne.
Cisza nocna jest od 22:30 do 6:30. Jeśli ktoś ją zakłóca, możesz się zwrócić do odpowiednich organów. Ale poza tym czasem nie musi być cicho.
I głupio wymagać, by było..

Moje dziecko nigdy jeszcze nikogo nie uderzyło - ale oczywiście, przeprosiłabym, gdyby do tego doszło. To dla mnie normalne, że jak się komuś zrobi krzywdę, to wypada przeprosić. Myślę, że dużo ludzi tak rozumuje. A pojedyncze przypadki, no cóż, zawsze istnieją. A są wyolbrzymiane do potęgi entej właśnie dlatego, że nie zdarzają się często.

Wiesz ja myślę, że po prostu  do ciebie i niektórych koleżanek już dotarło, że możecie zrobić 3 fakulety, doktoraty, zarabiać i się "spełniać" ale koniec końców i tak ktoś zapyta: no dobra fajnie, fajnie ale co tam u twoich dzieci? No i wkurza was, że wasze zdolności, wiedza nie dają wam praktycznie żadnych for i poważania "na ulicy", a przynajmniej równoważnego atencji jaką ma ta głupia Zośka co zaciążyła pod koniec liceum z samego faktu, że idzie ulicą z brzuchem czy tym bachorem. Szczerze życzę żebyście w końcu zrobiły sobie dzieciaka, bo to przywraca zdrowy rozsądek i harmonię ducha. Nie mówiąc już o tym, że często kobieta bez dziecka im starsza tym bardziej staje się przykra w odbiorze.

Coś w tym jest. Znam takie dwie, nie dość że z roku na rok są coraz brzydsze to jeszcze charaktery im parszywieją wprost proporcjonalnie do brzydoty. Jedną nawet z pracy zwolnili bo były skargi od współpracowników na jej zachowanie.

Nie wiem, co miało znaczyć to "na ulicy", bo oczywistym jest, że nie ma się zainteresowań czy wykształcenia wypisanego na czole. Natomiast mimo wszystko w mojej rodzinie i wśród znajomych nie spotykam specjalnego poważania kobiet, które zostały matkami - jeśli chodzi o szacunek, podziw. Raczej zdają sobie sprawę z tego, że rodzenie dzieci nie jest niczym szczególnym. Jasne, większość moich znajomych i rodziny zainteresuje się bardziej tymi dziećmi - pójdzie obejrzeć malucha i takie tam, ale nawet ja lubię swoje "rodzinne" dzieci. Czy to małą kuzynkę czy kogoś tam. Pewnie dlatego, że nie mam ich na co dzień. Tyle że ja je po prostu lubię. Mogę wziąć na spacer, pobawić się, nakarmić itd., ale na pewno nie ćwierkam nad nimi, nie wyrywam matce i nie zajmuję się, jeśli nie chcę. Po prostu kolejny członek rodziny. Ale już przy koleżankach jest różnie - jeżeli ma dziecko i zachowuje się normalnie, to spoko. Też z ciekawości to dziecko zobaczę. Ale jeśli dalsze spotkania mają przebiegać pod hasłem "ćwierkamy nad moim dzieckiem", to się wycofuję ze znajomości, bo mnie po prostu dzieci nie interesują. Jasne, ją może nie obchodzić to, że gram na pianinie, ale ja jej zagram raz, jak poprosi, a nie ściągam na cotygodniowe recitale. ;p A z głupimi Zośkami zaciążającymi w liceum jakoś nie mam kontaktu, więc ciężko powiedzieć.

Moim zdaniem to nie do końca tak. Jestem przeciwna ZMUSZANIU dziecka do zajmowania się czymś tam, ale uważam, że dobrze mu pokazać różne możliwości. To znaczy, wiele dzieci, które spędza czas wyłącznie na zabawie, robi to dlatego, że nie wie, co można innego - mówię o dzieciach w wieku przedszkolnym.

Jak byłam mała, mama uczyła mnie akrobatyki, chodziłam też na jakieś śmieszne zajęcia balet + akrobatyka i do przedszkola muzycznego (sekcja przy szkole muz.). Miałam też dodatkowy angielski w przedszkolu. I nikt mnie do tego nie zmuszał. Mama trenowała akrobatykę, ja widziałam, co umie i było "chcę też". To mnie uczyła i zapisała, gdzie trzeba. I dawało mi to radość, mimo że musiałam ćwiczyć. Mama grała na pianinie i skrzypcach - mi się spodobało pianino, to mnie też najpierw uczyła sama, potem zapisała do przedszkola. I chociaż były tam inne zajęcia, nie tylko instrument, bo i śpiew, i rytmika, to mi się podobało. A wiele osób zarzucało mamie właśnie, że MNIE ZMUSZA do robienia tego, co ona. Nie, to ja chciałam. Tata trenował karate, też chciałam, nie podobało mi się, to mnie przestał uczyć - nikt mi niczego nie kazał. W przedszkolu można było mieć angielski, a można zabawę - mi się podobało, że nauczę się czegoś nowego, chociaż oczywiście nie patrzyłam wtedy na to, że się przyda. Po prostu - chciałam. Wszyscy jeździli na nartach - nauczyli mnie, jak miałam 2 lata. Jeżdżę do tej pory - faktycznie, czas zabrany z beztroskiej zabawy. Jak to było dla mnie zabawą. ;p Dziadek gra w tenisa - zabierał wszystkie swoje wnuki, uczył, które chciało, to zapisywał potem do szkółki tenisowej na wakacjach. A jak nie chciało - nie musiało. W ogóle dużo rzeczy podłapywałam od dorosłych - tak samo szachy, jak pisanie/czytanie. Skoro chciałam, to mnie uczyli. Jak w zerówce dzieci się uczyły czytać, to mnie mama uczyła części zdania i rozbioru logicznego zdania - bo w jakiejś polonistycznej książce babci wpadło mi w oko i chciałam się nauczyć. A części mowy jeszcze wcześniej.

Ale to nie znaczy, że uważam, że każde dziecko trzeba uczyć grać na czymś albo poznawać materiał szkolny kilka lat wcześniej. Chodzi mi o to, że jeśli nikt by mi tego nie pokazał, to jako kilkulatka nie wiedziałabym, że istnieje coś poza lalkami i że może być fajne. Poza tym żadna z tych rzeczy nie zabrała mi dzieciństwa, bo i łaziłam po drzewach, i po drabinkach, i nad rzekę. Nawet jako jedno z pierwszych wspomnień dzieciństwa mam takie, że po drzewach łaziłam z rodzicami. Ale dawało mi to taką samą frajdę, jak granie na pianinie na przykład. A, jak napisałam, część osób krytykowała moich rodziców - że mnie zmuszają, że ja taka biedna. No jasne... ;p

A ja zazdroszczę kammiś i innym moim rówieśnikom, których rodzice byli na tyle mądrzy, żeby zainwestować w dzieci od początku, takiego dzieciństwa.
Ja do 10 roku życia właśnie biegałam po podwórku (mimo to od dziecka miałam nadwagę), bralam oczywiście udział w konkursach kto dalej napluje i innych pierdołach, ktore nic do mojego życia nie wniosły.
Dopiero w wieku 10 lat poszłam z kolegą na zajęcia dodatkowe, bo mnie namówił. Od tego czasu stale rozwijałam się poza szkolnym minimum i wiem, że gdyby nie moja upartość i zacięcie, moi rodzice wychowaliby mnie na kolejną  Kasię oglądającą seriale i leżącą na tapczanie.
Mam ogromny żal do rodziców o to, że zmarnowali mi tyle lat, że gdyby mi pokazali, zaprowadzili na zajęcia dodatkowe, mogłabym być o wiele lepsza, niż jestem teraz. Mogłabym zaoszczędzić sobie kilku lat nadludzkiego wysiłku, żeby dostać się na wymarzone studia. Dostałam się, mimo kręcenia nosem całej rodziny i dalej studiuję, ale ciągle odczuwam skutki braku odpowiedniego wychowania i braku wsparcia ze strony rodziny.

A nie przyszło Wam do głowy, że NORMALNE dzieciństwo to takie, gdzie jest i zabawa, i nauka, i czas na ciekawe zajęcia, typu balet?

Nie zgodzę się z tym, że większość dzieci biega samopas. Coraz częściej czyta się o tym, jak rodzice inwestują w dzieciaki i już od najmłodszych lat zapisują na judo, balet, języki obce i lekcje gry na instrumencie.

Ja nie chodziłam na takie zajęcia, bo najzwyczajniej w świecie mojej mamy nie było na to stać, ale wtedy też były inne czasy, parę lat po upadku muru berlińskiego.
Ale teraz są inne czasy. Chrześnica mojego męża chodzi na zumbę dla dzieci, uczy się angielskiego na dodatkowych zajęciach. Jej mama praktycznie nie pracuje i ciągle organizuje jej jakieś atrakcje. I coraz więcej takich rodziców.

Puszczanie dzieci samopas, by biegały od rana do wieczora - źle.
Trzymanie dzieci pod kluczem, ograniczanie im kontaktów z rówieśnikami, zbyt duże wymagania - też źle.
Niech to będzie po środku. Bez zmuszania dziecka do czegokolwiek.

Bardzo widoczny ten spokój ducha Sorry ale już któryś wątek z kolei te same osoby zaśmiecają swoim żalami na temat niegrzecznych bachorów i ich okropnych matek. Myślisz, że wy takie po prostu pechowe jesteście, że natrafiacie na same wredne dzieci i głupie matki?

Ja też nie lubię dzieci, ale bez przesady, nie piszę od razu, że mają mordy i nie przeszkadzają mi ich zabawy w basenie...
Dziecko jest tylko dzieckiem i wypada to zrozumieć.

Dziecko też nie lubi być zamknięte w przedziale i siedzieć 12 godzin bez ruchu.
Dziecko też może się bać/być zmęczone/głodne/znudzone. Nie nad wszystkimi odruchami dziecka zapanujesz. NIE WSZYSTKO przewidzisz.
Zabronić dzieciom jeździć pociągami...?

Skąd wiesz, że kot w szelkach nikomu nie przeszkadza? Może kogoś denerwuje widok kota w pociągu, może ma alergię, może to, może tamto. ALE MUSI to przełknąć, bo pociągi są dla wszystkich, dopóki się ma bilet i nie sra się na siedzenia.

Jak Ci kot zwymiotuje w pociągu, to to będzie Twoja wina, czy kota?