Czy już jestem frajerem czy jeszcze mi coś brakuje?

a ktos ja przywiazal sila do swojego partnera? czemu od niego nie odejdzie skoro jest jej tak zle?

Bardzo dobrze to zauważyłaś. WIEDZIAŁ o Jej wadach, które skreślały Ją jako potencjalną matkę/panią domu według Jego kryteriów. A pomimo to wybrał właśnie Ją . Niby jest egocentrykiem ("uwielbiałem swój świat") ale "wpuścił" do Swojego życia osobę, która zagrażała Jego poglądom. Po co? Coś czuję, że bardzo wielu FAKTÓW Nam tutaj nie przedstawił i obecnie mamy tak niejasny obraz sytuacji, że trudno jest się do tego odnieść. Do tego te sprzeczności.

No i dość kontrowersyjny pogląd: "I ufać że jak ktoś nawet się wkurzy - to być może ma powód."
Czyli On przez wkurzenie uważa rozwiązywanie sytuacji i/lub sygnalizowanie problemów, a gdy Jego partnerka reaguje tym samym na Jego docinki to jest 26 letnim dzieckiem ("A teraz nie mogę się zwyczajnie wkurzyć w domu na zwykłą drobnostkę bo wiem że zostanę napiętnowany i zbesztany.")!?
O co w tym chodzi? Jego uczucia są ważniejsze?

Są różni ludzie. Każdy z Nas ma wady. Jak Sami tutaj zauważyliście punkt widzenia, zależy od punktu siedzenia. Ale podejście Piotra do Jego związku jest co najmniej dziwne... Takie puste, jednostronne. W ogóle wątpię, aby On wiedział czego Jego partnerka oczekuje od życia.

Wydaje mi się, że nie akceptujesz faktu, że są ludzie, którzy mogą być całe życie niepozbierani, że są ludzie, których nie interesuje jak jest naprawdę i kto ma zgodnie z logiką i ludzką uczciwością rację, ale kto więcej ugra przy mniejszym wysiłku. Co więcej chcesz byc tym, który wychowa tą młodą osobę ku zmianie.

W takiej sytuacji lepiej było się nie bawić w związek ale zostać jej szefem - miałaby motywację -
broń boże wchodzić w związek, bo NIKT NIE JEST PROROKIEM WE WŁASNYM DOMU cytując klasyka ;-)

Pocieszające, że jest młoda, może jeszcze się uczyć i zmieniać, ale na takich osobach zmiany wymuszaja tylko sytuacje OSTATECZNE
/np.: zostaje sama, z dzieckiem, bez mieszkania, bez pieniędzy/

Jak pisali - szukałeś na gwałt czegoś - gdy na szukanie trzeba poświęcić lata. Nie Twoja wina choć twoja odpowiedzialność. Kto w takich sytuacjach zastanawia się "Czy moja dziewczyna, gdy uczy się na egzamin potrafi zasuwać 16/24 prez tydzień potem wstać świeżutka i zaliczyć na piątkę?", kto sprawdza czy dziewczyna umie planować, organizować sobie życie ma jasne cele do których konsekwentnie dąży?
Seks był fajny, podróże fajne.

A teraz - co zrobić?
To czy ktoś jest "pozbierany" czy nie to chyba cecha, którą ma się na całę życie i niewiele można z nią zrobić. Podobno można przewidzieć karierę zawodową u bardzo małych dzieci, robiąc prosty test: masz tu ciasteczko, jeśli nie zjesz go przez godzinę dostaniesz drugie i będziesz mógł zjeść oba :-)
/podobno przewiduje karierę lepiej niż badania inteligencji/

Jeśli nie chcesz aby stale przeinaczała to co mówisz, nie grała w "kto lepszy" nie szanując reguł , nie blokowała komunikacji idźcie na terapię. Terapeuta małżeński ma obowiązek stać po stronie ZWIĄZKU, lub "sumarycznego" szczęścia obojga małżonków. I przypilnuje aby komunikacja zachodziła z poszanowaniem reguł. Jeśli dziewczyna i ty wdrożycie jakieś reguły uczciwej komunikacji będzie można PRZYNAJMNIEJ ROZMAWIAĆ. Inaczej na pytanie "Kiedy będzie obiad?" uzyskiwał będziesz odpowiedź: "Ty nigdy nie... ty zawsze.... twoja matka... chcę się rozwieść"
Zamiast: "Dziś nie robie" albo "za dwie godziny".
Tak można załatwić awantury.

I nie ma co jej dołować, i tak ma niskie poczucie wartości, a niewiele umie ze sobą zrobić.

Natomiast nie liczyłbym na to, że przy tobie się pozbiera.

A czy warto o to walczyć? Kiedyś w gazetowych rubrykach matrymonialnych w których samotni mężczyźni wymieniali pożądane zalety przyszłych "miłości swego życia", obok innych cech pojawiał się termin "KOBIETA CZYSTA", oznaczający panią skłonną do obsesyjno-kompulsywnego czyszczenia wszystkiego na tak zwany "GLANC" z braku lepszego pomysłu na wykorzystanie swoich 120 miliardów neuronów. Wychodzi, że trafiła Ci się odwrotność tego ideału. Czyli....;-)

Są ludzie, którym było by to gancegal, byle seks był dobry i z miłości... ;-)
Ktoś pisał że wielcy ludzie żyją w brudzie ;-)

Ale, co kto lubi...

dobrze ze dodales "a moze"

A czy od dorosłej osoby MOŻNA wymagać BY NIE PRZYKŁADAŁA cudzych relacji do swoich - jakby była wzorcem z S?vres?
Przecież własne rozwiązania NIE SĄ "cudownym lekiem" dla wszystkich w czambuł?

A mnie zastanawia motywacja osób, które wieszają wszystkie możliwe psy na nieznanej sobie dziewczynie (to by było na tyle jeśli chodzi o solidarność płci )...
Opis jednostronny - zatem nieobiektywny.
A kalumnie padają "z grubej rury". Jakby ta kobieta jakiegoś wyjątkowego draństwa dokonała a nie "tylko" NIE SPROSTAŁA" wymaganiom partnera. Bo CHYBA NA TO użala się autor? Całkiem jak ten dziadek, co to lał babcię, bo "przeca jak Cię brałem to dziewicom nie byłaś"
A mnie się zdaje, że ona jest zagubiona zwyczajnie. Na "nim" polegać nie może, bo jest jej najzagorzalszym krytykiem. Więc KTO ją wesprze?
Dlatego albo-albo.
Jedno ALBO to zdać się na fachowców od relacji.
Drugie - przestać oczekiwać cudu i ZMIENIAĆ jedno drugiego na siłę oraz PRZESTAĆ udawać, że zależy na związku a nie na "postawieniu na swoim"
Mam wrażenie, że autor TEŻ nie sprostał zadaniu. Mało kto może napisać ZROBIŁEM WSZYSTKO... bo zawsze ktoś z boku, może dopowiedzieć coś jeszcze. Może zmęczenie sytuacją podświadomie powoduje szukanie tutaj, na forum akceptacji dla klującej się decyzji o rejteradzie?
Ale to może wiedzieć tylko autor.
I dlatego czasem warto powstrzymać "pisanie scenariuszy" dla cudzych losów BO to MOJE wrażenie może się mieć jak pięść do oka, do PRAWDZIWYCH realiów.

Autor już zapoznał się z tą bardziej drastyczną częścią i w jakimś stopniu mimowolnie potwierdził zasadność naszych opinii.

I takie słowa chyba dowodzą tego, że zdał/zdaje sobie sprawę z własnego zachowania wobec partnerki. Jesli coś - zgodnie z własnymi słowami - zmieni, trochę "da sobie siana", wyluzuje to może i ona poczuje sie zauważana jako partnerka i weźmie sie za siebie...
Sugerowałbym tu jeszcze Autorowi powrót do pomysłu z małżeństwem (jesli wyjdą na prostą), bo chyba nie dostrzega pewnych zaleznosci: kobieta mieszka w jego domu, korzysta z jego samochodu, urodziła jego dziecko, a nawet nie jest jego żoną...
To może wpływać destruktywnie na jej samopoczucie w tym związku.

MASZ RACJĘ
Kim ona jest i kim się czuje, zapewne rzutuje na to, jak się zachowuje

Lusilju, zgadzam się i chyba większość osób by się z tym zgodziła, niestety, OPROCZ samego Autora.

Bardziej niż fakt, że wcale się nie pogodził ze śmiercią eks, wydaje mi się prawdopodobnym, że używa jej wyidealizowany obraz jako wymówkę, by kontrolować, urabiać i ustawiać do pionu swoją narzeczoną, bo dzięki temu może się kreować na tego, co zawsze jest lepszy. Tak sobie właśnie pomyślałam, bo nie widzę innego racjonalnego powodu bycia w związku z osobą, która wg opisu WCALE facetowi nie odpowiada, WSZYSTKO robi źle, jest totalnie poniżej JEGO POZIOMU. I której nawet po 5(!!!) latach, dynda jedynie marchewkę z obietnicą ślubu...

Stokrotko, to całe szczęście, że Cię nie interesuje bo znając Twoją nędzną wyobraźnię, zaraz byś sobie coś ubzdurała.
Nim osądzisz- pomyśl. O ile to nie zbyt wielki problem.

Wina zawsze leży po obu stronach. Ja przedstawiłam punkt widzenia kobiety, która była kiedyś w podobnej sytuacji.
Chyba o to autorowi chdziło? No chyba, że chciał tu wyczytać jaką to okropną ma babę w domu i jaki jest wspaniały, że to wszystko znosi.

Z tego co tutaj piszesz to niestety Twojej kobiecie podobały sie podróze i sielankowy styl zycia na pewno za Twoje pieniądze a jak przyszło dorosnąc to juz jej sie nie podoba bo musi siedziec w domu i sielankowy styl zycia dla niej sie skonczył. Predzej czy pozniej i tak sie rozstaniecie bo Ona tylko szuka pretekstu i zrzuca wszystko na Ciebie za to ze ma dziecko i obowiazki domowe. Do tego jest cwana bo widzi jak bardzo kochasz swoje dziecko. Kto wie moze i tez ma kogos na boku??? No i Ty w tym tym wszyskim.... widze ze do niej nic nie dociera wiec nalezy podjac jakąs decyzje bo inaczej czeka Ciebie totalne przemeczenie psychiczne i fizyczne a moze co najgorsze depresja:(

slub na wyspie dosc ekstrawagancko;) ciesze sie ze nastapily juz jakies zmiany, metoda malych kroczkow ale byle do przodu. sztuka kompromisu, nie tworzycie tego zwiazku w pojedynke, jej potrzeby sa tak samo wazne jak twoje, wierze ze uda wam sie, na zwiazek nie ma jednej jedynej recepty poniewaz kazdy jest inny i kazdy ma inne oczekiwania wobec partnera, wazne by sie kochac, szanowac i wsluchiwac w potrzeby drugiej osoby

PODPISUJE SIE POD TYM DUZYMI LITERAMI

o tak Piotr jesteś dobrym treserem,wytresowales Sylwie do tego stopnia ,ze chodzi z toba na cmentarz,nawet chodzi z toba do matki swojej poprzedniczki,zadam pytanie PO CO?? ZEBY SIE TOBIE PRZYPODOBAC,BO CHYBA NIE Z POTRZEBY SERCA-BO ONA JEJ NIE ZNAŁA ,chyba ze uwielbia się samobiczować ,bo tak to wyglada

wytresowales ja ,bez dwóch zdan,co będzie kolejnym krokiem?? aaaa już wiem BEDZIE MACHALA OGONKIEM,BO TY CHLOPIE TAK CHCESZ brawo ,gratuluje osiagniec,od początku mowilam ze wziales ja żeby wychować,po to podstarzali tatuskowie biora małolaty,da miske,kosc do obgryzienia ,a ta ma TYLKO  dac się wytresować ,czy wychować jak kto woli, ZALOSNE

Ale kobieto, ja do Ciebie nic z tamtego postu nie adresowałam, więc skończ może mnie obrażać? Wzięłaś coś do siebie co w ogóle do Ciebie nie było. Zdaje się to Ciebie ponosi wyobraźnia, albo jakieś kompleksy, a wspomniana jadowitość to z pewnością. Jedyne co zrobiłam to wykorzystałam Twoje słownictwo o niedouczonej studentce. I tutaj zakańcza się cała moja styczność z Twoim wpisem (którego nawet szczerze mówiąc nie doczytałam). Mam nadzieję, że w końcu dotarło, bo ręce normalnie opadają.

Piotrze, a ja radzę - odpuść tutaj ten temat, ponieważ tym zgorzkniałym feministkom i tak nie dogodzisz, cokolwiek nie napiszesz. Szkoda, abyś czytał dłużej te bzdury. Ewidentnie jesteś człowiekiem inteligentnym, więc skorzystaj z profesjonalnej pomocy.

Nawiązałaś do mojego cytatu, aby później skwitować i napisać "że już sobie wyobrażasz co za osoby bronią partnerki autora", a mój poniekąd taki był, więc mam prawo czuć się wciągnięta w te słowa.
Poza tym nie tylko ja to zauważyłam, więc chyba z moją wyobraźnią wszystko w porządku.
I to żaden jad, a niepozwolenie sobie na rzucanie opinii przez osobę, która guzik na mój (i nie tylko) temat wie.
Bo rzucić daleko idące wnioski nie problem, ale pokryć je faktami już tak.
Kompleks? A co to takiego?:)

Po raz kolejny się zgadzam.
Wszystko co powiesz zostanie wykorzystane przeciwko Tobie.
Chcesz jej pozytywnej zmiany to się dowiedziałeś, że źle sformułowałeś zdanie i pewnie chcesz ją wytresować. Strata czasu.
Za dużo przewrażliwionych kobiet na punkcie swojej płci.

Od siebie dodam nie na temat, że przewrażliwienie jest bardzo słuszne w wielu sytuacjach kiedy faktycznie dochodzi do nadużyć i niesprawiedliwości wobec kobiet.

Według mnie ty naprawdę chcesz ratować wasz związek.
Tak czy inaczej życzę szczęścia.

Poczytalam sobie dzisiaj cały wątek i mam do niego stosunek obojętny. Nie staje po żadnej że stron, ale chciałam zwrócić uwagę na motyw, który pojawia się dość często. Mianowicie jest to ciągła, nieustająca chęć bycia ojcem/bratem a NIE partnerem. Z Twoich posłów wciąż wychodzi chęć wychowania jej, delikatnej pogardy i zawodu, który jest jednak zawodem jaki ojciec przeżywa względem swojego dziecka, które nie spełnia narzuconych oczekiwań i wcale nie ma zamiaru ich spełnić. Dzieli Was poziom wiedzy, edukacja, poglądy na życie i świat. Nie wnikam czy narzeczona jest roszczeniową księżniczka, czy zgnębioną kobietą. Jaką by ona nie była to jest to DOROSLA kobieta, która ma swoich rodziców, którzy ja już wychowali. Jeśli nie zgadzasz się z ich metodami i produkt gotowy Ci nie odpowiada, to zwrócić jej wolność i dajcie sobie oboje szansę na poznanie kogoś, kto będzie Wam pasował. I czemu ona się spotyka z matką, Twojej zmarłej narzeczonej, ktorej nigdy na oczy nie widziala? Aha i jeszcze jedno- jesteś od niej raptem 8 lat starszy, a nie 80. Przestan bawić się w jej ojca.

Takimi słowami trywializujesz wszystko i sprowadzasz do "złego formułowania zdania". No wybacz, ale...
Pragne zauważyć, że ja jakos kobietą jednak nie jestem

Wystarczyło przeczytać, że mieszkają w jego mieszkaniu, uzywają jego samochodu, a ona nic nie wniosła (materialnego) do związku - takie postawienie sprawy i przedstawianie wystarczą, by dostrzec tu owo "wywyższanie się", niestety. I można z dużą dozą prawdopodobieństwa, że i z takiej własnie pozycji (moje mieszkanie, moje auto itp) nieświadomie patrzy na partnerkę. To nawet wydaje sie oczywiste. Jesli takie argumenty mają czemukolwiek służyć to własnie temu. Może nawet padały słowa - wybacz Autorze, może to juz nadinterpretacja - częste, gdy jedno góruje w związku, że partnerka jest pasozytem bądź darmozjadem. Jest to prawdopodobne. Co jak co, ale wtrącenia tego typu, podkreślanie: moje, ja, ode mnie w jakimś stopniu pokazują podejście. Wystarczy to odczytać
Rozumiem, że nie kazdy ma tą dziwną umiejętność odczytania "między wierszami" i dostrzegania czegoś więcej.

W żadnym razie!  Wtedy musiałbyś przestać być sobą. Sylwia sama Ci mówi o tym, że nie umiesz rozmawiać... Trzeba tu znaleźć wspólną płaszczyznę, wypracować zwroty. Chodzi o to żeby mówić wszystko i o wszystkim tylko inaczej:)
W tym z pewnością pomoże związkowy terapeuta jeśli wprowadzi techniki negocjacji. Chodzi Piotrze o asertywność.
Myślę, że nikt tu nie chciał krytykować Ciebie ani Twej wizji rodziny i świata. Ja myślałam o tym aby pokazać Ci świat jaki można zobaczyć będąc z drugiej strony.
Nie wiemy jakie mechanizmy zachodzą u Sylwii, my jej nie znamy wcale, przecież wiemy tylko o co Ty i jak nam przekazałeś.
Może być tak że Ona zupełnie tak nie myśli , a nawet nie interesuje jej żadna zmiana. Może Ona nie chce iść do przodu tylko wrócić do przeszłości. My tego nie wiemy...
Terapeuta rozmawiając z Wami dwoma może dostrzec jakie zależności występują między Wami i gdzie szukać przyczyn problemu.
Dopóki sama nie "zobaczyłam" jak różnie można odebrać jeden prosty komunikat w różnych sytuacjach nie byłam w stanie uwierzyć że tyle da się wyjaśnić potrafiąc komunikować się na tych samych częstotliwościach.

To dziwne że te wyuczone techniki potrafią pomagać w codziennym, prostym życiu. Dziś ludziom brakuje czasu na wsłuchanie się w siebie.
Mam też jeszcze inny pomysł- może zamiast próbować dzielić między siebie obowiązki będziecie w stanie wykonywać je wspólnie tak abyś ani Ty ani Ona nie nie mógł się sprzeczać co i ile kto robi?

Unikanie konfliktów poprzez przemilczenie do niczego nie prowadzi jak do większej frustracji chyba... Z tego co wiem zamiast magazynować winno się wyrzucać balast. Zamiatanie pod dywan nie rozwiązuje problemów.

Nie można przesadzić w żadną stronę, dobrze że zauważasz, sygnalizujesz i szukasz przyczyn a nade wszystko rozwiązania.

i jeszcze powiedz ze na tym cmentarzu mowisz do anny ze tak bardzo jak bardzo ci jej brakuje i bardzo chcialbys by zyla.... a przy jej mamie zachwalcie ja w nieboglosy w obecnosci sylwii.... lo matko kochana....

To jest fantastyczny przykład, że wykształcenie, osiągnięcia i obeznanie ze światem ma się nijak jeśli facet widzi młoda, energiczna dziewczynę, a do głosu dochodzi ten drugi mózg

Kaśka, co Ty pierdzielisz za przeproszeniem, bo mam wrażenie, że dwa różne wątki czytamy... Sprawa już na pierwszy rzut oka jest głębsza, a Ty swoje. Gdyby zostawianie ludzi, bo coś przeszkadza było takie proste i oczywiste to nie byłoby 2/3 tematów na tym forum.

Piotrze..

Krótko i na temat. Nie będę odnosić się do komentarzy jakichś krzykliwych kobiet. Dla mnie hipokryzją jest naskakiwanie na kogoś, kto po zapoznaniu sie z Twoim wpisem widzi część swojego życia i jednocześnie te same wrzeszczące osoby doradzaja Tobie co powinieneś zrobić.

Nie będę teoretyzować czy będzie dobrze w Twoim związku. Nie podniosłam nawet na Ciebie głosu. W Tobie widzę swojego długoletniego partnera. Myślę, że jesteś apodyktycznym przypadkiem mężczyzny. Wszystko musiałeś i musisz mieć ułożone. Wszystko ma być tak jak NALEŻY. Wpuść trochę na luz i pozwól na to, byście żyli ze sobą. Nie obok siebie.

Rozmowy w związku są MAGIĄ. Mają ogromną siłę przecierania szlaków. Nie zawsze muszą prowadzić do punktu, do którego zamierzamy dojść. Ale doprowadzają do jakiegoś konsensusu.

A tak na marginesie... NIE JESTEM FEMINISTKĄ ze śliną w kącikach ust z zacietrzewienia. Ponad połowa moich służbowych kontaktów dotyczy mężczyzn. I często lepiej się z nimi prowadzi dialog niż z kobietami. Mało która pani potrafi swoje osobiste frustracje zachować dla siebie.

Piotrze...
Tak sobie myślę... Ty chcesz swoją poprzednia partnerkę z powrotem. Jej już nie ma i nie będzie. Może jakaś jej cząstka za jakies 50 lat znajdzie sie w kimś, kto się narodzi, ale nie teraz.

Skąd masz pewność, że gdyby ona nadal była wśród żywych, byłaby chodzącym ideałem? Może zmęczyłaby sie Tobą. Może odkochała. Może... Może... Mnóstwo tych może mogło być.

Nikt nie zamierza tego robić... A na pewno nie ja. Ognia ogniem nie zwalczysz. To chyba wszyscy wiemy.
Piotr odsłonił nam rąbek własnego życia. Bo chciał. Czy liczył na pochwały? Cos mi mówi, że tego właśnie oczekiwał.
Wiem jak trudno jest znosić krytykę wobec swojej osoby. Tego nie nauczysz się inaczej jak przez licznie zasłyszane i odczytywane uwagi i opinie o sobie samym.

Patrz, znowu to napisałeś Nie, że będzie Cię to kosztować tyle wyrzeczeń, że nie spodziewałeś się, że skrajnie inny charakter nie będzie do Ciebie pasował, że napotkałeś w tym innym charakterze przeszkody dla Ciebie. Napisałeś, że to będzie kosztować Cię tyle pracy, co dla mnie jest jednoznaczne z: "strasznie ciężko ją wychować".

Dziewczyny, te co tak Piotra bronią, ten wątek w ogóle nie ma żadnego związku z feminizmem- jakby tu bizneswoman z sukcesami pisała, narzekając na mało ambitnego, wiecznego studenta, lenia, jakiego sobie na narzeczonego wybrała i co z nim teraz zrobić, żeby się przepoczwarzył w wysokiej klasy specjalistę, goniącego za awansem, TO TEZ BYM JEJ TO SAMO NAPISAŁA: że ludzi się na własne widzimisię nie da zmieniać.

I tu też nie chodzi o to, że COS mu w partnerce nie pasuje (bo to normalne, że każdy ma jakieś wady), ale, że on jej kompletnie nie akceptuje- dosłownie nic w niej mu się nie podoba, więc ja nie za bardzo rozumiem jak się rozmawia z kimś, żeby przekonać go do zaprzestania bycia sobą : "Kochanie byłoby nam cudownie, gdybyś tylko totalnie zmieniła swoją osobowość"???

Piotr, sorry, ale ciężko mi sobie wyobrazić, że Ci 5 (!!!) lat trzeba było, żeby uzmysłowić sobie, że jak wybrałeś model 180 stopni odmienny od własnego ideału, to będzie ciężko się dogadać. Do sklepu też idziesz kupić rower, a potem zastanawiasz się jak go w domu na auto przerobić? A może masz nadzieję, że mu silnik i cztery koła wyrosną? No bo co my Ci mamy niby doradzić- jak skutecznie stosować hipnozę, manipulację czy inne techniki prania mózgu, żeby przerobić kobietę A na kobietę B?

Piotr, to napisz nam w takim razie co cenisz w swojej kobiecie, czym Ci imponuje, dlaczego chcesz z nią być?

A ja uważam, że Piotr większość rzeczy robi właśnie dobrze.
Bez końca głaskać kogoś i mu przytakiwać mimo błędów, mimo pasywnej postawy wobec partnera, wspólnego życia, czy dziecka (bo chyba nie przejmuje się zbytnio jego przyszłością, skoro nawet studiów nie chce jej się obronić na poziomie licencjata) - bo przecież trzeba akceptować człowieka takim jaki jest - to chyba nie prowadzi do niczego.
Tylko to wszystko odbywa się zdecydowanie za późno.
Ja nie zmienię zdania, że Ona jest typem księżniczki, a Piotr jest w związku tą osobą, która stara się i walczy - tak jak potrafi.

Zresztą nie...zjedzcie mnie tu...ale co to za baba, CO TO ZA MATKA, której nie chce się gotować dla własnego dziecka, której nie chce się wysprzątać mieszkania dla własnego dziecka??? No nie, nie, nie...taka kobieta jest u mnie przegrana.

Wiesz Piotrze, przypomniała mi się taka anegdota, kiedy to ja sama jakiś czas temu poprosiłam tutaj o pomoc, pod jakimś innym nickiem, którego już nawet nie pamiętam. W każdym razie..sytuacja miała się tak - wtedy jeszcze, mój chłopak, potraktował mnie w ten sposób, ze zostawił mnie samą w środku nocy w całkiem obcym mieście, bez komórki, bez pieniędzy - ponieważ usiadłam metr od niego, gdyż wydzierał się na mnie wniebogłosy za to, że otworzyłam zmarzniętemu zwierzęciu drzwi od klatki. A jemu samemu było zimno i nie chciało mu się 5 sekund zaczekać (w drodze na przystanek autobusowy). Tak mnie obrażał, że bez słowa usiadłam na przystanku po drugiej stronie (czekaliśmy na nocny autobus).  Zostawił mnie tam całkiem samą. Musiałam jakieś 5 kilometrów wracać sama w środku nocy w szpilkach do domu. Moje pytanie do ludzi z forum brzmiało, czy jego zachowanie można jakoś wytłumaczyć. Wtedy wszyscy z wyjątkiem jakiś 2 osób wmówiły mi, że to moja wina, bo strzeliłam "fochem". No i ja oczywiście uwierzyłam, strasznie się obwiniałam i go tak w tym związku "głaskałam po główce"...w końcu skoro tyle osób mówiło, że to moja wina, to musiało tak być. Ten człowiek wykorzystał w efekcie moją dobroć maksymalnie, strasznie źle mnie potraktował, nawet mnie okradł. A ja straciłam wtedy przez te "dobre rady" swoją czujność. I m.in. dlatego mógł ze mną to wszystko zrobić.

Dlatego naprawdę skorzystaj z porad profesjonalnego psychologa, jeżeli faktycznie szukasz pomocy, a nie pogawędek, gdyż osoby, które tutaj najwięcej się przekrzykują często racji nie mają. Na tym forum są głównie ludzie, których spotkało w życiu coś złego, które same popełniały błędy, chcą pomóc, ale czy rzeczywiście zawsze potrafią?

A nie mówiłam...
No chyba, że troll.

pragne zauwazyc ze nie sa to moje slowa tylko stokrotki 88!

Chyba kojarzę tamten wątek, lub bardzo podobny... Czy jesteś w stanie go poszukać? Ciekaw jestem, kto miał prawidłową wizję tamtej Twojej sytuacji...
Co do porad psychologa - jak najbardziej. Czasami jednak takie - jak tu - "kubły lodowatej wody" wylewane na głowe Autora daja też i pozytywne efekty: zaczyna wątpić w "swoja rację" i decyduje się na taką fachową pomoc Jakby nie patrzeć - takie "pogawędki" czasem sa jednak pomocne...
Co do tego, ze udzielają sie tu osoby czymś juz doświadczone: uważasz, ze to takie osoby ...dyskredytuje? Może mam mylne spojrzenie, ale dla mnie to właśnie owe zyciowe przejścia i doswiadczenia dają takim osobom wszelkie podstawy do w miarę trzeźwej, wnikliwej (ba! nawet przenikliwej) oceny i "coś" dajacej wypowiedzi. Jak wyglądałoby to Forum, te wszystkie wątki, gdyby wypowiadały sie tu osoby o psychice i doświadczeniach gimnazjalistów (nie umniejszajac wspomnianym)? Jaki poziom, jaką wartość miałyby tu rady osób, które NICZEGO W ŻYCIU NIE DOŚWIADCZYŁY?
Zgadzam się, że często ta pomoc jest nazbyt ...gorliwa, ale wypada tu też brać pod uwagę emocje, które chyba cechują kazdego człowieka, czyz nie? To, że jedni nad nimi panują, a inni nie to juz inna bajka...