Facet mieszkający z rodzicami - dlaczego kobiety takiego skreślają ?

Eileen, ja nie próbuję swatać mojego brata z żadną użytkowniczką tego forum Masz prawo tak myśleć. Ja sama nigdy nie związałabym się z mężczyzną, który uważałby,że to tylko kobieta jest odpowiedzialna za prowadzenie domu. Nie znoszę tego i nigdy nie będę idealną panią domu
Ja odniosłam się tylko do wypowiedzi kobiet, które twierdzą,że mieszkanie z rodzicami wynika z niezaradności finansowej, bo akurat w przypadku, o którym piszę, nie chodzi o finanse.

w przypadku Twojego brata chodzi o wygodę to, że dobrze mu z mamusią, która zajmuje się domem. Wolałabym faceta, który chce się wyprowadzić i chociaż go nie stać to przynajmniej stara się odłożyć kasę niż takiego, którego stać a woli mieszkać z mamą.

Moja "mamusia" trzy miesiące temu została wdową i zapewniam Cię,że nie czuje się wykorzystana, dlatego że zrobi mojemu bratu pranie. Wręcz przeciwnie, cieszy się,że nie jest sama w ponad 70 metrowym mieszkaniu. Zresztą nieważne, jak już wcześniej wspomniałam nie szukam swojemu bratu dziewczyny na forum

Mazar, żeby było jasne, w tej kwestii wypowiem się tylko za siebie, bo tutaj mam dość samolubne poglądy.

Ja bym się nie zgodziła zamieszkać z facetem, niezależnie od tego, czyj by ten dom był - cenię sobie niezależność, mam własne zwyczaje i "widzimisię", i o ile zgodziłabym się iść na kompromis z mężczyzną w różnych sprawach, choćby dlatego, że go kocham, to absolutnie nie chciałabym przy okazji iść na kompromis z jego rodziną. To jedno.
  Dwa - nie czułabym się w takim domu u siebie, niezależnie od tego, czy to mieszkanie jego, czy matki. Dziwnie by mi było czegokolwiek wymagać (bo np. coś mi przeszkadza) albo o coś prosić - nie czułabym się panią tego domu, nie czułabym, że decyduję tylko ja i mąż, prawdopodobnie czułabym się gówniarą, która mieszka u kogoś i musi "słuchać", niezależnie od podejścia męża.
Trzy - tutaj mówię już ogólnie, nie o Twojej siostrze i matce, bo przecież ich nie znam. Ogólnie w takiej sytuacji obawiałabym się, że gdybym wprowadziła się tam po jakimś czasie, to i dla siostry, i matki, byłabym lokatorem, nie domownikiem. W tym sensie, że one byłyby najważniejsze, decyzyjne itd., że usłyszałabym coś o "przyjściu na gotowe", a w dodatku ja sama bym się tak czuła. Że nie mam nic do powiedzenia, były pierwsze. ;p Być może inaczej by to wyglądało, gdybym z takim facetem związała się wcześniej i mieszkała tam od początku, ale i tak... zostają dwa powyższe punkty.
Cztery - jednak matka i siostra partnera to dla mnie obce osoby, później, po jakimś czasie znajome, koleżanki itd., ale dalej mam dużo koleżanek, z którymi nie chciałabym mieszkać.

No i oczywiście mała hipokryzja, bo własnej babci też bym nie zostawiła samej, gdyby trzeba było opieki, więc ja Ciebie doskonale rozumiem, natomiast rozumiałabym też, że facetowi nie odpowiadałoby zamieszkanie z moją rodziną tak samo, jak mi nie odpowiadałoby zamieszkanie z jego.

Po prostu dla mnie wprowadzenie się do faceta, który mieszka już z rodziną, odpada. Chciałabym mieć własne mieszkanie i radośnie się w nim rządzić, oczywiście biorąc pod uwagę gust partnera - ale tylko i wyłącznie jego. Sama z partnerem chcę decydować o wystroju, remontach, zasadach "domowych". Chcę biegać na golasa, jeśli mam na to ochotę i nie zastanawiać się, kto kiedy wróci do domu. Po prostu mam widzimisię mieszkać sama z partnerem i tyle. Oczywiście dalej mówię, że nie chcę by partner mnie utrzymywał, możemy sobie razem stawiać dom, kupować mieszkanie albo - w zależności od momentu poznania - sprzedać jedno mieszkanie, mieszkać w drugim, czy jedno wynająć, czy cokolwiek, ale w tym mieszkaniu jesteśmy sami.

Inna sprawa, że masz teraz 26 lat, jeśli wiek w profilu autentyczny. Więc jeśli wybiegasz w przyszłość do 40-tki, to:
a) przeciętna 40-latka, ta Twoja potencjalna partnerka, raczej też będzie miała gdzie mieszkać w tym wieku, przecież nie zgarniesz jej spod mostu, więc będą 2 mieszkania
b) ile lat ma Twoja siostra, że zakładasz, że za 14 lat dalej będzie mieszkała z Wami? Jeżeli jest niewiele młodsza, no to przecież też pewnie będzie się chciała usamodzielnić, a nie czekać, aż jej postawisz dom.

"może nie do końca bogatym, ale facetem zaradnym... takim co ma swoja pensje i potrafi się sam utrzymać. A faceta w tych czasach bez samochodu sobie nie wyobrażam smile "  Jedna z idiotek coś takiego napisała wcześniej nie chce mi się już cofać i patrzeć która. Po co takiej niezależnej, ogarniętej kobiecie facet z samochodem ? Czy nie może go sobie sama kupić ? Brzmi jak wyznanie blachary albo wieśniaczki. W dużych metropoliach jakich w Polsce nie ma samochód jest przekleństwem. Dochodzę do wniosku, że chyba lepiej sobie pochodzić do agencji na panienki i taniej wyjdzie. Czy jest tu jakaś kobieta, która przywróci facetom wiarę w bezinteresowność ???

A co byś powiedział? Zamieszkaj ze mną, będziemy sobie wszystkie decyzje podejmować wspólnie z matką? Niestety, większość kobiet (wszystkie?) będzie chciała czuć się panią u siebie w domu, a nie gościem. Jako że mowa o 40+, to która zamieni swoje mieszkanie, choćby małe, ale takie, w którym była kompletnie niezależna, na przeprowadzkę do faceta, gdzie będzie miała tyle samo do powiedzenia co jego matka?

A co do intercyzy - dla mnie jeśli ślub, to tylko intercyza, nieważne, które z nas by zarabiało więcej. Zabezpieczenie ważna rzecz.

Wy chyba nie wiecie jak wygląda życie poza wielkimi miastami. Większość młodych ludzi mieszka tutaj z rodzicami i nikt z tego powodu nie robi wielkiego halo, że są niezaradni. Pracują, dokładają się do rachunków i żyją, a z racji tego, że mieszkają w wielkich domach, nie widzą sensu, żeby przeprowadzać się gdzieś do małej klitki w większym mieście. Sam studiuję, mieszkam tylko z matką, ale w wielkim domu, gdzie jest od groma wolnej przestrzeni... i co?, jak skończę studia i zacznę na siebie zarabiać to mam koniecznie się wyprowadzić, bo inaczej potencjalna dziewczyna uzna mnie za maminsynka?? Zrozumiałbym, gdybym mieszkał w malutkim mieszkaniu z 2 pokojami i łazienką, gdzie trzeba uważać, żeby się nie podeptać, wtedy rzeczywiście trzeba myśleć o własnym 'kącie'. Zresztą, nawet jeśli bym się wyniósł, moje życie wyglądałoby tak, że ciągle bym kursował między pracą, własnym lokum i domem rodzinnym, no bo tu coś się zepsuło i trzeba naprawić, napalić w piecu, wrzucić węgiel, w zimę odśnieżyć podwórko, posprzątać dom (tak! co piątek sprzątam, bo nienawidzę syfu ),czasem zrobić obiad. Matka tego wszystkiego nie zrobi, bo też nie ma czasu, gdyż pracuje po 12h dziennie, a dom przez większość czasu stoi kompletnie pusty. Gdzie tu sens przeprowadzki w mojej sytuacji, no gdzie...ech, ale niektórzy i tak nie zrozumieją i dalej będą obstawać przy swoim.

LonelyMajk, ja rozumiem, że może tak być wygodniej, ale zrozum też kobiety, które chcą mieszkać U SIEBIE. Gdzie to one będą podejmować decyzje wyłącznie z facetem. Bez jego rodziny.

dokladnie. Jak to mowi stare przyslowie pszczol: z rodzina dobrze wychodzi sie jedynie na zdjeciu. Jak chcesz miec pieklo w domu, to wsadz sobie dwie baby pod jeden dach.

Dom duzy, ok, w takim razie da sie zrobic pewnie male remonty i przerobki i oddzielic czesc mamy od waszej, chocby osobne wejscie, kuchnia, lazienka - bez tego ani rusz.

Mazar, ale Ty też możesz wymagać od kobiety samodzielności. To nie musi wyglądać tak, że masz jej dom postawić.

Jestem trochę staroświecki i o ile wymagałbym samodzielności o tyle domu, samochodu czy jakiegokolwiek innego posagu już nie.
Chłop ma być chłop i ma zapewnić byt rodzinie. Tak już mam i tego podejścia nie zmienię. No ale jeśli trafi się kobieta która również będzie miała dom i będzie chciała mnie przyjąć pod dach to przecież nie odmówię jej bo "tak się nie godzi". Zawsze będzie gdzie uciec

Matka to nie kula u nogi, zgadzam się, ale ja czuje że mam do spłacenia dług i go spłacę, prędzej czy później. Może i kosztem mojego życia ale przecież nigdzie nie jest napisane że jest mi pisane szczęśliwe życie u boku kochanej kobiety. Równie dobrze mogę zdechnąć w samotności i nikt nawet nie będzie wiedział.

Może twoja 88 letnia babcia nie żyła z dzieckiem w jednym pokoju że tak mówi. Syty głodnego nie zrozumie... no ale ja głupi zrozumienia w internetach szukam

Nie,moja babcia straciła matkę,gdy miała 15 lat,przeżyła wojnę,urodziła czwórkę dzieci,jedno dziecko zmarło jej w wieku 9lat,poza tym wysiedlili ja ze wschodu i od 18 roku życia mieszkala sama w Pl.  Książkę można by napisać.
Ale masz racje syty głośnego nie zrozumie,a oceniać łatwo,co nie?

To świadczy właśnie o tym, że może i jesteś dużym chłopcem, ale takim który życie chce układać sobie z mamą. Nie trzeba od razu stawiać dom dla mamy i siostry, a potem razem z nimi mieszkać, żeby im pomóc. Ale chyba to właśnie mamę traktujesz jak partnerkę.

Mazar, jesli w ten sposob planujesz rowniez odzywac sie do swojej ewentualnej przyszlej partnerki, kiedy ona nie ze wszystkimi Twoimi (albo Twojej mamy) pomyslami sie zgodzi, to juz dzis postaw krzyzyk na swoim szczesciu u boku jakiejkolwiek innej niz matka kobiety.

Pomoc rodzinie to jedno, stawianie im pomnikow to drugie.

Ja swojego syna tez urodzilam jako samotna kobieta i sama go wlasciwie wychowalam, zyjac, jak to okresliles, w jednym pokoju przez pare lat, bez jakiejkolwiek pomocy ze strony jego ojca. Czy mam prawo zadac od niego, mojego syna, jakiejkolwiek splaty dlugu w przyszlosci? Nie, on ma byc szczesliwy a wtedy i ja bede.

Jak cie ta historia nie rusza,to po co wyskoczyles tu ze swoja babcia,która mieszkała z dzieckiem w jednym pokoju?hm hm?
Tez możemy powiedzieć,a co na s to obchodzi?

A dla mnie każdy mężczyzna  około 30lat , nadal mieszkający z rodzicami, jest podejrzany jak facet w czerwonym kapeluszu w "Brunecie wieczorową porą". Mam takiego w rodzinie, który ożenił się ,są w tej chwili na swoim/powrót do mamusi w zamiarach/. Mamisynek do potęgi.Takie długie przebywanie razem z mamusią zawsze będzie źle wpływać na faceta.A tym bardziej  jedynaka.To po prostu chore i tyle w tym temacie.

Mazar szukał zrozumienia i poklasku dla swojej postawy. A że jej nie znalazł to wszystkie jesteśmy wyrodne dzieci, które nie mają pojęcia o pomocy.

Na szczęście nie Tobie decydować o tym czy ktoś mnie zechce czy nie. Na razie statystyki są zadowalające.
Ty byś mnie skreśliła bo mam cięty język a ja bym Ciebie skreślił bo bardziej Cię obchodzi co kto mówi niż jaki ma stosunek do własnych rodziców. Liczą się czyny a nie puste słowa.

Urodziłaś syna i nie oczekujesz żadnego zadośćuczynienia? No żywcem do nieba Cię wezmą
Wyobraź sobie że moja matka najchętniej usunęłaby się w cień patrząc jak urządzam sobie życie ( domyślam się że też tak masz  względem swojego dziecka ) ale zwyczajnie, po ludzku, mam do niej szacunek? Ciężko Ci to pojąć?
Nie odzywam się tak do kogoś kto z moimi poglądami się nie zgadza, odzywam się tak, tylko jak ktoś mnie próbuje indoktrynować albo plecie bzdury.

Chciałem poznać opinię kobiet, o tym czy wprowadziłyby się do faceta który mieszka z matką z powodu takich a nie innych okoliczności. Nie proszę o radę tylko opinię. A Ty mi z morałami.
Wyjeżdżasz mi jeszcze z tekstem że krzyżyk mogę postawić na szczęśliwym życiu u boku kogoś kochanego. No a potem piszesz że syna wychowywałaś sama w małym pokoju... to z jakiego powodu Ty postawiłaś ten krzyżyk w swoim życiu co?

Stonka.... pewnie że nikt mi nie broni, bo i kto mógłby... Ty?
Myślisz że ja tu postawą chce błyszczeć? Że szukam poklasku? hahahahahahahahahahahahahaahahahhahahaha

Rossanka
"Jak cie ta historia nie rusza,to po co wyskoczyles tu ze swoja babcia,która mieszkała z dzieckiem w jednym pokoju?hm hm?
Tez możemy powiedzieć,a co na s to obchodzi?"

Napisz mi proszę gdzie ja o babci piszę? Czytanie ze zrozumieniem już nie teges?

"co nas, to obchodzi" a Ty co, głos ludu?

Na zwykłe pytanie o to czy zamieszkałybyście z facetem który żyję tak a nie inaczej wyjeżdzacie ze swoimi ideałami... wy które same wychowujecie swoje dzieci, wy które w 18437 wypowiedziach doradzacie gdzie znaleźć wolnego faceta a same jesteście smutne bo do kontaktu z ludźmi zostało wam tylko to forum śmiecie mi wystawiać opinię bo się taki znalazł co ma inny pogląd na życie? Jeszcze żebyście piętnowały zdrady.... ale przecież nawet na stronie był link do strony "skokwbok"... i wy mnie oceniacie...

Partycypacja 50 na 50 jak najbardziej wskazana. Przez mój wpis nie chciałem powiedzieć patrzcie jaka ze mnie partia, bo nie jestem ani bogaczem ani w willi nie mieszkam. Po prostu coś takiego jak posiadanie kobiety dla wielu facetów niebawem będzie nieosiągalne, bo facet ma mieć wszystko a kobieta po prostu ma być. Zresztą nie ma o co się kłócić czy sprzeczać. Każdy ma swoje zdanie na różne tematy.

Mussu, ja się za mamuśki nie zabieram:P wbrew pozorom

spoko, nie jestes nawet w moim typie:) a syna juz jednego mam. Teraz laskawie wycisz sie i dyskutuj z dziewczynami na jakims poziomie. Bo zadna Ci nic obrazliwego nie napisala.

W ogole tego typu tematy sa durne i wziete z kosmosu.

Gdyby kobiety NAPRAWDE lecialy na kase, mieszkanie i pozycje to MOPS-y  nigdy by nie powstaly.

Skoro 1/4 dzieci w PL zyje ponizej granicy ubostwa to chyba ktos te dzieci plodzi i rodzi?!

Dlatego powtarzam raz jeszcze - to nie wina braku mieszkania, pieniedzy czy stanowiska - to wina charakteru..

Jaka znow wole? Po prostu wrocmy na normalny poziom tej dyskusji.

Pytales niezalezne ziewczyny co sadza o takiej sytuacji, odpowiedzialy Ci szczerze, choc moze niezgodnie z Twoimi oczekiwaniami.

Ja ze swej strony, rowniez matki, dodalam, ze posiadanie dziecka nie daje mi prawa zadac od niego jakiejkolwiek splaty, bo to zwyczajnie nie jest fair. Jesli przykladowo moj syn dostanie super prace w USA albo w Dubaju i tam pojedzie, to co ja moge na to? Pojechac tam za chinskiego Budde nie pojade, zadac, zeby zrezygnowal ze sowich marzen i planow nie mialabym nawet sumienia.

Jestem dorosla i wiem, ze na starosc moze mnie czekac i samotnosc i skromne zycie (no o to to juz kazdy musi wczesniej zaczac dbac i raczej sam a nie liczyc na dzieci) i moze choroby jakies. Postaram sie do tego wszystkiego jakos fizycznie, psychicznie, technicznie, logistycznie i finansowo przygotowac. A od syna i corki oczekiwac moge jedynie, ze beda mnie tak czesto odwiedzac jak im przyjdzie ochota. Albo zapraszac mnie beda do siebie.
Ale zycie niech sobie ukladaja po swojemu i samodzielnie.

To jest moje zdanie, ktore czy Ci sie podoba czy nie, jest jakie jest. A Ty masz swoje i tyle.

A ja tym co sądzą, że wyznacznikiem tego czy facet jest maminsynkiem czy nie jest, jest posiadanie przez niego odrębnego mieszkania, radze poważnie to przemyśleć.
Ileż to jest par, gdzie młodzi mieszkają sami, a kto wszystkim rządzi? Mamusia
Maminsynek to charakter, a nie stan posiadania.
Facet może mieszkać sam, a być tak pod pantofelkiem mamusi, że żadnej decyzji samodzielnie nie będzie w stanie podjąć. A może być i tak, że facet będzie mieszkał z rodzicami, a sam wszystko wokół siebie robił -gotowanie, pranie sprzątanie itp,  będąc jednocześnie nie zależnym decyzyjnie i będąc gotowym (w przypadku poznania odpowiedniej kandydatki) do wyprowadzki.

Radze większą uwagę zwracać na charakter, a nie majątek...

Ciś dalej

Wincyj!!!!

Ja tam przeciwko swojej teściowej to nic nie mam. Takiej fajnej kobitki to ze świecą szukać

prosze bardzo:

Jasne widzę:

Nie nie, Mazar, Ty nikogo nie obrażasz a skąd.Z ciekawości, tak samo traktujesz kobiety w świecie pozainternetowym?

A do swojej kobiety nie miałbyś szacunku i jej zdanie miał gdzieś, krótko mówiąc? Bo przecież zamieszkanie w domu z matką to tylko jeden aspekt tej sprawy. Wg Ciebie kobieta musiałaby się dostosować, bo inaczej koniec. Tylko że to nie jest jedyne, co tym wymusiłbyś na kobiecie - nie mogłaby zmienić pracy, bo odpada przeprowadzka, nie mogłaby chcieć mieszkać w innym miejscu, bo Ty decydujesz o miejscu zamieszkania, nie mogłaby wyłącznie z Tobą rozmawiać o remoncie/zmianach wystroju domu, bo w części mieszka matka... itp. itd.

Nie piszę tego złośliwie, serio. Po prostu nie rozumiem, dlaczego oczekujesz/chciałbyś, żeby kobieta - z założenia Twoja żona, najważniejsza kobieta w Twoim życiu - zgodziła się dostosować do Twojej matki? Nie do Ciebie, do Twojej matki, podczas gdy Ty już w tym momencie odrzucasz dostosowanie się do niej samej? A w odwrotnej sytuacji - jak szybko zaczęłoby Cię męczyć, że więcej do powiedzenia w domu ma matka Twojej żony, a nie Ty (bo takie coś zasugerowałeś w jednym z postów wyżej)?

Wiesz chore to moze i byc twoje myslenie ze takim ludziom cos brakuje czy sa jacys gorsi. I wcale mieszkanie z  rodicami zle nie muiso wplywac wszystko kwesti charakteru.

No okej, ale 1000 zł to płaciłam za 2-pokojowe w Warszawie, właściwie za domek z ogródkiem, 65 m. Może meble nie były nowiutkie (w 1 pokoju meblościanka z tych starych), ale wszystko ładne, zadbane, do tego duże te pokoje. I wtedy owszem, 1500 zł, 1000 zł na mieszkanie, zostaje mało, ALE kto mając 30+ lat zarabia w Warszawie 1500 zł? Tyle to McDonald's, więc wybacz, ale 30-parolatka, pracującego w McD nie nazwę zaradnym. W McD to pracują 16-latki dorabiające do wakacji albo ludzie chwilę po szkole. Rozumiem, że jeśli komuś nie zmieniły się perspektywy przez tyle lat, to i tak ma być uważany za ideał?

A jeśli mówimy o małych miastach, gdzie faktycznie te 1500 zł to jest coś, to jak pisałam - 400 zł w miasteczku 40 km od Wrocławia, ładne mieszkanie, po remoncie, 3 pokoje, balkon, graciarnia, piwnica. Zostaje 1100 zł.

Zresztą to nawet nie jest kwestia tego, ile kosztuje mieszkanie, ile zarabia facet, ile mu zostanie itd. - samodzielność =/= mieszkanie z rodzicami. Nie muszę się zachwycać facetem, który mając 30 lat, nie umie sobie zapewnić mieszkania. Ja studiuję dziennie, utrzymuję się sama - pracuję, mam na mieszkanie, a przy tym mogłabym odłożyć pieniądze. I tak jest u mnie od prawie 2 lat. Skoro ja mogłam, mając 21/22 lata to wszystko, to co w tym dziwnego, że faceta, który byłby 10 lat starszy, a nie potrafił, uznałabym trochę za życiową sierotkę?

Nie, nie taki mamy kraj - taką niektórzy mają mentalność. Jakbym sobie wmawiała, że jest źle i że praca za 1000 zł jest szczytem moich możliwości, to zapewne za tyle bym pracowała. Jakbym sobie wmówiła, że nie stać mnie na wynajem, to mieszkałabym z rodzicami nadal. Proste.

Mam znajomego, co ważne, taką właśnie sierotkę, którego do pewnych rzeczy trzeba zmobilizować - pracowity jest, ale taki, że samemu ciężko mu podjąć decyzję o zmianie, mimo że od dawna o tym myślał... i na myśleniu się kończyło. Co dziwne, mimo to go uwielbiam. Jak rok temu usłyszałam marudzenie, że u niego w małym mieście ciężko z pracą, to zaproponowałam przeprowadzkę do Warszawy. Najpierw było oczywiście, że sobie nie poradzi, że gdzie, że tu mało zarabia, że tam nie znajdzie roboty, że za co i w ogóle ojej. Ostatecznie do września odłożył na przeżycie pierwszego miesiąca i na kaucję za mieszkanie. Wynajęliśmy (ja, mój wieloletni przyjaciel i on) duże mieszkanie 3-pokojowe. Znowu było, że nie znajdzie pracy, że wysyłał, że nie oddzwaniają, że nie wie, gdzie już wyslał, że... Miałam dość marudzenia, więc stałam nad nim, aż nie wysłał CV do wszystkich możliwych CC, kazałam mu oznaczyć te, o których wiedziałam, że są wysokie stawki. Twierdził, że to praca nie dla niego (faktycznie, jak szukaliśmy mieszkania, to się bał dzwonić, a tu praca na słuchawkach), ale odezwało się sporo osób - jak to z CC. Wybrał te z jedną z lepszych podstaw, średnimi prowizjami, ale łatwymi do zdobycia. Jest grudzień. Ta sierotka, co się bała we wrześniu pizzy zamówić (nie zmyślam...), zarabia prawie 2500 zł, a jeszcze nie ma najwyższej stawki (staż), opłaca mieszkanie, studiuje zaocznie w innym mieście, uczelnię opłaca ze stypendium naukowego, utrzymuje się sam, do tego odkłada i wpadł w nawyk przeglądania ofert pracy. Jest zadowolony, że "postawiłam na swoim" w kwestii tej wyprowadzki i pracy. Więc to nie jest tak, że tylko ja mam szczęście i jestem księżniczką, której akurat się udało - w moim otoczeniu, wśród osób w moim wieku, nie znam osoby, która - jeśli naprawdę chce - tej pracy nie może znaleźć. No ale ja za "naprawdę chcenie" nie uważam jęczenia, czekania, aż pracodawca sam zapuka do drzwi, czy powtarzania jak mantry "to wina tego kraju, przecież, że nie moja".