zdradzona, zawiedziona

Coś na stary czas piszemy!:)
<----

Już się nie mogę doczekać kiedy pójdę:)

Dzień dobry Arnoldki

Wróciłam z pracy - godzinka odpoczynku i też biegnę na angielski. Ja ciągnę już 2 rok. Załapałam się na dotację unijną i płacę tylko 10 zł za godzinę, a zajęcia mam 1 raz w tygodniu po 2 godziny - w czwartki. U mnie- też grupowo - 8 osób. Wole w grupie, bo to mnie motywuje do nauki gdy załącza się u mnie leń. Dzień mija fajnie/ na luzie. Bardzo się z tego cieszę, bo ostatnie kilka dni nieco- tak bardzo delikatnie gorsze były i to mnie trochę martwiło. Zrobiłam sobie  pranie mózgu -  i znowu jest pozytywnie.

ZAHIR - ucz się, ucz się  też !!- stworzymy grupę dwujęzycznych singielek - hi hi hi

Dziewczyny podziwiam, ja mam takie problemy z wyjściem z domu na ćwiczenia, że aż samej jest mi przykro ale nie idzie się zmusić. Rano jak wstaje mam pozytywne nastawienia, że pójdę bo chcę, a po pracy wracam tak styrana i ledwo co żywa, że nie mam siły. I w związku z tym dzisiaj zostaje w domu.
Nie umiem się jakoś zmotywować jak znacie jakieś sposoby to dajcie znać, bo mi się przydadzą.

ho ho ho ehhh niedługo mikołaj

no ja właśnie też dotarłam styrana do domciu i mimo, że byłam zmęczona to poszłam na siłownię. Arcola musisz się zmuszać, nie ma innej rady, po kilku wyjściach wejdzie Ci to w krew i nawet sam organizm będzie domagał się ćwiczeń. Idziesz na siłę, ale wychodzisz z pozytywnymi endorfinami i jesteś z siebie zadowolona i dumna, że mimo wszystko dałaś radę.

Zahir, Twój eksik jeszcze nie pogodził z tym wszystkim, dlatego Cię obwinia, ehh buraczek No jak mogłaś do tego wszystkiego doprowadzić A tak poważnie to najważniejsze, że masz to gdzieś !!!

Liza to Ty śmigasz inglisz !!!! Dajcie mi jeszcze kilka miesięcy i będziemy pisały po angielsku Zahir zapisuj się szybciutko !!!

a u mnie stagnacja. Ani nie jestem jakaś mega szczęśliwa ani też jakoś bardzo zdołowana. Ogólnie nie czuje nic. Jestem jakby wyciszona.
Oli nie wiem co ci napisać, żeby było lepiej. Pomyśl sobie że te łzy to wylewanie negatywny emocji które jeśli by były dłużej trzymane przez Ciebie to jeszcze w jakieś choróbsko by się zamieniły.
Zajmij się zbieraniem materiału na mapkę bo to już tuż, tuż. Zaplanuj jakoś weekend - może odwiedziny u dawno nie widzianych znajomych ? a może jakaś dobra książka ( wciągająca ) - ja czytam teraz super kryminał od którego nie mogę się oderwać . Zawsze możesz też wpaść do Wawy

Arcola - to nie jest tak, że nic nie robię, cały czas gdzieś latam, czymś jestem zajęta i wtedy jest ok. Najgorszy jest moment wieczorem jak się kładę spać, wtedy włącza mi się myslenie i zbiera mnie na płacz. Już jakiś czas temu mi to minęło, dlatego dziwi mnie fakt, że wróciło. Ale widocznie tak musi być, jeszcze nie zapomniałam, nie przestałam kochać, nie pogodziłam się z tym do końca. Dlatego te trudniejsze dni wracają.

Zahir też mnie przeraża mój wygląd rano, ciężko było mi oczy pomalować na tej opuchliźnie A i nos nie najlepiej wygląda, zawsze po płaczu mam mega katar
Ja chyba za wiele od siebie wymagam i to prawda, że złoszczę się na siebie za te chwile słabości. Sama sobie zaczynam tłumaczyć, że mam przecież do nich prawo, to dopiero 3 miesiąc leci.... Ale nie zamierzam się nad sobą rozczulać, muszę przeć do przodu !!!

OLI.. 3 miesiące  u Ciebie........... nie dziwota, że fundujesz sobie takie wtopy. Cierp ciało, coś chciało......No cóż.... chyba masz dziś dzień z głowy. Na Twoim etapie też to robiłam- ale nie aż w takim wydaniu jak TY, bo szybko włączałam myślenie" że to złe dla mnie" ( bo kończyło się oczami króliczka angory i kacem moralnym). Jednak nie przejmuj się specjalnie, że to Ty tylko słaba jesteś ( przecież to tylko 3 miesiące). Kurcze nie chciałam moralizować, bo wiem doskonale, że i tak musisz sama doświadczyć i nie posłuchasz rady ( normalka), ale opanuj się !!! sama innym radzisz ZERO KONTAKTU !!!

ARCOLA- piszesz o " nijakości emocjonalnej " swojej codzienności. Ja dopiero teraz zaczynam się cieszyć ( niektórymi) dniami. Jakiś czas temu , podobnie jak TY - funkcjonowałam na co dzień dobrze- jednak ta codzienność była odarta z radości/ cieszenia się z tego co robiłam/ z tego co mi wyszło w czasie dnia. Aktualnie - czasem aż się boję, że zaczynam się czuć dobrze sama z sobą- kurna- ja docelowo nie chcę być sama

OLI -co u mnie? Uważam, że radzę sobie zupełnie dobrze ( ostatnio poczytałam sobie moje wpisy z początku Twojego wątku) i to mnie utwierdza o swojej DZIŚ sile. Oczywiście, że mysli wracają, jednak juz wiem jak sobie radzić, by nie dać sie im rozwinąć. Nadal co jakiś czas  robię sobie pranie mózgu i nie specjalnie odczuwam konsekwencje pojawiających się myśli o eksiku. Tak więc oprócz chwil - (bardzo rzadkich) słabości -radzę sobie dobrze

Nie oczekuję głaskania po główce, bo doskonale zdaję sobie sprawę z tego że bardzo źle zrobiłam. Wiem też, że obwinianie siebie i złoszczenie za to nic mi nie da, trudno muszę przełknąć tę porażkę i nie wracać do tego co było. Sama już siebie zganiłam porządnie i zbieram siły żeby się tym nie złamać i dalej robić to co do tej pory. Ale mimo wszystko nastawiam się pozytywnie, wiem, że poradzę sobie !!!

Hej . Nie wiem jak zaczac nowy temat wiec podpinam sie pod ten . Od dluzszefgo czasu moj facet podejrzewa mnie o zdrade . Kilka razy juz wspominal ze wie napewno ze go zdradzilam ,ze napewno przespalam sie z naszym wspolnym znajomym . Czeste oskarzenia ,klotnie a pozniej spokoj na dluzszy czas .Bylo kilka sytuacji typu znaleznienie zelu pod lozkiem gdzie naprawde sama nie wiem skad tam sie wzial oczywiscie oskarzyl mnie o to ( dodaje ze dzien wczesniej u nas w sypialni spali nasi znajomi ) a jak go prosilam o wyjasnienie tej sytuacji z nimi by sie spytal czy nie zostawili twierdzil ze to zalosne wytlumaczenie itp -nigdy nie spytal a temat sie zamknal i zaczelismy zyc dalej . Myslalam ze uwierzyl mi ze to nie ja ale co jakas klotnie zawsze to wracalo . Czesto naprzyklad gdy wchodzil na whatsapp (komunikator w tel) tam konkretnie widac kto byl o jakiej godzinie i czesto wychodzilo tak ze ja bylam o tej samej godzinie co kolega ten o ktorego podejrzawa mnie o zdrade . Gdzie ja nie mialam nawet jego numeru na tej aplikacji i pisalam kiedys z nim tylko jak pomagal mi znalezc prace ale dla niego zawsze byly dziwne zbiegi okolicznosci . Nawet jak sie pogodzilismy i myslalam ze naprawde mi wierzy ze nigdy nic nie zrobilam - mam na mysli zdrade to nie bedziemy wracac do tych tematow ze mi ufa . Ale czesto wracalo , wracaly oskarzenia . Kocham go chociaz czulam ze milosc sie wypala , jego oskarzenie i nie ufnosc w stosunku do mnie ,zazdrosc sprawily ze moje uczucia sie wypalaly i mialam dosc , myslalam o odejscu . Po naszej ostatniej klotni wszystko jkaby sie oczyscilo bylo jak powinno byc , przeprowadzilismy sie w inne miejsce by zaczac troche od nowa . Czulam ze to to ze kocham go jeszcze bardziej ze nam sie uda ze bedzie dobrze i wszystko wygladalo dobrze do czasu gdy wczoraj nie wyszlo na jaw ze mialam profil na badoo. Zalozylam go kilka miesiecy temu jak nam sie nie ukladalo i mialam troche dosc . nie wiem szczerze co chcialam zdzialac tym profilem ,nie wiem po co go tak naprawde zalozylam(zalozylam profil a na nastepny dzien go usunelam nie piszac zupelnie z nikim ) . ze zlosci albo z proby poszukania kogos -wiem tylko ze to bylo blad . Teraz to on jest pewny na 100% ze nie tylko raz go zdradzilam ale kila razy . Nasz zwiazek sie posypal a on chce bym sie przyznala ze go zdradzilam . Ja caly czas podkreslam ze tego nie zrobilam nigdy on mi nie weirzy i uwaza ze chce zrobic z niego idiote ze go oklamuje i ze jesli bym sie przyznala moze jakies szance by byly . Ale ja go nigdy nie zdradzilam . I zalezy mi na tym zwiazku kocham go bardzo mocno i jak widze ze placze przezemnie to serce mi peka . Wiem ze go skrzywdzilam i bardzo mi z tym zle . Marze o tym by dal mi szanse bym mogla udowodnic swoja niewinnosc ale nie mam jak niestety sie nie da . Marze by bylo tak jak przez ostatnie tygodnie . Teraz mam takie pytanie czy powiedziec ze sie zdradzilo by on uslyszal to co chce i by byc moze byla jakas szansa na ten zwiazek czy dac sobie spokoj jesli mi nie wierzy i chce sie roztac .

Czarownice - ogłaszam wszem i wobec, że 3 nalewka przygotowana, dzisiaj czas na truskawkową !!!
Wkurza mnie to, że tak długo się czeka na efekt Orzechówkę 11.11 doprawię i kolejny czas będzie musiała odleżeć Ale cieszę się jak dzieciak - własnej produkcji nalewki OBY byly dobre

Jesteśmy tylko ludźmi i popełniamy błędy bo w końcu na nich się uczymy. Może takie kolejne potwierdzenie w to co wierzysz było ci potrzebne. Czy ja bym się nauczyła coś na Twoim błędzie albo Zahir albo Lizy jak byście mi powiedziały nie rób tego albo tamtego ? - pewni nie. Sama chciałabym się przekonać bo może wierzyłabym w swoją siłę albo tak jak Ty szukałabym odpowiedzi na pytania.
Stało się i już - teraz po raz kolejny utrwaliłaś się w przekonaniu, że droga którą obrałaś jest słuszna. Może kiedyś on  jeszcze zadzwoni - tego nie wiesz. A pewnie Twoje wychowanie nie pozwoli mu po prostu powiedzieć spier....
Ja znając siebie jak on by zadzwonił bym odebrała (może nie za pierwszym razem) z ciekawości (choć ciekawość jak to się mówi to pierwszy stopień do piekła   ).  I chociaż bardzo bym nie chciała być miła byłabym bo tam jestem wychowana.
Teraz mi się przypomniało z czego pewnie będziecie mieć ubaw. Ale jak kończyłam z nim znajomość i on mnie przepraszał i mówił że to jego wina. To co ja mu odpowiedziałam ?!!!. kur.... nie wiarygodne - powiedziałam mu "NIC NIE SZKODZI" nie wiem co we mnie wstąpiło  - bo owszem szkodziło. Co pokazało mi ostatnie 2 miesiące.
Ciągle żałuje, że chociaż raz nie wygarnęłam mu tego co o nim myślę.

ARCOLA ...................... "NIC NIE SZKODZI" .-.błuuuuuuuuaaaaaaaaaaaaaachacha ( juz Cie widzę oczami wyobraźni, gdy to mówisz) wyczułam ,że masz poczucie humoru, ale w takich chwilach - no nie - jakem prawie stara jestem, czegos takiego nie słyszałam - ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha  - to się nadaje do prasy.........- ha ha ha

Winko pracuje
kurcze winka jeszcze nie robiłam, ale to już w następnym roku zainwestuję w gąsiorek i te inne przyrządy.

Wybacz Arcola ale też się uśmiałam
Chociaż na pocieszenie powiem, że wcale nie jestem lepsza Też zamiast powyzywać od najgorszych, powiedzieć spier.... to potrafiłam przeprosić jak coś chamskiego powiedziałam. Brakuje nam zołzowatości

hehehe dobre dobre

ZAHIR - widzę fachowiec się trafił. SUPER. Powiedz, kiedy będe wiedziała, że winiunio gotowe?

Jak przestanie bulgotac:)

DZIEŃ DOBRY ARNOLDKI

Życzę udanego dnia wypełnionego wyłącznie pozytywnymi myślami. Miotła między  nogi i do przodu !

Czy któras z was jadła slimaczki? Nasze winniczki, robione w jakiś fajny sposób? Z chęcią bym zrobiła ale z jakiegoś wypróbowanego, pewnego przepisu.
Ale mam smaki, co nie :-D

łoooołł - OLI- klap klap klap !!!OLI- klap klap klap !!! ładnie się ubierz i nie zrób na wstydu - hi hi hi Idż idź SUPER

oj czarownice nagotowałyście zupy i w tej zupce się gotujecie, a można by coś nowego zacząć. Olimpia dużo się dzieje, a mimo tego wracasz do pkt zero jeszcze wczoraj pisałaś , że nadal kochasz byłego , dziś masz spotkanie , czy w takim klimacie ten nowy ma dobre pole, trochę słabe.  By zacząć coś nowego, trzeba stare zamknąć i pożegnać. Można liczyć , że ktoś nas porwie i tak odmieni los i tak też może się wydarzyć , tylko czy wtedy  czegoś starego ze sobą nie zabierzemy.

Dlatego albo zdrowienie, albo wyzdrowienie i budowanie czegoś własnymi silami, od podstaw i życzę Wam tego, jak najszybciej żebyście już raczej stare wspominały i o tym co aktualne pisały, tylko na nowym gruncie (;

Temat pożegnania , może być kluczowy, czekam wiec na uroczysty pogrzeb wątku i trochę namawiam ;p , ale oczywiście wasze tempo i potrzeby.  Druga rzecz chcieć by ktoś wypełnił moja samotność i pustkę -  w tym przypadku wielce prawdopodobne jest spotkać podobna osobę, która niestety też takową pustkę w sobie nosi, no i tu trzeba popracować nad swoim poczuciem wartości i niczym innym jak dorosłością.

miłego i oby ta randa była udana

Dziewczynki to nie jest randka, ja nie jestem gotowa i nie chcę. Chcę poznawać nowych ludzi, chcę wyjść z kimś na spacer, porozmawiać, pośmiać się. Absolutnie nie wejdę w nowy związek dopóki nie zamknę starego. Wiem, że mogłabym kogoś skrzywdzić, a tego nie chcę. Nie szukam też plasterka. Od początku moje intencje są jasne dla nich, przynajmniej wiedzą, że nie szukam związku więc też niczym nie ryzykują.

Oli wie i my też.
Ja też bym sobie poszła na kawę z jakimś Menem ale z kim?! Jak to Podkarpacka pisała: na krańcu Polski B..to nawet facetów fajnych nie ma. Wszyscy się tu znają. Jedynie NET mi pozostaje ale nie bardzo te internetowe znajomości mi się się widzą.

Zahir u mnie jest podobnie. W mojej miejscowości delikwentów fajnych brak. Dlatego zdecydowałam się na internet i mimo iż jest tu wielu wariatów, myślę że ok 90% to jednak są też Ci normalni. Selekcja jest ogromna, na kilkudziesięciu którzy mnie zaczepili zdecydowałam się na rozmowę tylko z 2. Ale szczerze mówiąc to też fajna zabawa, uśmiałam się wielokrotnie ich tekstami. Niektórzy zupełnie nie wiedzą jak zaczepić i piszą takie farmazony, że książkę mogłabym zacząć pisać. Są też i tacy co piszą wprost czego oczekują i to w dosyć wulgarny sposób - ich też zignorowałam. Ja sama nikogo nie zaczepiam, to ja wybieram z tych co się odezwą z kim chcę porozmawiać i ewentualnie się poznać, spotkać na "kawę".

A gdzie masz to konto?! Ja poogladalam sobie facetów z okolicy na sympatii.  Aż jeden mi się spodobał!:) he he

ja mam na badoo.com

ale sympatia też podobno ok

Iskra, nie wiem dokładnie co masz na myśli mówiąc o uwikłaniu. Uzależnienie - tak, byłam i mam nadzieję, że z tego uzależnienia wyszłam. A może jeszcze nie? Sama nie wiem w tym momencie, bo o ile wydawało mi się, że pozamykałam drzwi przeszłości o tyle po jego kontakcie już nie jestem tego pewna. Może o to mu chodziło? Żeby to rozgrzebać, żeby dalej próbować mieć nade mną kontrolę? Nie wiem i w sumie nie zamierzam w to wnikać ani marnować czasu i energii na zastanawianie się. Jeśli to robi to raczej nieświadomie, ale mogę się mylić.

ps. wieczorny spacer mogę uznać za udany, miła pogawędka i tyle

Miłego dnia życzę Arnoldowe

ISKRA - tak - niestety uważam, że te myśli będą jeszcze jakiś czas towarzyszyć mojej codzienności. One dziś nie bolą, bo je kasuje " na tarcie" i nie pozwalam się im rozwinąć. Tak więc, właściwie nie wpływają na moją codzienność/ na moje funkcjonowanie. Jedyny dyskomfort jaki dziś odczuwam wynika z tego , że są i to mnie martwi ( bo zaczyna mnie to wkurzać) Znam siebie i wiem, że skoro jeszcze są, to mi jeszcze potowarzyszą jakiś czas, gdyż nie mam już pomysłu, jak to w sobie przepracować.