Jak mam zapomnieć i żyć bez mojej miłości?

Nawet tak nie myśl. Poniekąd pomógł Ci, odsłaniając swoje prawdziwe oblicze, lepiej teraz, niż później.
Przynajmniej już wiesz na kogo trafiłaś. Nie rozpaczaj, nie masz po kim.
A kochanka, no cóż, są siebie warci. Ona szybko zrozumie, jaki "skarb" jej się trafił, szkoda tylko, że Twój mąż, jak widać ciągle świetnie się bawi.
Pozbądź się wrzoda jak najszybciej, wydezynfekuj i idź do przodu, oby blizna nie była zbyt duża.

Nie rozpaczam za nim, nienawidzę tego człowieka, brzydzę się nim. Od.miłości do nienawiści jeden krok krok, a w tym tygodniu to nie był krok tylko ogromny skok. Nienawidzę go za tą krzywdę co mi zrobił, kłamstwa którymi mnie karmił. Nawet nie miał jaj żeby się przyznać. Dobrze że z nim nie jestem, bo nie jest mnie warty, ale ten ból który mi towarzyszy jest nie do opisania i ten stres :-/ juz drugi dzień jeść nie potrafię i spać

Panna, mam nadzieje że pokaże jej swoje prawdziwe oblicze
Zastanawiam się czy po rozwodzie nie posłać jej fragmentów relaksu z innymi tego dupka niech też cierpi. Chociaż nie powinno się być tak wrednym i dać im żyć

Oj Biedronko, detektyw to byłby z Ciebie kiepski, ile lat jesteś oszukiwana, niczego nie znalazłaś, chociaż wszelkie znaki na ziemi i niebie świadczyły, że Twój mąż zabawia się w najlepsze. Nie zrobiłaś nic.. miałaś przeczucia. Dobry detektyw wyciąga wnioski natychmiast.
Teraz jesteś niczym w potrzasku, widzisz, jak łatwo coś znaleźć, robisz to bo nie masz innego wyjścia.
Każda kobieta w Twojej sytuacji zachowywałaby się jak Sherlock Holmes.
I zbieraj wszystko, co masz, zapisuj na dyskach, kopiuj na inne nośniki. Rób tak a udupisz dziada.
Tamta w ciąży, kolejna na horyzoncie.. Wiej dziewczyno ile sił w nogach.

a jeżeli u mnie to też trwało za długo,  czuje jak to mnie teraz niszczy, dręczy mnie myśl że dotyka jej brzucha, że się bawią w najlepsze a ja nie mam sił, ściska mnie serce, nie potrafiłam spać, nie potrafię jeść. Jak zniosłaś te najgorsze momenty?

Wpadłam w wir pracy,wyszukiwałam sobie wręcz zajęcia, chociaż tak naprawdę nie miałam na to sił ani ochoty.Ale pracując nie myślałam.Wystarczy jednak zacząć.Moim sprzymierzeńcem był także rower Kilka kilometrów dziennie i humor lepszy.A o tym, że dotyka czyjegoś brzucha w ogóle nie myślałam,to byłoby już katowanie się.Starałam się tak zająć czas żeby nie myśleć, choć przecież nieraz wyłam z bólu.Ale czas uczy nas żyć na nowo i powoli otrząśniesz się z tego.Potem życie zaczyna od nowa interesować,wiosna cieszyć i w końcu okazuje się, że zaczynamy sobie sami kpić z tych miłostek i szukać najlepszej alternatywy dla siebie.Wiem, że teraz trudno ci w to uwierzyć,niestety to są kolejne etapy,które nie są łatwe.Początek jest najgorszy, a potem już jest tylko lepiej.Czego ci życzę.