Facet mieszkający z rodzicami - dlaczego kobiety takiego skreślają ?

Zgadzam się z tym, że motywy są istotne, ale raczej dla oceny danego mężczyzny, niekoniecznie muszą mieć bezpośredni wpływ na decyzję o tytułowym skreślaniu. Natomiast ja chciałam właściwie zwrócić uwagę na ewentualne motywy drugiej strony - tej skreślającej . Bo po przejrzeniu (dość pobieżnym, przyznaję) tego wątku, mam wrażenie, że wielu panów sądzi, że ta niechęć do wiązania się z facetem mieszkającym z rodzicami musi oznaczać, że albo kobieta jest roszczeniowa, albo uważa ich za maminsynka - i z tą opinią w swoich postach starają się walczyć, wskazując na względy ekonomiczne i inne (ten "naciągany powód" z owdowiałą matką też mi się gdzieś tutaj rzucił w oczy). A mi chodziło o to, że nawet jeśli rozumiem pana, który odkłada na mieszkanie, troszczy się o matkę czy czeka na wymarzoną dziewczynę, i nawet jeśli podejrzewam, że inne powody też byłabym w stanie zrozumieć, to wcale nie oznacza, że musi mi to odpowiadać.
Po prostu: nie skreślam za sam fakt mieszkania z rodzicami, bo uważam to tylko za oznakę zewnętrzną/efekt jakiejś cechy, poglądów, priorytetów itp. I mimo że nie muszę widzieć w żadnym z nich nic złego, to mogę stwierdzić, że z kimś nie do końca byłoby mi po drodze. To tak jak z posiadaniem dzieci - nie chcę mieć dzieci, rozumiem, że ktoś chce, mogę zrozumieć różne powody, ale rozumienie ich nie sprawi, że nie odrzucę z marszu faceta marzącego o dzieciach bądź będącego już ojcem.

Mieszkanie z rodzicami czasem jest racjonalnym wyborem. A czasem wynika z tego, że ktoś nie ma ochoty sam ogarniać własnego życia. Myślę, że dziewczynom "skreślającym" bardziej chodzi o to drugie, choć oczywiście mogą zakładać to na wyrost. Nie mają ochoty myśleć za dorosłego człowieka. To też jest racjonalne.
Osobiście nigdy nie oceniałam na podstawie warunków mieszkaniowych. Jest to tak samo nieistotna informacja, jak to, jaką ktoś ma pracę - ważne że ma, i ważne że uczciwie. Niepokoi mnie raczej fakt nieustannego zrzędzenia na warunki życia. Bo to jest tak: pasuje mi coś, to nie roztrząsam i się nie zastanawiam, jak inni to ocenią; nie pasuje - staram się to zmienić, a nie oczekuję od innych zapewnień, że wszystko ze mną w porządku, jeśli mam tak jak mam. Sama dostałabym szału, gdybym miała ciągle kogoś przekonywać, że nie jest dla mnie gorszy jako facet, bo nie ma swojego mieszkania, samochodu, pozycji czy czego tam jeszcze. Podchodzę do tego tak, że raz mówię i wystarczy, a jeśli nie wystarcza, to znaczy, że nie moje zdanie jest ważne, tylko tych "innych" dla których jest to wyznacznikiem wartości.
Także w skrócie, od obiektywnej sytuacji może być ważniejszy czyjś własny jej odbiór i co z niego wynika dla mnie. (nie da się żyć z człowiekiem, co ciągle walczy z własnym cieniem)

Większość osób w tym wątku ma strasznie materialistyczne myślenie. Czy wy wiecie ile wynosi średnia krajowa? Przeciętny facet niech dajmy na to zarobi 4000 złotych. Ale z tego płynie też inny wniosek - większość facetów nawet tych 4000 złotych na oczy nie widzi, tylko 2000-3000 złotych. Niewielu zarabia dobrze, a naprawdę niewielu przebija barierę 10.000 miesięcznie. Dla wielu z was zapewne facet zarabiający mniej niż 6000 złotych to nie facet. Tylko takich przyzwoicie zarabiających facetów jest naprawdę naprawdę mało. A wśród tych dobrze zarabiających jest jeszcze sporo brzydali, narcyzów, patologii itp. W związku z tym liczba normalnych i do tego dobrze zarabiających facetów jest naprawdę mała. Więc można celować wysoko w "dobre partie", ale takich facetów jest mało, a jak są to zajęci albo mają również spore wymagania.

"Najlepsza rada" brzmi: to niech inni zaczną zarabiać więcej. Ale tak świat nie działa. 90% ludzi musi być biednych, żeby 10% mogło być bogatych. Niestety stanowiska z penjsą 2500 złotych nie znikną i nie każdy może się przebranżowić za programistę.

Ale przechodząc do tematu: Kawalerka w dużym mieście to 1500-2000 złotych. Mieszkanie 2000-2500 złotych. Nawet wynajem pokoju kosztuje ok 1000 i będzie rosnąć. Jak facet jest rozsądny to właśnie zarabiajac. Skoro przeciętna osoba zarabia 4000 zł, a więc przeciętny facet to czy naprawdę rozsądne jest wydawanie 50% pensji na mieszkanie? Podliczając +/- 2000 zł na mieszkanie + 1000 na jedzenie, opłaty, ciuchy itp. 500 zł wyjścia na miasto. Zostaje 500 złotych i wegetacja od 10 do 10. Z kolei wynajem pokoju to też beznajdziejna opcja, bo o ile w wieku studenckim to normalne, to zapewne wiele z was powie, ze facet mający ponad 25 lat POWINIEN a nawet MUSI koniecznie co najmniej wynajmować kawalerkę. Z resztą kto chciałby się wyprowadzać od rodziców, gdzie ma np duży 30 metrowy pokój, albo nawet całe piętro dla siebie do pokoju 10 metrów kwadratowych i jeszcze wydawać na to 1/4 pensji, użerać się z lokatorami?

Zarabiając przeciętną pensję bardziej opłaca się mieszkać z rodzicami i dopłacać kilka stów do rachunku niż wegetować w imię wyższego celu.

Tak więc kogo stać na własne mieszkanie jeżeli ktoś nie dostał od rodziców i nie chce brać kredytu na 30 lat? Tylko nielicznych, najlepiej zarabiających facetów. Niestety nie każda kobieta może być z takim facetem. A dochodzą jeszcze inne aspekty - ktoś może dobrze zarabiać, ale być brzydalem lub mieć paskudny charakter. Pula się zawęża.
Tak więc zapewne dla wielu z was facet z rodzicami mieszkać nie może, ale jakby mieszkał w pokoiku studenckim to też pewnie byłoby narzekania i teksty, że pokoik dobry dla studentów, ale facet po studiach powinien wynajmować lub mieć kawalerkę. Jeszcze inna powie, że kawalerka to za mało i powinno być mieszkanie 2-3 pokojowe. A najlepiej kupione za gotówkę w centrum, bez kredytu.

Jak miała szukać faceta nie mieszkającego z rodzicami, ale też takich mieszkających w małych pokoikach lub malutkich kawalerkach, w dodatku w moim typie i jeszcze kilka innych wymagań to musiałabym skreślić ~ 95% facetów i szukać do 40. Nie krytykuję takiego podejścia, ale odrzucanie faceta tylko dlatego, że mieszka z rodzicami to głupota (oczywiście zakłądając, że facet nie żeruje, pomaga rodzicom, dokłada do budżetu, myje, sprząta, pra, gotuje sobie sam)

Średnią krajowa niewiele mówi. Tylko dominanta, a ta jest ponad tysiąc złotych mniejsza niż średnią. Znaczy dominujące zarobki to 2500...

Foggy, trochę przesadzasz. Nie każdy kupuje drogie gadżety i dlatego nie może odkładać na mieszkanie. Nie idź w ideologię, że kto nie ma, jest na pewno sam sobie winien

Z mojego kobiecego punktu widzenia (chociaż nie uzurpuję sobie prawa do wypowiadania się w imieniu wszystkich kobiet) - większym problemem jest zrzędzenie i nieakceptacja swojego życia przez kogoś, niż to, że czegoś tam nie ma. I wylewające się wciąż kompleksy, czego w potencjalnym związku będę ponosić konsekwencje..

Też nie jarzę.. Auto ma jeździć, a telefon dzwonić, śmigać po internecie i mieć względny aparat.
Więcej od nich nie wymagam..

A widzisz Foggy. Mi wynajmowanie pasuje, choć pewnie dostałabym kredyt. Mam kompletnie wyrąbane na to, w jakiej chacie będę mieszkać za 5 lat. Nie jestem rozrzutna. Mam inne podejście do życia.

Jakiś czas temu czytałam artykuł pani, która siedzi w temacie polityki mieszkaniowej i tam się przewijał pomysł częściowego refundowania wynajmu przez państwo zamiast programów typu 'Mieszkanie dla młodych' , czy TBS-ów dla biedniejszych. Bo te programy się średnio sprawdzają.
Gdyby więcej ludzi wynajmowało zamiast decydować się na kupno klitek w astronomicznych cenach, to mieszkania by pewnie w końcu staniały.. Ale ja w sumie jestem dyletant, bo nie mam parcia na swoje.

Sam mam 26 lat, chwilowo życie mi się posypało i do kwietnia/maja muszę zostać u rodziców i nienawidzę tego Jestem po rozstaniu, miałem swoją wynajmowaną kawalerkę, samochód itd. Niestety jeden wypadek, na którym ucierpiało moje zdrowie psychiczne i fizyczne, a po tym bolesne rozstanie z dziewczyną bardzo mi obniżyło wyniki w pracy i teraz jestem na dole. Nawet obecnie nie myślę o żadnej kobiecie, tylko żeby jak najszybciej ogarnąć swój żywot do minimalnego standardu, którym jest kompletna samodzielność, mieszkanie, samochód i oszczędności. Jak sobie pomyślę, że jakiejś kobiecie musiałbym się przyznać, że mieszkam u rodziców to wstyd mnie zalewa. Takie jest moje zdanie.

Niekoniecznie.
Ostatnio zaczęłam szukać mieszkań już w całym mieście, a nie tylko w miejscu, które mnie interesuje. Autobus mi nie przeszkadza ani trochę, byle to nie był podmiejski. Podmiejskie bym uwzględniała bez problemu, ale musiałabym mieć samochód, a nie mam.

Kwestia przeliczenia zysków i strat. Dla jednego ważniejsze jest szybsze odłożenie kasy, dla innego ważniejsze jest to, żeby życie dalej miało jakiś poziom, a nie poziom przeżycia. Bo w sumie jakbym chciała odkładać 1600zł miesięcznie to na taki poziom bym pewnie spadła. Już nie chodzi mi o wakacje czy jakieś wyjazdy, na które nie miałabym kasy, ale o to nawet, że zakup butów na zimę musiałabym rozkładać na pół roku oszczędzania, żeby móc sobie te buty kupić.
Ale ja nie mieszkam z rodzicami tylko w wynajmowanym, więc też mam inne wydatki. Gdybym mieszkała z rodzicami to wiadomo, że ta kasa, którą teraz daję na wynajem i rachunki mogłaby spokojnie iść na konto oszczędnościowe i wtedy te 1600zł oszczędności to byłby taki pikuś, że nawet bym nie zauważyła. Tylko cóż, wolę samodzielność i niezależność, a na mieszkanie i tak uzbieram, tylko wolniej.

Pokoju to nie wiem. Z 800-900zł to chyba średnia jak widzę na stronach z ogłoszeniami. Zdarzają się takie za mniej, zdarzają się za więcej. Liczę tu bez rachunków.

Ja akurat wynajmuję 2-pokojowe mieszkanie i cenę wynajmu mam jak na Kraków bardzo niską, bo 1400zł już z mediami i czynszem. Za taką cenę dorwie się w Krakowie malutką kawalerkę jak się dobrze poszuka, więc moje 2 pokoje to luksus.

Ale tak wyglada zycie. Idziemy na ustepstwa i potrzeby najblizszych stawiamy na pierwszym planie. Jak tego sie nie umie, jak stawia sie siebie i swoje potrzeby na pierwszym miejscu to nie jest sie dobrym do zwiazku.
Te same mechanizmy dzialaja wtedy gdy rezygnuje sie z butow czy wakacji jak i gdy rezygnuje sie z grania na konsoli czy ogladania filmow w nocy w sytuacji gdy partner musi wczesniej rano wstac.

Wszystko zależy od zarobków ale też od priorytetów i stylu życia.
Najbardziej rozrywkowi faceci z małym budżetem zostają żulami w parkach.
Oni też byli kiedyś młodzi, potrafią się bawić i korzystają z życia.
Po co im kredyty. Trzeba się bawić ... pogadać, odpocząć, wypić, pośpiewać.