Facet mieszkający z rodzicami - dlaczego kobiety takiego skreślają ?

Ja co prawda jeszcze mieszkam z rodzicami, ale też nie wyobrażam sobie potem nie wyprowadzić się, nie usamodzielnić, więc to tylko kwestia czasu Mam fajnych rodziców, ale i tak nie chciałabym mieszkać z moim facetem, i z nimi. Czasem teraz póki mieszkam z nimi to zanocuje u mnie, ale jak mieszkanie to już razem, choćby początkowo małe, wynajmowane, ale sami. Z jego rodzicami też nie i on ma też takie podejście. Jest właśnie swoboda i człowiek wtedy się w pełni usamodzielni. Nie ma co się też dziwić, że mieszkając z teściami nawet najfajniejszymi są śpięcia- po prostu taka kolej rzeczy, że w końcu powinno się odejść z domu rodzinnego, takie mam zdanie (no może są wyjątki, ale ogólnie uważam, że lepiej tak), bo inaczej jest zaburzona pewna równowaga zwłaszcza jak mieszka się w małym mieszkaniu Trudno wtedy, by nie było spięć....

Edit: Dla mnie nie było konieczne, by facet mieszkał już sam, bez rodziców. Zwłaszcza, że jak poznałam mojego faceta miałam 17 lat, on 21. Teraz 6 lat razem i na pewno za jakiś czas już się uda, dążymy do tego. Najważniejsze dla mnie było właśnie jego podejście i zgadzam się, że można być mamisynkiem i nie mieszkać z rodzicami i np nim nie być i mieszkać. Ja jeszcze mieszkam, ale jak mówię nie jest to wieczne i wyprowadzę się na pewno, też nie jestem córeczką mamusi zdecydowanie nie. Dlatego tak, to jest stan umysłu, po prostu trzeba poznać osobę. Ja widziałam, że nie jest synkiem mamusi, więc ok. A mamisynka miałam byłego, a wtedy pierwszy chłopak, to głupsza byłam. Potem wiedziałam już, że takiego faceta bym nie chciała więcej i wiedziałam na co zwracać uwagę. Obecny taki nie jest, tutaj jest zupełnie inaczej i dokładnie na to patrzyłam. Oczywiście inne cechy są tak samo ważne, więc też "obserwowałam" Oczywiście dla mnie po prostu ważne było to, że owszem jak mieszka z rodzicami, ale żeby nie wymagał, żebym mieszkała z nimi kiedyś, żeby chciał iść na swoje jak już razem. No i on chce tak samo, tak samo do tego dąży, więc wiem, że tak będzie. Mieszka z rodzicami w domu jednorodzinnym, ale to nie jest duży dom i jego pokój jest na piętrze zaraz obok pokoju rodziców, więc tym bardziej takie mieszkanie tam byłoby kiepskie. No i właśnie ja wolę czuć się panią domu i mieć swobodę. Nawet wynajmowane to już jest pewna swoboda. Dlatego wiadomo, szukałam kogoś z podobnym podejściem Jego brat też wyprowadził się z tego domu, cóż, tym bardziej dlatego, że jego rodzice nie są łatwi w obyciu, no niestety. Nawet mieszkając z nimi w domu dużym byłoby ciężko, więc tym bardziej nie Lepiej na "swoje" (nawet jak początkowo wynajmowane jak pisałam) tak czy siak jacy by fajni nie byli to wtedy też Tak uważam.

No tak, ja z rodzicami właśnie 2 pokoje, 38 m2 i są bardzo fajni, ale tak czy siak, nie byłoby to fajne. Zawsze lepiej oddzielnie i mieć komfort, takie mam zdanie A w takiej sytuacji tym bardziej Jak chłopak nocuje czasem, to jest ok, ale jednak na co dzień to jest zupełnie inna sprawa. A nie jestem przyspawana do rodziców, więc w końcu się wyprowadzę, to na pewno. A wtedy na swoim sama najbardziej się nauczę samodzielności, takiej pełnej. Rozumiem, że wielu ludzi nie stać, ale ja będę dążyć by mnie było stać początkowo choćby na wynajem, a potem na coś lepszego. Może nie będzie łatwo, ale za to potem jaka satysfakcja, a jak się chce, to w końcu się uda - tak warto na to patrzeć Właśnie wielu ludzi chyba zamieszkuje z rodzicami, bo pewnie boi się tej samodzielności, ok pewien strach zawsze jest, ja też go czuję, ale jak się nie spróbuje, to się człowiek nie nauczy. A myśli, że jakoś będzie mieszkać z mężem i rodzicami, a zwykle jednak jest kiepsko. To nie jest wtedy moim zdaniem takie prawdziwe do końca założenie własnej rodziny, bo wtedy właśnie nie do końca bierzemy za nią odpowiedzialność. Może to wygodne dla wielu osób, ale ja tak nie chcę, jak już zamieszkam z facetem.

Zgadzam się, może tylko wtedy miałoby to jakiś sens. U mojego faceta by tak nie było, więc tym bardziej odpada. Tam kuchnia jedna, piętro jedno, więc no byłoby naprawdę kiepsko, więc wiadomo, że nie chcemy tym bardziej Właśnie masz rację, samo to, że kobieta chce być panią domu, a tu jest u kogoś i nie może nic zrobić albo np teściowa się upiera, by gotować, a my chciałybyśmy same. No bo co, jak teściowa by np uparła się, że ona gotuje, to wtedy tak samo, jakbym była w domu i mama gotuje obiad. No jak już będę mieszkać z facetem, to wolę sama ugotować nam, bo to pewna samodzielność już na mnie. Co innego jak teraz mieszkam sama z rodzicami, a co innego jak z nim będę mieszkać.

Racja, tak na pewno jest. Moi rodzice od razu jak razem to zamieszkali oddzielnie. Wiadomo, że i wtedy było to okupione ciężką pracą, ale właśnie, potem jest satysfakcja. Taka sama satysfakcja jak z kawalerki w końcu zamieszkaliśmy w 2 pokojowym mieszkaniu, bo kiedyś do 8 mojego roku życia niestety mieszkaliśmy w jednym pokoju: ja, mama, tata i siostra. No, ale na pewno to lepiej niż jeszcze z dziadkami i jakieś tam konflikty dodatkowe. A teraz mamy babcię blisko, drugą na wsi i jest spoko. Kiedy chce się to odwiedzamy

Atrakcyjność mężczyzny zarabiającego najniższą krajową jest żadna.Nie dlatego że kobiety to materialistki, tylko dlatego że to typ bez ambicji.Więc tu i mieszkanie nie pomoże.

Każdy od czegoś musi zacząć, chyba że sądzisz, że po studiach lub w ich trakcie można od razu załapać robotę stanowiącą kilka-krotność średniej krajowej. Pamiętaj, że nie każdy ma tatusia lub wujka prowadzącego firmę, który może go zatrudnić. Nie każdy też lubi porstytucję

A statystyki GUS są jednoznaczne. Rośnie liczba osób pracujących za najniższą krajową. I to nie brak ambicji tych osób, tylko brak pracy. Polska gospodarka leży i kwiczy. Nie bez przyczyny już kilka milionów polaków wyjechało za granicę. Pewnie przyznasz, ze taki z ambicjami też może wyjechać... No pewnie, niech wyjeżdzą, a ostatni niech zgasi światło

Znowu któraś laska napisała jakieś kocopoły, które trzeba sprostować - bodajże Eileen. Ty myślisz, że Warszawa to takie Eldorado ? Że każdy tam kroi 5 tysięcy ? Chyba Kasia Tusk i Małgorzata Socha ;p Albo jakiś dyrektor banku. Mam kolegę, który pracuje jako młodszy księgowy w dwóch językach obcych i zarabia 2700zł na rękę. Nie wiem ile kosztuje najtańsze mieszkanie, ale mam tam znajomą która za kawalerkę płaciła 1800 zł na Ursynowie. I jakie by się miało życie ? A gdzie kupić ubrania, dojazd do pracy, kosmetyki, dentysta, wyjście ze znajomymi ? Puk puk halooo Houston do Apollo ! W Warszawie podejrzewam dziesiątki tysięcy osób pracują za mniej niż dwa tysiące i ja się pytam jak się za to utrzymać ? Wynajmując mieszkanie nawet za ten tysiąc to nabijanie komuś kieszeni. Już naprawdę lepiej się te 2,3,4 lata przemęczyć z rodzicami i odłożyć kilkadziesiąt tysięcy i myśleć o swoim niż te kilkadziesiąt przetrawić na wynajem. Bo taka paniusia, która chce mieć faceta mieszkającego samemu za rok-dwa mu powie a dlaczego żyjemy w wynajętym a nie swoim ? A z czego wtedy odłożyć jak się pół pensji na wynajem dawało ? To nie zagranica, że rząd dopłaci do wynajmu i nie ma ciśnienia jak w Polsce na posiadanie swojego mieszkania ? Niemcy nas biją na głowę płacami i w ogóle ekonomią a tam swoje mieszkania ponoć posiada najmniejszy odsetek w UE.

Marcheweczko, ceny mieszkań w Warszawie podałam z własnego doświadczenia. Fakt, nie jest to ścisłe centrum (jakieś 30 min do centrum, ok. 15-20 do metra), ale jeśli mówimy o kimś, kogo nie stać na mieszkanie jakiekolwiek, to musi mieszkać od razu w pobliżu Marszałkowskiej? Wypizdowiem bym tego nie nazwała, dobrze mi się tu mieszka, wszystko mam pod nosem, nie muszę robić zakupów w Złotych Tarasach, skoro w pobliżu mam 3 inne centra handlowe, basen, bibliotekę, sklepy... no generalnie wszystko.

Z kawalerką możesz mieć rację, bo fakt, najdrożej wychodzą, 2-pokoje gorzej znaleźć, ale wystarczy przyjechać do Warszawy na 2-3 dni i kilka w cenie 1000-1200 zł się znajdzie. Z 3-pokojowymi się nie zgadzam, bo to było najłatwiej znaleźć, było multum ofert od 1500 zł, niektóre nawet tańsze, a do 1800 to już nawet nie zliczę. Nie powiesz mi, że mam inne oferty niż reszta świata. ;p
Z kaucją różnie, zazwyczaj chcą - 2 razy nie płaciłam wcale, raz płaciłam z góry w wys. czynszu, raz przy tym mieszkaniu za 1000 zł płaciliśmy 750 zł kaucji, teraz płaciliśmy wysokość czynszu, ale rozbitą na 2 miesiące.

Nie, ceny obecne. Piąty rok wynajmuję mieszkanie... Co do cen z tych małych miejscowości, to to z miasteczka spod dużego miasta wynajmują znajomi i znaleźli bez problemu, a ten dom z powiatowego to akurat z mojej rodziny wynajmują, zresztą mam w tym mieście dużo znajomych i wiem, jakie są tam ceny.

Tak czy inaczej, nie rozumiem oburzenia facetów. Bo każdy może siąść i powiedzieć, że nie ma pracy, mieszkania drogie, lepiej mi u mamusi - i okej, ich prawo. Tylko dlaczego kobietom nie może się to nie podobać? Fakt, śmieszyłaby mnie kobieta, która żądała mieszkania, samochodu, dobrej pracy, a sama siedziała na zasiłku w domu, ale np. ja nie mam skończonych studiów, żadnej pracy nie dostałam dzięki rodzicom, utrzymuję się sama, studiuję dziennie, wynajmuję mieszkanie 500 km od domu... więc to chyba normalne, że nie uważam tego za zadanie ponad siły. A jeśli facet uważa, to nie jest facetem dla mnie.

Może źle zabrzmiało, ale o to mi chodziło. Poza tym pomyślcie sobie kiedy to facet ma te np. 28 lat i spotyka się z Kobietą, a ta myśli o wspólnym wieczorze, nocy, a tu co on z rodzicami mieszka i gdzie ją zabierze ? Nie dziwie się, że skreślają. Nawet będąc na imprezie poznaje się fajną Kobietę ta mieszka kilka km od danego miejsca, a niema czym wrócić to jej gościu nie zaproponuje nic chyba, że ma samochód i ją odwiezie ( a ona może myślała o czym innym ) i tu nawet nie chodzi o seks, bo mieszka z rodzicami, a mając te nawet 20 kilka lat to trzeba o wszystko rodziców pytać i wątpię by jej było na rękę w obu sytuacjach spać pod jednym dachem z rodzicami, spędzać czas przy rodzicach, a ich przecież się nie wykurzy z domu, bo to ich dom. Trzeba popatrzeć na to realnie. Nikt od razu na swoje mieszkanie na własność nie miał. Ludzie biorą kredyty, a nie którzy czasami dopiero przed 40 kupują własne mieszkanie. Jednak do tego są potrzebne chęci, wytrwałość i cierpliwość. Kobiety tu patrzą pod każdym kątem i wcale nie chodzi o to, że im przeszkadza, bo mieszka z rodzicami.

P.S - Co do wynajmu mieszkam w mieście prawie 60-tysięcznym. I spokojnie można znaleźć mieszkanie w cenie 700-1000zł dwupokojowe z łazienką i kuchnią - może i dużo tego niema, ale sam fakt, że są. Trzeba dobrze szukać. Ludzie czasami po prostu wynajmują za mniejsze ceny, bo mają swoje większe, a nie chcą by stało puste i w zależności czy kasa im potrzebna.

Tomashino, nie jestem Kasią Tusk, Małgorzatą Sochą, dyrektorem banku. Jak miałam 20 lat, znalazłam pierwszą pracę w Warszawie, w call center, gdzie zarabiałam ok. 2000 zł na rękę, bo... często robiłam sobie wolne. Jakbym chodziła normalnie, to zarabiałabym więcej, samej podstawy, a do tego prowizje...
Każda kolejna moja praca, poza teatrem, była pracą zdalną - czyli dla każdego, kto ma dostęp do internetu. Nigdy nie zarobiłam mniej niż w call center. Od kwietnia mam pracę, również zdalną, związaną z pisaniem, w której zarabiam spokojnie 30-40 zł na godzinę na rękę. Ile pracuję, tyle zarobię.
1800 zł za kawalerkę? No, pewnie i za kilka tysięcy się znajdzie, jak chcesz porównywać do takich cen, to proszę bardzo. Jak ja się postaram, to pewnie znajdę taką, że cała pensja mi na nią nie wystarczy, ale o czym to świadczy? O niczym. Bo jakoś co roku udaje mi się znaleźć mieszkanie w dużo niższych cenach. Nie sądzę, żebym miała inne ceny niż reszta Warszawy.

Tak więc powtórzę, skoro ja mogę, to chcę faceta, który też może, w dokładnie takich samych warunkach. Po mi ktoś, kto jest mniej zaradny ode mnie, za to świetny w wymyśleniu tysiąca powodów, dlaczego nie może? Wolę takiego, który sobie radzi. Choćby zwykła sytuacja, mamy 30 lat, ślub, ja machnęłam ręką na jego ciapowatość, mamy dzieci, ja więcej zarabiam, on sobie gdzieś tam pracuje, marudzi, ja olewam, dobrze nam. Potem mam wypadek, który uniemożliwia mi pracę. Ja bym była w stanie utrzymać teraz dodatkową osobę, zapłacić sama za wynajem. A taki facet co zrobi, skoro nie mógł utrzymać wyłącznie siebie i mieszkania?

Mazar, Tomasinho, chęć tego by facet był na swoim (niech nawet tylko wynajmuje) nie bierze się z żadnej pazerności, a z prostego poczucia własnego komfortu.

Mężczyzna, który mieszka z matką to człowiek, który nie jest niezależny: decyzje o domu, remontach, sprzątaniu, kredytach itd są dzielone z osobą trzecią, czyli mamusią. To co się w domu dzieje, też podlega jej obserwacji. I nawet jeżeli mamusia jest osobą super fajną i ugodową, to jest to dla kobiety niezręczne i na dłuższą metę wykańczające. Na serio, chcielibyście się wprowadzić do partnerki, która mieszkałaby ze swoim ojcem/ bratem/ ciotką i słyszeć jak przechodzi przez korytaż jak chcecie się kochać? O ile taki układ w wieku dwudziestu kilku lat może i działa (ach te studenckie czasy współmieszkania...), to dla dojrzałych ludzi, w większości, to masakra.

W Europie zachodniej malo kto kupuje mieszkanie wbrew pozorom. Tutaj ludzie mieszkaja glownie w wynajetych, bo nikt nie chce sie uziemiac w jednym miejscu kupujac dom. Tu ludzie sa mobilni - jezeli kupuja dom to wlasnie czesto po to, zeby wynajmowac i czerpac z tego dochod. Dlatego ten odsetek nie jest zadnym wyznacznikiem.

Tomashinio... przeciez nie o samochody mi chodzilo...

Mobilny, czyli taki czlowiek, ktory jest gotow wposzukiwaniu lepszej pracy i rozwijania swojej kariery nawet kilka razy w zyciu sie przeprowadzic.

To nie ma nic wspolnego z przeprowadzeniem sie z przedmiesc do duzego miasta <- to nie jest mobilnosc tylko migracja ludnosci dziejaca sie w kazdym panstwie.

Tu chodzi o gotowosc do wielokrotnego przeprowadzania sie w obrebie jednego lub wielu panstw.

Tomashino, ale to, że własne mieszkanie, to Ty sam wysnułeś - ja nic o tym nie pisałam. Niech wynajmuje, okej. Ja np. lubię się przeprowadzać, więc też nie wiem, kiedy chciałabym w ogóle mieć własne mieszkanie i gdzie, bo od 15 roku życia przeprowadzałam się 4 razy. Nie tak, jak Iceni pisze, za lepszą pracą, ale najpierw za szkołą, za czymś tam i nie wiem, czy mi się to zmieni. Pisałam o wynajętym mieszkaniu.

A teksty, że w Polsce ciężko, będę mieszkał z rodzicami, i z tego powodu kobiety mają to zaakceptować, są na zasadzie "ważę 200 kg, bo lubię jeść słodycze, ciężko mi się powstrzymać, więc z tego powodu faceci mają mnie uważać za piękność".

Wiecie, co? śmieszy mnie już to męskie narzekanie, jak to u nas jest ciężko, a na zachodzie to taka Ziemia Obiecana... tym bardziej, że mówią to osoby najczęściej, które nigdy z rzeczywistością zachodu się nie zetknęły... młodzi Polacy mają tak ciężko? nie stać ich na własne mieszkanie? To dlaczego najwięcej 20, 30latków, mieszkających kątem u rodziców jest we Włoszech i w Hiszpanii? I co? Myślicie, że tam nie ma bezrobocia? Że ich sytuacja nie jest ciężka? Najlepiej to usiąść i narzekać, bo tak najłatwiej.

Poza tym dobrze ktoś napisał, że jak nie pasuje, to niech szuka żony wśród bezdomnych lub uchodźców, bo dla nich każda zmiana sytuacji jest na wagę złota.

I też uważam, że zakup mieszkania jest trudną decyzją, szczególnie na kredyt (a tylko taka opcja wchodzi w grę u większości). Przede wszystkim dlatego, że raz prraca jest, a raz jej nie ma i trzeba wyjechać, a wówczas najrozsądniejszą opcją jest wynajęcie komuś takiego obciążonego kredytem mieszkania, aby samo się za siebie spłacało (i znów wychodzimy na 0)

30 letni facet mieszkający u rodziców? Powiem tak: mieszkanie można wynająć, a w przypadku takiego faceta mieszkającego u mamuni bałabym się, że mamunia mu całe życie wszystko pod nos podtykała. Nie moja bajka.

Poznałam pana przed 40tką, który po rozwodzie zamieszkał z rodzicami. Jego zobowiązania finansowe wynoszą jakieś 2/3 wynagrodzenia, do tego doliczyć trzeba rachunki za dom, prąd, tel, benzynę itd. Na życie zostaje jakieś 300-400zł. Odłożyć nic nie jest w stanie.
Ja - 30lat - zarabiając jakieś 2000zł wynajęłam mieszkanie za 1000zł, do tego rachunki za mieszkanie, tel,jedzenie i byłam w stanie co miesiąc odłożyć jakieś 200zł. I nie żałowałam sobie kasy na ciuchy, kosmetyki, wyjścia itd. Kwestia gospodarności. Pan na pytanie dlaczego nie chce zmienić pracy na lepiej płatną odpowiedział, że to co ma mu wystarcza...hmmm może u mamy, bo na wynajem nawet z kimś raczej go nie stać. Leń? Wygodnicki? Mieszkać samemu nie jest łatwo, ale jestem dorosła i chcę być samodzielna i tak się czuć,a u mamy - a też mogłam mieszkać u niej - tak bym się nie czuła. To jest też chyba kwestia jakiś ambicji, bo kasa jest do nabycia.

Ambicje właśnie. Człowiek chcący się usamodzielnić i coś osiągnąć szuka mieszkania na wynajęcie nawet, ale do tego potrzebna jest ambicja i chęci.

Ale umie przynajmniej swoje zdanie wyrazić bez uciekania się do inwektyw.

Milosniczka.kawy, jeżeli dla Ciebie jedyną możliwością niemieszkania z rodzicami jest ich bogactwo albo spadek, to się nie dziwię. Tyle samo w tym samodzielnego dojścia do czegoś, co w przypadku mieszkania na garnuszku rodziców.

Sory ludzie, ale w hotelach ściany są z regipsów przeważnie i główną frajdą z seksu jest konieczność zatykanie japy kobiecie.No chyba że którąś to szczególnie jara.

Można się było spodziewać, że tutejsze księżniczki (pod tym tematem) wyrażą swoje oburzenie i zaczną swoje klasyczne litanie narzekań na facetów. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że później taka jedna z drugą założy wątek, o tym jaka to jest biedna i nieszczęśliwa, bo nie może znaleźć żadnego faceta (czytaj księcia z bajki o wyglądzie Brada Pitta z super kabrioletem i villą z basenem).  Niestety to wszystko jest wynikiem działań feministek, i koloryzowania rzeczywistości przez durne seriale i czasopisemka kobiece, gdzie każdy jest piękny, młody i bogaty. Dlatego właśnie tak trudno dziś spotkać jakąś skromną, normalną i poukładaną dziewczynę, która doceni wnętrze faceta, a nie tylko to, co posiada.

Tiszantul, och, ale dla mnie to się wiąże z wnętrzem. Wynajętego mieszkania nie nazwałabym stanem posiadania, a jednak lepiej to wygląda niż u mamusi. Dlaczego z wnętrzem? Bo wtedy widzę, że facet SAM sobie radzi w życiu, jest samodzielny, zaradny i ogarnięty. Ilość jego kasy jako taka mi zwisa, interesuje mnie to, czy to ja nie stanę się tą, co będzie się sama o wszystko starać, szukać mieszkania, zarabiać, zajmować domem itd.

Perseusz, ale np. ja nie twierdzę, że faceci nie mają powodów do siedzenia w domu. Za każdym razem jakiś jest, bo w końcu tam siedzą. Akurat ten przykład nie robi na mnie wrażenia - tzn. okej, ładnie, że pomaga rodzicom, ale to znaczy, że nigdy się nie wyprowadzi? I żona ma się wprowadzić do niego? U wielu kobiet to nie przejdzie. Nie z powodu materializmu czy niezaradności, tylko tego, że będą wolały mieszkać tam, gdzie one będą "paniami domu" - swojego. Tutaj to nie jest kwestia, czy teraz mieszkasz z rodzicami, tylko co dalej, jeśli chodzi o to, że pracuje u nich na gospodarstwie czy coś. Wiele osób nie będzie chciało zamieszkać gdzieś jako "synowa", a tylko i wyłącznie jako żona.

Eileen, masz rację, ale takie sytuację też istnieją i są świadomym wyborem ludzi i nie można im tego zabierać. Często jak odwiedzam wiejskie rejony, to tam jest to normalne, tak samo jak i to, że kobieta 20+ to już mężatka. Co dla mnie jest troszkę... optymistyczne.

Napisałaś: "mieszkaniem u rodziców ---> staniem w miejscu." A jeżeli nie? Jeżeli jest to trampolina do wybycia się? Ważne żeby na tej trampolinie za dużo nie skakać (wtedy to zabawa dziecka).

Inna sprawa jak ktoś chce mieszkać sam (np. jako student) bo chce się wyszaleć poza okiem rodziców... I to na ich koszt. No ale nie o to chodzi w tym temacie.

Edit:
@pitagoras

Szanse są prawie zerowe. Dlatego w okresie zdobywania własnego lokum kobieta nie powinna być głównym celem. Tylko właśnie własny kąt lub umiejętności, które pozwolą ten kąt zdobyć. A kobiety to przy okazji. Pojawią się, zrozumieją, fajnie. Nie to nie, bez łaski. Wiem, że czas leci. Ale nam facetom jest liczony troszkę inaczej.

Można być ekstra gościem w wieku 25lat, żeby potem mając 35 stać się łajzą. Można też odwrotnie.

A brak kredytu to naprawdę fajny komfort. Bank ci nie odbiera, wycieczek, prezentów dla najbliższych itp.

I w sobotni wieczór albo się ma z kim iść, albo się kombinuje jak osiągnąć "główny cel".

Dorzucę coś od siebie - mam 29 lat i mieszkam z rodzicami.
Mam własne mieszkanie, niewielkie bo niewielkie, ale mam. Wynajmuję je studentom, mam z tego tysiaka miesięcznie, na czysto.
Czy chciałbym lub mógłbym się wyprowadzić? Jasne, w każdej chwili. Tylko chciałbym mieć z kim. Jestem takim typem człowieka, który nie lubi samotności, nie lubię pustego mieszkania, w którym nie ma się do kogo odezwać. Tym bardziej, że pracuję w domu, przy komputerze, więc nie mam kontaktu z "ludźmi z pracy".

Ja bym nikogo nie skreśliła na wstępie z powodu mieszkania z rodzicami. Sama póki co mieszkam z rodzicami i jak nie wyjadę do pracy za granicę, to wychodzi na to, że ten stan jeszcze się jakiś czas utrzyma. Raz, że rodzice nie młodnieją, potrzebują już w niektórych sprawach mojej pomocy i z wiekiem będą jej potrzebować więcej, dwa, że na jakąkolwiek możliwość dorobienia się własnego lokum jeszcze trochę poczekam. Realia finansowe są w tym kraju takie, a nie inne. Poza tym ja ten cały dom i ziemię kiedyś dostanę w spadku na pół z moim bratem (który aktualnie mieszka za granicą), więc nie wiadomo, czy to kiedyś nie będzie mój, albo jego dom.
Dopiero jak kogoś trochę lepiej poznam to mogę jasno określić, czy to jest niezaradna pierdoła, czy facet, który po prostu ma taką, a nie inną sytuację w życiu.

No, ale tutaj wiele dziewczyn nie pisze właśnie, że liczy, że facet będzie miał swoje mieszkanie. Raczej dyskusja przeszła do tego, że fajnie jakby facet był ambitny (przy czym nie chodzi o polowanie na jego kasę, bo kobieta też warto, by była ambitna) no i np oboje będą dorabiać się i zamieszkają razem, a nie z jego czy jej mamusią To właśnie podzielam i popieram. A co do tego czy facet po 30stce mieszka z rodzicami, to myślę, że jednak to zależy od różnych czynników. Niemniej, nie ma też przecież nic złego jak kobieta wolałaby jednak, by jej partner, jeśli jest po 30stce nie mieszkał już z rodzicami. W końcu to jest zwykle wiele lat po studiach, a może choćby wynajmować. Jest to po prostu już inaczej niż mieszkanie z rodzicami. Ja jeszcze mieszkam z rodzicami, ale mam 23 lata, więc to chyba jeszcze nie tragedia. No, ale dążę do tego, by to zmienić. No i ja podobnie jak WitchQueen za brak własnego mieszkania bym nie skreślała. Też uważam, że trzeba poznać. Równie dobrze on mógłby mnie skreślić, że nie mam własnego mieszkania, ale chyba trochę to bez sensu. WitchQueen, no tak ciężko jest na rynku pracy, pewnie pracujesz, ale nie masz jeszcze wystarczającej gotówki, by od nich wyprowadzić się? Ja szukam pracy obecnie. No więc taka stała praca to przede mną i tutaj muszę zadziałać.

No tak, przy tak dużym domu, to trochę inaczej. U nas by nie przeszło, bo jak pisałam ja z rodzicami 2 pokoje jedynie i 38 m2, on dom, ale z piętrem z rodzicami, na dole, salon itp, no po prostu ciągle by się na nich wpadało i pokój/ sypialnia obok nich, więc odpada. No, ale jak ma się większy dom jak Ty, to na pewno jest inaczej. Rozumiem to.

No tak, dlatego jasne, że warto starać się bez kredytu, można wyjechać za granicę, może uda się odłożyć pieniądze, sama w przyszłości to rozważam. Można popróbować. Jednak dla mnie nie ma sensu mieszkać z rodzicami jak to są np sytuacje jak u mojego chłopaka i u mnie. Napisałam już jak to wygląda. Podejrzewam, że wielu młodych ludzi ma podobnie, bo przecież raczej niewielu mieszka w wielkich domach. No więc zwykła osoba musiałaby mieszkać z rodzicami na kupie, bez komfortu, temu jestem przeciwna i wiem, że tak nie chcę żyć, w ostateczności wolę kredyt (choć jak pisałam będziemy jak najmocniej próbować inaczej). Dlatego ok, ja bym nie patrzyła ile facet ma lat i czy ma swoje mieszkanie, ja tak nie patrzę, ale wiele dziewczyn w wątku też nie. Chodzi bardziej o gotowość jak się razem dorobimy to wyprowadzki z rodzinnego domu, dla własnego komfortu. Niektóre dziewczyny też pisały, że do pewnego wieku jak mieszka z rodzicami, to źle, bo powinien chociaż wynajmować. No ja tak właśnie nie myślę, bo rozumiem, że zależy od sytuacji. Jednak to czy jest mamisynkiem czy nie czy nie oczekuje, że wszystko będzie miał pod nos, to trzeba obserwować niezależnie czy mieszka z rodzicami czy nie.

Póki się w Polsce nie zmieni na lepsze (a sądzę, że nigdy nie dojdziemy do poziomu Europy Zachodniej - o czym za chwilę) to zawsze młodzi ludzie będą mieli takie dylematy z mieszkaniem. Zresztą w całej Europie nie jest łatwo kupić mieszkania młodym ludziom. Polacy (jeszcze) mają o tyle plus, że te wyjazdy do pracy się opłacają ledwo co, ale jeszcze tak. Na emigracji obniżamy swój standard życia (jeśli jedziemy typowo zarobić i wrócić). Godzimy się mieszkać w wiele osób w jednym mieszkaniu, kupujemy tańsze jedzenie, oszczędzamy jak się da. W Polsce już raczej byśmy nie chcieli wynajmować mieszkania z Ukraińcami, Czeczenami czy Hindusami - przenosząc realia emigracyjne na polski grunt. A jeżeli pracujemy w kraju np. za dwa tysiące (co często bywa ogromnym sukcesem wbrew propagandzie rządowej i wymyślonej średniej płacy) to właściwie w pojedynkę nie mamy żadnych szans na zakup swojego mieszkania w pojedynkę. Wynajmowanie to jest dobre na rok-dwa a potem stwierdzamy, że wyrzucamy pieniądze w błoto a kredytu przy takich zarobkach nie otrzymamy taka prawda.A dlaczego nigdy Polska nie dojdzie do poziomu Europy Zachodniej ? Dlatego, że jeszcze biedniejsze kraje będą przyjeżdżać do nas do pracy i płaca minimalna będzie przez długi czas na poziomie żenującym 1200-1300 zł a i tak się chętni na to znajdą. Podobny mechanizm jest w Anglii, Niemczech, Francji etc. tylko że tam mniej więcej jest to na poziomie 1000 - 1200 euro. Gdyby nie najazd emigrantów, to pewnie byłoby 1500-1800 ale po co podwyższać skoro za połowę tej ceny Polak, Słowak, Rumun będzie zadowolony ? Reasumując - laski zanim zaczniecie wymagać od faceta spójrzcie na realia życia a nie w głupie seriale, gdzie bohaterki żyją jak u Caringtonów i jedynym problemem jest jaką sukienkę założę i gdzie wyjadę na wakacje. Tak niestety nie ma.

Jezu, mnie aż boli czytać te żale, a co dopiero ma czuć laska, której >facet< będzie napieprzał mądrości życiowe mnożył powody dla których jest gołodupcem.
Oczywiste, że znajdzie sobie takiego, który po prostu umiał sobie zorganizować mieszkanie, samochód i ma w ofercie coś więcej niż trucie dupy jaki ten świat zły.

Prawda. Facet też powinien umieć "zrobić koło siebie", ugotować, wyprać, posprzątać, zrobić zakupy, itp.

Tu myślę, że na pewno. Ja w ogóle nie jestem konserwatystą jeśli chodzi o obowiązki codziennie w związku. W domu rodzinnym miałem zawsze tak, że tata dużo pracował, mama też pracowała, ale cały dom był na jej głowie. Są rzeczy, których nie znoszę robić - np. ścielenie łóżek, i to chętnie komuś oddam. Ale nie mam lewych rąk i umiem posprzątać, a gotować nawet lubię i mi wychodzi