Kto zawinił,ja czy facet? Proszę o obiektywną opinie i rady

A ja , jako przedstawiciel plci meskiej, widze to tak: chlopak - egoista, zarozumialec, obrona inzyniera - no, fajnie , wazne wydarzenie w zyciu, ale czy Ty jako potencjalna pani jego calego zycia nie powinnas byc wazniejsza od obron inz., czy innych takich? Nie olalas sprawy, nie zapomnialas o obronie, nie wypilas sie, ze przyjaciolka Cie zatrzymala....wytlumaczylas rzeczowo i spokojnie, ze choroba nie pozwolila Ci swietowac z nim tego dnia. Bylo Ci przykro z tego powodu. A tu pan inzynier jak na Ciebie nie siadzie... Jak na pana inzyniera to malo kultury osobistej i chyba , niestety, malo uczuc wobec Ciebie. Powodzenia!

swietny konsensus po kliku stronach topicu
autorka tematu robi swojemu chłopakowi łaske spelniajac jego potrzeby, ktorych wedlug niej nie ma prawa miec
łaska -/- milosc, chec starania

Źle zostałam zrozumiana. "robie to dla jego dobra " chodzi o brak zaglaskania faceta na śmierć, o jakiś umiar. Ja jestem partnerką a nie mamusią która na każdym kroku ma wychwalac swojego syna. Czymś takim mogę zrobić mu krzywdę.

A jakie masz prawo, żeby bawić się w terapeutkę i "dla jego dobra" NIE wychwalać go i dopieszczać? Jak można zdawać sobie sprawę ze źródła problemu i tak postępować? TYM właśnie wyrządzasz mu krzywdę. Kiedy się kogoś kocha to chce się jego szczęścia i zadowolenia, i to bezinteresownie. Jeśli to jest ta właściwa osoba, na pewno to doceni i odwzajemni. A że jego zapotrzebowanie na ciepło i pochwały jest większe niż Twoje? Cóż w tym złego?  Każdy z nas jest inny, kochać kogoś to znaczy tolerować i brać go w całości, a nie tylko to ,co mi pasuje, a wady tępić i eliminować. To się nigdy dobrze nie kończy. Dopieszczenie go będzie Cię kosztowało tylko odrobinę wysiłku, to takie trudne? OLAŁAŚ tę obronę, moim zdaniem celowo, taki "element wychowawczy", a jak dla mnie terapia szokowa. Aż szkoda, że chłopak nie poczuł się zraniony na tyle, by Cię rzucić i  znaleźć kobietę, która go zrozumie i zadba o jego samopoczucie, nawet "zagłaszcze". Bo uważam, że gdy poczuje się doceniony, nabierze pewności siebie, to nie przestanie być zaradny życiowo, tylko wręcz przeciwnie, zyska chęci i wiarę w powodzenie swoich wyborów i czynów. I on by taką na taką kobietę w końcu trafił, a przynajmniej miałby szansę, a nie tkwił przy oziębłej egoistce. Bez obrazy, tak widzę Twoje postępowanie.

Dopisze sie- ze jesli czulby, ze jest wazny, dopieszczony, zadbany, to ta jedna migrena nie bylaby problemem...wiedzialby wtedy, ze musialo byc cos na prawde zle, jesli tak kochajaca kobieta nie przyszla...
On widzial, ze znow go olala....i tu problem...

Wyobraź sobie, że NAPRAWDĘ zależałoby Ci na Twoim facecie. Naprawdę oznacza, że akceptujesz również to czego teraz nie akceptujesz. Czyli na przykład rozumiesz, że będąc stale "gorszy od brata" właśnie udowodnił sobie dyplomem inżyniera, że jest całkiem dobry.
Ten dzień miał dla niego kluczowe znaczenie - zabrakło tylko kropki nad "i" kobiety która go kocha i to widzi i docenia.

Oczywiście możesz uważać, że dorosły człowiek nie powinien potrzebować "dogłaskiwania" i doceniania. Możesz być tym zmęczona - TWOJE PRAWO. Ale nie wciskaj kitu, że "GO KOCHASZ" bo kochasz go POD WARUNKIEM, że pozbędzie się swoich problemów.

On czuje, że kochasz go "nie do końca" i POD WARUNKIEM, a on kocha cię WRAZ Z TWOIMI ograniczeniami - co wytwarza asymetrię w której jemu bardziej zależy - więc dzwoni i przeprasza. I może jeszcze jakiś czas będzie to wyrabiał na spokojnie, ale jest tu asymetria - tracisz do niego szacunek i widać to w Twoim JĘZYKU ("kolo", "gość"). Bo jeśli jest tak wyraźna asymetria, jedna strona czyli on zaczyna się albo podkładać(dzwoniąc i przepraszając) albo robić afery (dzwoniąc, że nie byłaś). Jedno i drugie nakręca brak szacunku i olewczy stosunek.

Napisałem Ci wcześniej jak moja partnerka pomagała mi w moich osiągnięciach. Gdyby nie przyszła na obronę PO TYM WSZYSTKIM pomyślałbym "o mój boże, coś musiało się stać, skoro nie przyszła!!!!". Rozumiesz różnicę? Swoim wcześniejszym zachowaniem sygnalizowałaś brak wsparcia, to że cię nie było to tylko potwierdzenie olewczego stosunku do tego "problemu".

Reasumując: Starannie unikasz odniesienia się do wypowiedzi, które widzą TEN PROBLEM. Nie widząc tego, udając, że tego nie ma NIE ROZWIĄŻESZ PROBLEMU - będzie stale narastał.

A problem polega na tym, że tracisz do niego szacunek, problemem jest asymetria "zależenia na kimś" - jemu zależy bardziej. TAK. Masz prawo oczekiwać czegoś innego od partnera - ale nie obwiniaj go za to KIM JEST. Bo jest tym, kim w jego uwarunkowaniach mógł być i ani trochę więcej. Nie podoba się? Zrywasz, a nie zatruwasz mu życia swoją "POŁMIŁOŚCIĄ".

Ja kocham swojego chłopaka ale chciałabym żebyśmy traktowali się tak samo dobrze na równi, a nie ze ja daje i robie dla niego więcej,  a nic za to nie otrzymuje. Mówicie ze wcześniej musiało zdarzyć się coś złego ze w taki sposób zareagował. Chłopak chce mieć wszystko podane na tacy, być wychwalany ale już jak to dostaje to nie koniecznie docenia. I tu jest pies pogrzebany. Moim zdaniem to on jest właśnie egoista a nie ja. Byłam dla niego dobra, robiłam dla niego wszystko a w ramach podziękowania otrzymywalam awantury.

Każdy MA SWOJE zdanie.
Ty znasz uczestników, nie jesteś więc obiektywna, my "widzimy z boku", ale umykają nam (być może) niuanse cechujące każdego z Was - bo osobiście Was nie znamy i NIE OBSERWUJEMY. Nie wiemy ile w tym deklaratywności a ile realiów.
Możesz przemyśleć, możesz olać.
Niemniej (może?) zastanów się... bo jak sobie wyobrażasz wasze funkcjonowanie za 5 czy 10 lat (jeżeli związek okaże się trwały)- jeżeli będzie składać się wyłącznie z wzajemnych oczekiwań i pretensji...

Ja naprawdę przeczytałam wszystkie opinie i jest w tym trochę prawdy, ja też czasem traktuje go trochę chłodno. Ogólnie wyszło na to ze oboje mamy problem, mamy chyba zbyt duże oczekiwania względem siebie. Chłopak w prawdzie odzywa się dalej i można powiedzieć że jest tak jak dawniej ale ta sytuacja z obrona dała mi do myślenia. Chciałabym żeby coś takiego się już nie powtórzyło, spróbuję z nim porozmawiać, może faktycznie oboje nie spełniamy własnych oczekiwań.

Chciałam i to bardzo. Naprawdę. Ale pomyślałam sobie zwyczajnie ze jeżeli boli mnie strasznie głowa to nie ma sensu jechać do miasta, posiedzę w domu a my spotkamy się np na drugi dzień i poswietujemy. Ale jak widać ten dzień był tak ważny dla chłopaka ze jak się dowiedział ze się nie spotkamy to zrobił taki cyrk ze szkoda gadać. Nie takiej reakcji się spodziewałam. Ale ja często słyszę od niego słowa ze go nie doceniam, że nie chwale itp mimo że ja to robie. Faktycznie mogłam np zaprosić go do siebie ale czasu nie cofne. Jednak wydaje mi się ze chłopak ma wymagania nieco z kosmosu i ja po prostu nie umiem sprostać temu.
Zauważyłam że jak dam mu świadomość że zawsze będę z nim to on się przestaje starać, nie traktuje mnie już tak jak na początku związku.

To i ja coś dodam. Tak jak u Ciebie moj partner zyl zawsze w cieniu starszego brata. Cokolwiek zrobil nie było ważne, zawsze byl niedoceniany. Mimo ze jego brat rzucił studia po pierwszym roku i nigdy na nie nie wrocil. Wiele razy słyszałam jak jego ojciec mowil ze studia nic mu nie dadzą, że kierunek gowniany itp. I tak chwaliłam zawsze swojego partnera, jego osiągnięcia , choć czasem miałam dość wiem ile kosztowało go pracy i wysiłku. W styczniu tego roku miał obronę pracy magisterskiej, dzień przed nią zachorowała na angine. W dniu obrony zakazał mi przyjeżdżać mimo ze miałam tam być, ale trudno z temperatura 39,5 mam nie jechać. Pojechałam mimo to, najpierw nakrzyczał, potem przytulil i powiedzial "dobrze ze jesteś ". Wiesz co warto było się pomeczyc zeby zobaczyć jego radosc ze jest ktoś w kim ma oparcie i dodaje mu wiary. Po obronie zamiast świętować wróciliśmy do domu. I nie było to żadne poświęcenie z mojej strony, pojechałam bo mi zależy i Go kocham. I każdy jego sukces jest moim sukcesem.

Stara się ? A na podstawie czego osadzasz że on się stara? Bo jeśli na podstawie wypowiedzi autorki to wybacz gdzie ona o staraniu się chłopaka pisze? No chyba że tak sobie sama dopowiedzialas. Akurat Ty w tym wątku swoimi tekściorami pokazujesz jak wielki masz szacunek do drugiego człowieka o którym nie wiesz nic poza tym co sobie sama według własnego uznania wyczytasz. Noz normalnie straszna wina autorki bo z migrena nie chciała do kina iść.
Bardzo nieładnie oceniasz ludzi Elle i to na podstawie kilku wpisów. Ty już wiesz że ona nie kocha, nie szanuje, marnuje życie chłopakowi, i na pewno kopie go w cztery litery. A wszystko dlatego że migrenę miała. I w nerwach napisała gościu. Żal. Ani nie próbujesz porozmawiać ani się dowiedzieć, jeden post i już wiesz .

Chodzi o to ze chłopak ma straszne problemy z własnym zdaniem w domu. Mi umie powiedzieć dosadnie co mu nie pasuje natomiast w domu u siebie z tym jest mały problem. Przez to odczuwam ze nie jestem dla niego ważna. Ja rozumiem ze rodzice nie poświęcili mu zbyt dużo uwagi nigdy, krzyczą na niego, kłócą się, po prostu daje sobą tak pomiatac ale denerwuje mnie najbardziej to ze widać ze mu zależy ale nie umie tak "powalczyć " o mnie, jest bierny. Np jest lato i mamy zamiar się spotkać ale jego rodzina organizuje grilla w tym dniu i on wtedy nie powie ze przepraszam ale umówiłem się z Marta i jedzie do mnie, tylko siedzi tam z nimi mimo że bardzo by chciał się spotkać. Jak studiował to umawialiśmy się po zajęciach i spotykaliśmy się prawie codziennie a teraz kiedy jest w domu widzę ze te spotkania przychodzą mu z wielką trudnością a wiem ze ma ochotę się spotkać. Nie mam pojęcia o co może w tym chodzić ale on nie powie rodzicom ze np jadę do Marty bo mam ochotę tylko "Marta mnie zaprosiła i do niej jade" tak jakby wstydził się przyznać do swoich uczuć. Jego rodzina mnie lubi i z tego co widzę nikt nic do mnie nie ma ale jego zachowanie jest dość  dziwne.