Chcę zrozumieć mężczyznę!!! :-)

Moja przyjaciółka bardzo cierpi. Był moment, że chciała odejść, ale nie zrobiła tego. Widzę, że powstaje między nimi coraz większy mur i buduje go ona. Być może mężczyźni odczuwają potrzebę rodzicielstwa trochę inaczej, a może podobnie?  Pewnie każdy z własną intensywnością. Miłość czy potrzeba posiadania dziecka?  Nie jest to prosta decyzja.

Jesli chodzi o to, ze on zyje praca+ pasja- to jest pitolenie o szopenie.
Kazdy potrzebuje byc kochany, byc wazny, byc bliski dla kogos bliskiego...( taki duzy chlopiec jak on tez to wie)

Jesli ucieka w prace, to moze oznaczac, ze nie chce " szybkich " kontaktow, ze musi sie do kobiety przekonac, ze ona nie odbierze mu jego pasji, nie bedzie zamiast tego, co teraz lubi .

Wiele kobiet w tym wieku wchodzi w zwiazki bardzo szybko...wrecz desperacko...jesli ten facet jest ciekawy, i wolny, to na pewno sie z takimi spotkal...i moze woli powoli poznawac...

Ale nie wierze, ze kobieta mu nie potrzebna( no, chyba, ze gej)

a mnie zawsze denerwują mężczyźni, którzy po prostu nie chcąc się spotykać, do czego mają prawo,ale nie mowią o tym wprost, tylko kluczą, wymyślają lub nie odzywają się wogole. Czy to poważne i odpowiedzialne? A dorośli są, tylko w duchu jakby mali chłopcy.

Cześć, łatwo nam jest doradzac innej osobie, a gdy jestesmy ze swoim problemem- spojrzec obiektywnie- mamy problem.Rozumiem Cie doskonale, ze mezczyzna bardzo Ci się podoba, ale skoro nie nawiązuje kontaktu, nie wytłumaczy o co chodzi, to logicznie myśląc- nie chce mieć takowego kontaktu.Niestety nie jest miło spojrzec prawdzie w oczy, ale liczą się fakty.Niestety ten rozdział uznałabym za zamknięty..Pozdrawiam Cię serdecznie i zyczę powodzenia..ale niestety w innej znajomości...A jesli spotkacie sie przyjakiejkolwiek okazji- będzie zapewne czarował wstawiał banialuki , wskazując wyimaginowane powody dla ktorych się z Tobą nie kontaktował.Pa!!trzymaj się i daj znać jak się dalej sytuacja potoczyła...

Wszystko zależy od Twego "progu wrażliwości". Cóż, masz coś za coś. Jeśli faktycznie aż tak przeszkadzałoby Ci to jego zachowanie, ten brak ...taktu (?), wyczucia (?), szacunku (?) wobec Ciebie - z pewnością nie miałabyś takich dylematów. Cóż, miłe spędzanie czasu i "bycie" w związku, gdy jest wszystko dobrze - żadna sztuka... Ale obstawiam 100 do 1, że w Waszej sytuacji, w obliczu jakiegoś problemu - wnet ten sielankowy związek się posypie, a on zaczynając zachwytów - skończy na czymś, czego już nie zaakceptujesz... I nawet na Ciebie się nie obejrzy.

Dziękuję Czarny Kocie za odzew .W pewnym senie masz rację, mówiąc o progu wrażliwosci,ale przeciez nad kazdym naszym zachowaniem mozna pracowac, prawda?wychodze tez  założenia , ze czasami warto ...a jaki będzie tego skutek--okazuje się z czasem /byleby nie za długim::)) Moim zdaniem jesli dzieje się cos nie tak w naszych związkach - początkowo staramy sie o nie zawalczyc i pomóc sobie, ale jesli to nie skutkuje- odpuszczamy sobie...i taka jest natura ludzka...
po drugie coz to za bycie razem skoro nie jest nam dobrze ...ale inna strona medalu-zycie nie jest bajką, nie jest usłąne rózami...Biorąc pod uwagę takowe dylematy...nie wiem/ nie wiemy co mamy w danym momencie zrobic...Byc czy odejsc::))

Ciesze sie, ze sie ze mna nie zgadzasz...to forum, to nie kub wzajemnych potakiwaczy...

Moje zalozenie jest taki, ze przyjmujac na wiare opis autorki :
Facet jest intetesujacy
Niebrzydki,
Wolny
39 letni

Z moich obserwacji taki facet szybki seks moze miec na skinienie palcem...
Jesli " zabawilby " sie z autorka, to ona mialaby za duze oczekiwania, ktorych on nie chce spelnic, i pretensje, z ktorymi nie chce sie zmierzyc...

Zatem, znajomosc, ok, moze kiedys cos z niej wyniknie, jesli ona go nie " osaczy" , nie " omota" nie " zniewoli",
A na numerek to sie umowi niezobowiazujaco z nieznajoma..
Taki punkt widzenia pochlebia autorce, nawet, jesli on nie bedzie chcial kontynuowac znajomosci.

To , oczywiscie, tylko spekulacje, nie znam czlowieka...

Jestem zdania , ze jeśli ktoś / w tym wypadku męzczyzna /nie dzwoni , nie smsuje, to prosta informacja - NIE CHCE , NIE POTRZEBUJE...nie możemy wtedy myslec a może ma dużo pracy, a może dzieci a może eks małzonek, a może się krępuje itd..nie szukajmy tłumaczen innych zachowan ludzkich, odbierajmy je jasno i klarownie....bo akurat te ww czyli zero kontaktu nie pozostawiają zadnych wątpliwości...Oczywiście gorzej jest - jeśli odbieramy sprzeczne informacje..tak , wtedy możemy mieć problem z odczytem które są prawdziwe, prawda??

Dziękuję Czarny Kocie za odzew .W pewnym senie masz rację, mówiąc o progu wrażliwosci,ale przeciez nad kazdym naszym zachowaniem mozna pracowac, prawda?wychodze tez  założenia , ze czasami warto ...a jaki będzie tego skutek--okazuje się z czasem /byleby nie za długim::)) Moim zdaniem jesli dzieje się cos nie tak w naszych związkach - początkowo staramy sie o nie zawalczyc i pomóc sobie, ale jesli to nie skutkuje- odpuszczamy sobie...i taka jest natura ludzka...
po drugie coz to za bycie razem skoro nie jest nam dobrze ...ale inna strona medalu-zycie nie jest bajką, nie jest usłąne rózami...Biorąc pod uwagę takowe dylematy...nie wiem/ nie wiemy co mamy w danym momencie zrobic...Byc czy odejsc::))

Pewnie, że nie jest miło spojrzeć prawdzie w oczy, ale spojrzałam. Rozumiem, co zresztą podkreślałam już, że mogłam przestać mu się podobać, stracił zainteresowanie, pojawiła się inna kobieta itd.
Nie mogę tylko zrozumieć, że nie potrafił zwyczajnie powiedzieć. Nie mamy po 15 lat. Mało tego, mój ostatni sms, to wręcz na tacy podana możliwość potwierdzenia "tak, niech nasza relacja pozostanie tylko i wyłącznie koleżeńską". Jak Go lubię, ale to po prostu głupota, by nie wykorzystać możliwości i wyjść z twarzą. Czarusiem nie jest, raczej "mruczek"
Dzięki

Robingirl...dzieki, duzo w tym racji co piszesz.odpowiadam na Twoje pytanie czy ja ?komentujęobcych  facetow..owszem, zdarzylo się ,ze komentowalam,  by moj partner otrzymal to samo ode mnie...czyli ząb za ząb...oczywiscie byl na tyle sprytniejszy,ze potwierdzal mi , ze dany mezczyzna jest atrakcyjny..Choć tez mialam raz zwrocona uwage przez niego,bym w takie zachwyty nie wpadala, bo on nigdy taki nie bedzie,wiec powiedzialam : nie rob mi tego to ja tez nie bede, lecz on po prostu zapomina sie i jest tak zaprogramowany ,ze do poznej starosci bedzie sie podniecal laskami z ekranu:;))Wiesz, sądzę,ze jesli sytuacja u mnie bedzie sie powtarzala, najzwyczajniej w swiecie poszukaminnego męzczyzny, z ktorego wadami bede mogla komfortowo funkcjonowac.A co do ewent utraty na urodzie- jakze potrzeba silnego uczucia , by Ci  druga osoba nie zostawila?Doskonale tez wiem,ze są większe  problemy, ale skoro juz sobie piszemyLl)) wyskoczylam ze swoim.Nie sądzilam, ze zycie we dwoje to takie trudne...wczesniej bylam partnerką innego mezczyzny/mezczyzn..z kt nie mieszkalam wiec bylo o wiele latwiej...Zamieszkanie razem totalne nas obnarza, ale dora strona- poznajemy sie i jesli nie odpowiada nam maksymalnie ta osoba- mozemy zrezygnowac ze znajomosci...Niby latwe...ale bez zbytniego zaangazowania emocjonalnego...a juz jak jest- to czlowiek sie zastanawia, szuka porad pomocy....A zabawne w tym wszystkim jest to ,ze tacy dojrzali ludzie jak my mamy tak nastolatkowy problem::))

Możliwe że ten pan po prostu był samotny przez jakiś czas i chciał sobie porozmawiać na tym spotkaniu, bo to mu było potrzebne. Po spotkaniu emocje opadły i zaczął myśleć bardziej pragmatycznie. Być może doszedł do wniosku że dzieci mu nie pasują. Ponieważ nie jest asertywny, nie potrafił tego powiedzieć, i teraz, zamiast się wytłumaczyć, woli nic nie mówić.

satysfakcjonujący związek jest jak yeti, każdy o nim słyszał, ale nikt nie widział
mojemu związkowi, gdy mam dobry dzień daje 40% satysfakcji, mój facet jest po 30-dziestce, ale zachowuje się jakby był rubo po 40-dziestce i cały czas mówi o życiowych przyzwyczajeniach i o tym, ze nie pora na zmiany a jednocześnie jest ze mną a ja lubie zmiany
a+b= nie wiem, co z tego będzie

daje nam 45%, ale jednoczesnie to najlepszy związek w jakim byłam
co jest bardzo smutne, bo pokazało jak ubogie jest moje życie uczuciowe
brawo zdołowała się

...no cóż nie mogę się znów zakochać, poznaję interesujących panów...i już było blisko.... inteligentny, przystojny no wszystko ok...najpierw z racji sporej odległości bardzo dużo przegadaliśmy przez telefon, później konfrontacja...kino, teatr impreza rodzinna (poznałam jego rodzinę i on moją)...wyjazd na Mazury z moimi dziećmi, gdzie muszę dodać doskonale się z nimi dogaduje...nie sprawia mu problemu przejechanie ponad sto kilometrów aby pobyć ze mną, pojeździć z córką na rolkach, chociaż ja jestem przeciwna, gdyż zwyczajnie jest mi go szkoda...moje wyjazdy do stolicy z racji spraw które musiałam pozałatwiać i oczywiście spotkanie z nim...i tak powiedział, że mnie kocha...robi plany na przyszłość, córka szkoła tutaj, praca dla mnie itd....i tu schody: nie kocham go...tak bardzo lubię, ale nie czuję tego co czułam do ex...za szybko?...czuję, że jestem wobec niego nie fair, chociaż nie składam deklaracji odnośnie miłości i bycia razem...on zdaje sobie z tego sprawę, ale oznajmił że drugiej takiej nie znajdzie i już mnie z rąk nie wypuści..tak miło jest to usłyszeć....ktoś napisze: jest dla ciebie za dobry, nie to nie to..tak znam te schematy, ale tu chodzi o zakochanie...wiem jak się wtedy czułam i dużo rozumiem, swego czasu dużo przepracowałam z terapeutą..nie chodzi też o gonienie króliczka...w imię miłości mogę wprowadzić dużo zmian w swoim życiu, ale teraz nie czuję tego....

A ja widze to tak:
Panowie, ok 40 szukaja kogos, kto ich pokocha- seks jest drugoplanowy, latwo dostepny, i nie wart starania...
Nie zawsze chca sami angazowac sie uczuciowo, ale szukaja zaangazowania z drugiej strony.
Jesli sa w porzadku, nie chca kogos skrzywdzic, to sami o tym mowia, albo znikaja. I dobrze. Chwali im sie szczera, nie krzywdzaca postawa...