Szok i nie wiem co dalej

Czyli słowa są nic nie warte i to na piśmie? Przepraszam w tej kwestii nie zgodzę się z Tobą. Była zbyt nadgorliwa - powinna nie zaufać mężowi to fakt, ma nauczkę na przyszłość. Ona, że uważała, iż Jego decyzje mają jakąś wartość. On, że nie potrafił być konsekwentnym i liczył "na opamiętanie" - zostawił rozwój wydarzeń przypadkowi i ma.  Jednak nie można raz mówić tak i Swoim postępowaniem pokazywać, że się na to zgadza, a później latać jak szalony.
Ta pranie mózgu - nie przesadzasz, chyba ma jakąkolwiek charyzmę, bo z tego co zauważyłam wiele nie zrobiła (żadnych manipulacji przed Jego zgodzą). Po prostu w porównaniu do Niego trzymała się własnego zdania (nie kocham - chcę odejść) to było pranie mózgu!?

Chyba osoby, które zawarły związek małżeński lepiej wiedzą czego chcą? Papier nie jest ważniejszy od stanu rzeczywistego. Przypominam, że są  DOROSŁYMI ludźmi i jeśli potrafili podjąć decyzję o wyjściu za mąż to nie powinni "pytać o pozwolenie" sądu czy mogą przestać nim być. Oczywiście sąd ma na celu uprawomocnić w świetle prawa ich decyzję.

Powtarzam przed wspólną decyzją o podpisaniu papierów rozwodowych nie zauważyłam manipulacji . Jeśli chce teraz postąpić fair niech Jej powie, że nie da rozwodu bez winy - no tak nie zrobi tego z powodu STRACHU, a nie walki o małżeństwo . Ja już Sama nie wiem co On ma "w głowie". Naprawdę niech usiądzie, porozmawia z Nią ostatni raz i dopiero podejmuje jakąś decyzję!
Tak można zmienić zdanie, ale czy w Jej rozumowaniu On to robi? No i ile razy można zmieniać zdanie w tak ważnej kwestii. Oni ogółem Obydwoje są nieodpowiedzialni. Ona raz mówi, że kocha. Później nie kocha, znowu kocha i ostatecznie nie kocha. On nie lepszy. Krótko walczy, potem godzi się, następnie myśli "chcę o Nią walczyć", ale później chce Ją "zaskoczyć" zmianą pozwu i jest zimny, ALE NADAL KOCHA! Ja bym zwariowała w takim związku . Przynajmniej teraz Ona trzyma Swoje zdanie - oczywiście życzę, aby Grimm UMIEJĘTNIE walczył o zonę i do Niego wróciła nie idąc na skróty walcząc o małżeństwo.
Niech da Jej jasny sygnał - to tak dużo!?

Czy ja wiem u mnie jest dokładnie odwrotnie. Im bliższa mi osoba, tym bardziej stawiam na Swoim kiedy uważam coś za "głupotę" itp. itd. Tutaj raczej brak woli walki (powera) zadecydował o Jej rzeczywistych planach o przeprowadzce. Bo zauważ, że od początku myśli Grimma są takie same "chcę tego małżeństwa", ale nic a nic potwierdzenia w czynach (bynajmniej jasnego przekazu). A zobacz tematy osób już zdradzonych jak walczą o związek (gdy tego oczywiście chcą). Jeśli Ona Go rzeczywiście nie kocha to może według Niej - trzeba było szybko korzystać póki On okazuje, że nie będzie problemu z rozwodem ? Nie wiem co Jej siedziało w głowie, też poważna nie jest. Dlatego mnie to zastanawia, czy Grimm pisze Nam wszystko, bądź czy może nie zauważył jakiegoś ważnego wydarzenia i/lub nie zauważył, że pewne Jego czyny miały dla Niej jasny przekaz? Jego ostra reakcja na spacery z kolegą... zamiast na spokojnie musiał ostro. A Sam pisał, że przyjął te spotkania jako Jej sygnał, że ma o Nią walczyć, a nie "jesteś gorszy/znalazłam kogoś lepszego". A dla mnie OSTRA reakcja byłaby adekwatna w drugiej sytuacji .

Współczuję sytuacji, bo jest patowa. Jednak chciałabym, aby Grimm odciął się na chwilę od wszystkiego i odpowiedział Sobie "czy zrobiłem wszystko co mogłem" oraz podjął ostateczną decyzję. Niech z czystym sumieniem odpowie czego On chce. Miłość to skomplikowane i głębokie uczucie dlatego wątpię, aby Ona je odzyskała nie pracując nad tym. Może chce, aby On pokazał, że Jemu naprawdę zależy? Nie wiem... On zna Ją najlepiej i wie w jakim stanie było Jego małżeństwo w momencie Jej ostatecznej decyzji . Być może nadmierna zazdrość (szczególnie kłótnia o kolegę - a podczas spacerów nie znalazł nic o podtekście nawet zdrady emocjonalnej) "zabiła" w Niej miłość i chciała "odzyskać" wolność.  Zauważ, że wówczas zaczęły się wypady na imprezy itp. itd.

Dlatego to sąd, jako bezstronny powinien orzec rozwód a nie osoby bezpośrednio zaangażowane w sprawę.

Grimm, był w tym czasie zbyt przerażony, zagubiony, przekonany ze wyrządził jakąś krzywdę - działał przy zaburzeniu świadomości podjętej woli (nie decyzji).

Powtórzę, na forum uzyskał szereg bezstronnych ocen, rad które dały muu bardziej obiektywne spojrzenie na sytuację swoją i w jego małżeństwie.

To nie prawda, ze robi sobie z gęby cholewę,
w tamtym czasie działał pod wpływem zbyt dużych emocji by mógł podjąć właściwe działanie.

Podobno tylko krowa nie zmienia zdania

Pora się ogarnąć bo jesteś na wojnie.Jakbyś miał dyktafon to wystarczyłoby nagrać rozmowę z której cytat jest powyżej bo możesz mieć dużo takich okazji , a Ty patrzysz bezczynnie.
Podstawa w Twojej sytuacji to dowody.Tych póki co nie masz.Zrób co możesz ,żeby wynająć detektywa.Na razie dowody ,którymi dysponujesz nic nie są warte.
Zapytaj prawnika  czy możesz zmienić decyzję i wnioskować o orzeczenie jej winy dopiero na rozprawie.A teraz odpowiadając na pismo z sądu nie odkrywać kart.
Tak na logikę powinieneś mieć prawo do wycofania się z wcześniejszych deklaracji- choćby z tego tytułu ,że między Twoją odpowiedzią na pismo sądowe , a rozprawą mogło dojść do ujawnienia okoliczności , które jednoznacznie przesądzają o wyłącznej winie żony.

A swoją drogą ona szantażując Cię w ten sposób tylko obnażyła się doszczętnie.Ma Cię za jelenia , podnóżek.I już nawet nie o to chodzi ,że ona ma takie o Tobie zdanie , tylko że czuje się tak pewnie ,że w ten sposób odkryła karty.

Moim zdaniem powinieneś zgadzać się na jej propozycje.Ona jest zbyt pewna siebie i w ten sposób możesz to wykorzystać.Nie spodziewa się walki z Twojej strony.A w międzyczasie powinieneś robić swoje.Agencja detektywistyczna powinna jej siedzieć na ogonie 24/7. A Ty usypiać jej czujność odgrywając rolę zbolałego misiaczka.Podsłuchy , programy szpiegowskie - wszystko co się da.Tylko konspiracja zupełna i ewentualne dowody trzymaj poza domem - poza jej zasięgiem.

Witaj Grimm
Paweł, poczytałem jeszcze raz wszystko, a ze szczególną uwagą, to co napisałeś na temat jej zachowania w trakcie Waszego małżeństwa.
Toż to borderka w najgorszym wydaniu na jaki można trafić.
Ty się chłopaku nie zastanawiaj jak ratować małżeństwo tylko ratuj siebie!
Takie osoby jak ona powinno się trwale znakować aby nikt nie dał się im nabrać i złapał się na ich haczyk

W skrócie : spierdalaj gdzie pieprz rośnie, ratuj siebie i córkę!
I trzymaj się od niej jak najdalej,!
Daj jej odejść w cholerę, bo ona by Cię zniszczyła!
Ona tak ciebie wyrresowała, że nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale RATUJESZ SWOJE ŻYCIE!

Pozwolisz, że zacytuję fragmenty z  artykułów, dotyczących borderline .
Aż otworzysz szeroko oczy,...
Sorry, że tekst jest długi ale naprawdę warto to przeczytać abyś wiedział, na co nakierować pracę nad sobą i Twoją terapię

A szczególnie uważnie przeczytaj to :
Jak toksyczna kobieta robi Ci pranie mózgu?

Paweł, zapytaj prawnika, czy tego, że masz do czynienia z taką osobą może być podstawą do orzeczenia jej winy.

Chłopaku, Ty nie rozpaczaj po niej tylko dziękuj Bogu za ocalenie!
To cud, że przez tyle lat z nią nie zwariowałeś
Proszę Cię.
Uważnie przeczytaj powyższy tekst i nie wymiekaj.
Nie daj się manipulować.
Już teraz chyba wiesz z kim naprawdę masz do czynienia
Jak solidnie, z fachową pomocą wykonasz ciężką pracę nad sobą, będziesz tak silny, jakim nigdy do tej pory nie byłeś, a takie kobiety jak ona od razu wyczujesz na kilometr i nie pozwolisz im się nawet zbliżyć do siebie.
A nawet jak jej się to uda, to już będziesz wiedział co zrobić.
After

Ponizej tytulem zaproszenia do calego atrkulu w czytelni pod tm samym tyułem. Goraca polecam.. Perełka. .

..........................
fragment, .

UWAGA na jego przewrotną logikę !!!
Ona jest prosta i żelazna i nie jest to kwestia najwyższego IQ aby to rozpoznać.
Broń Boże abyście starali się z nim mierzyć i coś udowadniać - nic nie wskóracie,
jesteście jego krótką grą, etapem w życiu, choćby Wam obiecywał, że jesteście jedyni, niepowtarzalni, jesteście celem jego życia...

Ofiarami BL są ludzie najczęściej o dużej empatii (lub też skrajni narcyzi) - oni w swojej dobroci chcą mu pomóc w jego walce ze złym światem, nawet nie przypuszczają, że są JUŻ jego ofiarą.
Teraz BL będzie tylko zagęszczał sieć intryg.
Tacy ludzie dają z siebie coraz więcej i więcej bo są przekonani, że da się Bordera "wyleczyć" swoją miłością, oddaniem itd. wielokrotnie nie wytrzymują ale wtedy border wraca i LOGICZNIE I SENSOWNIE "przyznaje" się do swoich złych działań i obiecuje zmianę, poprawę i znowu jest sielanka...

Ostatnio zmieniony przez marta 25 dnia Czw Sty 10, 2013 22:59, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry    
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość         
sylwia1975

Dołączył: 14 Gru 2009
Posty: 431

   
PostWysłany: Pon Sty 07, 2013 22:48    Temat postu: bpd     Odpowiedz z cytatem
takie osoby sie leczyc musza.............,kiedy poszlam osobiscie do psychologa powiedziano mi ze mam sympomy bpd czyli bordelina ,jest to nawet na sympomy dlugoletnia terapia i czesto kosztowna ,jednak warto ,czlowiek rozwija sie przes cale zycie a odpowiedzialnosc tego rozwoju ponosi sam,tylko i wylacznie (a tak na nie oficjalnie nie jest bordeline mi obcy ,wedlug psychologa czest jest w bliskiej rodzinie u mnie ma go mama ,jest to zespol zaburzen w jednym okresleniu)i traumy zyciowe tylko go poglebiaja
Powrót do góry    
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email         
marta 25

Dołączył: 02 Mar 2010
Posty: 690

   
PostWysłany: Pią Sty 11, 2013 10:04    Temat postu:     Odpowiedz z cytatem
Podbijam temat .. Przeczytajcie artukul w czytelni. warto.
Powrót do góry    
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość         
nika14

Dołączył: 17 Paź 2011
Posty: 146
Skąd: dolnosląskie
   
PostWysłany: Pią Sty 11, 2013 19:35    Temat postu:     Odpowiedz z cytatem
Dzięki Marto, przeczytałam, naprawdę warto, polecam wszystkim. Kiedy przeżyje się w realu życie z takim człowiekiem, to czytanie takich treści bardzo pomaga w zrozumieniu.

Osobowość borderline. Tak daleko, tak blisko
Grzegorz Sroczyński
http://www.wysokieobcasy.pl
/wysokie-obcasy/1,53664,13002628,Osobowosc_borderline__
Tak_daleko__tak_blisko.html?as=4

Poniewaz Piano dziala, pozwalam sobie wkleic caly arytykul,

Osoby borderline odrzucają fakt, że najbardziej twórcze jest to, co pojawia się między nimi a innymi ludźmi. Relacje są dla nich źródłem lęku - z psychoterapeutką Danutą Golec rozmawia Grzegorz Sroczyński
"Byłem kiedyś z dziewczyną, która miała osobowość borderline. Nie życzę tego nawet wrogom". "Borderów powinno się jakoś oznaczać, żeby normalni ludzie ich omijali" - to cytaty z internetu. O co właściwie chodzi?

Moda. Kiedyś popularne było określenie "neurotyk" i każdą trudną osobę tak opisywano w towarzyskich pogawędkach. Teraz mamy modę na osobowość borderline. Od pewnego terapeuty usłyszałam żart: "Jak diagnozujemy pacjenta borderline? Jeśli po jego wyjściu mamy ochotę wbić zęby w futrynę".

Prawda?

To, czy terapeuta ma ochotę wbić zęby w futrynę, zależy przede wszystkim od jego odporności. Zdarza się - zwłaszcza początkującym - wrzucanie do worka "borderline" każdego pacjenta, który budzi uczucie bezradności i któremu trudno pomóc.

Osoby borderline to rzeczywiście przypadki ekstremalnie trudne. Niewiele w tej konstrukcji jest miejsca na leczenie. Coś taką osobę blokuje, jakaś jej część jest skierowana przeciwko rozumieniu własnych emocji.

Podręcznikowa definicja mówi, że borderline to osobowość lokująca się na pograniczu nerwicy i psychozy. Nie wpada w psychozę, zachowuje kontakt z rzeczywistością. Ale jej nie rozumie.

A gdyby miała pani kogoś takiego opisać?

Wybrałabym Alex z filmu "Fatalne zauroczenie", którą świetnie zagrała Glenn Close. Poznaje na przyjęciu nowojorskiego prawnika Dana (Michael Douglas), potem przypadkowo zderzają się na ulicy w deszczu, idą na kolację, widać wzajemną fascynację. Uwodzą się, wygląda to jak gra dwojga dorosłych ludzi. Alex pyta Dana: "Czy jesteś dyskretny? Bo ja jestem bardzo dyskretna". Wie, że on ma żonę i dziecko, daje mu sygnał do niezobowiązującego romansu. Potem jest fantastyczny seks i inne atrakcje, idą tańczyć salsę do jakiegoś klubu, świetnie się rozumieją, lubią te same opery. Na drugi dzień Alex dzwoni do Dana i już coś dziwnego słychać w jej głosie: "Nie podoba mi się, że tak nagle znikasz. Natychmiast przyjedź". "Nie mogę". W końcu jednak przyjeżdża, znowu spędzają świetnie czas, biegają razem po Central Parku, kochają się w windzie, gotują wspólnie kolację. Kiedy jednak Dan zbiera się do domu, ona wpada w panikę: "Nie możesz mnie opuścić! Zostań!". Trzęsie się, krzyczy, drze na nim koszulę, zamyka się w łazience. Po chwili wychodzi uspokojona: "Przepraszam, pogódźmy się". Wyciąga do niego ręce, ale one krwawią, bo próbowała podciąć sobie żyły.

Co jej się właściwie stało?

Po dwóch wspólnych wieczorach już go do siebie przyłączyła. Podstawowy problem osób borderline ujawnia się w relacjach z ludźmi. Zmagają się ze sprzecznymi lękami - przed całkowitym pochłonięciem przez drugą osobę i przed całkowitym odrzuceniem. Wszyscy to przeżywamy, ale znajdujemy jakiś optymalny dystans w relacjach. Tak jak z ustawianiem ostrości przed zrobieniem zdjęcia - tak jest trochę za blisko, tak trochę za daleko, a teraz jest dobrze. Osoba o strukturze borderline tego nie umie i rzuca się po ekstremach. Gdy się do kogoś zbliży, to chce się z nim złączyć, zlać. Wtedy budzi się potworny lęk przed pochłonięciem, więc się oddala. A gdy już się wycofa - lub druga osoba się oddali - to czuje się porzucona, w czarnej dziurze samotności. U Alex nie widać tego lęku przed pochłonięciem, bo widzimy ją tylko w pierwszej fazie - to Dan próbuje uciekać - ale nietrudno zgadnąć, co by się działo, gdyby scenarzysta zaplanował ich wspólne życie.

Podobne emocje targają dwuletnim dzieckiem - chce być blisko mamy, ale jednocześnie pragnie wolności, bo właśnie nauczyło się chodzić. Kiedy dziecko ogarniają te dwa pragnienia równocześnie, rzuca się na ziemię i ma atak złości.

Alex nie traktuje wyjścia kochanka jako przerwy w romansie, tylko jako straszliwe i niesprawiedliwe porzucenie. Bo sama tak funkcjonuje. W fazie zlania nie doświadcza tego, że on jest odrębny. Osoba psychotyczna może uważać: "Ty jesteś moją ręką". Osoba borderline tak nie myśli, bo zachowuje kontakt z rzeczywistością, ale w swoim świecie wewnętrznym nie czuje odrębności.

Alex parę dni później przychodzi do biura Dana: ?Sorry, nie wiem, co mi się stało, na zgodę kupiłam dwa bilety na ? Madame Butterfly ??. Dan nie chce iść, bo już się jej po prostu boi. Alex reaguje spokojnie: ?No trudno, rozumiem cię, może się kiedyś jeszcze spotkamy?. Niby wszystko sobie wyjaśnili, ale za chwilę następuje eskalacja. Alex zaczyna Dana nachodzić, porywa mu dziecko, próbuje zabić żonę.

Pamiętam. Regularna wariatka i tyle.

Nie. Ona zachowuje kontakt z rzeczywistością tak jak pan czy ja. Wszyscy mamy w sobie wszystko. Aspekty psychotyczne, neurotyczne i mechanizmy borderline. Na przykład czasem jesteśmy tak podejrzliwi, że to wygląda prawie jak psychoza. Problem pojawia się, gdy ktoś ma konstrukcję usztywnioną i korzysta głównie z jednego mechanizmu. Taka osoba ani nie jest chora, ani zdrowa. Żyje na granicy.

Borderline oscyluje między idealizacją i dewaluacją drugiej osoby. Stąd te opowieści terapeutów o wbijaniu zębów w futrynę. Jednego dnia pacjent chce zamieszkać w gabinecie, przykleić się. "Pani jest najlepszą terapeutką w całej Warszawie, nikt nie potrafi mnie tak zrozumieć". Następną sesję zaczyna od stwierdzenia: "Pani jest beznadziejna, zrywam tę idiotyczną terapię". Trwa to naprzemiennie przez wiele miesięcy. Właściwie nie wiesz, kto przyjedzie na następną sesję. Te osoby często same nie wiedzą, kto się z nich wyłoni. "Wieczorem próbuję zgadnąć, kto rano wstanie z mojego własnego łóżka" - mówi taka osoba.

Nie wiedzą, kim są?

Żyją na ziemi niczyjej. Różne fragmenty ich osobowości są trzymane w oddzielnych szufladach wysuwanych dość przypadkowo. Osoba borderline może mieć kilka różnych obrazów siebie - jednego dnia jest homoseksualna, drugiego heteroseksualna. Jednego dnia wierzy w Chrystusa, drugiego w Mahometa, a trzeciego w Sai Babę. Ale nie chodzi tutaj o neurotyczną zmienność, którą każdy czasem w sobie znajdzie, tylko o stan permanentny.

Kiedyś w psychoanalizie przyjmowano, że część neurotyczna jest najbardziej destrukcyjnym obszarem naszej osobowości. Teraz właściwie uważa się, że jest to część w miarę zdrowa. Pacjent neurotyk powie: "Mam problem ze sobą". Czuje, że coś złego dzieje się na jego własnym terenie, swoje konflikty przeżywa wewnętrznie. Osoba borderline przychodzi i mówi: "Mam problem z matką, to ona jest winna", "Moja żona jest straszna, proszę coś zrobić", "Świat jest okropny".
a jestem dobry, a świat jest zły?

Często, ale to też może oscylować. Świat jest naprzemiennie idealizowany i dewaluowany, dzielony na dobry i zły. Podstawą funkcjonowania takich osób jest mechanizm rozszczepienia.

Co to jest rozszczepienie?

Pierwotny mechanizm obronny, który znamy wszyscy. Niemowlak od początku życia przeżywa frustracje: czasem czuje głód, bywa mu zimno, miewa kolki. Nie potrafi frustracji "przetrawić", bo jego psychika jest jeszcze niedojrzała, więc radzi sobie tak, że rozszczepia obraz matki na "matkę dobrą" i "matkę złą". Głód albo kolka oznaczają, że zjawiła się jakaś "zła mama", która to powoduje. Z kolei "mama dobra" odpowiada tylko za dobre doznania. Z czasem dziecko rozpoznaje, że to jedna osoba. Robi wtedy ogromny krok rozwojowy, łączą się dwa obrazy świata - bo matka to cały świat na tym etapie - spotykają się uczucia, które były wcześniej rozszczepiane, czyli przeżywane osobno, miłość do "dobrej mamy" i nienawiść do "złej". Z tej alchemii powstają bardziej złożone emocje, np. troska, współczucie. Obraz świata staje się wielowymiarowy.

A osoba borderline wciąż rozszczepia?

Te osoby żyją w świecie jak z westernu. Proste emocje. Bohater zły, bohater dobry. Często obsadzają osoby wokół siebie w westernowych rolach: jedną jako idealną, drugą jako złą, całkowicie zdewaluowaną. Potrafią doprowadzić do tego, że ci ludzie kłócą się między sobą.

Osoba neurotyczna będzie przeżywać konflikty we własnej głowie, gryźć się tym, może mieć objawy somatyczne, kołatanie serca, napady lęku. A osoba borderline sięgnie po mechanizmy projekcji i identyfikacji projekcyjnej - wyrzuci trudne emocje na zewnątrz, umieści w jakimś "złym obiekcie", obsadzi teatrzyk i niech inni się kłócą. Rozegra swój konflikt wewnętrzny w świecie zewnętrznym.

Też bym tak chciał

Wszyscy czasem korzystamy z tych mechanizmów. Tyle że osoba borderline sięga po nie nieustannie. To, czego nie chce widzieć w sobie, przypisuje innym. Z poczuciem, że całkowicie się od tej emocji uwalnia. "We mnie nie ma agresji, ona jest w tobie". Albo: "Może i jestem wściekły, ale to ty mnie celowo wkurzyłeś". Zupa zawsze jest za słona. Odpowiedzialność -zawsze po drugiej stronie. I rzeczywiście, chce się wbić zęby w ścianę, bo ktoś wpycha ci w brzuch nie twoje emocje.

Jakie?

Najczęściej agresywne i destrukcyjne: złość, zazdrość, poczucie winy. Ale czasem też nudę. Zdarza się, że terapeuta prawie zasypia na sesji, trudno mu utrzymać stan przytomności umysłu. Pacjent próbuje pozbyć się czegoś, co można nazwać stanem śmierci wewnętrznej.

Skąd w nim ta śmierć wewnętrzna?

Przywołam jeszcze jedną scenę z "Fatalnego zauroczenia". Glenn Close siedzi przy biurku, obok leżą bilety na "Madame Butterfly", a ona włącza i wyłącza lampę. Ta kobieta ma w oczach kompletną pustkę - genialnie to zostało zagrane - pstryka bezmyślnie i nic więcej się nie dzieje.

Osoba borderline nie jest w stanie pomieścić w sobie złożonych emocji. A to właśnie one meblują nasz świat wewnętrzny. Na przykład poczucie winy - nieprzyjemne, a jednak ważne i rozwijające. Borderline doprowadzi raczej do tego, że to on będzie się czuł skrzywdzony przez osobę, wobec której mógłby czuć się winny.

To nawet wygodne

Tak? Na pewno? Wracamy do stanu śmierci wewnętrznej, o który pan pytał. Jeśli nieustannie wydalasz trudne emocje, to masz w środku pusto. Nudno. Siedzisz z pustym wzrokiem i pstrykasz lampą.

Też tak czasem siedzę

Proponuję, żeby się pan się nie diagnozował na podstawie tej rozmowy. I czytających też przed tym przestrzegam. Wywiady z terapeutami psychoanalitycznymi mają ten niepowtarzalny urok, że każdy znajduje w nich kawałek siebie. Tyle że to urok dość złudny. Powtórzę: wszyscy mamy w sobie wszystko. Na pewno ma pan w sobie elementy borderline, jak każdy. Na pewno czasem stosuje pan proste mechanizmy obronne, jak każdy. Ale to nie znaczy, że jest pan zaburzony. Mówimy o ciężkim zaburzeniu osobowości, a nie o tym, że czasem się pan nudzi.

Proszę jeszcze powiedzieć o tej nudzie

Korzystanie z prymitywnych mechanizmów obronnych - rozszczepienia, projekcji - prowadzi do zastoju. Brytyjski psychoanalityk Wilfred Bion bardzo prosto to ujął: "Umysł potrzebuje prawdy emocjonalnej tak jak organizm pożywienia. Gdy jej brakuje, umysł zaczyna chorować". A prawda emocjonalna to widzenie rzeczy w złożony sposób.

Funkcja umysłu to nie tylko umiejętność zliczania słupków i kierowania samochodem, ale też trawienia i rozumienia emocji własnych i emocji innych ludzi. Zdolność do tak zwanej mentalizacji. Kiedy tej zdolności brakuje, umysł w pewnym sensie zaczyna działać odwrotnie - nie służy już przyjmowaniu doznań i przeżyć, tylko ich wydalaniu. Usuwa różne niestrawione kawałki rzeczywistości. W efekcie pozostaje na strawie monotonnej i mało pożywnej, jakby ktoś jadł tylko suchary.

Ostatnio zmieniony przez marta 25 dnia Czw Sty 10, 2013 21:25, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry    
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość         
marta 25

Dołączył: 02 Mar 2010
Posty: 690

   
PostWysłany: Czw Sty 10, 2013 21:20    Temat postu:     Odpowiedz z cytatem
Pożywny pokarm dla umysłu skąd się bierze?

Z relacji. Osoby borderline odrzucają fakt, że najbardziej twórcze jest to, co pojawia się między nimi a innymi ludźmi. Relacje są dla nich źródłem lęku. Bo kiedy jesteś z drugą osobą, to rozpoznasz w sobie i agresję, i małostkowość, i inne przykre rzeczy.

Osoba borderline żyje w przekonaniu, że może być samowystarczalna. Wszystko, co dobre, mieć w sobie. Nie czerpać z zewnątrz. Usłyszałam taki oto opis życia wymarzonego: "Mam pieniądze, mieszkam w dużym domu z siłownią, w której sobie ćwiczę, wieczorem czytam mądre książki i nie muszę wychodzić w ten zły świat". Proszę zauważyć: jest tu samowystarczalność i elementy doskonalenia się (siłownia, czytanie mądrych książek). Doskonalenie się to kolejna obsesja takich osób. Wierzą, że mogą wrócić do raju, z którego kiedyś zostały wygnane.

Do raju?

Do świata idealnego, gdzie dobro i zło są rozdzielone, rozszczepione, są poza mną. Szatan pod postacią węża nikogo jeszcze nie skusił i nie pomieszał miłości z nienawiścią. Ten raj jest w zasięgu ręki, wystarczy tylko trochę się postarać. Udoskonalić. Wydalić z siebie ostatnie nieprzyjemne uczucie i wreszcie ostatecznie się oczyścić. Nie udało się dotąd? Może za słabo się staram. Przecież mogę być idealny, cel jest tuż-tuż.

To jest właśnie piekło takiej osoby - życie w pogoni za rajem

Pamięta pan film "Wstyd" Michael Fassbender gra tam atrakcyjnego 30-latka, który jest seksoholikiem. Rzuca się w erotyczną ekscytację, żeby uciec od myśli, że mógłby czegokolwiek od kogoś potrzebować. W końcu spotyka kobietę, która naprawdę mu się podoba. Mógłby coś ważnego od niej dostać, poczuć jakieś emocje, zakochać się. Idą do łóżka i to jest ten jeden jedyny raz, kiedy on nie ma erekcji. Ze strachu. Bo mogłoby się okazać, że nie ma w sobie wszystkiego, że drugi człowiek jest mu do czegoś potrzebny.

We "Wstydzie" dobrze widać jeszcze jeden mechanizm borderline. Chodzi o tzw. acting out, czyli rozegranie uczuć w działaniu. Fassbender po tej nieudanej randce czuje wstyd i upokorzenie. A właściwie mógłby to poczuć, ale nie potrafi. Zamiast tego idzie do klubu gejowskiego, żeby ktoś go brutalnie przeleciał i pobił. Zamiast bólu psychicznego musi poczuć ból fizyczny. Na tym między innymi polega bieda takich osób. Bo jeśli przeżywamy przykre emocje, to jest to oczywiście trudne, ale też twórcze. A jak zamiast tego napraszamy się, żeby dostać w dziób, to już zbyt twórcze nie jest.

Ten acting out dotyczy tylko złych emocji?

Niekoniecznie złych. Złożonych. Współczucie też można rozegrać w działaniu - zaopiekować się pieskiem. I nie myśleć, że jakąś ważną emocję czuje się do bliźniego.

Przez to nieustanne wydalanie uczuć świat wewnętrzny osoby borderline jest płaski, ubogi i pełen lęków. Nie ma tu miejsca na zabawę, spontaniczność, ciekawość.

No ale jak to - nie ma? Raz wierzę w Chrystusa, raz w Sai Babę, potem biegam na jogę albo funduję sobie, dajmy na to, seks grupowy. Same rozrywki

To jest rozpaczliwa ekscytacja, nie zabawa. Prawdziwa zabawa oznacza rozwój, realne interakcje ze światem, które mogą nas zaskoczyć. Osoba borderline jest jak szeryf i nie chce być przez nikogo zaskoczona. Nosi kolta u boku i nerwowo przebiera palcami.

Rozrywki i zmienne ekscytacje to w gruncie rzeczy mielenie powietrza rękami. Takie osoby często wywołują chaos wokół siebie i niesłychany nadmiar emocji.

Coś się przynajmniej dzieje.

Niektórym to odpowiada. Osoby borderline potrafią uchodzić za ekscentryczne i atrakcyjne. Zwłaszcza kobiety. "Ach, ona jest taka zmienna!". "Ależ to fascynująca osobowość". Jak Glenn Close w "Fatalnym zauroczeniu": numerek w windzie, tańczenie salsy, bieganie po parku. Mówi się czasem o zestawie narcystyczny mężczyzna i kobieta borderline. Bo ona raz się zbliża, raz oddala, on ją musi nieustannie zdobywać i wreszcie ma wyzwanie godne siebie. Potem opowiada: "Przez miesiąc było nam cudownie, ale nagle się wyprowadziła, na miesiąc wróciła, znów się wyprowadziła, i tak to trwało przez rok. Czuję się rozbity i zmaltretowany, ale to było fascynujące".

No i fajnie. Ma, czego chciał

Nie można w kółko powtarzać numerków w windzie i tańczyć salsy, bo jednak kiedyś przychodzi realne życie. I są w nim trudniejsze chwile. Spróbuj przyjść do osoby borderline, żeby cię wsparła w gorszym momencie.

W fazie zalotów liczy się powierzchowny wystrój, barwa piór, każda strona trochę udaje, żeby pokazać się lepszą. Osoba borderline często ogranicza swoje związki do tej fazy. Zlewa się, zakochuje, idealizuje partnera i oczywiście również siebie, bo przecież są jednością. Ja jestem fantastyczny, ty jesteś fantastyczna i nie wychodzimy z łóżka. A potem przy pierwszych kłopotach ucieka.

Da się żyć z taką osobą?

Związki to zabawa dla dorosłych ludzi. Najpierw trzeba dojrzeć na pewnym podstawowym choćby poziomie, a potem można coś budować. Z kimś o mocno zaburzonej osobowości naprawdę trudno żyć, a nawet się przyjaźnić. Kontakt z osobą borderline jest nieporównywalny z niczym innym. Człowiek nigdy nie wie, kiedy oberwie i za co. Zwykle w takich relacjach jest coś nadmiarowego. "Jesteś najlepszą przyjaciółką na całym świecie, nikt nigdy tak mądrze mi nie doradził".

Pani mówiła, że te osoby są trudne w terapii, bo coś je blokuje. Co?

Kiedyś pacjent powiedział: "Mam wrażenie, że mój świat wewnętrzny to państwo totalitarne rządzone przez dyktatora". Trafne porównanie. Jako terapeutka muszę się dowiedzieć, czy w świecie wewnętrznym takiej osoby działa jakakolwiek opozycja demokratyczna, z którą mogłabym nawiązać sojusz. Czy ten świat to bardziej NRD, czy może raczej Polska Ludowa, gdzie podziemna "Solidarność" korzystała z pomocy z zagranicy.

Psychoanalityk Herbert Rosenfeld używa jeszcze innej metafory: pisze, że w umysłach osób borderline zawiązał się mafijny gang. Chore części osobowości postanowiły przejąć władzę i podporządkować sobie całą resztę.

Co ten gang chce osiągnąć?

Chce rządzić. Kontrolować. Tak jak mafia. "Nie potrzebujesz niczego od nikogo. Słuchaj tylko mnie". Nie znosi wszystkiego, co może zagrozić jego władzy - niezależności, uczuć. Domaga się bezwzględnego posłuszeństwa.

Brzmi jak opis superego

Nie do końca. Superego to zestaw pewnych idealnych wzorców, czyli - bardzo upraszczając - idealny obraz własny, do którego dążymy. Nakazy: "Masz taki być". Zakazy: "Masz taki nie być". I kary: "Jak zrobisz źle, będziesz ukarany wyrzutami sumienia". Osobowość w pełni zdrowa nie liczy na to, że te ideały osiągnie. To jest tylko drogowskaz.

U osoby borderline superego przestaje być drogowskazem, zyskuje totalną władzę i okłamuje osobowość, że może ona się stać własnym ideałem. Stać się własnym bogiem i żyć w świecie szczęśliwym, bez cienia frustracji, że coś się z tym ideałem nie zgadza.

Marzenia dosyć powszechne: być idealnym, nie przeżywać frustracji, smutku i innych zbędnych emocji. Mamy epidemię borderline?

Wielu terapeutów twierdzi, że to dominująca osobowość naszych czasów. Ale nie wiem, na jakiej podstawie, bo osoby borderline nie zaludniają gabinetów. Żeby trafić na terapię, trzeba najpierw uznać, że ma się problem.

Borderline nie wie, że ma problem?

Wie, ale pójdzie z nim raczej na policję niż do terapeuty, bo to przecież problem ze złym światem. A jeśli nawet przyjdzie do terapeuty, to powie: "Proszę zrobić coś, żebym tego nie czuł".

No i?

Rozczarowanie. Bo terapia polega na czymś wprost odwrotnym. Żaden terapeuta nie da im tego, żeby nie bolało. Przeciwnie - będzie bolało i dobrze, że boli, bo wtedy jest prawdziwie. Osoby borderline często przelatują przez gabinety, zmieniają terapeutów, odchodzą.

Częściej trafiają na terapię kobiety borderline. Mają 35 lat, nie zbudowały związku i martwią się, że zaraz będzie na wszystko za późno. Na przykład na dziecko. Mężczyzna uważa, że ma czas.

Są też formy terapii, które obiecują: udoskonalimy cię. Osobie borderline w to graj! Świetnie się czuje w atmosferze "udoskonalania", chodzi na ćwiczenia "świadomości oddechowej", kursy pozytywnego myślenia, przemiany osobowości w dwa tygodnie. To zgodne z motywacją, która brzmi: "Chcę być idealny i mogę to osiągnąć".

A jak brzmi zdrowa motywacja?

"Chcę być dla siebie bardziej realny" - to dobra motywacja. Borderline musi uznać, że jest człowiekiem zwyczajnym. Że nigdy nie zostanie bogiem, który ma w sobie tylko dobro i moc oddzielania go od zła. Brytyjski psychoanalityk Gregorio Kohon o procesie leczenie pisze tak: "Pacjent będzie musiał uznać, podobnie jak czyni to reszta z nas, że raj nie tylko został utracony - ale że nigdy nie istniał"
Powrót do góry    
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość         
marta 25

Dołączył: 02 Mar 2010
Posty: 690

   
PostWysłany: Czw Sty 10, 2013 21:54    Temat postu:     Odpowiedz z cytatem
Z FORUM do artykulu

autor
wrakpokontakciezbl

Troszkę bym dodał i zmienił.
Zadziwiony byłem tą kwestią samodoskonalenia -która wielu czytelników z którymi rozmawiałem -zmyliła - zaczęli szukać zachowań BL u swoich całkiem normalnych bliskich...

Powiedzmy sobie to jasno - ktoś kto miał do czynienia z Borderem wie, że TO jest TO i nic innego.
To nie ma nic wspólnego ze zmiennością nastrojów ...

A propos opisanego w artykule rysu samodoskonalenia...
Border upatruje źródła problemów i ich przyczyn prawie zawsze poza sobą (choćby był sprawcą) i nie ma żadnej motywacji aby się doskonalić, on nie rozumie relacji przyczynowo skutkowej, on nie rozumie stwierdzenia "uczyć się na błędach", która napędza samodoskonalenie, bo to nie są dla niego błędy ale kłody rzucane mu pod nogi przez tych innych, "złych".

UWAGA na jego przewrotną logikę !!!
Ona jest prosta i żelazna i nie jest to kwestia najwyższego IQ aby to rozpoznać.
Broń Boże abyście starali się z nim mierzyć i coś udowadniać - nic nie wskóracie,
jesteście jego krótką grą, etapem w życiu, choćby Wam obiecywał, że jesteście jedyni, niepowtarzalni, jesteście celem jego życia...

Ofiarami BL są ludzie najczęściej o dużej empatii (lub też skrajni narcyzi) - oni w swojej dobroci chcą mu pomóc w jego walce ze złym światem, nawet nie przypuszczają, że są JUŻ jego ofiarą.
Teraz BL będzie tylko zagęszczał sieć intryg.
Tacy ludzie dają z siebie coraz więcej i więcej bo są przekonani, że da się Bordera "wyleczyć" swoją miłością, oddaniem itd. wielokrotnie nie wytrzymują ale wtedy border wraca i LOGICZNIE I SENSOWNIE "przyznaje" się do swoich złych działań i obiecuje zmianę, poprawę i znowu jest sielanka...

Poznacie Bordera po tym, że w dłuższym okresie czasu WSZYSCY są lub byli jego wrogami.
Od rodziców, przez rodzeństwo, nawet dzieci, kolejno wszyscy partnerzy, przyjaciele i przyjaciółki.
Wrogie fronty ciągle się zmieniają. Jednego dnia możesz usłyszeć, że ktoś jest skończoną kanalią, z którą Border nie chce mieć już nigdy nic do czynienia, po jakimś czasie ta osoba jest autorytetem i przyjacielem, który dobrze jej życzy aby za jakiś czas znowu stać się ostatnim wrogiem.

To samo dotyczy wspomnień - raz są one traumatyczne
a później okazuje się że nie, że było całkiem fajnie....
U bordera nie istnieje coś takiego jak nienaruszalne wartości, obiekty szacunku - to tylko kwestia czasu aby o WSZYSTKICH usłyszeć, że są źli, najgorsi, że nigdy więcej nie chcą o nich słyszeć.

I na koniec...
Po bliższym kontakcie z Borderem jesteście psychicznym wrakiem, (znaczna część trafia w końcu do psychologa aby przywrócić własną samoocenę i stabilność świata) jesteście w centrum skłóconego świata, już odcięliście się od swoich dotychczasowych przyjaciół i znajomych, często rodziny. Wspierając bordera, chcąc mu pomóc, walczyliście w jego wojnach wszystkich ze wszystkimi.
W końcu czas przychodzi na Was, w końcu sami stajecie się jego wrogiem i dołączacie do długiej listy znienawidzonych, którzy są winny wszystkich jego krzywd - cokolwiek byście nie zrobili dla niego, jakkolwiek byście mu nieba nie przychylili - ta świadomość dla normalnego człowieka jest nie do zniesienia!

Co przyciąga do Bordera?
Te krótkie chwile, w których wychwala Was pod niebiosa, kiedy jesteście dla niego jedynymi wspaniałymi na tym złym świecie, którzy go rozumiecie, jedynymi którzy KIEDYKOLWIEK go rozumieli.
Ten sam motyw zauważycie nawet w opisie z punktu widzenia terapeuty.

BORDERÓW POWINNO SIĘ OZNACZAĆ!

Niestety piszę to w pełnej świadomości, że to i tak nic to nie da.
Z wewnątrz sieci Bordera nie da się dostrzec realnego świata.
Jakakolwiek próba dotarcia jest traktowana jako przejaw wrogości.

Może PO FAKCIE, komuś to pomoże zidentyfikować z kim mieli do czynienia
i że czas zgłosić się do terapeuty po pomoc sobie
aby dać się przywrócić do pełni sił psychicznych
Powrót do góry    
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość         
marta 25

Dołączył: 02 Mar 2010
Posty: 690

   
PostWysłany: Czw Sty 10, 2013 22:09    Temat postu:     Odpowiedz z cytatem
A propos opisanego w artykule rysu samodoskonalenia...
Border upatruje źródła problemów i ich przyczyn prawie zawsze poza sobą (choćby był sprawcą) i nie ma żadnej motywacji aby się doskonalić, on nie rozumie relacji przyczynowo skutkowej, on nie rozumie stwierdzenia "uczyć się na błędach", która napędza samodoskonalenie, bo to nie są dla niego błędy ale kłody rzucane mu pod nogi przez tych innych, "złych".

........... tu chyba autor z forum zle zrozumial slowa autora artykulu. Moim zdaniem autor ma na mysli doskonalenie maski , tej "mafii" w glowie bordera.
Powrót do góry    
Ogląda profil użytkownika Wyślij prywatną wiadomość

Grimm, jeśli dotrwałeś do końca, to mam nadzieję, że to, co wkleił After oraz to, co ja dołączyłam, nieco rozjasni Ci w głowie.

może tez skorzystaja na tym i inni?
Oby tak się stało.

Cześć Julka
Chyba najlepiej podsumowujące temat to autentyczne teksty z forum osób, którym udało się wyrwać z tego koszmaru i doskonale oddają z jaką osobą Paweł masz do czynienia. Bardziej prosto opisać się chyba tego nie da.

"Najlepiej opisać kobietę z borderline jako telewizor, w którym co chwile przypadkowo zmieniają się kanały.
W jednej chwili leci jakiś film o miłości, ale już w następnej bez ostrzeżenia kanał zmienia się na film o gangsterach albo CSI: drama.
Tak będzie wyglądało twoje życie, chaos - nikt nie ma do niej pilota pamiętaj o tym. Byłem tam, próbowałem i nigdy więcej nie chce tego powtarzać"

"Nie możesz dostać nic pozytywnego od osoby z BPD. Będą cię oszukiwać, manipulować tobą, opuszczą cię, wrzucą pod nadjeżdżający autobus, kiedy tylko stwierdzą, że im się to opłaca. To jest więcej niż okropne. To jest najgorsza forma zdrady znana rodzajowi ludzkiemu. Do jasnej cholery czemu miałbyś współczuć takiej osobie, albo starać się im pomóc?
Jeżeli jesteś zdrowy na umyśle trzymałbyś się jak najdalej potrafisz"

"Uciekaj kurwa jak najdalej potrafisz. Ona prędzej, czy później cie zrujnuje. Wyrwie ci serce, nasra do niego potem włoży z powrotem, a na koniec wypełni twoje żyły gównem. NIE MOŻESZ JEJ POMÓC".

OSTRZEŻENIE!
Czy możemy zostać przyjaciółmi?
Jest prawdopodobne, że usłyszysz to pytanie zadane w różnych formach przez swojego byłego partnera z borderline.

Zastanów się przez chwilę, pomyśl co tak naprawdę znaczy dla ciebie przyjaźń. Czy kiedykolwiek przyjaciel traktowałby cię tak okropnie jak ona? Czy kiedykolwiek przyjaciel okazałby ci tak zupełny brak szacunku jak ona? Czy kiedykolwiek przyjaciel kłamał by ci w żywe oczy?
Przyjaciele to nie są zwyczajni pomagierzy to są ludzie, których dobrze znasz i na których możesz polegać.
Oni pomagają tobie, a ty im. Przyjaźń opiera się na zaufaniu.W przypadku borderline ciężko mówić o jakiejkolwiek przyjaźni po prostu staniesz się chłopcem na posyłki.
Jeżeli twoje kompulsje naprawiacza/ratownika są tak mocne, że musisz spełniać jej zachcianki i być przy niej nawet wtedy, kiedy ona cię odrzuciła to gratulacje czekają cie jeszcze bardziej destrukcyjne czasy, a ty po prostu jesteś zakutą pałą. Zostałeś ostrzeżony, kontynuuj tą grę z pełną świadomością konsekwencji.

No to może na koniec dorzucę ten tekst :
Borderline Rozstania - Poznaj swojego przeciwnika

Wniosek. Tylko facet psychoterapeuta może Tobie naprawdę pomóc.
Jeśli pójdziesz do kobiety, jest wysoce prawdopodobne, że wpadniesz z deszczu pod rynnę jako że akurat to kobiety zdominowały ten zawód. Dla borderline to wręcz idealne zajęcie

Dzięki After, Julkaxx
Przeczytałem dwa razy. 
To daje do myślenia i przeraża. NAPRAWDĘ
Widziałem dziś w sklepie kolegę ze swoją panną , szli za rączkę. Kupiłem też taki fajny długopis z dyktafonem i rano nagrałem jej rozmowę z kolegą ale nie była to rozmowa lowelasów. Detektywów u nas brak prędzej zdobył bym mikrofon kierunkowy wysłał kolegę na szpiega pod ten dom. 
ALE Jeśli żona jest faktycznie  taką osobą czy nie lepiej dla mnie i córki  by było by zgodzić się na ?bezkrwawy?  rozwód na jej warunkach, dać jej czego chce i spireniczać jak najdalej? 
Powiedzieć jej KOCHAM CIĘ WIĘC IDZ WOLNO?

Co do terapii to chyba fakt przydała by mi się teraz chociaż nie raz dźwigałem się sam. Myśli potrafię poukładać  ( najgorzej z rana bo mam mocne stany lękowe ale przechodzi po paru godzinach) gorzej z objawami psychosomatycznymi.

Cześć Paweł.
No jest to przerażające, prawda?
A najgorsza jest to, że człowiek był tego zupełnie nieświadomym i brał wszystko na swoją klatę, dając się wpedzic w poczucie winy. .
Pamiętasz, jak napisałeś :
Nie bądź zazdrosny jeśli żona ma innego - współczuj nieszczęśnikowi.
No teraz już wiesz dlaczego to nie jest żart

Widzisz teraz, skąd się brało i bierze jej zachowanie.
Najważniejsze dla Ciebie jest to, że Ty już wiesz, z kim masz do czynienia
Na początek powtórzę: przestań się jej bać.
Poczytaj sobie jeszcze raz aż zrozumiesz,To najgorsza rzecz jaką możesz teraz zrobić. Nie certol się, tylko stawiaj sprawę zdecydowanie, a jednocześnie totalne jej olewaj.
Wiesz, od początku mi z tą Twoja gwiazda było coś nie halo i postanowiłem bardzo dokładnie wczytać się w Twój opis jej zachowania.

Co do walki
Wydaje mi się, że warto. Choćby dla siebie i córki.
Ja osobiście bym nie szedł jej na rękę.
Ale TY tutaj dowodzisz.
Traktuj to wyłącznie jako mają opinię. .
Decydować niestety musisz Ty.
Albo w miarę szybko, albo nastawić się na ciężka, bezpardonową walkę.
Musisz jednak najpierw uregulować sprawę córki, sprawy majątkowe. Dopiąć temat prawnie tak, aby ona w sadzie nagle nie zaczęła jazdy.
Najlepiej z pomocą mediatora sądowego(najtańsze rozwiązanie) .
Załatwisz jednym posunięciem i opiekę nad córką, i sprawy majątkowe
Protokół z mediacji idzie do sądu. I masz prawnie temat załatwiony

Co nie znaczy, że nie masz próbować zdobyć dowodów
Ile czasu się u Ciebie czeka na sprawę?
Jeśli parę miesięcy, to ten czas musisz wykorzystać maksymalnie.
Byłeś u psychiatry po leki, to poproś go, aby napisał opinię dlaczego.
Opinie terapeuty, że jesteś ofiarą przemocy, że głównie Ty się zajmujesz córką, że ona baluje, zamiast spędzać czas z dzieckiem i rodziną.
Wydruki z konta do momentu złożenia osobnych
Aby to potwierdzić, zabezpiecz swoich świadków ,
Pomysł z Twoim kolegą, którego ani ona, ani on nie znają jak najbardziej.
Bilingi połączeń z jej telefonu.
Można też sadownie uzyskać od operatora jej sieci treści SMS - ów.
Trochę czasu poszło w izdu ale może da się to nadrobić.
Naprawdę popytaj się adwokata, skoro już wiesz, co można wykorzystać przeciwko niej.
W każdym razie niestety bez wsparcia dobrego adwokata się nie odbędziesz.
To również potraktuj jako inwestycję w swoją przyszłość..

Tylko aby walczyć, musisz być cholernie silny psychicznie.
Czyli trzeba jak najszybciej stanąć na nogi.

Paweł,
Wygrzebales się z większego bagna, wyjdziesz i z tego..
Wiesziesz z kim masz do czynienia.
Nie bój się zwrócić o fachową pomoc!
Ale naprawdę idź do najlepszego..
Tylko nie do baby!
Fachowa pomoc doświadczonego terapeuty będzie dla Ciebie potężnym wsparciem.
To co się z Tobą teraz dzieje, to nic nie normalnego, Nam tego nie musisz tłumaczyć. Póki co leków jednak nie odstawiaj. Jeśli te, które masz, otumaniaja, poproś lekarza o inne. Leki nowej generacji są naprawdę dobre i umożliwiają w miarę normalne funkcjonowanie.

Bądź teraz swietszy od papieża. Spokój i opanowanie,  a jednocześnie pełna konsekwencja.
Pilnuj się, bo ona może Ciebie również nagrywać.!
Trzymaj się, bo widzę że jesteś fajnym, poukładanym chłopakiem.
Tak jak wcześniej Tobie napisałem :
Jakbyś na to co się stało nie patrzył i tak wygrałeś. Dostałeś prezent od losu, aby sobie życie na nowo ułożyć.
Ale już zupełnie z kimś innym
Pamiętasz jak pisałem że ona chce mieć sytuację pod kontrolą?
Pozbaw jej tego.
Co prawda się wkurwi, ale o to chodzi.
Nią rządzą najpierw emocje, potem rozum. I zacznie nieświadomie popełniać błędy.
To jest właśnie to co trzeba bezwzględnie wykorzystać
Pozdrawiam i przede wszystkim życzę Tobie spokojnego wieczoru

Edit
Jak pisałem posta, napisała również Julka
Musisz z tego co napisaliśmy wybrać to co uważasz i podjąć decyzję.

O zdradzie nie będę pisał bo to oczywiste.
Grimm: sam zauważyłeś, jak istotną kwestią w Twojej sprawie są pieniądze, de facto Twoja sprawa kręci się wokół kasy. Jeśli odpuścisz orzekanie o winie, na 1 000 000 % Twoja jz wystąpi o alimenty na siebie. Sądzę, że teraz jedyne co chce to "po przyjacielsku" przeczekać i w spokoju zakończyć małżeństwo na warunkach jakie ona podała.
Potem gdy już nie będziesz mógł nic zrobić i rozwód się uprawomocni, udowodni Ci, że siedzisz z ręką w nocniku, pojedzie po bandzie i 5 dozwolonych prawem lat będzie doić Ciebie z kasy. Wystąpi o alimenty na siebie (jeśli dobrze pamiętam sam napisałeś mało zarabia), oraz wystąpi także o opiekę nad potomstwem, bo w naszym kraju ma niemal 100 % pewność, ze taką otrzyma więc będzie dostawać kolejne fundusze np po 800 zł na dziecko. STARY BĘDZIESZ BECZAŁ JAK ZARZYNANY BARANEK i wtedy dopiero poczujesz to co Ci staramy się uświadomić. Gdy będą dzieci u Ciebie i tak (to oczywiste) będziesz wydawał kolejne pieniądze na nie ....  i staniesz się dla niej skarbonką bez dna.
Ona przed rozwodem możne Ci obiecywać złote góry, potem może stwierdzić, że zmieniła zdanie, bo była np. w stanie wzburzenia ... itp.
Wg mnie jedyne co jako tako Cię może zabezpieczyć przed roszczeniami jest własnie orzekanie o winie. Dla niej te kilkaset zł miesięcznie na siebie i kolejne na dzieci będzie "być albo nie być" i już teraz szykuje sobie grunt na miękkie lądowanie. Tobie sprzedaje marne historyjki.
W tym wypadku trafne jest powiedzenie "by mieć miękkie serce, trzeba mieć twardą d.pę".
To co napisałem powyżej to wcale nie jest absurdalny scenariusz. Skoro robi to co robi oznacza, że jej kręgosłup jest gdzieś w zaswiatach

Niby dlaczego detektyw ? Jakie złamanie prawa ? Może za bardzo opisałem domyślnie bo sadziłem, że są to informacje ogólnie wiadome, napiszę więc, że nie posiadamy uprawnień do instalacji czegokolwiek na cudzych komputerach więc uważałem, ze jest to oczywiste.
Najogólniej, by coś zainstalować, w tym keyloggera (keylogger jest wykrywany jako wirus/trojan i jego procesowi trzeba nadać specjalne uprawnienia np. w antywirusie by nie wyskakiwały komunikaty), trzeba być do tego uprawnionym.
Sorki więc, że nie dodałem, że chodzi mi o własny komputer na którym Grimm powinien dokonać instalacji, błędnie założyłem, ze jest to oczywiste. Takie działanie w żaden sposób nie łamie prawa.
Tak samo jak napisać komuś, by gdzieś pojechał nie zakładamy, że sugerujemy mu by ukradł w tym celu samochód.

Nie na rozprawie ale w odpowiedzi na pozew. Na rozprawie ma zażądać orzekania o winie.

Dlatego chce szybko, sprawnie i bez orzekania. 2 tygodnie po rozprawie będzie mogła zamieszkać z gachem, planować skok na kasę (czyt. dalsze dojenie Grimm'a) i śmiać mu się w twarz. Ona gra na jego emocjach, nieraz będzie wzywać do rożnych działań w imię jego uczciwości, miłości, dzieci itd.

Ponadto sądzę, ze wg niej musi się to odbyć szybko także by Grimm się nie otrząsnął i nie zrozumiał jak ona go robi w konia.

Witaj Zlata
Tutaj bym z Tobą polemizował. To jest niestety wojna i to bardzo okrutna

Mam zdanie odmienne.
Grimm, z tą wiedzą na swój ale przede wszystkim na jej temat już jest na właściwej drodze do zwycięstwa.
Jeśli to dobrze rozegra, nie ulegnie jej szantażowi tylko wykorzysta ten czas do sprawy, skorzysta z podpowiedzi to będzie triumfował.
Nie jest ważne, to to gorzko będzie smakować. Ważne jest to, że to starcie z nią wygra.
To będzie zwycięstwo bardzo cenne właśnie dla niego, dla jego odzyskania wiary w siebie i dla jego przyszłości.
Oto będzie się toczyć najważniejsza bitwa w jego życiu.

Może wziąć dublet, tj zarówno opiekę nad córką, jak i uzyskać orzeczenie o jej winie. I nie jest pozbawiony na to szans, jeśli z pomocą kumatego adwokata, który opracuje odpowiednią strategię na sprawę sądową i Grimm perfekcyjnie wykona to co doradzilismy
Tylko nie wolno mu popełnić już żadnego błędu.
Jakby to powiedzieć...
Musi zagrać teraz rolę życia, wartą Oscara.
O żadnym swoim planowanym ruchu, o tym, jakimi dowodami i jakie argumenty szykuje ona nie ma prawa się dowiedzieć. Dla niej ma to być kompletnym zaskoczeniem
Ona jest ostatnią osobą, która się o tym dowie. Najlepiej na sali sądowej :-)
Póki co to jest tylko dwójka rannych , ale przecież żyją.

Jej się cosik za bardzo śpieszy z tym rozwodem...
Pogrywa bardzo ostro, uderza poniżej pasa i nie ma żadnych skrupułów
Wykorzystała zaskoczenie i szok Grimm'a - wyrwała połowę ich oszczędności
I mogę się założyć, że ma adwokata, który ją już odpowiednio ustawił.
Ja rozumiem, że można iść na układ. Ale to dotyczy wyłącznie ludzi honoru.
Akurat jej samej i jej podobnych do takich nigdy nie zaliczam.
Ze zdrajcami nie idzie się na żadne układy, nie pertraktuje się -
Wierzyć oszustce, że dotrzyma umowy to skrajna głupota!
Ich zawsze trzeba postawić pod ścianą i dyktuje się warunki bez możliwości ich negocjacji.
Litość, kierowanie się uczuciem, wspomnieniami to samobójstwo.
Oni liczą się wyłącznie tylko z silniejszym od nich samych.

Grimm, to co Ty ugrasz dla siebie jest Twoim zwycięstwem, to co ugra ona - jej.
Póki co na skutek zaskoczenia jest 1=0 dla niej. Jednak efekt zaskoczenia już chyba u Ciebie minął, już wiesz, z jakim przeciwnikiem grasz.
Jest jeszcze czas, abyś nie tylko zremisował ale i wygrał

Pozdrawiam
After

Jestem Aniu podobnego zdania co TY.

Do tego były sms miedzy nimi oficjalne, żadnych słówek : kochanie , skarbie , tęsknie no nic .....

Mam wątpliwości czy w przypadku Grimma żony chodzi o romans . W sytuacji romansu przed rozwodem mogą mogą zmniejszyć częstotliwość kontaktów ale w momencie kontaktu jednak zachowanie zakochanych wygląda zupełnie inaczej. Czułe słówka, bliskość przy spacerze....  a tu przy dowodach Grimma nic takiego nie ma . Dowody na romans które ma autor równie dobrze można podpiąć każdemu kto spotyka sie  (w czystej relacji - koleżeńskiej ) z płcią przeciwną .

Aniaa34 ale ja już to pisałam wcześniej . Po prostu kobieta zrobiła ten błąd jak co niektóre osoby czujące, że raz podjęta decyzja odnośnie rozwodu daje im możliwość JUŻ WŁASNEGO ŻYCIA - nadgorliwość. Ciągle powtarzam ZNAJDŹ DOWODY, bo na domysłach można oskarżyć każdego. A tak naprawdę to Grimmowi najbardziej potrzebne są te jasne dowody, bo jest DDA - łapie doświadczenia zdradzonych jako pewnik, a Ci zdradzeni/zdradzone nie są w stanie pojąć jak kobieta/mężczyzna, która/który chce odejść może nie mieć kogoś na boku. Tu leży "pies pogrzebany"...
Może szukała mieszkania, trafiło się jedno, ale drogie i tylko jeden współlokator się zgłosił? Moim zdaniem TERAZ to jest tak samo prawdopodobne, jak Jej zdrada. Pamiętajcie, że pomimo "dobrego pomysłu" z podsłuchem DALEJ rozmawiali jak znajomi.
Mówi to osoba, która uważa zdradę za najgorsze świństwo w małżeństwie. Dlatego domysły to za mało. A, że wiem jak to niektórzy odbierają spacer z płcią przeciwną - to mi o tym nawet nie piszcie . Normalnie randka.

Nie wiem dlaczego ZANIEDBAŁEŚ kompletnie to, że jesteś DDA. Nie wnikam, bo to Twoja osobista sprawa.
Spójrz na to z innej strony. Tutaj są ludzie o różnych doświadczeniach i na podstawie tych doświadczeń tworzą własne poglądy, które u kogoś MOGĄ się sprawdzić. Nie wiem dlaczego wykręcasz się tym, że nie masz dojścia do detektywa? W innych miastach nie ma? Jak dla mnie BOISZ się tego, że zostawiła Ciebie od tak. Wolisz, aby sprawdziły się prognozy forumowiczów, bo cała wina pójdzie na Nią.
A najlepsze będzie jak Ci kiedyś powie (nie będąc winną) "później wahałam się, ale Twoje oskarżenie pokazało mi, że to nie ma sensu". Miej dowody - bo zdrada to poważne oskarżenie zdajesz Sobie z tego sprawę (tutaj widzę trochę wyrachowania; stworzyłeś Sobie o czymś wyobrażenie i dążysz do Jego "potwierdzenia" za "dopingiem" z forum)?

Jest zdrada = na pewno są dowody.

Przede wszystkim chciałem bardzo ale to bardzo podziękowac Wszystkim za pomoc.
Podjełem decyzję i wysłałem odpowiedz. Jaką ? Przepraszam nie napiszę teraz.

Nektarynka zgadzam się z Twoją wypowiedzią boję się żeby nie zostawiła mnie od tak bo nie wybaczył bym sobie, że przegapiłem znaki które mi rzekomo dawała przed swoją decyzją.   
Jeśli natomiast przyczyną był by facet lub jej charakter to chyba łatwiej było by mi się z tym pogodzić.   
W końcu jestem DDa i uwielbiam czuć się jak ofiara...

wiktoRR a jak facet zostaje weekendowym tatusiem to jest OK?
Stosujesz ten sam chwyt co poprzednicy: jak facet zdradzi to ok, a jak kobieta to ukamienować ją.
To samo się tyczy dziecka: matka zostawia, to już niegodnie nazywać jej człowiekiem. No jak tak można!
Też piętnujesz facetów, którzy maja przypisane weekendy co dwa tygodnie i miesiąca wakacji? Czy oni tez nie są godni być nazwani ojcami?
Gdzieś Grimm napisał, że ona ją olała totalnie?
Wiemy tylko to co pisze Grimm. I tylko na jego opisach możemy się posiłkować. A to za mało.
Grimm zajmij się sobą. Serio. To tobie jest potrzebna pomoc. By, to co czujesz wewnątrz mogło znaleźć ujście na zewnątrz.
Tylko dziś pomocy musisz poszukać u specjalisty nie u żony.

No właśnie siła siłą, ale żeby tak łatwo tworzyć domysły o zdradzie? Widać, że ktoś nie traktuje tego poważnie, bądź już trochę "pluje" jadem . Rozumiem, że niektórzy przeżyli zdradę i naprawdę współczuję. Jednak nie radzę wszystkich Pań wkładać do jednego worka.

Naprawdę jeśli teraz masz poważne podejrzenia odnośnie zdrady polecam detektywa. Jest profesjonalistą i nie szuka zdrady - tylko DOWODY na ewentualną zdradę, bo płacisz za "śledztwo" bez względu na wyniki.
Masz podejrzenie, a on szuka prawdy.
Oczywiście możesz szukać na własną rękę. To jest Twój wybór.
Każdy Ci tutaj doradza na podstawie własnych doświadczeń - poglądów. Masz prawo wybrać to co jest dla Ciebie najlepszym rozwiązaniem, nie dla Nas. Dla mnie nie ma znaczenia kto zdradził (kobieta/mężczyzna) zdrada to zdrada i płeć tego nie usprawiedliwia. Nie stosuję w tym przypadku podwójnych standardów o których dobrze wspomniała Aniaa34, bo tak na forum się dzieje (poczytaj Sobie tematy o zdradach). Chcesz walczyć do upadłego to przynajmniej miej 100% pewność o zdradzie, aby nie wyjść na człowieka którym Ty nie jesteś, bo tylko "łykasz" większość tutaj i/lub żałować, że posłuchałeś forum.

Sądzę, że powinieneś porozmawiać z bliską rodziną i (byłą) żoną, a forum odpuścić Sobie na trochę. To jest Twoje małżeństwo i nikt obcy (niestety jesteśmy dla Ciebie obcymi ludźmi) nie powinien mieć większego wpływu na przyszłość małżeństwa, niż Ty Sam. Niestety jesteś podatnym gruntem na tego typu rzeczy ze względu na DDA. Ja naprawdę nie widzę dowodów na Jej zdradę, a wieszać psy na kimś jest najprościej. A To, że odeszła było skutkiem Twojej zgody na rozwód oraz podpisanie pewnych "papierów" . Niestety jest/była nazbyt nadgorliwa.
Tak Sobie myślę zapytałeś się Jej kiedykolwiek dlaczego chce mieszkać właśnie z Nim, jakie ma powody? Czemu pośpieszyła się z kupnem mieszkania?

W takim wypadku IDENTYCZNIE można powiedzieć o mężczyznach i bardzo dobrze wiem o czym mówię. Myśl. Jeśli ktoś kocha, a ta druga osoba szanuje/nie zaniedbuje emocjonalnie - NIE MA ZDRADY, bo po co i to bez względu na płeć(!). Nie rozumiesz czym jest prawdziwa miłość? Ona nie zanika, bo ktoś pokaże się na "horyzoncie".
Chyba, że kobieta wyznaje przekonanie części mężczyzn o seksie "bez uczuć". Co Swoją drogą jest żałosne.
Nie odchodzi się dla kogoś tylko z powodu nieudanego małżeństwa/zaniku uczucia. Ten ktoś występuje, gdy małżeństwo jest TYLKO na papierku. Fakt nie popieram czegoś takiego, bo najpierw powinno się odejść, a później rozglądać się za kimś.
Proces rozwodowy trwa długo + druga strona może dalej walczyć. A nie każdy chce dalej o coś walczyć. Rozumiesz, że dla tej osoby mąż/żona jest tylko przyjacielem, albo czymś mniej (zależy od powodu odejścia)? Niestety ludzie mają tendencję po zaniku miłości szukania sobie plasterka, jako jakiegokolwiek substytutu miłości. Znając to uczucie chcą przeżyć je jeszcze raz, często nie myśląc o tym, który nadal kocha.

After nie do końca uważam, że wbiła go w poczucie winy? NIBY JAK? Słowa "daj mi odejść, jak kochasz" na pewno nie wpędzają w poczucie winy najwyżej mogą być manipulacją w celu szybszego zakończenia związku. Z tego co wiem nie brzmiało to "to Twoja wina, że odchodzę".
Nie każdy jak Ty wykorzystuje słowa do manipulacji, bądź zastanawia się nad podtekstami nawet kichnięcia (skutek Twoich przeżyć). Słowa czasami padają od tak z serca/emocji. Później taka osoba stając może pomyśleć "matko On/Ona mogła tak to zrozumieć, a ja nie chciałam aby było tak źle".
Dla mnie nie ma dowodów na zdradę, a to nie PRL, aby za czyjeś domysły kogoś wsadzić do więzienia. POWTÓRZĘ jest zdrada = są dowody.
Ja z powodu zdrady ojca nie stałam się do końca "plującą" kwasem - z czego jestem dumna. Łatwiej jest z automatu kogoś oceniać i wkładać w jakieś ramy, niż pomimo doświadczeń dać drugą szansę (przynajmniej szukać twardych dowodów).
Ja nie potrafię tutaj stwierdzić 100% zdrady. Kobieta chce od Niego odejść - dlatego wielu mężczyzn, którzy przeżyli zdradę tak się oburzyło. To mogę zrozumieć. Jednak Grimm ma DDA i nie potrafi Naszych bardzo subiektywnych ocen przenieść na Swoje życie. Raczej będzie małżeństwo dopasowywał do własnego tematu na forum.

Wiem, że wielu woli myśleć "wszyscy/wszystkie tacy/takie są". W ten sposób mają usprawiedliwienie, że co by nie zrobili efekt byłyby taki sam. Nie muszę czegoś robić, bo i tak nie przyniesie to rezultatów. A zazdrość to grzech wielu ludzi. Mi się nie udało to na pewno jemu/jej nie uda się, przecież wiem to po własnej skórze, a świat jest taki sam. Gdybym tak podchodziła do życia znienawidziłabym mężczyzn ze względu na własne przeżycia.
Czasami trzeba stanąć, otworzyć oczy i pomyśleć "moje życie jest jedyne w swoim rodzaju" myśląc inaczej ludzie nawet podświadomie dążą do pewnych utartych zachowań. Najlepszą z nich jest powszechne zdanie o niemożliwych aseksualnych stosunkach z płcią przeciwną. Zdecydowana większość ludzi PRZYJĘŁA to podejście zanim je sprawdziła .

Nektarynko, no dajze spokój ...
Żeby kupić z kimś mieszkanie - nie musialabys mieć z tym człowiekiem jakiekolwiek więzi ??
Moglabys wejść we wspólnotę majątkową i emocjonalną z kimkolwiek ?
Świadomie odnosze się tu do emocji. Kupno mieszkania to nie kupno bułek i połówki krojonego chleba. To niesamowicie poważna decyzja.

Dorosła, dojrzała kobieta kupuje mieszkanie z kolegą z pracy i to naprawdę nie ma żadnego znaczenia emocjonalnego ?? Żadnego drugiego dna ?
No wolne żarty.
Przecież taka decyzja jest wyznacznikiem wszystkiego.

Mam nadzieję, że przeczytałaś całe moje wywody (no były dość długie). Dla mnie AKTUALNIE tak samo prawdopodobnym jest Jej próba szybkiego ulotnienia się ze związku i tym samym szukania mieszkania na "gwałt", ale żeby obniżyć koszta trzeba było znaleźć współlokatora/współlokatorkę. Znam osobiście parę osób co tak zrobiło po wyprowadzce od drugiej połówki i nie było tutaj podtekstów emocjonalnych/seksualnych - tylko chęć poradzenia Sobie z sytuacją, a że czasami była to płeć przeciwna mało ich/je obchodziło bo nie w głowie były im "amory". Przypomnę to Grimm traktuje Ją nadal jak żonę, po Jej zachowaniu widać, że czuje się wolna (zapewne przez wcześniej ugodowo podpisane papiery rozwodowe). Zastanawia mnie czy za młodości wyszalała się ?

Nie neguję, ani nie potwierdzam zdrady. Także nie skreślam możliwości aktualnego rozwoju tej "znajomości" w kierunku romansu. Jednak nie sądzę, aby romansowali, kiedy Ona oznajmiła "koniec" z Grimmem - myślicie, że tak łatwo jest się powstrzymać pomimo, iż ktoś może to zobaczyć? To są uczucia - brak zaspokojenia tworzy napięcia, które trzeba rozładować. Czyż Grimm nie powinien wcześniej Jego zauważyć lub otrzymać "cynk" od znajomych?
Kiedy najczęściej zdrada wychodzi na światło dzienne? Gdy romans jest zaawansowany - na który wielu osobom wejdzie przeprowadzka. Gdyby wierzyć Afterowi (że rzuca się miłość dla zauroczenia/pożądania) to Oni powinni być już na tyle nieostrożni, że pomysł z podsłuchem (tym samym Ich rozmowa) powinna mieć JAKIEKOLWIEK podteksty.
Ja nie traktuję przyjaciółek w zależności od załatwianych spraw. Bez względu po co się spotykamy zawsze mamy te swoje pogadanki .
Mi chodzi tylko o jasne dowody. Jeśli Grimm chce je sprawdzić to niech to zrobi. Jednak NAJPIERW DOWODY, później OSKARŻENIA. Oczywiście, że możesz się ze mną w tym aspekcie nie zgodzić. Dla jednych pierścionek zaręczynowy jest obietnicą do końca życia, a dla innych żadnym problemem jest rzucić nawet z dnia na dzień. Niby pierścionek zaręczony w tym aspekcie też jest "wyznacznikiem wszystkiego" - ale czy dla obu stron?

Nie chodzi mi o to, aby Ją bronić. Bo tego nie robię. Jednak chcę wejść w Jej skórę, aby spróbować Ją zrozumieć i jak najlepiej pomóc Grimmowi. Dla mnie gdyby odeszła dla tego drugiego to bardzo dobrze widziałaby co w świetle sprawy rozwodowej oznaczałoby wspólne mieszkanie z kochankiem. Ale przyznaję mogę się mylić. Dlatego trąbie w kółko o tym detektywie. Może trochę kosztuje, ale da Grimmowi oraz w sądzie dowody na ewentualną zdradę.
Tylko lub, aż tyle.

Grimm przykro mi, bo zamiast walczyć odeszła. Powinna nalegać na wspólną terapię małżeńską - a jak już nic nie pomoże odejść. Naprawdę nie chcę, abyś tworzył Sobie Jej obraz w głowie, ale żebyś widział fakty o Niej. Musisz dowiedzieć się prawdy nawet gdyby była okrutna, bo masz do tego prawo. Życzę Ci, aby w najbliższej przyszłości wszystko wyszło na jaw .

Złata masz rację.
Tu będą tylko ofiary.
Może gach nie będzie ofiarą.
Według mnie rozpad małżeństwa to największa życiowa porażka.
Ale skoro jż zakomunikowała Piotrowi, że go nie kocha, no cóż, jej cyrk i jej małpy.
A to, że godził się na wszystko co ona chciała to ja mu się nie dziwię.
Jemu świat sie zawalił.
On nie był świadomy co robi, on po prostu za mocno kochał, zaufał a ona kopnęła go w doopę.

autor wątku nie ma na imię Piotr z tego co pamiętam Piotr jest w innym

Paweł jestem, miło mi

Sorki Grimm za off top.
Od trzech godzin próbuję wbić się tutaj i umieścić post i ciągle komunikat:
Przerwa techniczna Wracamy za godzinę
Macie tak samo?

Witam.

Nektaryna , czy Ty czytasz dokładnie co pisze Grimm?

Idę o zakład, że jest ten trzeci. Wręcz jestem tego pewien
Założysz się?
Wyciągam tylko logiczne wnioski z jej zachowania, które opisuje Grimm.
Siłą rzeczy są subiektywnymi, bo innymi być nie mogą
Przecież ja z nimi nie mieszkam i jedynym materiałem,  jest to co Grimm tutaj napisze.

Nie będę już wymieniał reszty tego co mówi i robi. Zadaj sobie trochę trudu i poczytaj sobie dokładnie.
Tylko zakochana w kimś innym kobieta, mająca zapewnione już miękkie lądowanie jest zdolna do takiego okrucieństwa!
Żadna inna będąca w małżeństwie nie pali w ten sposób za sobą w zasadzie wszystkich mostów, o ile facet jest prawdziwym mężczyzną oczywiście.
To bowiem zamyka jej definitywnie drogę powrotu
Jakież to charakterystyczne dla takich sytuacji ?.

Oni nie muszą ostentacyjnie niczego demonstrować. Mogą zachowywać pozory.
Widują się w pracy, drugi telefon wyłącznie do kontaktów między sobą, zupełnie inne konto mailowe, o którym Grimm nie wie,
Są komunikatory internetowe?
Bzykanie kiedy mają na to ochotę, też nie stanowi naprawdę żadnego problemu?.

Paweł
Po tym co napisałeś, wszystko układa się w logiczną całość.
Piszesz, że za miesiąc masz sprawę?
Cwana jest i doskonale kombinuje. To dlatego chce szybko, bezboleśnie dla niej czyli bez orzekania o winie.
Chyba wiesz już dlaczego nie wyniosła się od razu do tego, hm?powiedzmy jej ?kolegi??

Masz więc dokładnie miesiąc czasu aby udowodnić jej winę lub ją wykluczyć! Lepiej wiedzieć i być na taką ewentualność psychicznie przygotowanym niż wyjść na frajera.
Nie ma nic gorszego, jak to, że waliła Ciebie po rogach spadnie na Ciebie jak grom z jasnego nieba post factum.
Oberwiesz po raz drugi i naprawdę wtedy trzeba być mocnym, aby nie zaliczyć gleby.
Wykorzystaj ten czas na Maksa, choć teraz o dowody już łatwo nie będzie. Ona/oni wiedzą na pewno o Twoich podejrzeniach, więc będą się mocno pilnować przynajmniej do sprawy.
Keylogger na kompie od zaraz. Plus wnioskuj o bilingi połączeń z jej telefonu.
Aż się zdziwisz, jak zobaczysz ożywiony kontakt z jednym tylko numerem!

Nie masz wyjścia.
Tak jak pisałem, musisz teraz ją sprowokować do popełniania błędów. 
Jeśli wyzwolisz u niej emocje, zacznie je robić seriami!
Z dyktafonem teraz się nawet nie rozstawaj! Tylko musisz panować nad sobą, bo ona również będzie chciała Ciebie sprowokować. Musisz się oczywiście uodpornić na próby manipulacji z jej strony, jakie na pewno będą .miały miejsce.
Choć powszechnie uważa się kobiety za słabszą płeć, w rzeczywistości są dużo bardziej przebiegłe, bezwzględne  i skuteczniejsze niż mężczyźni w różnych życiowych sytuacjach gdy chcą się pozbyć się konkurencji lub usunąć przeszkodę stojącą na ich drodze.
Żeby to osiągnąć. nie muszą się wcale uciekać do przemocy fizycznej,
Są skuteczne, bo opierają się na "subtelnych" formach agresji.. I właśnie ty tego Paweł doświadczasz.
Widzisz, my faceci używamy często siły fizycznej, aby pokonać przeciwnika,
Kobiety po prostu zręcznie zagrożenie będą próbować wyeliminować.
Jak facet będzie na typ głupi, to odsunie się od swoich sprawdzonych przyjaciół i w sytuacji kryzysowej zostaje sam jak palec w sytuacji, kiedy będzie ich najbardziej potrzebować. Zostałeś odcięty od swoich przyjaciół i na polu walki z bezwzględnym przeciwnikiem jaką jest ona, zostałeś sam.

Masz załatwione sprawy notarialnie jeśli chodzi o podział majątku i mieszkania? Jeśli tak- zmieniaj zamki,
Uwolnisz się od takich akcji jak np. ta z łażeniem po domu w samej bieliźnie ..

Zacznij wreszcie robić coś wyłącznie tylko dla siebie!
Zmień styl ubierania, inny męski zapach niż do tej pory używałeś?
Zacznij chodzić na siłownie, rower.
Nabierzesz masy, zmężniejesz  i wyjdzie to Tobie na zdrowie. Jak gdzieś wychodzisz, nie informuj ją gdzie. Przecież już  musisz się z niczego jej tłumaczyć, prawda młody?
Gdyby się pytała- tajemniczy uśmiech na buzi, poker face  i zero odpowiedzi

Wiesz Paweł, ludziom, którzy zaczynają przeżywać podobne sytuacje mogę śmiało napisać jedno:
Trzeba MYŚLEĆ WYŁĄCZNIE O SOBIE.
Jedyną  winą jest wyłącznie to, że przez pewien czas żyliście z kimś kogo tak naprawdę nie znaliście.
Pomyśl o niej jak o kimś zupełnie obcym.
Jak o życiu na Marsie lub innej odległej planecie
Naprawdę nie warto tracić swojego czasu, którego do dyspozycji przecież nie mamy za wiele na rozpamiętywanie tego co się wydarzyło, bo już na to wpływu nie mamy.
Choć doskonale wiem jak jest to jest trudne.
Trzeba z tej lekcji wyciągnąć lekcję dla siebie i śmiało podążać do przodu, nie oglądając się za siebie.
Realny wpływ mamy wyłącznie tylko na to co jeszcze jest przed nami

Wychodź do ludzi, rób co tylko się Tobie podoba, pomyśl o własnych marzeniach, pragnieniach i zrób coś z tym.
Nawet jeśli są nierealne..
Przecież gdyby wszystkie nasze marzenia się spełniały to życie przecież byłoby potwornie nudne, prawda?

Zauważcie, że wszystkich waszych byłych łączy jedno:
To wy byliście źli, to wasza wina, a oni są teraz szczęśliwi...
Myślą, że  w jednej chwili złapali króliczka
Tylko wiecie jak to się kończy statystycznie?
Jeszcze gorszym niezadowoleniem, złością, zawiścią. 
Większość z waszych byłych partnerów po takim SZCZYCIE, który osiągnęli w jednej chwili zostaje z niczym.
Króliczek bardzo szybko staje się nudny:
Bo przecież trzeba dać mu jeść, wyczyścić klatkę etc, etc, etc?.

A Wy?
Pomyślcie z uśmiechem na twarzy o tym, że jakiś idiota dał wam wolność, a jej się wydaje, że ona Was ukarała.
Tylko na Boga, nie karajcie  siebie sami!.
Szkoda Waszego cennego czasu i energii na rozpamiętywanie i szukanie w sobie winy.
Ten czas to czas na pracę nad sobą, aby już nigdy nie pozwolić się skrzywdzić i przy najmniejszym podejrzanym sygnale od razu wykopać larwę za drzwi..

Paweł
Statystycznie to Ty masz większe szanse na lepsze życie i szczęście niż ta, która Ciebie skrzywdziła.
Nie krzywdź więc dodatkowo sam siebie rozliczając siebie i doszukując winy w sobie.

To nie Ty nie dałeś sobie rady z własnymi emocjami i problemami.
Jesteś fajnym, młodym chłopakiem, popracujesz mocno nad sobą i swoim DDA- dasz sobie wyśmienicie w życiu radę.
Praca nad sobą, praca i jeszcze raz praca, a zobaczysz jak szybko będziesz na nią miał w*****e.

Uff, udało się wreszcie po kilkunastu próbach

Pozdrawiam
After

Nie tyle nie chce, ile nie jest w stanie. Jest jeszcze w szoku, a szanowna małżowina pilnuje go by nic złego nie zrobił. Jest dobra, gotuje, wysyła "papatki" przez sms, potrafi na zawołanie zalać się łzami co, u jeszcze kochającego, buduje niepewność, chęć bezkonfliktowego rozstania w imię miłości.
I o tę manipulację chodzi.

After, Grimm tego nie zrobi, bo on przede wszystkim, nie wyobraża sobie życia bez tej kobiety i dla swojej iluzji, pobożnych życzeń, jest w stanie poświęcić wszystko. On odejdzie dopiero wtedy, gdy jego pani poszczuje go psami. Inaczej bata na niego nie ma- tak jest smutna rzeczywistość.
Ja już wiele razy pisałam tutaj i na portalu dla zdradzonych także, że człowiekiem tak naprawdę rządzą różne strachy i  lęki. I ja uważam, że w takich sytuacjach, jaką jest wizja rozwalenia rodziny, czyli poukładanego do tej pory życia, te strachy i lęki, szczególnie się uaktywniają. Sierota, której nagle wszystko się rozwala, wszystko wysypuje jej się z rąk, chociaz ona wcale tego nie chce, jest aż zmrożona tymi swoimi strachami. ZAWSZE WYGRYWA STRACH WIĘKSZY-  tak jest bez względu na to, na jakim etapie samouświadomienia jest człowiek.
Grimm na ten moment najbardziej boi się rozwodu i straty tej cudownej kobiety oraz tego wszystkiego, co budował z takim mozołem przez wiele lat- on boi się tego bardziej niż dalszego życia w takim beznadziejnym małżeństwie. Dlatego od niego odbijaja się wszystkie argumenty na NIE, bo on boi się żyć samotnie, a jeszcze dokładniej, on boi się zyć bez tej kobiety.
Za jakis czas, ona poszczuje go psami i on nie mając innego wyjścia, chcąc nie chcąc wyjdzie z tego małżeństwa. Tyle tylko, że on wyjdzie, jako wrak człowieka.
Dzisiaj to on jest panem sytuacji i gdyby przestał się bać utraty tego cuda w postaci małżonki, która nim pomiata, to bardzo szybko i bardzo łatwo nauczyłby damessę rozumu.
W związku rządzi ten, któremu zalezy mniej.
Grimm w swoim związku nie rządzi- nim rządzi strach większy i jego zona. Strachem mniejszym dla niego jest wizja życia w takim małżeństwie PO- większym natomiast jest lęk przed utratą tego tego wspaniałego małżeństwa.
Zauważcie, że ta oto prosta zasada rządzi każdą opisywaną tu sytuacją.
Ludzie poddają się władzy większego dla nich strachowi.
Niech ten facet robi to, co uważa za dobre dla siebie- za jakiś czas on i tak pojmie, jak bardzo się pomylił.

Kocham ale kogoś kto już nie istnieje bo nie jest to ta sama osoba.
Dla mnie umarła.  Nie boję się jej i jej gierek, zachowania, nie ulegam pokusom które mi serwuje. Ja WIEM, że zostałem sam. Nie liczę już na jej przemianę, powrót bo nie potrafił bym jej zaakceptować. Sam oszukiwał bym siebie i mam tą świadomość.       
Tak naprawdę boję się tego co będzie dalej bo znasz tylko jedną drogę życia.
W tej chwili żyje na jakiś zgliszczach rzeczywistości jak w chorym śnie.  Jak by tornado przeszło przez moje życie a ja nie zauważyłem , że wiatr zaczyna wiać. 
Samotność, lęk przed przyszłością, brak bratniej duszy i brak celu życia... To jest suma wszystkich strachów.
Wszyscy mi mówią, że będzie dobrze ale jak to możliwe po takiej porażce? 
Tu nie można być zwycięzcą w żaden sposób.

Grimm, oczywiście że w tej sytuacji nie można czuć się zwycięzcą, bo niestety rozwodzenie się wbrew własnej woli nie jest szczytem marzeń żadnego, normalnie myślącego człowieka.
Nie po to się przecież żeniłeś ileś lat temu, żebyś teraz spokojnie przyglądał się temu, jak ktoś rozwala Twój dorobek dla własnego widzi mi się.
Ty chciałeś mieć rodzinę, więc ją założyłeś.
Starałeś, jak potrafiłeś, a jeśli popełniałeś błędy, to nie dlatego, że kierowała Tobą podłość i znieczulica ludzka, lecz dlatego, że jesteś człowiekiem i masz prawo do popełniania błędów. Ty od samego początku miałeś dobre intencje i uczciwe zamiary wobec tej kobiety- skoro dzisiaj ktoś tego nie widzi i nie docenia, to niech pocałuje się w dupę i niech zrobi wypad szukając czegoś dla siebie lepszego.
Ty kiedyś przed laty mogłeś zachować się inaczej,  mogłeś przecież nie żenić się z tą panią, lecz ją sobie poużywać, zapłodnić, a potem kopnąć w zadek.
No pomyśl przytomnie- nie mógłbyś zrobić czegoś takiego? A kto miałaby Ci tego niby zabronić? Czy włos z głowy spadłby Ci, gdybyś zachował się jak ostatni chuj? Nikt nie mógłby Ci podskoczyć nawet na centymetr. Mogłes zrobić wtedy to, co Tobie by pasowało- czyż nie tak?
Ty natomiast zachowałeś się, jak porządny facet, ożeniłeś się z tą kobietą i ciężko harowałeś, by jej niczego nie zabrakło. Ty zarabiasz dobrze, ona marne grosze- przecież mogłeś sam objadać się najlepszym żarciem, sobie kupować najlepsze ciuchy, wyjeżdżać pod palmy, gdy tylko miałbyś na to ochotę, a jej kazałbyś żreć kromę suchego chleba ze smalcem i chodzić w dziurawych gaciach.
No pomyśl- czy nie mógłbyś tak właśnie jej traktować? A kto  by Ci tego zabronił? Czy zamknęliby Cię w więzieniu za coś takiego? Nie musisz z nikim niczym się dzielic, jesli nie chcesz- zgadzasz się ze mną?
Ty jednak tak nie postępowałeś- żywileś więc jakąś obcą babę, ubierałeś i traktowałeś, jak księżniczkę.
Dzisiaj wyhodowałeś sobie żmiję na własnej piersi- tak niestety w życiu zdarza się najcześciej i właśnie dlatego, nigdy ale to nigdy nie warto rezygnowac z siebie na rzecz kogoś innego. Dajesz komuś tyle samo, ile od tej osoby dostajesz w zamian- nawet centymetr wiecej nikomu się nie należy na Twoją niekorzyść.
Poświęcać się to można tylko dla własnego dziecka (i to też w umiarze), dla brata, siostry, dla rodziców albo dla własnego domowego ukochanego zwierzątka- nigdy natomiast dla żadnej obcej baby, zwłaszcza że baba ta gryzie rękę, która ją karmi. bo dopóki jest dobrze, to jest dobrze, problem zaczyna sie wtedy, gdy Ty chcesz od kogoś czegoś, czego dana osoba nie chce Tobie dać- rozumiesz o co chodzi?
Pytasz jak będziesz dalej żyć?
No jak to jak będziesz dalej żył?
Normalnie przecież będziesz zył i to tak, jak Ty będziesz tego sobie życzył, chyba że złapie Cię jakieś choróbsko, to będziesz przez nie ograniczony. W zakresie spraw osobistych, będziesz jednak żył tak, jak nigdy dotąd może nawet ci się nie marzyło, bo Ty wolności przecież nie znasz.
Będziesz żył, jak miliony ludzi w takiej sytuacji. Raz bedzie ci smutno, a za chwilę coś będzie Cię cieszyło i podnosiło na duchu.
No normalnie będziesz żył. Ani gorzej, ani lepiej od innych ludzi- a czego Ty byś chciał? wiecznych ochów i achów? Wybij to sobie z głowy.
Przyjdziesz do domu i będziesz miał święty w nim spokój, a gdy bedziesz chciał, to zaprosisz do siebie kogo tylko będzie Ci się podobało. Sprzątniesz albo usiądziesz w bajzlu- co komu do tego? Bedziesz człowieku wolny i nikt nie bedzie robił Ci żadnej łaski.
Pisałam Ci wcześniej, że baba ta bedzie latała goła po domu- dzis moje słowa sprawdziły się. kobieta pokazuje cycore, kawałek dupy, uśmiecha się przymilnie i jak gdyby nic gotuje ci obiady za twoje pieniądze- Ty niby jej nie ulegasz. Głupoty wypisujesz- owszem ulegasz jej, bo potem w nocy, gdy kładziesz się do łózka, to widzisz jej zad i jej cycki, jeszcze masz na podniebieniu to nieziemskie żarcie, które ugotowała dla ciebie fałszywa przyjaciółka, i w takich chwilach dopada cię niemoc i zwątpienie oraz zwyczajna tęsknota. Należało wyprowadzić panią z domu i dzisiaj nie miałabyś aż takich rozsterek. Tak nauczyłes tylko tę kobietę, że ona ma nad Tobą władzę, że wystarczy, żeby ona kiwnęła na Ciebie palcem, to Ty już natychmaist zapomniałbyś o całym tym koszmarze.
Jeśli ktos Ciebie nie chce, to niech spierdala- masz z tym jakis problem?
Nie kop sie z koniem, bo i tak przegrasz.

Witaj Paweł, witajcie wszyscy
Zaczytuję się tym tematem, który wywołuje w mojej osobie bardzo niemiłe skojarzenia, gdyż dokładnie wiem co się dzieje, rozumiem doskonale reakcję Grimma, jego szok, zdziwienie, chęć utrzymania miłości za wszelką cenę, jego strach przed jutrem, niepewność. bardzo dobrze rozumiem też argumenty After-a, julkixx, bulleta oraz wszystkich Was. Przyznam, że sytuacja z którą stanął życiowo Paweł jest jedną z najgorszych sytuacji jakie mogą spotkać kochającego faceta, może faktycznie kochającego za bardzo. Sam czytając tę historię zastanawiam się, czy istnieje granica pomiędzy miłością za wszelką cenę, a byciem już upokorzonym, paradoksalnie właśnie przez tę miłość, kiedy starając się utrzymać kobietę swojego życia przy sobie, narażamy się na jej drwiny i najzwyczajniej brak szacunku. Po drugiej stronie jest miłość własna i szacunek do siebie. Bardzo łatwo zachwiać tą drugą, robiąc rzeczy, których normalnie się wstydzimy, ale dla "dobra" związku decydujemy się robić, choć raptownie przynoszą w takiej sytuacji zupełnie odwrotny skutek. Pomijam kwestie moim zdaniem istotne, jak podejrzenia zaburzeń emocjonalnych bpd, czy innego cholerstwa.
Jak dla takiej kobiety, dla której żyliśmy, pracowaliśmy, kochaliśmy, planowaliśmy, która była (jest) dla nas prawdziwym ideałem piękna, kobiecości, naszą wymarzoną połówką jesteśmy w stanie się poświęcić i ile znieść, aby ją utrzymać?
Pytanie zadać sobie musisz Grimm, czy kobieta dla której jesteś ważną osobą, jest w stanie w ten sposób Cię traktować. Gdzie jest miłość, szacunek, troska, ciepło rodzinne, gdzie jest Twoje odbicie w jej oczach, podziw dla niej, który nie odbija się wzajemnie? Gdzie jesteś Ty? Znam tę obojętność i smutek, czas potworny, który niesie ze sobą jedynie tęsknotę i ból. Dla Twojego dobra należałoby go przerwać i jak najszybciej wymazać z widoku swoją żonę, ale wiem też doskonale jak trudno to zrobić, zrezygnować, zapomnieć.
Ale czy zyskasz szacunek jej tylko dlatego, że będziesz ją przygarniał, słuchał, uczestniczył w życiu, udawał, jak by się nigdy nic nie stało?
Właściwie bez znaczenia jest tu fakt, czy Cię zdradziła, czy nie, czy fizycznie, czy emocjonalnie, czy z tym kolegą, czy z kimś innym? Nie ma to większego znaczenia, biorąc pod uwagę, że ona żąda rozwodu. Ba, tak Cię wmanewrowała w sytuację, że pierwotnie się sam na niego zgodziłeś.
Niestety staniesz przed gorzkim wyborem, którego dokonujesz właściwie codziennie, obecnie - czy tkwić w tym już para-małżeństwie, kochać żonę i znosić jej kolejne dziwne zachowania, prowokacje, upokorzenia, znosić jej widok (a jakże) w bieliźnie, czy wchodzącą Ci bezwstydnie do łazienki, kiedy się kąpiesz, lub nawet pociągając Cię do seksu, tylko po to, aby...???? No właśnie, cóż ona chciałaby osiągnąć? Skąd takie nagłe zwroty akcji? Kłótnia z tamtym? zachwiania emocjonalne? Tęsknota za Tobą, córką, domem? Ale dlaczego nie zawiesza sprawy rozwodowej? To się wszystko nie trzyma sensu.
Szacunek kobiety do mężczyzny, wiem że łatwo to mówić, gdzie sam nie potrafiłem tego wywalczyć, to nie tylko bycie grzecznym, uczynnym, pomocnym, zgadzanie się na wszystko, czego ona zapragnie, ale to przede wszystkim szacunek do siebie i bycie twardym, trochę szorstkim, nie pokazywanie swoich słabości, zdecydowanie, wybór swojej drogi (jak bardzo gówniana by Ci się dziś nie wydawała). Bardzo dobrze mówią przedmówcy moi. Sam tego doświadczyłem, gdyż wali mi się małżeństwo, sporo nacierpiałem, za dwa miesiące będę zmuszony do złożenia pozwu o rozwód, gdyż moja żona od roku mieszka osobno, a teraz chce się wyprowadzić do swojego miasta. Przez rok Paweł biegałem i walczyłem, robiłem z siebie sierotę, upokarzałem się, zgadzałem się na jej pomysły na życie, by tylko nas ratować, by móc z nią zasypiać i budzić się rano. W efekcie tego, ona wyrzucała mnie ze swojego mieszkania w tym czasie 5 razy, użyła przemocy, zlikwidowała wspólne konto, o którym tak marzyła wcześniej (gdzie ja się nie zgadzałem), a na koniec złożyła pozew o separację...
Oczywiście chciała bym z nią wyjechał i wybudował razem dom, bym z nią pracował, ale wiązałoby się to z porzuceniem mojej córki, do której jestem bardzo przywiązany i bardzo ją kocham. Ma 10 lat i nie umiałbym jej zostawić, aby widywać ją może raz w miesiącu. Żona zresztą próbowała mnie odciąć od wszystkich moich znajomych, rodziny, córki, hobby, zarzucając mi wiele wymyślonych faktów. Na rozprawie zeznała, że mnie kocha, a cała sprawa przyjęła komiczny przebieg, gdzie pisze pozew i zeznaje w ten sposób, a kiedy ja zeznałem jak było i jak ja to widziałem, odcięła się zupełnie i milczy już dwa miesiące, twierdząc, że jak chcę rozwodu mam sobie złożyć pozew rozwodowy.
Padło gdzieś sformułowanie o statusie mężatki, nawet jeśli nie mieszka taka kobieta z mężem, ma status... Lepsze to, niż podwójna rozwódka.
Szacunek w tym roku zyskałem tylko, kiedy się od niej odwróciłem, ale potem znowu poległem, wróciliśmy do siebie i wszystko wróciło do normy. Byłem zbyt miękki, ona czuła się zbyt pewnie, tak więc moja otwarta deklaracja, że nie wyjadę z nią, musiała niemiło ją zdziwić.
Dziś sam szukam siły, aby milczeć, nie widzimy się, powoli staram się wypierać o niej myśli, ale kiedy tak mieszka obok na osiedlu ciężko o niej nie myśleć, co robi, jak wygląda, jak się ubiera, co u nich słychać, ale ona milczy obrażona, ja milczę. Tak będzie lepiej, kiedy się widywaliśmy, wszystko wracało do normy i po dwóch, trzech tygodniach fajnych, znowu następował krach...
Oczywiście byłem "winny" wszystkiemu, "zdradzałem ją" z koleżankami z pracy, kontrolowała mi komórkę, komputer, samochód, sprawdzała gdzie jeżdżę, gdzie jestem. Było to strasznie męczące. A potem okazywane lekceważenie na każdym kroku, to nie tak się odezwałeś, to nie tak śpisz, to nie tak pachniesz, to nie kupiłeś znowu czegoś tam, to seks beznadziejny (maks dwa, trzy razy w miesiącu), nasilany okresowo, jak żona miała ochotę. Moje potrzeby w tym względzie, niemałe, nie liczyły się wogóle.
Dziś kiedy jej nie widzę, cieszę się, bo z każdym dniem, zdrowieję, z tego chorego układu, choć śni mi się jeszcze ona często, wiem, że dla własnego zdrowia psychicznego muszę to przerwać.
Boli, ale nie ma wyjścia, odzyskuję powoli bez niej siebie, siebie, którego zapomniałem przez te 6 lat związku, bo wydawało mi się, że żyję tylko dla niej. Zbyt dużo siebie dałem, choć pewnie nie zawsze byłem idealny, ale naprawdę nie zrobiłem, podobnie jak i Ty tyle "złego" by zostać tak potraktowanym...
Na pocieszenie powiem Ci, że też jestem uzależniony od miłości do niej, bo normalnie nikt by tyle tego nie zniósł... Ciężko mi pomyśleć, że może jej w moim życiu nie być. Ale muszę to przetrwać, inaczej wszystko zacznie się od początku i niestety wiem, że raczej nie będzie już lepiej. No i też niestety mam chyba symptomy DDA.
Trzymaj się Paweł i napisz jak u Ciebie
Chciałem też Wam wszystkim podziękować za wkład w ten temat, pomaga on wielu osobom myślę, które znalazły się w tak trudnej sytuacji. Dużo z postów Waszych płynie siły i pewności siebie, wiary w to, że warto walczyć o siebie. W zdrowym związku, nie ma pojęcia JA, TY lub jest mocno zrównoważone - jesteśmy MY, ale w takich patologiach, naprawdę nie możemy tkwić i zatrzymać się, myśleć wciąż MY, kiedy druga strona myśli już tylko JA...

Paweł
Człowiek przez całe życie się uczy, a  i tak głupim umiera Ponoć.

Po prostu trzeba się wreszcie przestać oszukiwać, zacząć nazywać pewne rzeczy brutalnie po imieniu, brać rzeczywistość na klatę taką jaką po prostu jest. i zacząć żyć w pełnej zgodzie z samym sobą, swoim światem wartości i zasadami. Mnie teraz obowiązują zupełnie inne zasady, A są inne dlatego, że to ja je ustalam i wobec siebie konsekwentnie je egzekwuję
Bo one są tymi jedynymi, na które ja i tylko ja mam wpływ..
Teraz już wiem, że w drugą stronę jest tak, jak z prawem człowieka do życia Jakie ma bowiem  prawo do życia ma człowiek topiący się w jeziorze i jaki ja mam wpływ na to jezioro, aby się nad nim zlitowało? Oczywiście, że żaden.
No właśnie ?Dlatego zawsze trzeba się trzymać w życiu jednego. Tego, co już tutaj pisałem- nie jest ważne to co Ty do kogoś czujesz. Znacznie ważniejsze jest to co ten ktoś czuje do Ciebie.

Niby po co mamy  przechodzić przez te wszystkie tortury jakich doznaje dający szansę zdradzony człowiek?
Przecież to wszystko jest najzwyczajniej w świecie nie jest warte tego całego zachodu, tych emocji cierpienia.
Zostałem zdradzony...
To po jaką cholerę mam sobie zatruwać życie, swój umysł?
Po co mi to skoro właśnie otrzymuję szansę, aby stworzyć coś nowego, nie obarczonego tym chorym ciężarem?
W imię czego i to co jest zawsze najważniejszym pytaniem- DLA KOGO?
Po prostu trochę zdrowego egoizmu i szacunku dla swojego ciała i umysłu na pewno nikomu nie zaszkodzi a na pewno wyjdzie na dobre.

Ile razy, czy na trzeźwo czy po pijaku, czy to jak to tutaj nazywają było to tylko ?zauroczenie? - skoro do tego doszło- nie ma  żadnego znaczenia..
Ponoć każdy popełnia błąd i zasługuje na drugą szanse.... ale ..
Jeśli facet  kocha kobietę to choćby inna kobieta przed nim nago  paradowała, wskakiwała do łóżka to i tak nic z tego nie będzie.
I odwrotnie, jeśli chodzi o naszą żonę bądź partnerkę.

Jeżeli już do czegoś dochodzi,  zawsze jest tylko jedno wytłumaczenie,
NIE KOCHA, NIE MA MIŁOŚCI. Bo weryfikacją słowa KOCHAM zawsze są czyny

Paweł
Trzeba zrozumieć i wbić to sobie do głowy:
Prawdziwa miłość wygrywa zawsze ze zwierzęcymi instynktami, które targają nami nawet w chwilach zauroczenia.
Dla mnie ma i nie będzie nigdy chwili z mojego życia którą poświęcę by ratować coś czego po prostu już nie ma, już nie istnieje..
Po co to więc to całe rozkminianie,  tworzenie jakieś klasyfikacji, zadręczanie się i zatruwanie tym swojego umysłu zamiast na zasadzie brzytwy Okhama sprowadzić to wszystko do zera i jedynki.
Wychodzę bowiem  z założenia, że dorosły człowiek ma wolną wolę i jest w pełni odpowiedzialny za swoje decyzje i czyny. A brak kontroli nad sobą jest dla mnie zawsze okolicznością obciążającą. Nigdy łagodzącą.
.
Takie jest Paweł po prostu nasze życie i trzeba się z tym pogodzić i postarać zbudować swój własny epilog pod tytułem Happy End,  który może odbiega od naszych dotychczasowych  wyobrażeń, ale wcale nie oznacza, że jest gorszy.

Pozdrawiam
After

grimm
Albo to co piszesz to wymyślone provo i trolling , strasznie kręcisz raz jesteś pokrzywdzony i pragniesz zniszczyć żonę, drugi raz czujesz się winny i widzisz swoją winę.Jeżeli ta cała sytuacja , która opisujesz jest prawdę to z tego co piszesz a przeczytałam Twoją historią całą , Ty jesteś sprawcą i winowajcąG rozpadu małżeństwa. Całe Wasze  wspólne zycie polegało jak nagminnie przytaczasz słowo "zlewaniu" zony.Wielka miłość z Twojej strony jest egoistyczna, jej problemy od początku zlewasz.Ona dawno powinna Cię zostawić a ona głupia przebywa u Ciebie licząc ,że staniesz się inny , zazdrosny o nią , dbający i kochający . A jak zbierasz dowody na siłę aby ją jeszcze pogrążyć , wymyślone wręcz nie sprawdzone , te zdjęcia to wręcz już obrzydliwe.
Nie sądzę też aby miedzy Wami była taka od serca szczera rozmowa o własnych demonach , tych chorobliwych zazdrościach itd
Krótko Twoja żona to ofiara Twojego zlewnego zachowania i zazdrości swojej