Mąż uzależniony od dopalaczy

Ja nie strasze. Po prostu widzialam juz chyba wszystkie dragi i to co robia z czlowiekiem. Jezeli takich kolegow ma obok siebie to watpie zeby nie poplynal

Nie martw sie, nie wciagne sie w to. Kiedy bede chcial to rzuce i inne tego typu gadki na poczatku to normalna sprawa.

Wiesz ja dowiedzialam sie dwa miesiace przed porodem. Maz mi powiedzial, kiedy sam stwierdzil ze to nie jest juz palenie kiedy sie chce a kiedys sie musi. A zaczelo sie wlasnie od nowego kolegi w pracy, ktory here przyniosl do pracy i poczestowal mojego meza.

Jak wytrzymuje? Na poczatku byla nadzieja. Wiara w to ze rzuci. Byly dni trzezwosci, ale narkoman nawet trzezwy nie jest juz tym czlowiekiem co wczesniej. Jego mysli zawsze kraza w jednym kierunku. Swiat bez dragow nie jest juz tym pieknym bez problemow swiatem. Sa lzy zony. Nieprzespane noce, ale i wsparcie dla meza, udowodnienie mu ze da rade. Jednak kiedy przerabia sie juz to setki razy to juz wszystko znika. Nie ma nadziei, nie ma wiary, jest beznadziejnosc z ktorej sie podniesiemy lub nie. Ja jestem silna, wiec sie podnioslam i nie dam zlamac.

Rowniez na poczatku sfera intymna, sex po dragach jest inny. Dlugi, nieprzerwany. Pozniej jest brak dbania o siebie. Czlowiek chudnie kilkanascie kg. Starzeje sie na twarzy i nie ma juz sily, ani pociagu by uprawiac sex. Wszystko co bylo wazne przestaje sie liczyc. Licza sie tylko dragi. Taka jest rzecz,wistosc narkomana.

Jesteś silna babka :-) ja dalej nie mogę przestać myśleć nie wiem co robić. Fakt jestem z dala i zastanawiam się tym bardziej jaka jest ta sytuacja. Czy już naprawdę mam męża konkretnego cpuna czy jak mówi kilka razy. Jednak co to zmienia ? Skoro wzial kilka razy moze wziąść i kilkaset . Nie umiem zrozumieć jak on taki odpowiedzialny facet , zawsze racjonalnie myślący mógł sięgnąć po takie gowno.

Bedzie za dwa miesiące. Nie mam wyjscia musze zrobić mu ten test mam nadzieję że da zrobić. Dziś długo rozmawiliasmy przez telefon jakoś niby twierdzi że mu zalezy i naprawi wszystko ale jakoś Nie odczulam tego po tonie jego wypowiedzi. Jeśli test wyjdzie pozytywny ja od razu odchodzę. Obiecał mi ze nigdy w nic się nie wplacze wiedział jakie mialam dzieciństwo będąc córką alkoholika i jaki mam stosunek do używek.

Niestety nie mogę. W grudniu mialam wypadek i jestem ograniczona ruchowo a dopiero operacja w sierpniu takie kolejki w PL . Do tego te cholerne zwolnienie lekarskie i w każdej chwili ZUS może przyjechać i mnie sprawdzić.
Nie ma w tym różnicy z jakiego domu sie pochodzi aby wplatac sie w nałóg. Wielu mam znajomych z domów gdzie była miłość i nie było przemocy a stoczyli sie na dno i na odwrót. Odkąd pamiętam ojciec pil za młodszych lat czułam wszystko ból ,strach i wstyd. Wiele razy pytałam dlaczego , wiele razy chciałam mu pomóc tak jak Mana jednak jeśli nie będzie chciał to do niczego się nie zmusi. Mąż wiedział że zakładając ze mną rodzinę miał stworzyć dom gdzie nasz syn wychowania sie w dobrej i ciepłej atmosferze. Obiecał mi ze nigdy nie wykarze sie takim brakiem odpowiedzialności i w cos sie wplacze. Dziś wstałam z nastawieniem ze nie uronie ani jednej łzy przeczekam te dwa miesiące jeśli wyjdzie ten test pozytywnie odejdę. Plany zamieszkania razem w Niemczech legnal w gruzach a ja jakoś bede musiała dac rade być matka i ojcem zarazem dla swojego syna. Po prostu nie pozwolę aby moje dziecko choć przez chwilę miało poczuć to co ja czułam.

Synek ma 7 lat więc już widzi gdy coś dzieje się złego. Jak pisałam rano dziś tak zorganizowałam sobie dzień aby o tym nie myśleć no i nastał ten wieczór gdy jest chwila spokoju i głowa znów pełna zmartwień. Nie dam mu zniszczyć życia mi i dziecku. Jeśli wyjdzie to prawdą nie daje żadnych szans ani nie czekam. Może ktoś kto będzie to czytał pomyśli że żle robię ale on mi obiecał że nigdy w nic się nie wplącze a obietnic się nie łamie.

Witaj.
Tak naprawdę staram się jak narazie zachować spokój. Zjadłam dużo nerwów nie powiem myślę o tym każdego dnia gdzieś to przelatuje w mojej głowie ale odwracam zraz myśli na syna . Wszystko rozegra się jak przyjedzie na poczatku czerwca do domu. Zrobię test jeśli wydzie pozytywny ja nie będę walczyła o niego. Jeśli bierze to zdecydowała zrezygnować z rodziny jak pisałam wcześniej nie chce walczyć z nałogiem bo wiem po ojcu co to za walka. Pozdrawiam

Szkoda tylko wspólnych tylu lat. Nie wiem myślę że mi będzie z tym łatwiej niż dla Solevity gdyż ja od 3 lat mieszkam w PL a on w DE. Czas pokaże jak to będzie. Tylko dziwne bo straciłam do niego zaufanie i nawet jeśli test wyjdzie negaywny ja nie wiem czy dam radę się przed nim otworzyć,zbliżyć się do niego..ehhh

M?rtainn na wstepie gratuluje Ci rzucenia dragow i tylu lat w trzezwosci. Uklon w Twoja strona bo wiem ze bylo to cholernie ciezkie.

Masz racje, jak sie kocha i wiele wspolnych lat ma sie za soba przezytych to wierzy sie ze bliska Ci osoba podniesi sie, jednak tak jak mowisz, sa to swietne warunki do cpania, ale do decyzji o rozstaniu trzeba dojrzec. U kazdego musi przyjsc ten moment ze stwierdzi ze nic sie nie zmienia i nie zmieni dopoty, dopoki nie podjemiemy sie radykalnych krokow.

Evaa bardzo dobrze ze rozganiasz mysli, ale  nie da sie ich pozbyc. Ale wierze ze na pewno latwiej jest Ci bez meza ktory byc moze jest cpunem niz z nim i patrzac na to jak spada na dno z ktorego juz nie ma wyjscia.

Ja mam ciezkie dni teraz. Zlapal mnie straszny dol, byc moze przez to ze maz cpa takie ilosci ze w glowie mi sie nie miesci. I stwierdzil ze skoro nigdy wiecej nie dam mu szansy to on nie ma sie juz po co leczyc i woli umrzec z przecpania. I ok. Jego wola, ale niech jak najszybciej sie wyniesie i mnie nie meczy swoim widokiem, tym ze spac nie moge w nocy bo sie denerwuje czy wstane rano i nie zastane go juz martwego. Tego sie nie da opisac. Na dzien dzisiejszy pragne by sie wyniosl. Daleko od nas. Bym nie musiala juz na niego patrzec.

Ja tylko napiszę, że takie gadanie uzależnionego to norma. To forma szantażu.

Dasz radę z tym wszytskim bo masz komu walczyc o swoje dobro. Dzieci są najważniejsze jak i Ty rownież. Ja też dam radę choć wiem że też może być ciężko.
Boli tak naprawdę brak odpowiedzialności ze strony męża jak i w Twoim i moim wypadku. Życie jest trudne, nikt nie powiedział że będzie łatwe lecz trzeba brać się w garść i ŻYĆ.
Sama psychicznie już nastawiam się na koniec bycia żoną własnego męża straciłam zaufanie. Ktoś powie do trzech razy sztuka ja powiem przyłapałam na dwóch na wielu pewnie nie i mi to wystarczy. Złamał obietnice a ja będąc dzieckiem alkoholika nie dopuszcze nigdy aby moje własne dziecko chociaż przez chwile miało patrzeć lub czuć to co ja czułam będąc takim maluchem.

No wlasnie nie mam. Z drugiej strony nie chcialabym sie wyniesc z mieszkania bo wiem ze dzieci mniej to przezyja jak on sie wyniesie i bedzie je odwiedzal.

Ale tez mam dobra wiadomosc dzisiaj. Wlasnie nie dawno dzwonil maz ze znalazl mieszkanie i do 14 dni bedzie mogl sie tam przeniesc. Chyba dam rade tyle wytrzymac? Najgorsze jest to ze teraz jak do niego doszlo ze nas traci to placze jak dziecko. I za czym? Za tym ze faktycznie nas straci czy za tym ze sie nacpa i juz nie bedzie mi do kogo wrocic? Za tym ze ma swiadomosc ze sie stoczy jeszcze bardziej?

Ciezkie to strasznie bo normalnie wzielabym przytulila normalna osobe do serducha a jego  nie moge bo wiem jak ten mechanizm dziala

Evaa zycze Ci zeby jednak okazalo sie ze maz zdal sobie sprawe w co sie moze wpakowac i zakonczyl przygode z tym wszystkim. Nie miec zaufania do drugiej osoby to koszmar. Chowanie portfela zeby kasy nie wzial. Telefonow. Laptopa. Tableta itp. Jak komus mowie jak wyglada zycie z narkomanem to polowa z tych osob nie chce wierzyc ze tak jest. Nie potrafia zrozumiec jak np. Znajduje rachunek za zakupy ktory wynosi np. 94? i mimo ze go trzymam w rekach on mowi ze wydal 110? wierzyc sie nie chce co? A jednak to prawda.

Przestań się w końcu do cholery Bac i obwiniać! Ma swoją matkę,to niech idzie do niej skoro to Twoja wina! A Ty zacznij myśleć o sobie w końcu,bo jesteś współuzależniona! I musisz zacząć chodzić na terapię jeśli nie chcesz się stoczyć. Facet może Cie jedynie obwinić i pociągnąć za sobą na dno! Tego chcesz???

Sylka?. masz na imię Sylwia? Ja też?  Uciekaj od swojego męża i jego matki jak najdalej. Co to za matka, która widzące, że syn jest uzależniony sam nie zmusza go do podjęcia leczenia.
Pewnie przy takiej mamusi, człowiek nie wytrzymał i zaczął cpać.
Nawet jeśli pójdzie na leczenie nikt nie zagwarantuje Ci, że po wyjściu nie wróci do nałogu. Narkoman zawsze zostaje narkomanem. Jedne terapeuta powiedział, mi kiedyś, że są to najlepsi i najwięksi manipulatorzy na świecie. Dlatego proszę walcz o siebie idź na trepie dla współuzależnionych i walcz o swoje życie.
Z nim nigdy nie będziesz miała normalnego zycia. U narkomana po pewnym czasie zachodzą nieodwracalne procesy w mózgu. Im jest później bardzo trudno funkcjonować i odczuwać normalne emocje: empatia, współczucie, opieka na drugim człowiekiem.

Wiem co mówię, moją pierwszą miłością był mężczyzna, który w trakcie naszego związku uzależnił się też od Browna. Walczyłam o jego zycie przez 7 lat. Był w ośrodkach zamkniętych w sumie 2 lata. Ilości detoxów nie jestem wstanie zliczyć, oczywiście w międzyczasie były terapie indywidualne.
Nasze życie w pewnym momencie toczyło się tylko wokół jego uzależnia, i odwieczne pytanie ? bieże czy nie bierze?. Jak ten związek się skończył, też oczywiście z hukiem, bo na koniec mnie jeszcze narkus okradł.

bardzo Ci współczuję luca48. Mój mąż też brał to świństwo, chyba już z tym skończył. Nie jestem pewna... Przez całą tą sytuację stałam się bardzo podejrzliwa, wszędzie węszę podstęp, chcę mieć kontrolę nad tym, z kim rozmawia, pisze. To chore, moja psychika jest zrujnowana. Nie umiem mu zaufać, mimo, że wszystko wydaje się ok. Mąż zachowuje się normalnie ale ja wciąż się boję, że do tego wróci.

Witaj.
A ja rozumiem Cię doskonale, nie jestem żoną, bo siostrą ale jednak problem ten sam.. Uzależnienie od tych gówien, psychozy, ataki szaleństwa, przewidzenia, przesłyszenia.. Trwało to kilka lat, dziś chodzi na terapię - chociaż przekonanie go do tego zajęło prawie całej rodzinie kilka miesięcy. On upierał się, że pójdzie tylko gdy jego żona zrobi to razem z nim, ona nie zamierzała, wolała się z nim rozstać niż pomagać w problemie, prawda trzeba mieć do tego wiele sił, bo kosztuje to sporo wysiłku, a jeszcze nie zawsze przynosi odpowiednie rezultaty. Był dwa razy u psychiatry, zapisał mu leki co moim zdaniem było nieodpowiednie, gdyż w tym stanie jakim on psychicznie był jadł te tabletki garściami, przez co zaczęło mu odbijać bardziej, na wizyty przestał chodzić, bo mu się nie chciało. Tak był w to wciągnięty, że nawet argumenty, że krzywdzi nie tylko siebie, ale i dzieci nie pomagały. Pewnego dnia dostał ataku szału przy mamie, w sumie moi rodzice byli w to mniej zaangażowani, bo mało im mówiliśmy, mama płakała i wręcz go błagała, żeby wziął się w garść, zadzwoniła też po karetkę, kilku policjantów i sanitariusze nie mogli go utrzymać, był w psychozie - potraktowali go paralizatorem kilka razy i po jakimś czasie zabrali do szpitala, ale jak za każdym razem bycia tam wypisał się na własne żądanie, w środku nocy.. Pomogła dopiero rozmowa z jego kolegą, sam przez to przeszedł i na obecną chwilę pomaga takim ludziom udzielając się w placówkach od uzależnień. Oczywiście nie chciał słuchać na początku.. Jego żona także zmieniła myślenie, postanowiła że z nim pójdzie na terapię. Zaczął brać jakieś tabletki oczyszczające organizm, nagle powrócił mu apatyt i zaczął wyglądać jak człowiek. Obecnie chodzi regularnie na terapię, pewnego dnia poszedł nawet na grupową, przed czym wcześniej zapierałby się rękoma i nogami, bo nie było nawet mowy o indywidualnej, a co dopiero takiej. Wraca do siebie, nie zażywa już tego, na spotkaniach młodym ludziom mówi, że póki mogą sami to niech trzymają się od tego jak najdalej.. Było ciężko, trwało długo przekonanie go, ale udało się i póki co wszystko wskazuje na to, że tak zostanie. W tym przypadku pomógł upór bliskich, ale jak wiadomo trzeba mieć cierpliwość i nadzieję, że któregoś dnia będzie dobrze. Takim osobom zostawienie ich samych sobie zazwyczaj nie pomaga, wręcz wpędza w to bardziej, bo człowiek pod wpływem i tak nie odbiera bodźców tak jak powinien.
Wstyd mi za to, ale sama byłam uzależniona, dziś jestem wielką przeciwniczką dopalaczy i narkotyków, nawet nie pijam alkoholu. Mnie nie była potrzebna terapia, mam bardzo silną wolę, ale miałam także motywację - przedawkowanie, które prawie mnie posłało na tamten świat. Ale Twój mąż potrzebuje pomocy osób trzecich, wsparcia, uporu i terapii, ale do tego musi dojrzeć, oby nie za późno.

Hej rowniez mam problem z narzeczonym. Zaczne od poczatku, mam syna z innego małżeństwa jak mial dwa lata zwiazalam sie z tym obecnym,ponieważ byly byl uzalezniony od marihuany jak i ja sprzedawal,zostawilam go a on sie nie zmienil spadl jeszcze gorzej bo zaczely sie dopalacze typu prochy,wiec po nim widze ze odejscie nie bylo przynajmniej dla niego dobre. Teraz tez obecny..wiec na poczatku sielanka wszystko fajnie,pozniej okazalo sie ze ma problem z narkotykami typu proch jak i alkohol,z alkoholu jako tako wyszedl ale narkotyki,dopalacze sa dalej. Dodam ze pozniej mnie tez wciagal w to przynajmniej probowal,raz na jakis czas wzielam z nim,ale to nie dla mnie nie chce tego mam syna wiec mam dla kogo zyc. Zanim okazalo sie ze ma z tym problem chcielismy bardzo kolejne dziecko,nie udawalo sie az po 3 miesiacach okazalo sie ze jednak jestem w 4 tyg ciazy. Ucieszyl sie,zmienial przynajmniej probowal,bylam kilka razy w szpitalu on chodzil do pracy i pilnowal dziecka,przy drugim pobycie okazalo sie ze on wzial wachnal bo kolega przyszedl mial miec piwo a mial to. Teraz jest juz 5 miesiac i wcale go przy mnie nie ma,wraca o 20 najwczesniej a nawet i o 3 nad ranem a w piatki potrafi wcale nie wrocic. Znalazlam jego dodatkowy tel z sms i polaczeniami do roznych babek,jak i do dziwek. Twierdzi ze to tylko sms i polaczenia nic wiecej bo mnie kocha i nie moglby mi tego zrobic,ale ja mu juz nie ufam. Ciagle co jakis czas bierze,przez to i prace stracil a ja nie wiem co mam robic. Mieszkanie wynajmujemy,synkowi smutno ze malo czasu mu poswieca i jeszcze ciaza zagrozona,stres i nerwy. Chcialabym dac mi szanse bo kocham i tak naprawde nie mialabym gdzie odejsc,nawet do rodzicow nie mam mozliwosci. Chce zeby poszedl na terapie i ze pojde z nim bo tez juz psychicznie nie wyrabiam,mysli samobojcze mam a on ze musze mu okazac ze go kocham i ze warto zeby sie zmienil,ze on nie ma z tym problemu i wyjdzie bez tego sam. Co tu robic,mieszkania sama nie wynajme,dodam ze miesiecznie mam okolo 1000zl i juz mi ciezko,syn potrzebuje wiele i male jak sie urodzi tez bedzie potrzebowac..

Staram sie go wspierac,szukam z tego wszystkiego wyjscia,chce zeby z tym skonczyl na dobre. Moge z nim isc na terapie ale on nie chce,chce porozmawiac zazwyczaj wieczorem kiedy dziecko spi to wraca pozno a jak juz jest to znajduje sobie zajecie i ciagle mowi ze jest zajety. Gdyby on chcial chociaz ze mna o tym porozmawiac ale on nie chce mowi ze bierze przeze mnie,ale czemu? Ja nie biore, zajmuje sie dzieckiem caly czas teraz ta ciaza,na badania do lekarza tez jezdze sama bo wymysla ze ma cos ro zalatwienia. Najgorsze ze klamie mi prosto w oczy,znajde cos u niego a on prosto w oczy mowi mi ze to nie jego,noo a kogo skoro nie moje? A jakby to dziecko znalazlo i np wzielo? On nie zdaje sobie sprawy jakie to niebezpiecznie nie tylko dla niego ale i dla nas. Obawiam sie ze jak sie urodzi kolejne dziecko bedzie np plakac i stanie sie tragedia no np bedzie pod wplywem,a duzo o tym mówią w telewizji. Poprostu sie boje jak on stanowczo z tym nie skonczy. Gdyby on chcial tylko pomocy ale mowi ze nie potrzebuje w tym tez problem.

Jesteś współuzależniona, DDA, powielasz schemat swojej matki. Miałaś ojca alkoholika, teraz masz męża ćpuna, a Wasze dziecko będzie przeżywało dokładnie to samo co Ty w dzieciństwie. Najwidoczniej bardzo tego chcesz dla niego skoro nie podejmujesz żadnych kroków ku polepszeniu sytuacji. Mąż nie chce na terapię - na siłę go nie zaciągniesz. Ale TY powinnaś pójść. Jeśli chcesz się ratować to nie ma innego wyjścia. Może tam Ci przetłumaczą co masz robić, skoro ani rodzina ani przyjaciele nie są Ci w stanie pomóc no i nie ma się co oszukiwać - nie są w stanie Ci pomóc ani Ty sobie sama.

Minął prawie rok. Co się zmieniło? No nic się nie zmieniło. Wierzysz, że kolejne miesiące zmienią cokolwiek jak te 9 nic nie zmieniło?

Nie to nie jest dobre podejście i to nie Ty jesteś winna. On jest dorosłym człowiek i sam wybrał taką drogę. Zostaw go. To jedyne wyjście w tej chwili i jedyne co może spowodować, że przestanie ćpać. Teraz ma komfortowe warunki które sama mu stwarzasz. I absolutnie się za to nie obwijniaj. To nie jest Twoja wina. Jak się stoczy na dno to może przemyśli. A może i nie. W uzależnieniu nie ma półśrodków. 50 na 50. Wyjdzie lub nie wyjdzie. Innego wyjśćia nie ma.

Kolega był uzależniony od dopalaczy, ale tych sypkich do nosa. W ukryciu przed dziewczyną brał to przez prawie rok, aż w końcu zdał sobie sprawę, że to już nałóg. Jego dziewczyna średnio się nim interesowała i też nic nie zauważała, aż postanowił się jej zwierzyć. Niestety reakcja dziewczyny nie była taka jaką się spodziewał: generalnie zostawiła go z tym problemem samego, właściwie z każdym problemem zostawiała. Dla niego był to tak ogromny szok i cios, że postanowił sam z tego wyjść. I udało się. Wyszedł są razem. Ale morał z tego:
każdy uzależniony musi być świadomy swojego uzależnienia, być może mąż jest w chwili obecnej na etapie - skończe z tym kiedy tylko będę miał ochote z tym skończyć - to jest akurat nie prawdą,
niestety sytuacje kiedy ktoś jest zmuszony do samodzielności, MUSI podjemować decyzje za siebie, to wymusza pewnej stanowczości, której teraz mu brak

Jeśli miałbym Ci coś doradzić: nie zostawiaj go lub zostaw go dopiero, kiedy wyjdzie z nałogu, w innym wypadku nie będzie o Tobie pamiętał w pozytywny sposób.
Niestety, ale powinnaś dać mu ultimatum, jeśli masz gdzie, radze Ci się wyprowadzić na jakiś czas postawić go przed faktem dokonanym i poczekać na jego decyzje. Odwiedzać go, dużo rozmawiać, absolutnie nie zostawiać pieniędzy, pod żadnym pozorem! Wiem, że ciężkie, być może nie do zrealizowania, ale może masz w pobliżu znajomych, rodzinę...
Ważne jest ile trwa to uzależnienie. U innego znajomego trwało to przeszło 2 lata. Niestety spowodowało to niedowracalen zmiany w mózgu i postrzeganiu rzeczywistości i jest obecnie na psychotropach, a w takim wypadku ośrodek zamknięty.

Dobrze się czujesz?

to tak ja andzia23... też jestem sama a przynajmniej tak czuję... teraz jednak okazuje się że mam więcej przyjaciół wokół siebie niż się tego spodziewałam... Teraz bo zdecydowałam sie wyprowadzić ale tak serio.... już nie straszę go wyprowadzką (tak mi kiedyś powiedział że tylko straszę) tylko działam... Jestem na etapie szukania mieszkania do wynajęcia co wcale nie jest łatwe w małej miejscowości, i już wyniosłam część rzeczy do znajomej. tylko czy.... to dobra decyzja?? znowu mam wątpiwości... a jeżeli się stoczy jak go zostawię... oczywiście groził mi w przypływie złości, że stracę pracę (on to załatwi) i wypier*** z tego miasta, jego miasta.... nawet nie wiem czy brać to na poważnie... bierze leki więc...
wiem chaos przemawia z mojej wypowiedzi bo piszę szybko i chcę powiedzieć jak najwięcej a czasu brak...

więc co Wy na to forumowicze?? wyprowadzka to dobra decyzja?? podawać mu nowy adres??
on dalej nie widzi winy i to już nawet nie chodzi o te dopalacze (choć najważniejsze) ale o całe podejście do życia...
zero odpowiedzialności, wyjebane na wszystko.... a teraz jeszcze matka jego przyjeżdża, która oczywiście chciałą być mediatorką w naszych sprawach no i oczywiście to ja jestem ta zła... no i co tu zrobić skoro mieszkam jakby nie było u niej ciągle....
ale trudny czas przyszedl....

ale jak to powiedział Włóczykij "nikt nie powiedział że dobre decyzje nie będą Cie ranić..."

Autorko, przede wszystkim sama przestań ćpać. Jak on ma z tego wyjść skoro sama to robisz?
Np w drodze pomocy partnerowi-alkoholikowi alkohol znika zupełnie z domu.
A Ty co piszesz? Że sobie radośnie ćpasz 2 razy w tygodniu.
Jak w ogóle możesz uważać że to jest rzadko? Moim zdaniem to bardzo często.
Nic dziwnego że Twój mąż robi wciąż to samo.
Jak to sobie wyobrażasz? Że on będzie zmagał się z nałogiem, ma rzucić zupełnie, a Ty kilka razy w tygodniu będziesz na haju?