Facet mieszkający z rodzicami - dlaczego kobiety takiego skreślają ?

Dziękuje za gratulacje
Lubię łapać za słówka,bo z tego wynika wiele zabawnych sytuacji,może więcej dystansu do siebie i świata?Na pewno nie zaszkodzi
Co do głównego tematu,to w myśl zasady,przetrwają najlepiej przystosowani,od faceta oczekuje się,że zapewni byt i przetrwanie rodzinie,więc panowie nie rzucajcie się jak piskorz,bo cokolwiek tutaj napiszecie,nic nie da,zakasać rękawy i do roboty
Polecam książkę "Ewolucja pożądania" tam są wyjaśnione wszelkie mechanizmy kierujące ludźmi chcącymi przetrwać.....
Dziwnym zbiegiem okoliczności samice ptaków zanim zdecydują się na kopulację z samcem najpierw oglądają gniazdo które zbudował dla potencjalnej rodziny

Przypadek?Nie sądze !

Mistrzowska ironia
Poza spadkiem który nie każdy dostanie pozostaje jeszcze wspomniana pozycja społeczna, zwyczajnie nie każdego będzie stać wydać kilkaset tysięcy na mieszkanie dlatego też czymś naprawdę fajnym byłoby wspólne budowanie gniazdka, razem zawsze łatwiej no ale skoro facet musi mieć bez względu na wszystko to o czym my mówimy?

Po twoich postach odniosłem odwrotne wrażenie

to wszystko jest kwestią natury
kobiety szukają mężczyzn lepiej ustawionych życiowo od siebie, podświadomie czują, że taki osobnik nadaje się doskonale do zakładania z nim stada, jest silny, stabilny, ogarnięty a to daje im poczucie bezpieczeństwa
i tutaj pojawiają się stopnie- jesli ona jest ze środowiska totalnej biedy i mieszka całe życie w jednym pokoju z 5 rodzeństwa, rodzicami i dziadkami, to facet mieszkający sam z rodzicami w 3 pokojowym mieszkaniu, jest dla niej bardzo dobrą partią
jeśli ona mieszka w normalnych warunkach, powiedzmy pochodzi z klasy średniej, to jej oczekiwania wb faceta, są już o jeden stopień wyżej od niej, czyli dobrze, jeśli on choćby mieszka w wynajętej chacie z kumplem ale sam- to podwyższa jego status
natomiast jeśli ona jest już powiedzmy "ustawiona", ma swoje mieszkanie (bądz wynajmuje ale mieszka sama i sama ogrania rachunki, jedzenie, ciuchy, wakacje itd itp.) to oscyluje w taki właśnie podobny pułap bądz wyższy i facet, który jest on niej społecznie niżej (a tak widzimy faceta mieszkającego z rodzicami), to dla niej takie trochę pół faceta
wiesz, bo kobiety lubią podziwiać swoich mężczyzn i lubią widzieć w nich mężczyzn a miano maminsynka kastruje go na wejściu

tak ja to widzę

RavenKnight, jesli piszesz do mnie, to kompletnie nie zrozumiałeś tego co napisałam
nigdzie nie pisałam, o tym, że kobieta chce aby facet ja utrzymywał (oczywiście są i takie), chodzi o status człowieka bo to mówi o jego zaradności życiowej na każdej płaszczyźnie, nie tylko materialnej
w każdym innym przypadku jest to swojego rodzaju mezalians, który może się udać ale może też nie
a dzieje się to zupełnie podświadomie bo taka jest natura ludzka
to się dzieje od czasów jaskiniowców i dotyczy obydwu płci

Są różne powody przez które,ludzie mieszkają z rodzicami. Zanim się kogoś skreśli warto się dowiedzieć i przekonać jakie powody kierują daną osobą. Ja wyprowadziłam się z domu w wieku 21 lat i nie żałuję,wolę mieć mniej pieniędzy,ale pewność,że jestem samodzielna,że jakoś daję radę bez niczyjej pomocy a i sama często innym pomagam nawet jak mi grosze ostatnie zostają. Poza tym nie chciałabym być od kogoś uzależniona. Bo co by mi dało jakby mnie facet utrzymywał?
Na początku może wszystko pięknie,ładnie ale wszystko ma swój kres. Facet może odejść i zostanę sama bez kasy i perspektyw. A tak to mam doświadczenie i wiem,że będzie łatwiej ze znalezieniem pracy niż jakbym miała liczyć na to ,że ktoś mnie utrzyma.
W Polsce może nie ma za dużych perspektyw,ale jak się chce to się potrafi dać samemu radę. Tylko trzeba wyjść z tego kokona i myśleć o samodzielności ,a nie wiecznie liczyć na innych czy rodziców. Bo rodziców kiedyś zabraknie i co wtedy? Albo zachorują i to my będziemy skazani na pomoc a nie na odwrót. Jeśli się chce to można wszystko,a nie szukać wiecznie wymówek.

Czyli facet ma ci pomagać i wspierać finansowo, ale w drugą stronę to nie działa, bo od siebie nie chcesz więcej dawać.

No i to zerwanie z dnia na dzień, bo nie wpisał się w twoje wymogi
Skoro od razu po jednym pytaniu znałaś jego intencje to gratuluje analitycznego umysłu

Sory, ale z tego co piszesz, to facet musi być dla ciebie dobrą inwestycją, nie możesz być stratna.

Owszem, jeśli to była taka męska pijawa, to miała prawo go kopnąć w leniwe dupsko.

Jednak widać że każdy inaczej odbiera daną wypowiedź, może przez to że autorka wypowiedzi nie zawarła dokładnego opisu sytuacji,a jedynie powierzchowne stwierdzenie "nie chciał pomóc, to na drugi dzień został eks ".

Raven sprawa jest prosta.
Zycie jest samo w sobie skomplikowane i ja go sobie utrudniac dodatkowo nie zamierzam. Od faceta wymagam podobnego myslenia w zasadniczych zyciowych kwestiach takich jak usamodzielnienie sie, religia, posiadanie lub nie dzieci, podobne spojrzenie na wazne sprawy. Unikam wtedy tysiaca drobnych problemow w postaci on chce z mamusia ja nie, on religijny ja nie, on chce stadko dzieci ja nie. Takie rzeczy zalatwia sie przed powaznymi deklaracjami a nie po bo niestety sama milosc pewnych rzeczy nie przeskoczy.
Tak wiec nie skreslilam go po jednym zdaniu, chodzilismy ze soba juz wtedy jakis czas ale wtedy podczas tej rozmowy wyszlo na jaw cos czego ja absolutnie nie moglam zaakceptowac. Tak jak rossanka powiedziala...ja mialam wszystko zorganizowac, osiagnac i zalatwic a on by bardzo chetnie na gotowca poszedl. Niestety ja nie instytucja charytatywna zeby doroslemu facetowi z kariera dach nad glowa zalatwiac. On byl wtedy ten na regularnym kontrakcie a ja studenka na ostatnim roku z praca dorywcza i perspektywami... Gdyby on sie w pomysl zaangazowal na rowni ze mna oferujac pomoc to nie byloby problemu. ZAuwaz ze nigdzie nie mowilam ze facet ma mnie utrzymywac, placic za mnie...dla mnie taka sytuacja jest upadlajaca i unikam tego jak ognia. Ale on nie chcial pomoc, nawet mu przez mysl to nie przeszlo. To juz niestety swiadczy o osobowosci typu "ja poczekam az ktos za mnie zalatwi" a z takim podejsciem do zwiazku ja sie nie moge zgodzic.
Powtarzam....wymagam od faceta tak samo duzo jak od siebie

A ja mam 38 lat i tez mieszkam z rodzicami. To znaczy w domu moich rodzicow. [treść stanowczo poniżej poziomu Forum] Stac mnie spokojnie na kredyt na jakies mniejsze mieszkanie. [wulgaryzmy] Po smierci taty dwa lata temu zostal duzy dom w ktorym mieszkam ja, moja mama i siostra. Siostra tez 40 lat. Siostra konczy sie wlasnie budowac (sama sie buduje, nie z mezem). Moze kupie teraz mieszkanie ale wylacznie z powodow biznesowych (na wynajem albo inwestycje). Ale w tej chwili mieszkamy razem, ja, mama, siostra. Moja mama ma niska emeryture i finansowo jej pomagam. Stoluje sie sam (na stolowce), rachunki place w duzej mierze tez ja, prasuje sobie i piore sam. Wiec wcale nie uwazam sie za jakiegos maminsynka. Wrecz przeciwnie. Dom jest na tyle duzy ze nie ma problemu. Tak jak wspomnialem stac mnie na kredyt, mam jakies 3-3,5 tys z pensji w malym miescie ale nie pitrzebuje chaty zeby w niej siedziec sam jak kolek...

Pewnie nie raz już dostał kosza bo mieszka z mamą to i złość się pojawia

Jednak takie mieszkanie przy rodzinie tez cos mowi o osobie.
Nie ma  w tym nic zlego, ale daje to wskazowke, ze partner nie dla mnie.

To właśnie jeden z tematów, gdzie bardzo łatwo osądzić kogoś błędnie i zbyt szybko. Zbyt często, kiedy tylko słyszymy pewne hasła, od razu budujemy wokół siebie mur, TYLKO ze względu na tą jedną cechę. Tak właśnie, jest z ludźmi(ogólnie) mieszkającymi z rodzicami. Mam wrażenie, że NIGDy nie jest brany pod uwagę czysty pragmatyzm i zwyczajna oszczędność w tego typu postępowaniu. Pomijamy tutaj oczywiście osoby samotne, które nie spieszą się do zakładania rodziny i nikogo nie mają, kiedy ich motywacje mogą być już bardziej złożone.

Pomińmy nawet jakieś przuypadki losowe, OKRESOWY brak lokum wynikający z tymczasowych okoliczności czy konieczność opiekowania się schorowanymi rodzicami( choć i tak niektórzy by się pewnie doczepili). Warto spojrzeć właśnie na całość, na partnera jako człowieka i uwierzyć, że skoro mieskza z rodzicami, to nie oznacza od razu pasożyta czy maminsynka. Zadziwiające, jak często wydaje się w takich sprawach fałszywe osądy. Z jednej strony mamy dorosłą, dojrzałą i samodzielną osobą, która pracuje, ma plany rozwoju, stara się zebrać WŁASNE fundusze na mieszkanie. Poza tym jest wartościową, ułożóną osobą. Sęk w tym, że mieszka w rodzinnym domu, przy tym oczywiście pomaga, płaci rachunki, pierze, sprząta, gotuje, ogółem nie zachowuje się jak pasożyt, tylko przyzwoity pracująćy człowiek myślący perspektywicznie. Mam uważać kogoś takiego za nieudacznika? Zejdźmy na ziemię! Czy biorąc to tak zwyczajnie na chłodno, to czy bardziej się nie OPŁACA mieszkać przez pewien czas u rodziców, przeznaczając swoje oszczędności na inne potrzeby?
Odnoszę wrażenie, że negatywne oceny kobiet względem facetów mieszkającyhc z rodzicami, wynikają z ich oceny: tu i teraz. Żadnego wglądu w sytuację, żadnego głębszego spojrzenia tylko to co jest i koniec. Tak wiele Pań nie widzi KOMPLETNIE różnicy między pracującym, aktywnym, pomocnym facetem zbierającym na miekszanie a pasożytem, żyjacym na koszt mamusi.

Teraz powiem, jak to u mnie było. Przez dobrych kilka lat pracowałem na różnych zleceniach, w rozjazdach. W sumie na cąły rok, byłem w ruchu 8 miesięcy. Niewiele z tego dało radę zaoszczędzić, więc zdecydowałęm się na wyjazd za granicę, który powoli uskuteczniam. Ten krótszy okres w roku mieszkałem w rodzinnym domu, co sprawiło, że jednak coś tam zawsze zostawało. Miejmy nadzieję, że ewentualna praca za granicą poprawi sytuację na tyle, że można coś swojego załatwić. Czy uważacie, że przez ten któki czas KONIECZNIE powinienem mieszkać jednak sam i wydawać niepotrzebnie kasę na miekszanie, w którym większość czasu nie mieszkam? Oczywiśćie zaraz posypały by się porady w stylu: " Znajdź lepszą pracę/albo pracę na miejscu" Oczywiście, że można:) ALe dlaczego mam rezygnować z pracy która jest rozwojowa i daje mi sporo satysfakcji a problemem jest to, że jest się w rozjazdach? Szczeze przyznaję, że fajnei jest mieć swój kąt. Nikt o zdrowych zmysłach tego nie neguje.Warto jednak w takich przypadkach patrzeć szerzej

Mi by nie przeszkadzało, gdyby facet mieszkał z rodzicami, bo dosłownie o niczym to nie świadczy. Moim zdaniem zdecydowanie gorszą rzeczą jest zbyt szybka wyprowadzka z domu by udowodnić całemu światu, że jest się samodzielnym, a potem wegetacja, długi lub kredyty bo kasy brakuje na życie w dużym mieście. I zero zdolności kredytowej, bo skąd? No bo co to za różnica, czy ktoś mieszka z rodzicami, czy może rodzice opłacają mu mieszkanie? W obu przypadkach to żadna samodzielność. Samodzielność jest tylko wtedy, gdy ktoś jednocześnie pracuje studiuje i samemu się utrzymuje w ten sposób. A jaki jest sens płacić np: 1000 złotych i mieszkać z obcymi ludźmi w klatce 10m2, jeżeli rodzice mają np: dom 300m2 i ma się dla siebie całe piętro albo bardzo duży pokój 20-40m2? Myślę, że też taka szybka wyprowadzka od rodziców to w pewnym stopniu egoizm, bo zawsze się coś w domu zrobi, pomoże w obowiązkach, odciąży budżet rodziców. Zwłaszcza, jeżeli nikogo się nie ma.

Sama mam koleżanki, które dostawały kasę od rodziców na mieszkania, a od facetów wymagały mieszkania. Tylko że większości rodziców w Polsce nie stać, by opłacać mieszkanie 20+ letniemu synowi/córce, a jak ktoś studiuje i sobie dorabia to musi wegetować, bo pokój w dużym mieście już kosztuje nawet z 1000 złotych.

Mam wrażenie, że teraz każdy chce mieć szybko - tu i teraz. Wymagamy od partnera, aby już się dorobił, już coś osiągnął a nie chcemy razem się rozwijać. A przecież o wiele piękniejsza perspektywa jest taka, w której oboje z partnerem startujemy od zera, zbieramy wykształcenie, wspieramy i wspólnie osiągamy cele, a nie liczymy na gotowe. Dlatego śmiać mi się chce jak czytam, że jakieś panie wymagają od facetów, żeby koniecznie mieli mieszkanie i dobry samochód przed 30, a same dostały np: mieszkanie od bogatych rodziców. Ja z moim facetem wspólnie się dorabiałam i to było niesamowite przeżycie, gdy mogłam go wspierać i wiedzieć jak odnosi sukcesy.

Dlatego panowie - omijajcie szerokim łukiem takie panie, co by wszystkiego od was odrazu chciały i przychodziły na gotowe. Są też takie dziewczyny, które pragną was wspierać i kibicować w rozwoju i wspólnie się dorabiać, a nie oczekiwać na wejściu mieszkania, samochodu i luksusów.

Kalkulacja, toksyczność, wyrachowanie czy traktowanie kogoś, jako drugą opcję jest moim zdaniem zupełnie niezależne od płci. Raczej to winika z charakteru danej osoby. Ile tutaj jest wątków, gdzie użytkownicy obu płci okazywali się plasterkiem na rany?

VictoriaVeritas Mnie również dobija taka wszechobecna hipokryzja, właśnie tego typu: " Ty masz zmieć to, tamto i owo a ja mogę nie mieć nic, bo Ty masz mi to zapewnić. Dzisiejsze czasy są chore pod tym względem. Byle szybko, byle już, żadnych pośrednich rozwiązań bez powolnej i czasami trudnej drogi do celu. Każdy powinien przecież się rozwijać, usamodzielniać przede wszystkim DLA SIEBIE a nie po to, żeby kogoś zadowolić! Jeżeli ktoś skreśla partnera z powodu jego statusu czy braku pewnych przymiotów a z kolei inny jest gotów iść z partnerem przez życie i pomagać mu w osiągnięciu celu, to dopiero wychodzi, kto tak naprawdę kocha.

Jak dla mnie to facet moze i nie miec nic, byle nie mieszkal z rodzicami.

Mężczyźni myślą tak samo o kobietach mieszkających z rodzicami. Ja w wyniki pewnych wydarzeń życiowycj zamieszkałam ponownie z rodzicami. Po 10 latach mieszkania w innym mieście wróciłam. Mieszkanie z rodzicami całe życie i lek przed opuszczeniem gniazda to co innego niż mieszkanie bo aktualnie sytuacja tego wymaga.

Mój brat, obecnie 33 lata, mieszka z rodzicami mimo że całkiem dobrze zarabia, z tym że on zbiera na mieszkanie, ale nie chce brać kredytu - czy to też źle o nim świadczy? (w mojej ocenie nie, ale ja nie jestem kobieta). W tym roku prawdopodobnie uzbiera cała kwotę na całkiem niezłe mieszkanie.

I co o takiej sytuacji dziewczyny myślicie? Chodzi mi o sam powód - uzbierać na mieszkanie, ale bez kredytu. Oczywiście zdaje sobie sprawę że z moim bratem jest o tyle dobrze że jest blisko swojego celu i lada moment będzie miał już swoje mieszkanie, ale co w przypadku gdybyście poznały faceta z takim samym celem, ale zajęłoby temu komuś np jeszcze 2 lata?

Uprzedzę - tak, brat dorzuca się do rachunków/jedzenia

Chociaż rozumiem frustrację spowodowaną tym, że ktoś ocenia potencjalnego partnera pod kątem jednej cechy, nie wnikając w tło życiowej sytuacji, to przecież w tym momencie powinna być jasna sprawa. Nie ma czego żałować, że znajomość z taką osobą nie rozwinie się. Powierzchowna, płytka ocena - > do widzenia. To dotyczy nie tylko mieszkania, ale właściwie każdej innej sprawy. Zamiast szukać kogoś, kto widzi więcej i ma normalne podejście do życia, szarpiecie się z tym, że no czemu tamci tak oceniają. Czy coś by było z relacji z nimi? Wątpliwe, bo gdybyście mieli mieszkanie, to schematy i płytkie myślenie wypłynęłyby w czymś innym.

Dokładnie.
Problemem nie jest preferencja co do majętności czy dorobku faceta/kobiety. Problemem jest błędne wnioskowanie i zupełny brak zrozumienia RACJONALNYCH powodów, dla których ludzie zwklekają z załatwieniem sobie własnego mieszkania. Nie wspominajac o przypadkach losowych czy roszczeniowej postawie kogoś kto dostał coś gotowego i wymaga tego samego od drugiej osoby, nie mając świadomości, że niestety nie wszystkich stać na właśne cztery kąty w wieku 20-25 lat.

Loka tak mówiąc szczerze, to nie wiem czy finanse są najważniejsze w krótszej perspektywie, prędzej w dłuższej. Nikt przy zdrowych zmysłach z własnej woli nie będzie chciał mieszkać całe zycie z rodzicami, szczególnie w jakiejś ciasnocie. Tylko mam wrażenie, że niektórzy przynajmniej sądzą, że zdobycie własnego lokum to pstrykniecie palcami i nic więcej.
Podając za przykład gościa, o którym wspomniał wyżej chyba Kolega Samu, ważniejsze jest bardziej perspektywiczne myślenie, ocena zysków i strat - co mi się bardziej opłaca? Zatem zostaje pytanie czy ważniejsze jest bycie niezależnym płacąć jakiekolwiek koszty wynajmu czy systematyczne odkładanie kapitału, aby potem mieć swój własny kąt?
Nie wspominajac o ogólnej ocenie człowieka( nawet nie partnera), chociażby znajomego, o którym wiemy bardzo mało, ale jeśli usłyszymy że mieszka w domu rodzinnym to juz zostaje mu przylepiona łatka nieuddacznika, maminsynka i obiboka.

Sam od siebie powiem, że nie uważam, iż kobiety są takie czy owakie. Raczej wyczuwam takie podejście w otoczeniu i próbuję to jakoś wytłumaczyć. Wygląda na to, ze chyba jedynym i rzeczywistym problemem jest konieczność zapewnienia owej prywatności.
Tak niestety warunki finansowe wyglądają. Pozostaje pyatnie co ma być w życiu ważniejsze? Chęć zamieszkania całkowicie na swoim i odkładanie kasy, przy jednoczesnym oszczędzaniu i mieszkaniu z rodziacami czy wynajmowanie wraz z radzeniem sobie i odrobiną prywatności? Nie wiem, co mam o tym myśleć, ale juza prędzej zrozumię, że ktoś ma problem ze znalezieniem pracy czy załatwieniem jakiejś trudniejszej formalności..
Ale zakupy spożywcze, rachunki czy pranie? Na rany Chrystusa! Kto nie jest w stanie tego zrobić? Inwalida chyba, z cąłym szacunkiem dla osób niepęłnosprawnych. Kurde, obsułga pralki, opłata w rachunków w spółdzielni czy jakieś drobne naprawy nie mówiąc już o zapełnieniu lodówki(!) - nie, nie, nie uwierzę, że to zadanie na miarę wspinaczki na Mount Everest

Nie wiem, czy to jest jakiś schemat, głoszący, że facet oczekuje, iż ktoś coś za niego zrobi..Inaczej mówiąc: dlaczego mam uważać, że automatycznie po zamieszkaniu z partnerką mam od niej oczekiwać, że ona będzie mi prać i gotować? Póki mam dwie sprawne ręce i nie padam na pysk, to chyba jestem w stanie sobie zapełnić pralkę i zrobić obiad? Nie rozumiem zupełnie tego schematu: skoro do pewnego czasu mamusia mi prała to nagle mam sobie odpuścić te sprawy i zdać się na partnerkę? Nawet gdyby, to przed wyprowadzką zadam sobie trud i nauczę sie obsługiwać tą pralkę Zresztą to kwestia przyzwoitości i zwykłego życiowego ogaru: zaraz podacie mi przyklad, że znacie faceta, który potrafi przypalić wodę na herbatę? Dajcie spokój
Co do oszczędzania: jeżeli ktoś w miarę przyzwoicie zarabia, widząc sporą szansę w najbliższej przysżłości na znalezienie własnego lokum - to dlaczego ma mimo wszystko wydawać kase powiedzmy na wynajem? Ma się pewien plan: tyle i tyle oddaje si e powiedzmy n alokatęi odkłda na to mieszkanie a resztę poświęca na opłacenie własnych potrzeb i potrzeb domowników, u których mieszka. U mnie jest teraz taka sytuacja, że po dłuższym okresie prqacy wyjazdowej i mieszkania gdzie popadnie, wróćiłem do rodzinnego domu. Niedługo zamierzam udac się za granicę, może sie da zarobić choć częśc wkładu we własny kąt. Mieszkanie dzielę z mamą i prawie fizycznie niedołężną babcią. Sama kwestia pomocy, zakupów czy jakiś większych prac w domu - i wszystko spada na mnie Sam o siebie dbam, próbując dziesiątki razy przekonać do płacenia rachunków za mnie - bez rezultatu. Nie będę na siłę nikogo przekonywać. Jeśli zatem się rzeczywiście uzbiera odpowiednia kwota to z przyjemnością sobie coś załatwię
Poza tym, jakoś widzę różnicę między najbliżsżą rodziną a kolegami..:)

Bagiennik ale to, ze Ty tak masz nie oznacza, ze mowisz za ogol facetow. Ty nie przyjmujesz do wiadomosci, ze bywa inaczej. Często.

Wiesz, zalezy ile kto na to mieszkanie zbiera. Bo jezeli mialabym bujac sie z facetem przez 10 lat spotykajac sie na miescie albo u jego rodzicow, to ja bym tak nie chciala zyc. Albo mieszkac z nim u jego rodzicow, bo on na wynajmowane nie pojdzie.

Wiekszosc osob nie zarabia na tyle, zeby mieszkajac z rodzicami odlozyc w 2-3 lata na wlasne mieszkanie. Nawet na wklad wlasny do kredytu. Pamietaj tez, ze ceny rosna a wartosc pieniadza maleje. Odkladanie przez 10 lat jest glupie. Lepiej wziac kredyt bo przynajmniej raty sa takie same a pensja rosnie. A tak to teraz odlozysz, ale ta kasa za 5 lat bedzie mniej warta niz jest teraz.
Trzecia sprawa, wole męczyc sie na wynajmie dluzej niz kupic sobie mieszkanie 35m2 i potem splacac je w kredycie. Jak mam kupowac to cos wiekszego. Wiec odpowiednio rosnie tez cena. Rynek mieszkan w duzych miastach stoi. Jak patrze na oferty to od miesiecy widze dokladnie te same mieszkania wystawione. To ja juz wole poczekac niz kupic cos, czego potem nie bede mogla sprzedac.

Jezeli ktos doklada rodzicom do rachunkow i do jedzenia, to de facto jest to podobna kwota do tego, co zaplacilby za pokoj w innym mieszkaniu.

Ja nie mowie ze ktoras sytuacja jest lepsza lub gorsza, ale Bagienniku, zrozum ze to, jak masz Ty nie jest wyznacznikiem tego, jak maja wszyscy. Bo inaczej bardzo zamykasz pole do dyskusji.

Leniem z dwoma lewymi rękami można być również "na swoim". Poza tym nie każdy musi/chce być w związku (statystyki nie kłamią), więc może mieć głęboko w rzyci opinię przedstawicieli/ek płci przeciwnej.
Kolejna rzecz, na wsiach przyjęło się, że ktoś zostaje i przejmuje prowadzenie gospodarstw rodzinnych i z reguły jest to syn.

Mi to zupełnie nie przeszkadza. Mój obecny facet ma 28 lat i mieszka w domu z rodzicami. Dopiero po ślubie mamy zamiar zamieszkać razem.

No np. moj facet, lat 24, nauczyl sie dopiero przy mnie, ze pranie sie wiesza na suszarce i ze mozna gotowac, a nie leciec na zupkach chinskich.

WendyW, a jak ci się podoba ponowne zamieszkanie z rodzicami?
Pytam, bo mnie się zdarzyło po 8 latach wrócić do domu i po kilku tygodniach miałam tak serdecznie dosyć, że zaczęłam intensywnie poszukiwać czegoś dla siebie :-D Chociaż moi rodzice są całkiem spoko, to jednak to zupełnie inna jakość mieszkać u siebie.

A odnośnie tematu, to chyba łamię zawarty w tytule stereotyp, bo mój facet mieszka aktualnie z rodzicami i nic a nic na mnie to nie robi wrażenia.

Trzeba by to jeszcze rozłożyć na czynniki pierwsze, to znaczy nie umieją czy nie chcą, bo ich kobiety rozleniwiły Z moich serdecznych przyjaciół z ogólniaka tylko jeden wykazywał całkowity brak zainteresowania wspomnianymi umiejętnościami. Tylko i wyłącznie dlatego, że zaczynając od matki wszystkie kobiety jakie go otaczały nie dawały mu się tego dotknąć. To kobiety podtykały mu wszystko pod nos, taki był i jest uroczy. Ja dom rodzinny opuszczałem w wieku lat 18 mając elementarne umiejętności gotowania, potrafiłem się oporządzić tj. uprać, zacerować, przyszyć guzik, uprasować i utrzymać wokół siebie porządek. Prało się ręcznie lub z pomocą prymitywnych jak na dzisiejsze czasy pralek. W domu miałem automat z pokrętłem programu i temperatury ale w akademiku dla studentów udostępniono poczciwą Franię Studenci w akademiku jak najbardziej gotowali i to jeszcze jak. Było udostępnione żelazko ale sporo ludzi przywoziło własne i niekoniecznie były to same dziewczyny. Ja w pokoju miałem żelazko, po prostu z kumplem ustaliliśmy podział "wkładu", a mieszkaliśmy razem 4 lata.
Jestem nauczony zupełnie innych zwyczajów dlatego do dziś boli mnie serce kiedy żona wyrzuca dziurawe skarpetki i gacie. Jeszcze 20 lat temu bym je zacerował ale dziś zdaję sobie sprawę, że to bez sensu
Moi synowie porównując do mnie, moich braci, kolegów w adekwatnym wieku mają dwie lewe ręce do wszystkiego w domu. Są tacy, bo nauczyła ich tego własna matka podtykając wszystko pod nos. Nie są wyjątkiem, raczej regułą, bo ich kolegów też znam. Wiem jacy są synowie moich kolegów. Mają tak samo. Dzieci nie nauczone niczego. Moja matka 30-40 lat temu miała jeden, kulinarny obowiązek tj. dać obiad synom i mężowi. Co oznaczało, że wieczorem gotowała żebyśmy mogli sobie odgrzać obiad zanim ona wróci z pracy. Pomijając jakiś okres przedszkolny nie interesowały jej nasze śniadania i kolacje. W chlebaku był chleb, w lodówce coś na chleb, miało się dwie ręce więc jak się było głodnym, to każdy wiedział co i jak Obiady zresztą też dość wcześnie zostały scedowane na zewnątrz domu, bo już w podstawówce chodziłem na obiady w szkole, potem w ogólniaku. Naturalnym krokiem była stołówka na studiach ale odpuściłem po pół roku. Raz, że była beznadziejna, to jeszcze ciężko było zgrać ją z zajęciami w różnych częściach dużego miasta. Stąd przez resztę studiów się gotowało i piekło nawet ciasta. Owszem przyznaję, że od 4 lat nie dotknąłem pralki w domu ale jakiś prosty program w razie wojny pewnie bym uruchomił

Zgadzam sie z tym, ze ludzie nie patrza na to kto mowi tylko czy o nich mowa.

Znam pare facetow oburzonych tym, ze ja bym nie chciala byc z kims kto mieszka u rodzicow.
Nie oceniam takich ludzi bo mnie to nie obchodzi co kto robi.
Jednak wiem, ze to nie dla mnie.
I nie mam na mysli, ze pomieszka kilka miesiecy, ale ze mieszka tam. Nie wazne czy placi czynsz czy nie, czy odklada na mieszkanie czy nie.
Zwykle jak takie oburzenie widze to mowie:

Nie chce miec dzieci ani kredytu.Nie chce mieszkac w jednym miejscu. Chce kupic sobie camper van i w nim zamieszkac na czas nieokreslony.
Nigdy nie Bede odwiedzac Twojej rodziny bo nie lubie spedzac czasu z ludzmi.
Moj najlepszy przyjaciel zciagal mi i podciagal gacie jak robilam paznokcie, a musialam siku. Czyli widuje mnie nago, tak. I to sie nie zmieni bo jestem z rodziny gdzie nagosc jest normalna i czesto prowadze rozmowy kiedy jestem pod prysznicem.
Mam koty i one sa dla mnie bardzo wazne
Tak spia w lozku ze mna, tak laza po blatach kuchennych. Tak, wszystkie ubrania sa w ich kudlach, a moja kotka drze jape o 2 i 4 w nocy.
Jak sie rozbieram do spania to rzucam rzeczami z jednego pomieszczenia do drugiego.
Swietnie gotuje, ale czasem mi sie nie chce miesiacami tego robic.
Jestem rozrzutna i kupuje zupelnie nie potrzebne rzeczy.
Chcialbys byc ze mna?

Oczywiscie, ze nie chca.
Tylko ich ego jest zranione tym, ze ktos ich nie chce z jakiegos tam powodu.
Znaczy, czesto by chcieli 'byc' I tacy. Jesli mysla, ze mnie zmienia lub jezeli patrza tylko na wyglad.

Ja mówię o takich, ktorzy nie umieją, np mój brat chyba nigdy w życiu nie nastawił prania, a umiejętność gotowania kończy mu się na rzeczach typu jajecznica. Jeden mój były - to samo, mamusia mu prała, gotowała, sprzątała, a miał wtedy 28 lat.

Matka tak ich nauczyła? A Ty gdzie byłeś, skoro jesteś taki dobrze wychowany przez swoją matkę? Nie byłeś obecny przy wychowywaniu własnych synów? Przecież dzieci biorą przykład z dorosłych, chłopcy najczęsciej z ojca - pewnie nigdy Cię przy sprzątaniu czy gotowaniu nie widzieli, do tego żona się dołożyła podstawianiem im pod nos i nawet na to nie wpadli, że mogliby pewne rzeczy robić sami.

Nie wiem, czy to można nazwać skreślaniem kogoś z góry, ale ja bym nie chciała być z kimś, kto mieszkałby (nie mylić z pomieszkiwaniem - jak ktoś się wprowadzi "na chwilę", bo np. zmienia miasto i dopiero szuka mieszkania, no to jasne, żaden problem) z rodzicami. I nie dlatego, że to na pewno maminsynek, bo rozumiem, że ludzie mają różne powody dla takiego stanu rzeczy, często nawet i chwalebne, ale po prostu dla mnie niezależność/swoboda w domu jest na tyle ważna, że przebiłaby większość argumentów za tym mieszkaniem z rodzicami, do tego wpływa na wiele moich przekonań czy zachowań, że - sądzę - z osobą, która jest w stanie przedłożyć inne rzeczy nad tę swobodę, raczej bym się nie dogadała w dłuższej w perspektywie.