Dlaczego żyjecie na ,,kocią łapę''?

No to akurat masz takie szczęście, że nie musiałaś, a koleżanka biegała po 2 razy na to samo szczepienie, bo za pierwszym razem jej nie przyjmowali, musiała wracać właśnie po akt urodzenia.
Oczywiście masz rację, gdyby wzięła ślub bez zmiany nazwiska, miałaby ten sam problem. Więc ślub wzięła po to, żeby mieć podwójne i prostą sprawę. A że u Ciebie jest ok, to super, u niej nie było i trudno wszędzie biegać z aktami urodzenia 3 dzieci, zwłaszcza że czasem lekarze byli nieplanowani, np. dzwoniła pani ze żłobka, ze dziecko chore, wybiegała z pracy i szła do lekarza po odebraniu dziecka, czyli nawet do pracy, nie planując niczego, musiałaby te akty nosić...

Otóż to. Z męzem byłam szczęśliwą panną i jestem szczęśliwą mężatką, bo się kochamy i kochałabym go tak samo bez ślubu, z kim innym mogłabym być nieszczęśliwą panną i nieszczęśliwą mężatką. Po prostu lubię myśleć o sobie, że jestem jego żoną, a o mężu, że jest moim mężem :) A ślub wzięliśmy wyłącznie z własnej potrzeby, nawet gości było niewielu, intercyzę mamy, w moim otoczeniu mało ślubów się bierze, wierząca nie jestem, także zero presji i do niczego innego nie był nam potrzeby. Chcielismy, to wzięliśmy, ani mnie to nie zmieniło automatycznie w starą zrzędzącą jędzę, ani męza w ciepłe kluchy w kapciach przed telewizorem :)

Oczywiście. Nieszczęśliwy związek, w którym ludzie nie potrafią się dogadać pozostanie taki niezależnie od stanu prawnego. Tyle, że w przypadku rozpadu małżeństwa formalności i zmarnowanego czasu w związku z rozwodem jest zdecydowanie więcej.

To prawda, ale niektórzy argumentują, że ludzie są bardziej szczęśliwi w nieformalnych związkach i bardziej o siebie dbają. Jeśli ma się intercyzę i dorosłego emocjonalnie partnera, to sam rozwód też nie powinien być problemem. Intercyza wszystko tak naprawdę reguluje, a od partnera zależy to, czy po prostu "da" ten rozwód bez ciągania po sądach. No ale rozumiem, że różnie bywa. Zresztą ja nikogo do brania ślubów nie namawiam, bo sama mam do tego obojętny stosunek. Po prostu nie lubię takich argumentów: a) ze strony zwolenników ślubów - ślub umacnia, związek jest bardziej trwały, b) ze strony przeciwników ślubów - ślub niszczy związek, bo ludzie przestają się starać. Chcę tylko zauważyć, że szczęśliwy związek zależy tylko i wyłącznie od partnerów, a nie od kawałka papieru.

Dla mnie też.

cslady - Właśnie kompletnie nie rozumiem jak ludzie argumentują, że ślub zbliża, scala związek. Pewnie, że jak ktoś sobie wymarzył wesele i białą suknię to lata z przygotowaniami w euforii i parę tygodni po ślubie wrzuca na portale społecznościowe swoje zdjęcia z sesji ślubnej, wesela itd. Wielu moich znajomych tak do tego podchodzi, ale nie mogę powiedzieć, że to ich związek uczyniło w jakikolwiek sposób lepszym i fajniejszym. Myślę, że kochają się w równym stopniu jak wcześniej. Po prostu dla nich to był kolejny krok, ważny etap w życiu i ja to rozumiem, ale uważam, że w samej relacji to niczego konkretnego nie zmienia.
A już branie ślubu w sytuacji "bo dziecko w drodze" jest dla mnie kompletnie bezsensowne i myślę, że więcej szkody może narobić niż dobrego.

WitchQueen, całkowicie się z Tobą zgadzam.
A co do białej sukni, wesel na 500 osob i załatwiania wszystkiego przez pół roku aż do padania na nos ze zmęczenia, to ja np. nic z tych rzeczy nie miałam. Nigdy o tym nie marzyłam, nie było mi potrzebne i nie chciałam. Chciałam wlasnie tej "kropki nad i", kolejnego etapu, bycia żoną mojego męża i niczego więcej

Nie chodzi mi o to, ze ludzie bardziej sie kochaja ale nie poddaja sie tak szybko jeżeli zwiazek podaza w zlym kierunku. Kiedy nie bylam mężatką decyzje podejmowalam szybko, teraz dwa razy sie zastanowie.
Nie dla mnie ogromne wesela, sama bralam slub na odludzi, z pastorem i swiadkiem.
Luźnych zwiazkow nikt do konca nie traktuje poważnie, tylko właśnie 'na luzie'.
Dla mnie to symbol wyboru drugiego człowieka na towarzysza zycia. W sumie małżeństwo niczym nie rozni sie od partnerstwa, tu gdzie mieszkam. Ma jedynie nadawac powagi zwiazkowi.

cslady - albo celowe odstawienie antykoncepcji żeby "złapać" faceta metodą "na dziecko". Dla mnie takie akcje to jest objaw martwicy mózgu, albo w ogóle braku tegoż organu. Ludzie się później dziwią, że są nieszczęśliwi, a dzieje się tak przez ich autorskie, durnowate pomysły. No i jeszcze dzieciak, który ma w tej sytuacji najbardziej przesrane, bo prędzej, czy później staje się kartą przetargową w konflikcie dwójki idiotów, których potomkiem ma nieszczęście być I jak taki człowiek ma w dorosłym życiu być zrównoważony, to ja nie wiem. Nawet jak głupoty w genach nie odziedziczył, to i tak wpływ środowiska będzie miażdżący.

Ja kiedyś, na studiach jeszcze, siedziałam znudzona na ławce, a obok dwie laski z mojej grupy prowadziły jakże fascynującą rozmowę na temat tego, czy kredyt 60 tys. złotych to jest wystarczająco kasy na ślub, czy jednak koleżanka powinna zaciągnąć kredyt 100 tys. złotych. I to nie była rozmowa na temat marzeń trudnych do realizacji, tylko całkowicie realne rozważanie którejś z opcji. W pewnym momencie obie urwały i zaczęły się na mnie dziwnie gapić i dopiero się zorientowałam, że chyba wyraz mojej twarzy musi być dość jednoznacznie czytelny, ale po prostu słuchałam i się zastanawiałam, o co biega i co ja bym zrobiła mając te 100 tys. złotych i jak można to wszystko wydać na przechlanie, przeżarcie sukienkę i przaśną imprezę, a potem spłacać to wszystko ze zwykle dość skromnej pensji człowieka świeżo po studiach.
Tego mój rozum po prostu nie ogarnia.

Podobno w kopertach się zwraca Oczywiście o ile goście nie będą zbyt kreatywni, np. nie wsadzą pliku banknotów "reklamowych" rozdawanych jako ulotki, albo kawałków papieru, bo na dużych weselach, gdzie koperty się mieszają, przecież nie będzie wiadomo, od kogo to (autentyczna akcja na ślubie koleżanki)...
Żartuję oczywiście, też znam takich z kredytem podobnej wysokości - po chyba 4 latach wpłacili ostatnią ratę i zaraz potem się rozwiedli... I niech mi ktoś powie, że kredyty nie scalają

Nie wiem jak w innych rejonach Polski/ środowiskach, ale u nas pieniądze wkłada się do kartek z życzeniami, więc automatycznie wiadomo od kogo. To nie jest też jakaś specyfika mojej rodziny, bo bywałam na różnych weselach znajomych i tam wyglądało to podobnie. Sama też w ten sposób daję pieniądze. Nie chodzi tu o chwalenie się kto ile dał, bo nie słyszałam, żeby takie informacje "wyciekały". To po prostu uniemożliwia gazetowe przekręty.

majka - jak ktoś ma takie marzenie i pieniądze na realizację, to powinien to marzenie spełnić właśnie dla miłych wspomnień. Natomiast zadłużanie się z tego powodu uważam za bezsensowne, bo wesele to w pewnym sensie są wyrzucone pieniądze. Rozumiem zapożyczyć się na rozwój firmy, kształcenie, bo takie inwestycje się zwracają prędzej czy później, a i tak trzeba to dobrze przemyśleć, bo różnie bywa. Ale jak ktoś kokosów nie zarabia, a nie przeżyje jak nie będzie miał wesela rodem z Hollywood, to dla mnie to jest po prostu głupota i ściąganie na siebie kłopotów finansowych.

Zyję na kocią łapę bo nie widzę potrzeby małżeństwa- oboje pracujemy, mamy swoje oszczędności, zero dzieci. Mamy razem kredyt na dom, ale jest on tak mały, że w razie rozpadu związku nie będzie problemem spłacić drugiej strony.

Z mojej perspektywy, ten związek jest do końca życia, jednak nie czuję potrzeby, żeby podpisać papierek. Jak to zapobiegnie problemom?

Problem w tym Majka że ja faktycznie nie potrzebuje przysięgi, białej sukni, limuzyny i całej reszty by wiedzieć czy ktoś traktuje mnie poważnie czy nie.
Gdybym się chciała zabezpieczyć przed rozpadem związku to wzięła bym kredyt na 35 lat. To są najsilniejsze więzi.

Mam ślub, intercyzę, przed niczym się nie muszę zabezpieczać, a połowę majątku wzięłabym, ale swoją, plus swoje mieszkanie kupione przed ślubem na swój własny kredyt Wesela nie miałam, bo nie chcieliśmy, białej sukni ani tłumów gości tez nie, bo nie lubię... Jakies dziwne to moje małzenstwo, po co ja ten ślub brałam

Jak dla mnie intercyza jest takim trochę dopisaniem do słowa ''małżeństwa'' formułki 'z o.o'.
Nieważne.
Fakt, że sporo kobiet (zwłaszcza) traktuje małżeństwo jako gwarancję trwałości związku.Autorka wątku jest tego przykładem może wynaturzonym, ale nie odosobnionym.
Z mojego punktu widzenia wszelkie formalne >więzi< typu małżeństwo, wspólnota majątkowa, wspólny kredyt na sto lat, to prośba o zdradę i kłamstwa.
Ludzie kalkulują.
Mając możliwość normalnego zakończenia związku bez brzydkich dolegliwości- nie ma sensu kombinować ani grać na dwa fronty.
To jest pewien paradoks, widoczny w wielu wypowiedziach tutaj na forum: najpierw kobieta dąży do spętlenia z sobą faceta na wszystkie możliwe sposoby, a potem wielki płacz, że on znalazł inną i ZAMIAST powiedzieć wprost, zakończyć związek, to kłamie, kombinuje i zdradza po cichu.A co ma robić?W pewnych okolicznościach inaczej się nie da, albo zwyczajnie się nie opłaca.

Przydaje się, zwłaszcza jeśli jedno albo oboje mają wlasną firmę, udziały, są w zarządzie, radach nadzorczych itp. Biznes to biznes, wszystko może się zdarzyć, wtedy przynajmniej majątek drugiej strony jest chroniony, można w razie czego przepisac na męża/ żonę itp. Na szczegółach się nie znam, musiałabym prawnika dopytać, ale wiem ze dla nas to było bardzo wskazane.

Nie zdradzi jeżeli wie po co i dlaczego znalazł się w kościele po ten ślub. Wtedy kiedy mam pewność że spełnienie tej przysięgi jest dla mnie wielką przyjemnością i zaszczytem. Zakładam oczywiście że ślub kościelny bierze dwoje świadomych tego ludzi a nie jak to niestety często nagabywane do małżeństwa pary przez różne czynniki (rodzice, presja społeczna itd.)

Rozumiem to. Nie zamierzam nikogo przekonywać, bo to sprawa Twoja i partnera. Po prostu sama inaczej bym postąpiła.

nie chodzi o świstek papieru, tylko o moje przekonania
Jak facet chce być ze mną, jestem dla niego kimś ważnym to chce żebym została jego żoną, taka na dobre i na złe. To są moje przekonania
Jeżeli facet nie chce ślubu ze mna to znaczy, że jednak nie jestem dla niego aż taka wyjatkowa

Ja tu nie widzę żadnego kompromisu... bo czemu ja bym miała iść na kompromis? Czemu nie on?
Tak, gdyby nie dorósł do oświadczyn zostawiłabym go

Fajnie, że odpowiedziałaś.

Majka - dobrze, rozumiem, że dla Ciebie to bardzo ważna kwestia i Ty byś odeszła, ale ja skłaniam się ku temu, co napisała Chloe, czyli nie wysłałabym do diabła, bo jak kocham, to nie umiałabym zostawić z takiego powodu, gdyby wszystko inne byłoby w najlepszym porządku (ze związkiem).

Wiem, że dla wielu kobiet ślub jest jednak bardzo, ale to bardzo istotną kwestią.
Dla mnie tak sobie. Nie jest dla mnie priorytetem i mogłabym się obejść nawet bez niego, gdybym się nie doczekała oficjalnych zaręczyn (w ogóle o tym temacie nie wspominam), bo nieoficjalne były już wiele razy.

A jak ma fobię przed ślubami? Albo bałby się, że panna młoda nagle zmieni zdanie i mu ucieknie.
Może bałby się ewentualnego rozwodu i traumy z nim związanej. No byłby to jakiś powód ważny, nie wiem. xD

Ale też uważam, że jak on wiedziałby, że dla Ciebie to super ważne, to powinien się zgodzić, chociaż może wtedy czułby się trochę przymuszony? I mogłoby się to źle odbić na waszym późniejszym życiu.
I mógłby myśleć - chciała mnie zostawić, gdybym się z nią nie ożenił. Jakieś wątpliwości byłyby na bank.

Generalnie zgadzam się z Majka. Jeżeli związek jest poważny, a drugiej osobie zależy na ślubie bo przekonania, marzenia, rodzina czy cokolwiek innego, to osoba której na formalnosciach nie zależy powinna ustąpić. Przecież dla nas ślub nic nie zmienia a dla partnera jest ważny.

Ok, ale niektórzy mają też ważne przekonania (nawet wyimaginowane, czysto subiektywne), które są przeciwne, bo widzą jakieś tam minusy zawierania formalnego związku.
I wtedy taka osoba będzie czuła się przytłoczona i przymuszona.

Mi to obojętne, po prostu staram się zrozumieć dwie strony medalu. ;p

Hekaterine wymień chociaż dwa z tych ważnych przekonań.

Skojarzyło mi się tu jeszcze jedno porównanie, tzn. ślub cywilny a kościelny: my mamy cywilny, nigdy nie chciałam kościelnego, bo nie jestem wierząca (pomijam, że też nie mogliśmy, bo nie chciałabym nawet gdybyśmy mogli). Ale przykładowo, mąż by mógł i z jakiś tam przyczyn chciał. Nie byłoby to dla mnie fajne, bo jest wbrew moim przekonaniom, ale go kocham i chcę, żeby był szczęśliwy, wiec pewnie bym ustąpiła. Ostatecznie dla mnie co najwyżej ten slub nie będzie miał wartości, a jeśli męzowi zależy, zrobiłabym to po prostu dla niego.
Piszę o tym, bo to dla mnie taki trochę odwrócony przykład właśnie tego, że jak jedno nie chce, a drugiemu zależy, to jak kochamy to się zgodzimy dla uszczęśliwienia drugiej strony, a dla nas po prostu takie wydarzenie będzie miało mniejsze znaczenie

Ja wiem czemu ja nie chcę ślubu. Ale wiem też że przyjęłabym oświadczyny właśnie z tego powodu że było by to coś na czym zależy partnerowi. Jedyny powód odmowy to taki że nie jestem pewna czy chcę kontynuować związek.

A ja akurat nie wzięłabym ślubu kościelnego dla partnera. Chyba, że występowałabym na nim jako ateistka, to wtedy nie byłoby oszustwa. Jednak jeśli osoba niewierząca godzi się na ślub kościelny, idzie do spowiedzi przed ślubem (z tego co wiem, to jest chyba obowiązkowa), a potem do komunii, to jest zwyczajnie niesmaczne. Nie jestem wierząca, ale mam tyle szacunku dla wierzących osób, żeby sobie nie robić szopki z ich religii. Nie wiem do końca jak to jest, ale chyba nawet występując jako niewierząca musiałabym obiecać, że pozwolę na wychowanie dzieci w religii katolickiej, a to nie wchodziłoby w grę. Także nie wiem jak to do końca jest ze ślubami kościelnymi, ale nie widzę tu za bardzo ustępstwa z mojej strony.

A co do cywilnego, to faktycznie bym go wzięła mimo obojętnego stosunku, jeśli partnera miałoby to uszczęśliwić. W końcu to nie jest żadne poświęcenie z mojej strony, bo dla mnie to tylko papier.

Zastanawiam się. Majka o co Ci chodzi z ta wymia Ty za papierek?

Bo to tak zabrzmiało. Ja rozumiem to co napisałaś wcześniej, przekonania, marzenia, kropka nad i i tak dalej.
Ale z tym papierkiem to niemal jak handel wymienny

cały czas odnośnie tego co napisałaś w pierwszym zdaniu. Jeżeli mój partner nie byłby w stanie sprostać moim przekonaniom to byłby koniec naszego związku
Dla mnie facet, który nie chce małżeństwa, to nie facet, tylko chłopczyk który nie dorósł i nie potrafi podejmować życiowych decyzji. Takie jest moje zdanie