Dlaczego żyjecie na ,,kocią łapę''?

Ludmiła- w drugą stronę: a dlaczego chcesz ślub?

Ślub dowodem miłości. Po ślubie można się określić. Bo w pewnym wieku zwyczajnie  mało satysfakcjonując jest mieć chłopaka.
Mam męża= wiem na czym stoję. Już nie muszę szukać nikogo innego, obawiać się że ktoś mi go zabierze.

W każdym razie. Mąż nawet jak jest daleko musi się liczyć z tym że ma żonę. Zobowiązał się. Nawet w razie zdrady musi się z nią liczyć, trzeba przeprowadzić rozwód, jeszcze można walczyć.

A w przypadku ,,na kocią łapę'' nawet przez telefon może zerwać bez konsekwencji.

Nawet w przypadku argumentów: jestem twoją żona porozmawiaj ze mną...
Jestem twoją ....??? No właśnie nie jesteś moja żona nie mam wobec Ciebie żadnych zobowiązań nie muszę nic tłumaczyć.

No nawet taka sytuacja był w pracy, chyba jakieś ćwiczenia czy coś w każdym razie kilka dni nie mieliśmy kontaktu. Dzwonię do pracy do niego, pytają kto dzwoni, ach nikt z rodziny no to nie udzielają informacji.

pitagoras a ty masz żonę?

zawracania dupy? Niby czym?

Mówię tu o sytuacji gdy są już dobra materialne w postaci mieszkania, sytuacja finansowa obydwojga bardzo stabilna, nikt na nikogo nie pracuje, nikt z intercyzy nie robi problemu, jest cala rozdzielność majątkowa.  Nie ma wspólnych kredytów, zobowiązań wtedy zostaje czysta miłość

Nie mówię tu o sytuacji żeby wziąć ślub bo wtedy dadzą kredyt, no rzeczywiście wtedy to zawracanie dupy i koniec na samym początku.

Małżeństwo czy się mieszka razem czy osobno, daje poczucie bezpieczeństwa, no i tego że mimo wszystko mam męża/zonę nie jestem samotny.

Ty bardziej widzisz w takich sytuacjach ślub jest łatwiejszy nie trzeba nic zmienić, ani adresu, ani się przeprowadzać ani niczym dzielić,

Wiesz co innego jak się dwoje młodych ludzi zastanawia nad ślubem, co znają się rok

A co innego ludzie którzy żyją jak małżeństwo, znają swoje sekrety, kochają się, sypiają razem, normalnie jak mąż i żona.

albo on do mnie albo ja do niego zależy kto się bardziej stęskni

a jak przedstawiasz innym swojego faceta jako kto on jest?
No dajmy na to: to jest mój mąż....
a ty jak mówisz?

Myślę że Ty chcesz go uwiązać do siebie na siłę,żeby kiedyś nie zostać sama,samotna...

A co Ci da to że się na rozwód nie zgodzisz?
Jak ma Cie kopnąć to i tak to zrobi.
Jak będzie chciał odejść to odejdzie,nie ważne czy z rozwodem czy bez

CO????? Jeszcze mu pozwolić odejść normalnie? Zasłużył na to żeby być narażonym na wstyd i duży stres. No jak ty to sobie wyobrażasz. Po tylu latach pakuje walizki i wychodzi, wiesz to już nie są małolaty ludzie 50+ więc zostawił zonę skazaną na samotność, gdyby to było wcześniej ułożyłaby sobie życie, nie mowie że jest stara ale zanim się podniesie z tego, zanim kogoś znajdzie,  wiesz jak trudno w tym wieku,
No to niech chociaż ma karę w postaci rozwodu i to takiego z jego winy żeby mu dopiec, dowalić,
No bo co jeszcze może miała mu życzyć najlepszego na nowej drodze życia???!!!

Tylko, że jeśli facet jest już zadużony w innej, to ma tę 'karę' w dupie.
To ta żona sama sobie dowala niepotrzebnego stresu.
Moja przyjaciółka właśnie jest na etapie rozwodu i też kombinuje jakby tu mężowi 'dowalić'.
Facet mieszka z inną, spodziewają się dziecka.Dla niego ten rozwód to zwyczajnie nudna formalność.
Dziewczyna się podnieca każdym zdaniem jakie pada w sądzie, ośmiesza się opowiadając po ludziach jak to mąż się ''skompromitował'' mówiąc coś tam na sprawie, albo jak go jakiś świadek ''pogrążył''...
A on wychodzi z rozprawy, wraca do domu i nawet o tym nie myśli.
Tak naprawdę jedyną formą dopieczenia jest temat majątkowy, a jak robisz intercyzę to kwestia odpada.
Przyjmij do wiadomości że jak facet będzie Cię chciał zostawić- to zostawi.Po prostu.Nie zapobiegniesz temu żadnym świstkiem.

Dla mnie ślub nie ma znaczenia. Jak dwoje ludzi chce być ze sobą to żaden ślub nie jest do niczego potrzebny, a jak nie chcą, to ich świstek papieru i śmieszna przysięga nie zatrzyma.

Możliwe, że patrzę na to w ten sposób, bo nie poznałam w swoim życiu kogoś - dla mnie idealnego. Też nie chciałabym, żeby mój facet oświadczył mi się, "bo tak trzeba" i potem "bo tak trzeba" weźmiemy ślub. Nuda w związku może się zakraść i żyjąc na tzw. "kocią łapę" i po ślubie. Ważne żeby o ten związek dbać, być szczęśliwym.

Dodajmy jeszcze notorycznie nadużywany argument na rzecz ślubów; przejęty zresztą od promotorów związków partnerskich- że w razie choroby bla bla bla.
Nie raz nie dwa miałem kogoś w szpitalu i sporadycznie się zdarzało, by ktoś pytał w ogóle kim jestem i/lub nie chciał udzielić informacji jakiejkolwiek.
Żeby sprawdzano dokumenty nie zdarzało się nigdy.I nie wierzę, by fakt posiadania/nieposiadania ślubu w takich sytuacjach cokolwiek zmieniał.

Z moich obserwacji wynika, że ślub jest dobrym sprawdzianem czy dany związek w ogóle ma sens. Ile razy się słyszy, że para była ze sobą kilkanaście lat, mieszkali już razem, w końcu wzięli ślub, a po pół roku rozwód. I wszyscy w szoku. Nie wiem dokładnie jaki mechanizm tu zadziałał, ale znam przynajmniej 3 takie ex związki.

Podejrzewam, że taki mechanizm: wszystko się sypie, weźmy szybko ślub to na pewno cudownie się naprawi.

Ślub jako gwarancja trwałości związku jest bez sensu. Zgadzam się z tym, że jeśli partner będzie chciał rzucić, to po prostu to zrobi. Liczba rozwodów dość dobrze o tym świadczy. Sama planuję ślub cywilny za jakieś 2 lata, ale głównie z tego względu, że traktuję to jako symbol i chciałabym nosić to samo nazwisko, które później będą nosić moje dzieci i mój partner. Wolę spędzić 15 minut w urzędzie niż potem tłumaczyć się każdemu dlaczego noszę inne nazwisko niż dziecko. Sam ślub niczego nie zmieni w moim stosunku do partnera, bo to, że będę miała "papier" nie znaczy, że mąż będzie moją własnością. Jeśli kiedyś przestanie być ze mną szczęśliwy, to dam mu rozwód. Chyba nie o to w związku chodzi, żeby kogoś na siłę trzymać, nie dawać rozwodu i mścić się. Mszczenie się w ogóle jest dziecinne i nie ma niczego wspólnego z miłością. I za co tu się mścić? Że mąż uczciwie powiedział, że nie jest szczęśliwy i chce rozwodu, zamiast oszukiwać i zdradzać? Nie rozumiem niektórych kobiet.

Ja w ogóle nie rozumiem po co ludziom śluby Czułabym się idiotycznie musząc powtarzać jakąś tam utartą formułkę przed urzędnikiem. To jest w ogóle dla mnie jakiś kosmos nieodgadniony

Śluby miały sens kiedyś, ale teraz wymagać by ktoś PRZYSIĘGAŁ, że zostanie do końca życia? A idźże ty w cholere...

POCZUCIE kontroli (nie mylić z poczuciem bezpieczeństwa) i...
MOŻLIWOŚĆ SANKCJI... w razie niepowodzenia zamierzenia
NO, cudna zachęta do zawierania ślubu przez osoby dojrzałe i już majątkowo usamodzielnione.
Nie wiem Ludmiło czy to widzisz - ale potrafisz sprawy dość proste i zrozumiałe doprowadzić do absurdu musisz jednak WBREW swym deklaracjom, nie czuć się TAK pewna, wyzwolona i niezastąpiona przy boku partnera (TAK się właśnie nazywa drugą połówkę związku, gdy brak papierka ) jak nam się tu usiłujesz malować
Przecież BYŁAŚ już mężatką i jakoś "dozgonnie" żadne z Was nie zostało PRZYMUSZONE do PODDANIA się temu drugiemu? A jakoś tak to nieśmiało wyziera z twoich powyższych słów.
Prawda przebija się przez hipokryzję?

Co do pytania z tytułu:
Z moich doświadczeń wynika, że jak się człek już RAZ sparzył, to drugi raz niekoniecznie tak się pcha do tego miodu... a przynajmniej często oszczędza sobie uciążliwych formalności z tym związanych (uwzględniając TO o czym pisałaś w przypadku możliwości rozwodu).

Nigdy już nie wyjdę za mąż, co nie oznacza oczywiście, że jestem  przeciwnikiem związków małżeńskich. Jeżeli ktoś czuje taką potrzebę i ślub miałby go uszczęśliwić... dlaczego nie ? Mnie akurat brak przysłowiowego "papierka" pozwala  bez większych formalności rozstać się gdy któraś ze stron stwierdzi, że związek nie spełnia już jej oczekiwań...

Ile osób tyle opinii

Dla mnie podstawa jest to, jak oboje partnerów chce przeżyć to swoje życie... jeśli obojgu pasuje życie na kocia łapę to ok, jeśli oboje chcą ślubu to też ok, problem występuje wtedy gdy jedno chce ślubu a drugie nie....

Nie zgodzę się natomiast z twierdzeniem, że ślub jest gwarancja tego, że partner/partnerka będzie wierne... co ślub ma do tego? Myślę, ze człowiek kieruje się zupełnie inną logiką i posiadanie papierka z urzędu mu w tym nie przeszkodzi. No bo reasumując czym rożni się  zdrada partnera od zdrady męża?

Uważam, że każdy powinien ułożyć sobie życie przede wszystkim zgodnie z własnymi przekonaniami, a nie dlatego, że rodzice zmuszają do ślubu... bo np. nie rozumiem takich sytuacji, że dziewczyna mając 18 lat zachodzi w ciążę oczywiście z wpadki i zaraz rodzice wymuszają na obojgu ślub.... no i po co? Dlatego, żeby ludzie nie gadali, ze dziecko powinno mieć prawdziwa rodzinę! To dla mnie kompletnie nie zrozumiałe.

Ja na przykład nie wyobrażam sobie życia na dłuższa metę na kocia łapę. Oczywiście jakieś krótkie mieszkanie razem... to tak. Ale tak całe życie to zupełnie coś nie dla mnie. Ślub, biała suknia, fajne wesele to coś co musiało być... no ale ludzie są różni.

My wzięliśmy ślub po 8 latach bycia razem. Nic się nie zmieniło. Nic. A dlaczego nie wcześniej. Poznaliśmy się jeszcze przed studiami. Najpierw chcieliśmy skończyć studia, potem razem zamieszkać i dopiero wtedy się zdecydować. Zrealizowaliśmy w 100%.

Ludmiło a ja Ci powiem to z całkiem innej perspektywy, prześledziłaś mój krótki wątek więc wiesz na czym stoję i jakie rzeczy odbywają się teraz w moim małżeństwie. Wzięłam ślub po 10 latach znajomości dlatego że mój partner postawił mi ultimatum, albo ślub albo rozstanie. Osobiście nie czułam jeszcze że to ten czas, chciałam się realizować a nie bawić w szopki w tamtym momencie, poza tym krępowało mnie to wszystko bo zwyczajnie nie lubię publicznych wystąpień. Tak czy siak nie chciałam się rozstawać więc wzięliśmy ślub czego nie żałuję bo jak pisałam rodzina stanowi dla mnie największą wartość. Ale ze strony mojego partnera to był taki kompletny brak pewności siebie, bał się że go zostawię a jak mnie usidli to nigdzie mu nie ucieknę. Po ślubie było dobrze ale jego pewność siebie bardzo wzrosła i wtedy spadł szacunek do mnie a kiedy odeszłam z pracy i urodziłam dziecko to już w ogóle jestem trafiona-zatopiona. Bo facet to łowca, lubi zdobywać, a jak już zdobędzie to szybko się nudzi, więc może pozwól żeby Twój facet miał tą niepewność że możesz się mu jeszcze wymsknąć bo nie tylko on ma "ręce rozwiązane" a Ty też. Podając się mu na srebrnej tacy tylko pogorszysz sytuację w waszym związku moim zdaniem.
Poza tym istnieje na tym świecie wiele podłych kobiet, które faceta w obrączce traktują jako wyzwanie, testują na nich swoją atrakcyjność.
Gdybym miała Twoją pozycję i wiek nigdy nie pchałabym się w małżeństwo.

Zgadzam się.

Jesteśmy razem sporo, ponad 6 lat, dążymy, by razem zamieszkać, a potem ślub cywilny na pewno będzie. To na pewno. No bo od KK trochę odeszłam, wierzę w Boga, ogólnie Stwórcę tego świata, ale niekoniecznie zgadzam się z KK, więc kościelny może i nie, ale cywilny na pewno. W uczuciach nie zmieni nic, ale na pewno sporo ułatwi, a nie jest przecież jakąś trudnością wziąć ślub cywilny. A chcemy razem być, więc tym bardziej. A choćby będzie to samo nazwisko, tak chcemy, jest to pewien symbol. Bez niego też się kochamy, ale przyda nam się w dalszej przyszłości. A przy okazji będzie to miła chwila Dla mnie jako romantyczki jest to pewno przypieczętowanie też, nawet jak cywilny. Bez niego też można się kochać, ale wolę żeby był. No i kwestie urzędowe jak piszę też. Przykładowo mogłabym mieć teoretycznie wielu chłopaków, ale na męża niewielu, to już musi być jak dla mnie osoba właściwa, więc oczywiście rozum też przy wyborze grał drugą rolę. Dlatego dla mnie osobiście w pewnym stopniu też jest to pokazanie, że Ciebie wybrałem na męża/żonę, tak wiele jest fajnych facetów, ale Ciebie chcę za męża. Oczywiście to nie jest żadną gwarancją, więc tutaj z Ludmiłą się nie zgadzam, ale dla mnie tak czy siak znaczenie pewna ma Niemniej rozbija się to o to, by wybrać odpowiedniego partnera i jak oboje partnerów np nie chce ślubu to też nie ma w tym nic złego. Mogą być tak szczęśliwi. Ja wolę z ślubem na dłuższą metę, ale ktoś może woleć bez i też spoko.

Ważne, by samemu być szczęśliwym. Przede wszystkim Ludmiła zastanów się czy Twój facet jest odpowiedni dla Ciebie, bo z tego co piszesz wiele problemów chyba razem macie, coś pamiętam z wątków. No i tutaj to może być ważne. Wiadomo, że można być kiepskim małżeństwem, ale też zgraną parą, kochającą się żyjącą na kocią łapę, nie ma reguły. Najważniejsze to znaleźć dobrego partnera, bo co mi byłoby po ślubie z kimś beznadziejnym dla mnie? Dlatego przede wszystkim szukałam dobrego faceta dla mnie, taki jest i ok. No i chcę ślubu, dlatego wiem, że z nim mogę wziąć go. Gdyby nam się nie układało, to bym wiedziała, że nie ma opcji. Wiedziałam, że musi to być dla mnie fajny facet, że pewne wymagania musi spełniać, bo wiadomo, że to jest ważne, by dogadać się, a do tego, żeby miał podobne poglądy w ważnych kwestiach, choćby tego ślubu, dzieci, żeby tak jak ja chciał ślubu, dzieci, no i też chce, więc jest ok. Tutaj ludzie lepiej by się zgadzali po prostu A oprócz tego ważne to, że się kochamy i dobrze dogadujemy, potrafimy ze sobą rozmawiać. Wiadomo, pewne fundamenty muszą być, bo bez nich żaden ślub nic nie da. Analogicznie jeśli ludzie nie chcą ślubu, ale dobrze im razem, to też nic się nie stanie przez brak ślubu, bo ważne, że są zgodni i kochają się. A to czy dla kogoś ważny ślub to kwestia indywidualna, dla mnie ważny, ale dla kogoś innego np nie i wiadomo, że ta osoba nie powinna nic robić na siłę.

d) za wczesnie

Trochę trzeba się dostosować, ale to przecież w każdej relacji międzyludzkiej. Na jakieś kompromisy zawsze się idzie, nieważne czy to partner, przyjaciółka czy rodzice... ale tak naprawdę poza monogamią nie widzę innych ograniczeń. Chociaż to kwestia indywidualne. Większość moich koleżanek i kolegów jakoś ogranicza drugą stronę robiąc np. sceny zazdrości o smsa do koleżanki, dozując piwo, wyjścia ze znajomymi itp. Dla mnie to głupota. Mój partner to nie pies ani dziecko, żebym musiała go pilnować. Wymagam jedynie, żeby poinformował mnie nawet smsem, jeśli późno wróci do domu, żebym się nie martwiła. Spotyka się sam na sam z koleżankami i nie robię mu z tego powodu afer. Sama też spotykam się z kolegami. Czasami wyjeżdżam na weekend ze swoimi znajomymi, a on ze swoimi. Ja właśnie tak rozumiem swobodę, bo jestem dorosła i nie chcę, żeby partner zachowywał się jak mój ojciec. A jeśli nie ufałby mi, to związek w ogóle nie ma sensu z mojego punktu widzenia.

Abstrahując od osobistych wycieczek w kierunku autorki, myślę, że po prostu nie biorą ślubu ludzie, którym nie jest on emocjonalnie potrzebny (albo niepotrzebny na tym etapie), czy też potrzebny do innych spraw. Np. moja koleżanka wzięła ślub po chyba 10 latach związku, wspólnym kredycie, mieszkaniu i mając 3 dzieci tylko dlatego, że wkurzyło ją udowadnianie za każdym razem u lekarzy dzieci, w szpitalu i nawet na szczepieniach, że jest ich matką, bo noszą inne nazwisko, a trafiała na lekarzy, którzy wyjątkowo się czepiali. Inaczej by tego nie zrobiła, bo twierdziła, że nigdy nie był jej do niczego potrzebny.

Gdy poznałam mojego męża, było dla mnie było oczywiste, że chcę być jego żoną, mimo że jestem niewierząca i ani tradycji, ani innych presji u mnie za grosz, nawet pytać o ślub by nikomu do głowy nie przyszło.
Po prostu wiedziałam, że to TEN, i chciałam być jego żoną - "jego" i "żoną", po prostu być jak najbardziej jego, nie umiem tego lepiej wyjaśnić. Ślub nie był mi do niczego potrzebny w innych kwestiach, majątkowych (mamy rozdzielność) ani "bezpieczeństwa" (kochamy się do szaleństwa i jesteśmy razem bo chcemy, gdybyśmy nie chcieli - żadne papiery by nie pomogły). Po prostu chciałam być jak najmocniej "jego", a mąż "mój", pewnie że i tak byśmy byli, ale jeśli jest metoda, by być jeszcze "bardziej", to skorzystaliśmy

E) nie mam ochoty, nie potrzebuje, nie chcę.

Ale co z tego? Nikt nie napisał, że zawsze i wszędzie trzeba udowadniać. Po prostu istnieje takie ryzyko, że lekarze mogą się czepiać. Mnie zmiana nazwiska wiele rzeczy ułatwi nawet w pracy, bo pracuję na zlecenia tylko dla obcokrajowców, a moje typowo polskie nazwisko przysparza zawsze mnóstwa problemów, nie tylko z wymową, ale i z zapisem. Dlatego chętnie skorzystam z możliwości zmiany na nazwisko męża.

A ja myślę że trzeba nie tylko mieć  motyle w brzuchu i kochać,  ale też trzeba mieć ogromne zaufanie do partnera żeby ślub z nim brać i zakładać rodzinę. Wolę wolny a szczęśliwy związek niż małżeństwo drące ze sobą koty i kontrolujące siebie nawzajem.  Kto wtedy myśli o dzieciach i ich szczęśliwym dzieciństwie.? Ślub nie daje żadnej gwarancji na udane małżeństwo ani szczęśliwą rodziną ale za to daje większe możliwości na burze i błyskawice w stadle małżeńskim nie mówiąc już o kredytach, uciążliwych teściach i płaczącej małżonce , bo przeżywa rozczarowanie .