Po 2 - 3 spotkaniach koleżeństwo...

Upewnianie się, czy decyzja jest właściwa. Dziewczynom coś się w tobie podoba, są zainteresowane ale jeszcze nie pewne. Następne spotkania są by się zwyczajnie upewnić.

Witam. To tak bywa dziewczyny badają, oceniają i szuflatkują ten do kina ten do klubu a ten kolega. Jeśli jest to tw?j kolejny przypadek to coś z tobą nie tak. Nie żebym chciał Cię obrazić daleko mi do tego, ale może w ich oczach nie jesteś tym kt?rego szukają, może jesteś zbytnio natarczywy ciężko powiedzieć. Może spr?buj dowiedzieć się jakimiś kanałami od kumpli lub koleżanek kt?re mają z nimi kontakt by zrobili wywiad na tw?j temat co inne o tobie myślą im się bardziej zwierzą niż tobie i będziesz wiedział co jest grane. Takie małe szpiegowanko. Powodzenia.

No tak, ale ja po 3 - 4 spotkaniach nie patrzę na relację jako związek. Zgadzam się, że potrzeba czasu, żeby się poznać, a potem samo się wyklaruje, czy coś z tego będzie, czy nie.

Może faktycznie jestem zbyt natarczywy... ostatni przypadek był taki, że próbowałem umówić kolejne spotkanie trochę na siłę... bo zbliża się przerwa świąteczna (u mnie to wyjazd na 3 tygodnie) i chciałem przed świętami jeszcze się spotkać, byliśmy już nawet wstępnie umówieni przy kończeniu poprzedniego spotkania. Przecież wystarczyło tylko ustalić konkretny termin... Zaproponowałem 1 termin (zgodziła się, a po 20 minutach powiedziała, że jednak musimy przełożyć na przyszły tydzień), 2 termin... też nie, bo wyjechała, 3 termin nie, bo praca, na 4 termin dostałem już suchą odpowiedź "Nie dam rady dzisiaj", to zapytałem, czy to spotkanie jeszcze aktualne w ogóle, bo właśnie pomyślałem, że nie wypada już proponować kolejnych terminów, po prostu było mi głupio już...

No i właśnie wtedy padł tekst, że nasze spotkania są tylko koleżeńskie i nie mogę nic więcej od niej oczekiwać, ale powiedziała też, że spotkać nadal się chce jak będę miał czas...

Teraz mam dylemat, darować ją sobie już, czy spróbować się jeszcze umówić? Jakieś wskazówki? Będę wdzięczny

To jak tu interpretować to, że nadal chce ze mną wyjść? (konkretnie umówiliśmy się na łyżwy)

Nie chce wyjść z Tobą, tylko chce wyjść na łyżwy....To różnica.

Jak dla mnie jesteś strasznie niedojrzały. Ile masz lat 20, coś w tym stylu?  Myślę, że dziewczyny się z Tobą umawiają, bo nieźle wyglądasz i jesteś miły, ale nie umiesz funkcjonować w męskiej roli, co je frustruje i stwierdzają, że nie jesteś materiałem na chłopaka, tylko na kolegę. Jak się będziesz zachowywał jak koleżanka, to też tak zostaniesz zaszufladkowany.

To chyba zależy od dziewczyny. Trzeba spostrzec, czy dziewczyna lubi jak ją się dotyka. Ja, gdy byłam łapana w tali na 3 spotkaniu to żegnałam Pana .

Bo to powinno samo wynikać... A nigdy nie pociągnąłeś tego dalej, kiedy powiedziała Ci, że to tylko koleżeństwo? Może zawsze idziesz tym samym torem i to się nie sprawdza. Może pora coś zmienić

Tak sobie czytam ostatnio wiele wątków, ten też przeczytałam i dochodzę do wniosku, że większość moich niepowodzeń damsko-męskich wynika stąd, że kompletnie nie rozumiem mężczyzn, a ci których ja spotykałam zupełnie nie rozumieli kobiet, ani tego, czego od nich oczekiwałam. Wiem, Ameryki nie odkryłam, ale w swoim 22 letnim życiu (zasadniczo w 23 roku życia) trochę tak się czuję. Bo jeśli się zastanowię, to rzeczywiście wiele znajomości mimowolnie skreślałam, tzn. nie tyle skreślałam, co odkładałam na półkę z napisem "koleżeństwo", wiedząc że z tego związku nie będzie. A właściwie dlaczego tak stwierdzałam? Bo tak się samoistnie działo, choć może ci koledzy liczyli na coś więcej, ale w pewnej chwili "magiczna linia" została przekroczona, a bez ich interwencji nic już nie ulegało zmianie.

Powiem, co u mnie decyduje o tym, co będzie dalej, czy mężczyzna (czy ja wiem, czy moi rówieśnicy to mężczyźni? no ale ok), otóż czy mężczyzna po spotkaniu mnie odprowadzi do domu, albo przynajmniej na przystanek autobusowy. Dla niektórych to może oczywiste, bo nieważne jaki charakter ma mieć znajomość, takie sprawy to wasz obowiązek. Otóż nie każdy o tym wie! A martw się, wracaj sama, co mnie obchodzisz... tu facet zostaje skreślony i raczej nic z tego już nie będzie i na zawsze pozostanie znajomym... Poza tym prawdą jest, że kobiety lubią rozmawiać, o czymkolwiek, ale na litość boską, ile tak będziemy rozmawiać? spotkania opierające się na rozmowie, to nie randki. Ja nie mówię, że randka powinna być nazwana randką, ale powinniście dawać do zrozumienia, że to jednak jest randka i okazywać zainteresowanie - czy to komplementując, czy stawiając drinki, czy przynosząc choćby bukiecik stokrotek albo jedną różę.

A tak w ogóle to wiem, że kiedyś głosiłam inne poglądy, ale w ostatnim czasie doszłam do wniosku, że nie ma czegoś takiego jak przyjaźń damsko-męska. Nie wierzę w coś takiego. W kumpelstwo też nie... chyba że na zasadzie ty masz kogoś, ja mam kogoś, teren bezpieczny (choć nie do końca)... kobieta i mężczyzna nie są stworzeni do takich więzi i prędzej czy później któreś się wyłamie, a potem jest płacz i zawodzenie... Aż dziwne, całe życie byłam romantyczką

Przede wszystkim ja oczekuję sygnałów, że randka jest randką, bo sorry, ale domyślać się nie będę, co siedzi pod czupryną kolegi. Co mi z tego, że zostanę zaproszona do teatru, godzinę wcześniej się spotkamy, wyszorujemy wszystkie chodniki w promieniu kilometra (co z tego, że jest ładnie, romantycznie, zapalone latarnie, etc.), skoro jedyną interakcją między nami jest rozmowa, ewentualnie niezdarny uścisk na powitanie, a tuż po spektaklu kolega oznajmie, że on idzie do domu? no to tak trochę nie halo, prawda? niby randka, a w moich oczach z randką nie miało to nic wspólnego i tak też ją potraktowałam (że nic się między nami nie zmieniło i nadal pozostajemy na stopie koleżeńskiej)

nie wiem, jak to wyjaśnić, tzn. dobra, te przykłady, jakie teraz wymienię dotyczą też dobrze wychowanych gentlemenów - kolegów, ale że dobre wychowanie zanika, to jeśli mężczyźnie na mnie zależy, to oczekuję, że:
- jeśli jest mi zimno i kurczowo splatam ręcę, ściskając ramiona, albo nawet mówię wprost, że mi zimno, to mógłby mi chyba zaoferować swoją marynarkę/sweter/albo zaproponować wejście do kawiarni na herbatę
- jeśli się ze mną umówił gdzieś daleko od mojego domu, to chyba oczywiste, że powinien zadbać, abym dotarła do niego bezpiecznie, skoro chciało mu się ze mną spędzać czas do północy, a jeśli wsadzi mnie w autobus, to byłoby miłe, żeby wysłał jakiegoś smsa, albo zadzwonił z pytaniem, czy wszystko w porządku
- jeśli siedzimy gdzieś, gdzie wszyscy tańczą, samo miejsce jest znane z potańcówek, to mógłby mnie poprosić do tańca, bo w przeciwnym wypadku, po co w ogóle mnie tam zapraszał?
- jeśli jesteśmy na imprezie, to chyba mógłby zatroszczyć się o to, żebym miała w ręce drinka?

Ja wiem, że to nie są wielkie rzeczy... ale one świadczą o tym, czy komuś na kimś zależy czy nie... Przyjaciel czy kolega powinien to robić, (choć już ustaliliśmy że coś takiego w przyrodzie nie istnieje), a tym bardziej zainteresowany chłopak.

No i jeszcze coś dodam od siebie na koniec. Uwagą, którą się podzielił ze mną pewien Włoch. Oni po prostu działają i szkoda im czasu na podchody. A bez względu na to, czy są zainteresowani kobietą czy nie, adorują wszystkie, bo taką mają mentalność. Bo dla nich każda kobieta jest piękna i warta uwagi. Oni nie mogą pojąć zasad panujących u nas. Że są podchody, że nie wiadomo o co chodzi, a kobiety pojadą na południe Europy i są zszokowane ich zachowaniem... no a jak mamy nie być zszokowane, skoro polscy mężczyźni się zabierają do wszystkiego jak pies do jeża? Nie mówię, że na pierwszej randce macie się na kobiety rzucać, ale my też mamy wiedzieć, kim dla was jesteśmy, bo inaczej zawsze będziecie na pozycji "znajomego"

Nigdy w życiu nie zadeklaruję się po dwóch, trzech spotkaniach. Na tym etapie po prostu się spotykam i samą siebie pytam, czy mam ochotę na kolejne spotkania. Czasem wcześniej, a czasem później wiem, czy z tego będzie coś więcej. Bywało, że po pierwszej rozmowie, wiedziałam, że tego nie chcę, ale zdarzało mi się dać szansę znajomości, i dopiero po czasie zorientować się, że nie tego pragnę.
Natomiast przyjaźń czy koleżeństwo są dla mnie wartością nie mniej cenną niż wielka miłość.