wierszyki smutne

Oczy matowe
Przeżuwany nocą dzień
Już nie zakwitną
Nie zobaczą Cię

Usta wyschnięte już nie szepczą czule
Dłonie samotne owinięte całunem
I ten krzyk wdzierający się w ciszę
Z takim mozołem
A ja nic nie słyszę
I ta prośba na granicy modlitwy
Którą echem powtarzają wszyscy

Tęsknota nocy na brzegu przystani
Abyśmy nigdy nie czekali sami

kamil084, piszesz fajne wiersze, lubię je czytać, a czytam wszystkie.
Ten wyjątkowo przypadł mi do gustu:

Znów krzyk zmącił ciszę
Choć tak naprawdę
                           Ja nic nie słyszę
Nie słyszę gdy biją
Nie słyszę gdy gwałcą
Nie słyszałam jak mąż nazwał żonę zgaszoną latarnią
Nie słyszę nic
Płaczu głodnych dzieci
Ludzi wciąż będących przeciw
                              Przeciw czemu
Sami już nie wiedzą
Może zabijaniu zwierząt
Po co mam słyszeć
O kolejnej aferze spadających szyszek
Po za tym lubię ciszę

Również lubię ciszę
lecz gdy trzeba słyszę
płacz krzywdzonych dzieci
zwierząt w lesie, w sieci.

Krzywdę kobiet widzę
płacze , narzekania
lecz pomóc nie mogę
to ich część kochania.

Słyszę również szyszki
z wysoka spadają
to mnie już nie bawi
jaką partię mają.

Gdy nie mogę pomóc
kładę się na trawie
w niebo popatruję
Świata ja nie zbawię.!

ewka3
Wszystko co umieszczam to owoce mojej pasji
Nigdy bym nie ukradła cudzych inspiracji
Nie spisuje nie kopiuje obcej twórczości
Bo chyba bym dostała mdłości
Wersy są moje prze ze mnie dziergane
Nie przez ciocie siostrę sąsiadki czy babci mamę
Już słyszę jak łypią oczka w rajstopie
Insynuacja pasuje jak zupa w kompocie
No cóż czasem tak bywa
Że ślimak choć ślimak a piszą że ryba

Ojej, a cóż to za nieporozumienie? Nawet przez myśl mi nie przeszło, że umieszczasz tu nieswoje prace. Pisząc o dzieleniu się pasją miałam na myśli, że dzielisz się swoimi wierszami z nami. Powinnam lepiej precyzować słowa.

Damą Jestem
Lubię bywać
w Lożach Teatru
na Salonach Paryża
Pijam Szampana
Tylko Najlepszego
w Jedwabnych rękawiczkach
Dobrze schłodzonego
Męskie towarzystwo
Przyjemne po Północy
Kobiety mnie nudzą
Wciąż te łzawe oczy
Libertyn nie bigot
z takim pójdę panem
Viva Hedone !
po wsze czasy amen

Owa Dama nie jest bynajmniej Damą Kameliową gdyż
Dama Kameliowa była wrażliwą kobietą
Dama z wiersza jest pozorantką bardzo powierzchowną osobą
Ona bywa i bierze to co naj...
Nigdy nie patrzy głębiej

"  Boże czy za­pom­niałeś o mnie Zos­ta­wiłeś tu samą Odeb­rałeś resztki nadziei i wiarę jaką w so­bie miałam Mo­ja dusza grzęznie w udręce że ko­lej­nej próby z życia nie zdałam Wciąż idę drogą os­try­mi ka­mieniami usłaną Nie mam żalu do ciebie Egois­tką by­wam przy­pomi­nam so­bie o to­bie wte­dy gdy życie toczy się na przekór Czy słyszysz moją mod­litwę szep­taną nocą obiet­ni­ce które nig­dy nie są dot­rzy­mywa­ne A może masz zbyt wiele na tym świecie do zro­bienia aby mną głowę so­bie zaw­ra­cać Lecz ja nie mogę bez wiary żyć choć z tym kiep­sko u mnie jest Wciąż błądzę i zbaczam z dob­rej dro­gi do ciebie Dob­ro ze złem nie kiedy przeg­ry­wa wte­dy mod­le się abyś usłyszał wołanie mo­je Al­bo od­po­wiedz na jed­no py­tanie - Czy mo­je cier­pienie ma ja­kiś sens? - Wiem nie obiecy­wałeś że lek­ko będzie ale cze­mu aku­rat mnie tak dośwoad­czasz a in­nym szczęście ślesz Chy­ba troszeczkę spuz­niłam się aby nap­ra­wić to co zro­biłam zle połowa życia minęła mi już Może znów za dużo dla siebie chce Proszę ten os­tatni raz wysłuchaj Boże mnie ześlij wiarę i nadzieję aby mo­je życie zbyt szyb­ko nie skończyło się Ob­darzyłeś mnie dro­gocen­nym da­rem ja­kim życie jest lecz ja nie umiałam do­cenić go Jak mam iść na tym pa­dole łez Łaską ob­darz mnie abym mogła dos­trzec piękno dni prawdę słów i niezachwianą wiarę w ciebie Otocz mnie tęczo­wym pa­raso­lem miłości na zwątpienia Prze­bacz że znów o coś proszę...A jeśli w biegu życia pow­szed­niego zbłądze proszę na właściwą drogę po­kieruj mnie
Wszys­tko prze­mija i ja też..."

"  Róża ma już czasu coraz mniej -
   tęskni do młodości swej,
   dziwi się, że z bujnej urody
   tylko zapach został jej

Kwiaty więdnące
w noce gorące
pachną śmiertelnie pięknie,
aż anioł wzruszenia klęknie -
zachwycające...
niepokojące...

Kiedyś może nadejść taki czas,
że zabraknie kogoś z nas
i dlatego zawsze mnie całuj
mocno jak ostatni raz

Kwiaty więdnące
w noce gorące
pachną śmiertelnie pięknie,
aż anioł wzruszenia klęknie -
zachwycające...
niepokojące...

Róża ma już czasu coraz mniej...  "

Obraz onyksowych oczu Olimpii
Ostentacyjnie odzwierciedlał obojętność - Odbierając odwagę
Obawy oplatały Olafa oczekującego odpowiedzi
                    Odtrącenie
Obsydianowe ostrze okrutnej oblubienicy
Ogarnęło otwartym ogniem - Ostatni oddech omdlewającego Olego
Okuwając ołowiem optymizm
Odpychając odbarwioną ofiarę obłudnej Osy
Oto odcień oziębłej Orchidei - ot owoc otchłani
Ośmiornica osaczała Odysa - (opodal obejścia)
Obsesyjnie obserwując obszar okolic Ostroroga
Odurzała orgiastyczną opalenizną
Odwiedzała onieśmielonego osiemnastolatka
Oczywiście obiecując oburącz obopólną obfitość
Owszem ożywcza odmiana - oderwanemu od okna
Okropna osoba ozdobiona oleandrem
Otóż Ona - Odgrywała osamotnioną owieczkę odkąd obmyśliła otrucie
Onegdaj obnażona obłapiała ojca Olafa - Orfeusza (Obiekt oślizłej opowieści-odwiedzionego od ołtarza)
Obcując oszukując oraz opuszczając osłupiałego osiwiałego - Odchodzącego obłąkańczo od odpowiedzialności Orfiego
Osierocony Oli odpływał odmętami odium obok ogromnego Orkana Ozyrysa
Omamy obracały orbitę - Objawy obłędu otępiały obco opadające obłoki
Omal oślepiony oświetleniem okrętów obronnych - Oprzytomniał
Otarł okulary - Omijając okręgiem oba o około osiem odległości
Odratowany oczyszczony - Ocucającym odzewem Okeanosa
Odmieniony otuchą - Odrzucił okaleczony obrys - Odbudowując oryginalne oblicze 
Obecnie odkrywa osobistą odlotową oazę orzechowych ocząt Olivii

Godne podziwu poetyckiego! Ja tak bym nie potrafił

kamil084, być może coś przeoczyłam, albo nie doczytałam..., ale czy mogę się dowiedzieć, czemu służą utwory, w których każde słowo zaczynasz na tę samą literę?

Liryczna Lenka Lekko Laufrowała Lasem Licząc Lewkonie Lawendę
Lśniące Loki (Liany) Lenki Luźno Lawirowały Labiryntem Latynoskich Legend
Londyński Lord Lambert - Latyfundysta Libertyn
Lider Leworęcznych Lampartów Lubieżności
Lubił Licealistkę Lenkę
Lotem Lepicyda Laminujący Lektykę Lastrico
Legalizował Lepkie Liściki "LAMBERT LOVE LENKA"
"Lenko Laleczko Lećmy - Lido Laguny Latem... "
Lenka Leczyła Leukomę Lamberta Licencją - Likwidując Libacje Likierem
Lniano-Lewantynowym Lejbikiem
Limitującym Linię Lędźwi
Lateksowe Lica Leniwej Lady Laury - Lakierowane Lazurem
Lustrowały Lenę Lawą Litotrypsji - Lawiną Lęków
Lady Laura Leciwa Lenniczka Lamberta
Lenka Libella Lilia Lolitka
Libido Lowelasa Lambiego Licytowało Lichwiarsko
Liczne Latarniane Laski Lgnęły
Lenka Lubiła Lamberta , Lalusia Lukrecjusza (Latorośl Laury,Lamberta)
Lecz Lubowała Les... Luizę
Loteria Losu Letargiem Letalnym
Luminescencja Luny Ligaturą Luizy-Leny

Dziękuję za informacje. Zauważyłam, że takie utwory są fajnym ćwiczeniem. Czasami też się bawię słowami, piszę wprawkę, w której np. nie używam nazw, a tylko opis przedmiotu. Albo wszystkie zdania zakańczam tą samą częścią zdania.

Nie znam cię
Nigdy nie znałam
Jesteś zagadką - Twardszą niż skała
Serce twoje - Kiedyś tak czułe
Stało się nie wzruszone
Jakby za murem
To wielka szkoda
Szczególnie dla dzieci
Jest co żałować 
Gdy czas tak leci
Ciebie mi żal - że tego nie widzisz
Jak syna i córkę krzywdzisz

Głodne me myśli
Tak od wielu dni
Polują na ciebie
Kiedy śnisz
Dopadnę cię nocą
Wpuszczę swe kły
Bardzo głęboko
Rekiny już współczują ci

Chłodne me myśli
Jak jesienny mrok
Nie śpią nigdy
Śledzą każdy krok
Nie będziesz się spodziewał
Ja będę czekała
Wpadniesz w moje szpony
Bym cię rozszarpała

Niedawno odszedł
Przyjaciel mniejszy
On z nas wszystkich był najpiękniejszy
Nie wabił myślą
Nie nęcił słowem
Tchnął miłością
Ponad słońca zachodem

Smutek pośród bławatków
Gdyż rana głęboka
Nadzieja serc tli się w obłokach
Co po nas tu zostanie
Czasu tak mało na pożegnanie

Przestań
Nie jestem w nastroju
                              byś przeniknął niezauważony
Gdzie byłeś wczoraj
                           już nie istotne
Teraz jestem z myślami
                               i dobrze nam
Nie potrzebujemy ciebie
                                Odejdź stąd

Nie zbliżaj się
Nie wracaj
               Jesteś intruzem
                                    Pasożytem pleśnią...
                                                                Wirusem co nęka zuchwale
                        by zdobyć
                                       zdominować
                                                        Podporządkować swej żądzy
Lecz to ci się nie uda
Nie jestem bezbronna
Walczę do końca - zawsze 
                                     a ty jesteś tchórzem
                                                                  i tylko ego
                                                                                 duże

Wymyślony bez słowa
Widok tej która karmi
Pierwszy raz naszkicował
Portret czarny
Oczy puste matowe
W smudze światła donikąd
Usta zimne stalowe
Nigdy nie są otwarte
Pasma loków
Luźno spowijają szyję
Obraz jej mnie przeraża
Choć już dawno nie żyje

Nienawidzę cie
W każdy czarny dzień
W każdym moim śnie
Nienawidzę cie

Nienawidzę cie
Mam na dłoni rdzę
A w niej kwiat już utopiony
Mą udręką nasączony
Jasność skrywa swe sekrety
Cienie błądzą wciąż niestety
Utraciły swą powłokę
Nie odkupią plując złotem
Tak jak ty choćbyś ślubował
Jak bardzo jestem ci droga 
Kolumny będą krzyczeć
Jak deptałeś moją godność
Myślisz że ci wszystko wolno
Pięści formuję tylko cicho
Nie jestem histeryczką
Nienawidzę cie
Ty zboczony psie
Obyś zdychał w cierpieniu
Ścieżką krętą mozolną
Znieść to z fasonem
Dla niektórych ...
Jest rzeczą nadto frywolną

Ściskam w dłoni ostre słowa
Mogę łatwo dopasować
Kilka spocznie w twoim uchu
Jedno w oku inne w brzuchu
Powiedz mi kim dzisiaj jesteś
Skąd przybyłeś co chcesz jeszcze
Moje ciało moją władzę
Zastanów się - dobrze radzę
Sam jedyny czy masz wsparcie
Mogę spać czy stać na warcie
Widzisz jutro już nie będzie pytań
Jutro będziesz ładnie wisiał
Lecz nie razem a osobno
Posiekany bardzo drobno
Bardzo wolno i z precyzją
Zapoznam cię z każdą przyzbą
Z każdym kątem i komnatą
Wszystkie twoją krwią oznaczą
Pałac cały no i miasto
Będzie twoje już na własność
Właśnie tak ja witam gości
Nieproszonych bez litości
Jestem bardzo pragmatyczna
A nie tania dziewka liryczna
Za którą nikt nie zatęskni
Chociaż jesteś dosyć męski
Śpiewaj czysto mój kanarku
Czas to nie wskazówki na zegarku
To coś bardziej cenne i ulotne
Niczym tchnienie drogi chłopcze
Jutro o tej porze będziesz martwy
Chyba że jesteś otwarty
Na współpracę miłą dla dwojga
Wierz mi jestem w tym dobra
A ty jaki jesteś
Mądry czy głupi
Wybierzesz życie czy jad trupi

Kałuża
Co dzień się w niej zanurzam
Taplam po same uszy
Nie mogąc doczekać się suszy
Głębię znalazłam
Za szybko
Zbyt płytką
Nic więcej nie dodam
                             Bo szkoda

Jeszcze nie jest za późno
Póki słońce na niebie
Póki jedno z nas kocha
Tak jak ja Kocham Ciebie

Jeszcze krok jeszcze chwila
Zanim księżyc nadejdzie
Nasze oczy zapłoną
Serce przy sercu będzie

Kamil084, dziś mam uwagi odnośnie ostatniego wiersza.
Nie wypowiem się o jego treści, która jest przygnębiająca i wzbudza smutek.
Mam uwagi do.:
[Mamusia uszyła ci
(...)
(...)
I białe rajstopki]
Rajstopki się wiąże, a nie szyje.

[Pożegnasz mamusię tatusia kotka kwiatuszek motylka]
Rozumiem, że nie używasz znaków interpunkcyjnych, ale ten wers pokazuje, jak bardzo może ich brakować.

Pozdrawiam ciepło i wypatruję kolejnych strof.

Dotknij mnie chwilą
Wyklutą z milczenia
Odpowiedzią zagadki
Którą pragnę znać
Nieśmiałym myślom
Powierzam marzenia
Kwitnące nocą
Pośród tchnienia gwiazd

Byłam u komunii
Co z tego
Świętą nie jestem
Nic w tym fajnego

Nie wiem czy grzeszę
Bo czym jest grzech
To że nie płaczę
Gdy ktoś umarł
                     Cóż pech

Błądziłam w słońcu
Błądziłam a wiatr
Zasypywał wspomnieniami
ścieżki omszałej ślad
Wierzyłam że dotrwam
i w mrokach odnajdę
Jedyne marzenie
ze snu wydarte

Myśli spadają na stół
Pokrywając papirusu zwój
Pióra mokną Amorowi
Zanim natchnie list
Dziura w dachu
Pustka w głowie
Nie wychodzi nic

Wersy już rozmyte
I przymglony blat
Plackiem na podłodze
Twój Amorek padł

Dziś już nie zatańczy
Wymarzonych nut
Noc podsyca ogień
Będę Cię kochała... bez słów

Od początku do końca podoba mi się

Welon śnieżnobiały
Od wybuchu poszarpany
Krwawi jeszcze dziś

Wychodziłam z kościoła
Tłum krzyczał coś wołał
Były życzenia i były łzy
Jestem już żoną i jesteś Ty
Limuzyna różami przystrojona
Nagle to chyba bomba
Wielki huk i ten pisk
Ścinający z nóg
Ze szczęścia odarta
Do ziemi przyparta
Czołgałam się
On mnie uratował
Przemyka pod palcami
Muska czułością
Nęci zachwytem
Pieści delikatnością
Faluje nad zwłokami
Welon śnieżnobiały

To był imprezowicz
Ona trochę skryta
Książki czytała
A on nic nie czytał
Przychodził czarował
A że była sama
Otworzyła serce
Bo się zakochała
Ślub był tradycyjny
Ciąża się zbliżała
On dużo się bawił
Ona dzieckiem zajmowała
Z czasem były inne
Wierność dla mężczyzny
To pojęcie abstrakcyjne
Ona w wolnych chwilach
Studiowała związki
                          toksyczno-chemiczne
Czyli jak uwolnić się od tej bolączki
Piątek obiad
Bardzo lubił grzyby
No to mu podała
I już był nieżywy
Lekarz stwierdził straszną pomyłkę
Pani była wtedy chyba chora
Jak inaczej wytłumaczyć że taka fajna Kobieta
Poślubiła Muchomora