Mąż uzależniony od dopalaczy

Brak komentarzy zapewne dlatego, że po przeczytaniu tego co napisałaś przychodzi mi osobiście do głowy tylko jedno- BRAK SŁÓW!
Kobieto, czy ty potrafisz jeszcze realnie myśleć?
Pytasz co zrobić- spieprzać w długą i nie oglądać się za siebie!
To jest dorosły człowiek, nie jest twoim dzieckiem, nie jest chory z niezawinionej przyczyny- to ćpun, ktory na własne życzenie ćpa. I jego broszka. Nie baw się w Matke Teresę tylko ratuj swoje życie.
Jesteś współuzależniona. Potrzebujesz terapii. Zacznij od czytania na temat współuzależnienia.

Odejść.

Tyle, że w większości przypadków pozwolić osiągnąć dno to jedyna możliwość pomocy. Wyjścia są dwa, albo się opamięta albo stoczy się całkowicie. Twoja postawa tylko utwierdza go w przekonaniu, że jest ok. Po co ma się zmieniać skoro to nie rodzi żadnych konsekwencji, a groźby pozostają groźbami i nie są realizowane.

Sama widzisz. Nie ma nawet chęci do poprawy. Tylko wstrząs może coś zmienić.

Odejść i pozwolić mu ponieść odpowiedzialność za swoje wybory.

Ale to nie będzie Twoja wina! Zachowujesz się jak osoba współuzależniona. A dlaczego tak powiedział? Typowy szantaż uzależnionego. I piszę Ci to jako osoba, która brała i to spory czas.

To jest trudne, ale to jedyne wyjście. Dacie radę dziewczyny. Może się opamiętają, a może nie. Tu nie ma półśrodków, jest tak albo tak.

Szansę można dać, ale dopiero jak całkowicie z tym skończy. Ale możliwość, że wróci będzie niestety zawsze. Narkomanem tak jak i alkoholikiem jest się całe życie. Sama musisz sobie odpowiedzieć czy chcesz podjąć takie ryzyko. To, że prosił i błagał to dobry znak. Znak, że mu zależy. Może się opamiętać. U mnie to już siedem lat i wiem że nie wrócę do tego. Za dużo mam do stracenia.

I będzie twierdził. Nie możesz go wpuszczać z powrotem od razu jak tylko powie, że to koniec z nałogiem. Musi minąć dłuższy czas. Nawet alkoholik czy narkoman przez jakiś czas może dać radę bez żeby pokazać, że on nie ma problemu.

DAĆ ULTIMATUM !!!

Albo narkotyki albo Ty i dziecko.
Znam przypadek, że to zadziałało. Chłopak pił dla niej za często - dała ultimatum - wrócił po roku z papierkiem AA. Dziś są szczęśliwą rodziną i nie pije.

Powodzenia !!!!

Narkotyki to poważna sprawa.

Tak. Manipuluje. A Ty sie na to dajesz na to zlapac. Dlaczego mialby wiec cos zmieniac skoro i tak wychodzi na jego.

Zostaw go i jeśli chcesz to czekaj. Ale dłużej niż 3 dni! Musi się poprawić i wytrwać w tym dużo dłużej. Da się. Moja żona cały czas opowiada, że boi się że wrócę. Ja wiem że nie wrócę.

Widzisz Cynicznahipo ale nadal w Polsce panuje przekonanie, że jak ktoś zostawi takiego człowieka to on jest tym złym. Rodzina naciska, znajomi naciskają i człowiek czuje się zeszmacony i nie robi tego co zrobić powinien. Smutne, ale w tej kwestii jesteśmy sto lat za murzynami. Mi zajęło z 15 lat żeby matka w końcu pozbyła się z domu brata alkoholika i mu nie pomagała. Mnie żona szybko zostawiła, dostałem ultimatum. Podziałało.

Napewno nie bedzie trwalo 3 dni,niewiem czy to ma jakis sens,bo wczoraj sie dobijal oczywiscie nie otworzylam.Pretekstem bylo wziecie jakis narzedzi.Zaczyna byc agresywny,zaczynam sie bac,boje sie wpuscic go do domu bo wiem ze moze nie wyjsc a nie bede sie z nim szarpac.Wezwac policje?niewiem czy to tez by bylo jakies rozwiazanie bo zanim oni przyjada niewiem co mu moze przyjsc do glowy.On teraz nie ma gdzie isc jest jednym slowem bezdomny,moze u ktorys z kolegow pomieszkuje.Niewiem jak mam ta sprawe rozwiazac teraz...

Nie wpuszczać. A policję wzywać za każdym razem, jak przyjdzie.
Możesz też zgłosić nękanie.

Zamkną go na 48 i mu zjazd przejdzie. A jak zobaczą, że się zespół odstawienia zaczyna to mogą go od razu do psychiatryka wywieźć bo to często wymaga leczenia szpitalnego.

Sylka, nie wymyślaj sobie dodatkowych problemów - nikt Ci nic nie zrobi. A jak spróbuje, to wiesz, co robić.
A ludzie i tak będą gadać.

Dzięki dobrze czuć wsparcie i to co najciekawsze obcych anonimowych osób dobrze jest opowiedzieć o tym co nas gnębi... wysłuchać (poczytać) dobrych rad ..

trochę mi ulżyło... wiem że muszę podjąć w końcu jakieś działania bo czekanie aż samo się jakoś rozwiąże do niczego nie prowadzi...
tylko że nie mam dokąd się wyprowadzić, najpierw muszę załatwić mieszkanie i odłożyć trochę kasy, muszę zaplanować odejście z premedytacją niestety...

i macie rację ludzie zawsze będą gadać... ja chyba naprawdę wyszukuje sobie problemy bo po prostu boję się tak drastycznej zmiany w moim poukładanym dotąd życiu.....

Czasami w takiej sytuacji jest wyprowadzic sie od niego niz mieszkac u siebie i byc nachodzonym...

W poradni leczenia uzależnień już byłam, powiedzieli że nie zajmują się dopalaczami bo tego nie znają nawet chyba zwykłymi dragami się nie zajmują tylko alkoholem... ot podejście..

może niejasno też napisałam ws. mojego palenia... to było kiedyś, nie palę od jakiś 4 miesięcy w ogóle...
a odkryłam że jednak mąż nadużywa używki jakieś 3 tygodnie temu, jak wspomniałam też wcześniej ja jestem DDA i mam bardzo uległą osobowość a mąż wręcz odwrotnie dominującą i chyba to wykorzystywał... ja zawsze stałam za nim i podzielam jego zdanie...  On umiał pięknie mówić i wyszukiwać róże argumenty że używki nie szkodzą.. więc ja też tak uważałam, wszystkich dookoła o tym przekonywał, nawet teraz też tak twierdzi że w umiarze można brać... A mi dopiero niedawno otworzyły się oczy, chyba po jego pobycie w szpitalu kiedy rozstaliśmy się na ponad 3 tygodnie, wcześniej zawsze wszędzie byliśmy razem, teraz myślę że dlatego żeby on miał nade mną kontrolę ta rozłąka uświadomiła mi że byłam pod bardzo dużym jego wpływem. I on to chyba też wyczuł bo twierdzi że się zmieniłam (zbuntowałam jak to mówi) bo chcę trochę w siebie  zainwestować a tak zawsze on był najważniejszy...

ale pojawiła się nadzieja
ostatnio jak wrócił z treningu aikido to był bardzo  zafascynowany nową pasją i tymi ludźmi tam (a są to starsi mężczyźni) i powiedział że chce ograniczyć palenie bo nie będzie wtedy mógł się skupić na ćwiczeniach a w przyszłości nawet rzucić to w cholerę

myślicie że będzie tak jak powiedział?? czy to tylko początkowa fascynacja a potem mu przejdzie i wróci do starego trybu życia??

już nieraz tak było .... chciałabym w to wierzyć ale ja już chyba straciłam wiarę że coś się zmieni
już stracił moje zaufanie i wiarę w niego złapałam się na tym że jakby czekam kiedy powie że rezygnuje z treningów
bo jak napisałam już było tak kilkakrotnie że za coś się zabierał i rezygnował po jakims czasie...

ale wcześniej nie mówił że rzuci używki, tylko używał i ćwiczył i potem rezygnował... A teraz chyba połknął bakcyla... Może te treningi go uratują??
ja po prostu ciągle mam nadzieję że wyjdzie na ludzi....

Bardzo trafny cytat, autorko czekasz na zmianę u swojego partnera - ale kto Ci każe biernie czekać? Czas i tak płynie, więc inwestuj w siebie miast stać w miejscu, a jeśli Twój partner może tym razem zmieni definitywnie swoje postępowanie - to zyskasz podwójnie.

Swoją drogą dziwię się, że poradnia tak Cię olała, będąc jeszcze studentem współpracowałem ze Stowarzyszeniem MONAR i jeśli chodzi o uzależnienia narkotykowe to pamiętam, że dość prężnie działali.

też mi się podoba ten cytat

jak pisałam mieszkam w małym mieście i tu MONARu nie ma tylko poradnia leczenia AA.. ale dziś słyszałam że mają pójść w kierunku narkotyków więc może dopalaczami też się zajmą bo to za przeproszeniem jedno gó***

a ja owszem rozwijam się (kurs, fitnes, bieganie, stowarzyszenie ekologiczne, wyjścia z koleżanką na kawę co wcześniej nie było mile widziane) ale mojemu mężowi nie bardzo się to podoba (stowarzyszenie i wyjścia z koleżanką) bo uważa że wszystko powinniśmy robić razem skoro jesteśmy małżeństwem (teściowa też tak uważa) a ja mu tłumacze że nie jesteśmy ze sobą zrośnięci i jesteśmy innymi osobami ale on wtedy twierdzi że przestałam go kochać....
ale odchodzę od tematu...

poczekam i zobaczę jak na męża podziałają te terningi i jeżeli znów zacznie się to samo, to będzie niestety koniec naszego związku :(

Marcjano a Tobie co pomogło wyjść z nałogu???

Pani redaktor ;-) może nieprecyzyjnie to napisałem - chodziło mi o to, że sam jestem palaczem i jako nałogowiec sam siebie oszukuję, a to zestresowany jestem (po czym?) i muszę sobie ulżyć, a to mam chęć, a to ktoś poczęstuje, a to z tym nie paliłem, a to na dziś ostatni, a to na dziś pierwszy, przecież to mniej szkodliwe, lepiej przecież że pale - niż gdybym miał pić itp, itd... Nałóg jest nałogiem i masz rację, a ja mam świadomość czym się różni papieros od alkoholu a alkohol od narkotyków. W mojej ocenie nie ma różnicy miedzy tym a tamtym w schemacie wybielania/deprecjonowania nałogu i tyle.

Nie rozumiem tego umniejszania wartości dopalaczy. Uzależniają. Są narkotykami. Twój mąż jest zwykłym narkomanem. Oczywiście powinnaś odejść. Istnieje ryzyko, że stoczy się bardziej, ale przy Tobie - jak widzisz - nie jest lepiej.
Kiedyś czytałam książkę pisaną przez narkomana (niestety nie pamiętam tytułu). Autor właśnie pisała, że tak długo jak ludzie byli skłonni mu pomagać, ćpał, wykorzystywał ich naiwność. Dopiero gdy został całkowicie sam, zawalczył o siebie. Ale trzeba sobie oczywiście zdać sprawę, że to nie jedyny możliwy scenariusz.

Natomiast kompletnie nie rozumiem jednego. Jak kobieta, która widzi, jak jej mąż się stacza przez narkotyki może pisać "TO NIC ZŁEGO, TRZEBA TYLKO Z ROZSĄDKIEM". Narkotyki są złem. Owszem nie każdy kto ma z nimi styczność, uzależnia się i źle kończy. Jednak trzeba założyć, że jakaś część ludzi, która spróbuje, stoczy się. Zależy pewnie od psychiki, sytuacji życiowej itp. Dla mnie jednak to wystarczający powód, by twierdzić, że NARKOTYKI SĄ ZŁEM.

I ja naprawdę nie chciałabym, by kiedyś do mojego dziecka dotarły głosy "narkotyki to nic złego, trzeba tylko z rozsądkiem". Ja nie wiem, do której części należałoby moje dziecko, czy dałoby radę spróbować i zostawić, czy też pogrążyłoby się w nicości. Pamiętaj, że kiedyś tym próbującym może być też Twoje dziecko. Też mu powiesz "to nic złego, trzeba tylko rozsądnie"?

Przerażające. Patrzysz na staczającego się męża i nie widzisz, że to zło, świństwo... i lepiej nie sprawdzać, czy ma się silną wolę i psychikę.

A ja dzisiaj w nocy dostałam takiego sms:
piąta noc bez snu.szosty dzien praktycznie bez posilku.Wody tez w zasadzie nie spozywam.Do tego wyziebienie,klopoty z dlugami itd.skutki?ogolne osłabienie potykanie sie problemy z polykaniem sliny.Mozesz helpic sie zwyciestwem.Gratuluje.

Wywnioskowalam ze on nic nie rozumie...

Autorko przeczytałam mniej więcej Twój poprzedni wątek i tak, wygląda na to, że jesteś współuzależniona. A nie jesteś za niego odpowiedzialna, jak stanie mu się krzywda, to na własne życzenie. Robiłaś wszystko, by mu pomóc, ale jak osoba zainteresowana nie chce wyjść z nałogu, zmienić się, to nikt nic nie zdziała. Najpierw musi być chęć tej strony, nikogo zmusić się nie da. Rozumiem, że pamiętasz wspólne chwile, chcesz dla niego dobrze, ale niestety nie ma takiej czarodziejskiej siły, by zmienić czyjeś życie, jeśli ten ktoś nie chce. Z tego co pisałaś jesteście razem 10 lat, więc tym bardziej nie ma co się łudzić, że on się nagle zmieni, skoro nie zrobił tego tyle czasu. Jak odejdziesz, może i osiągnie dno, ale wtedy coś zrozumie, kto wie. Jednak dla swojego dobra powinnaś odejść od niego, pomyśleć w tym momencie o sobie, bo dla niego zrobiłaś już bardzo dużo. A nie jest miarą miłości, by komuś nadskakiwać, bo owszem, ja wiem, że chcesz dobrze, jesteś dobrą osobą, ale tak niszczysz siebie, musisz w sobie wyrobić zdrowy egoizm. Pamiętaj, zrobiłaś co mogłaś, a teraz możesz zawalczyć o siebie. On nie przestanie brać tym bardziej jak będziesz z nim nadal, bo jak piszą inne osoby nadal będzie czuł, że jest ok, że może robić co chce. A Ty będziesz coraz bardziej cierpieć i nic z tego nie będzie wynikać. Do tego w tamtym wątku sama napisałaś, że macie dużo więcej problemów: to, że pozwala swojej mamie źle Ciebie traktować, że nic nie pomaga w domu chyba od początku Waszego małżeństwa jak dobrze zrozumiałam, że wszystko ma być pod jego dyktando - seks, że nigdy nie interesował się za bardzo, by pracować itp. Sama więc widzisz, że to są po prostu cechy jego charakteru generalnie, więc czy narkotyki czy nie, to sądzę, że i tak byłoby podobnie. Po prostu cały obraz jest taki, że tutaj nie ma co naprawiać moim zdaniem, bo wszystko jest źle, a Twój facet ma taki charakter też, że nie zmienisz tego tym bardziej. Po prostu Wam ze sobą nie po drodze, możliwe, że związaliście się ze sobą bardziej dlatego, że oboje mieliście problemy jak pisałaś i myślałaś, że sobie oboje pomożecie. No, ale to błędne myślenie.

Teraz do Moniczki - Jesteś w ciąży i w Twojej sytuacji najważniejsza jesteś Ty i dziecko. Dlatego tym bardziej powinnaś teraz ignorować narzeczonego. Zdradził Cię, bierze amfetaminę - a to już nie dopalacz, a silny narkotyk, a potrzebujesz spokoju choć trochę, a nie ciągłych nerwów. Nie funduj sobie i dziecku emocjonalnej karuzeli, najlepiej nie czytaj smsów. Naprawdę będzie to teraz najlepsze.

I dobrze. Truskaweczka tą mądra dziewczyna i zawsze dużo prawdy piszę. Ja znam te zachowania bo niestety taki sam byłem przez jakiś czas. Da się to zmienić, ale trzeba chcieć. Pamiętam tę walkę. Trudna była, nawet bardzo szczególnie na początku. Ale da się wyjść. Tylko trzeba chcieć. A faceci z tego wątku nie chcą.

Marcjano powiedz mi ile czasu zajęło Ci wyjście z nałogu?? i czy jak Twoja żona postawiła Ci ultimatum to od razu wziąłeś się za siebie czy początkowo to olałeś?? Mógłbyś napisać, jeżeli to nie jest zbyt osobiste oczywiście, jak to mniej więcej przebiegało, co zrobiłeś, jakie ultimatum dała Ci żona, czy wyrzuciła Cię z domu itp??

Przepraszam że tak wypytuje ale nie wiem już co robić... od czasu rozmowy z mężem nic się nie zmieniło ws. używki... on chyba dalej nie wierzy że odejde powiedziałam że oczekuję zmiany i podjęcia działań natychmiast i radykalnie, ale czy tak się da?? czy gdyby mu zależało nie zrobił by tego od razu jak prosiłam??

dlatego tak Cię pytam Marcjano... wiem że to dwa różne przypadki ale chcę porównać zachowania bo wnioskuję że Tobie zależało i zależy na żonie skoro wyszedłeś z nałogu (za co wielki szacun )

Jeżeli mąż nie chce iść do takiego ośrodka jak ten [niedozwolony link] na terapię to rzeczywiście nie masz łatwo. Zostawienie go nic nie zmieni może spróbuj chwilową separacje, aby mógł się zastanowić nad sobą podjąć jakąś rozsądną decyzje. Trudna sytuacja i szczerze mówiąc sama nie wiedziałabym co zrobić gdybym była na Twoim miejscu.

Część dziewczyny. Szukałam informacji o dopalaczach i trafiłam tutaj postanowiłam sie zarejestrować bo może z wami bede mogła o tym pogadać. Może troszkę przybliżenie wam moja sytuację. Jestem po ślubie 8 lat wiem ze za czasów młodzieńczych mój mąż jak i ja sama mieliśmy kontakt z narkotykami ale bardziej dla spróbowania niż dla brania. Mąż doskonale wiedział że nie toleruje nałogów wycchowalam sie u boku ojca alkoholika i zawsze powtarzalam że moje dziecko nie może żyć w czymś takim. Wszystko się układało dobrze mąż ze względu na nagły spadek zarobków wyjechał 3 lata temu do Niemiec . Przez pierwszy rok nie zauwazalam nic szczególnego. Dwa lata temu jak przyjechał zaczął zachowywać się jakoś dziwnie i postanowiłam pogrzebać w jego telefonie i tam natknęłam się na wiadomość od kolegi " chodź popalić mam załatwił" wcięło mnie z nóg , nie dowierzalam że mój mąż pomimo zapewnień zrobił coś takiego. Przepraszał tłumaczył śmiercią taty ze był załamany obiecał ze sytuacja się nie powtórzy lecz powtórzyła się teraz w te święta. I nie była to marihuana. Zapropnowal mojemu szwagrowi proszek biały proszek dowiedziałam się o tym dopiero dziś gdy już on wyjechał ,siostra nie chciała mi tego przy nim mówić. Najpierw tłumaczył przez tel ze to dla jaj jakas maka później niby ze jakieś dopalacze aby się nie napic. Jestem załamana naprawdę załamana. Znów obiecał a ja straciłam całkowicie zaufanie. Nie ma go tu na codzień przyjeżdża co dwa miesiece na tydzień przecież dalej śmiało może brać skoro ja nie widzę a mnie oklamywac. Czy myślicie jak ja ze jest już w to tak wkrecony skoro nawet na tygodniu pobytu w domu przy rodzinie musiał to brać ? Co mam robić ? Masakra przebeczalam cały dzień bo nie mogę uwierzyć.

Właśnie o tym myślałam aby wykonać test tylko nie wiem jaki czytałam ze sa podobno jakieś domowe czy w szpitalu najlepsze ? Nie wiem twierdzi że jakiś dopalacz ale równie dobrze mogła to być amfetamina. Ciągle mi źle ja sobie takiego życia nie wyobrażam. Miałam plany , po nowym roku mialam jechać z małym do niego spróbować życia tam razem. Obecnie czekam na opercjae i jestem zablokowana zanim nie przejdę operacji jak i rehabilitacji . Jednak teraz nie wiem czy to ma sens.