Zniszczylam swoje zycie

kroteczka napisał/a:

slońce1 napisał/a:

kroteczka, ja jestem mężatką która też chciała romansu z kimś - akurat on jest żonaty. I wcale nie patrzałam na niego jak na obiekt seksualny tylko i wyłącznie. Owszem... pożądanie jest ale nie o to mi chodzi.
Słuchasz wszystkich cennych rad zdradzonych ale pamiętaj, on wcale jak na obiekt seksualny tylko i wyłącznie nie musi na ciebie patrzeć. Słuchaj własnej siebie, własnej intuicji tak żebyś nie żałowała w życiu niczego.

Slonce ja na niego tak nie patrze, zależy mi na nim chcę żeby byl szczęśliwy,  zawsze tak było,  jak byliśmy przyjaciółmi też.
Ale on zawsze byl bardziej nastawiony na realizacje swoich pragnień seksualnych niż ja. Mi często wystarczaloby przytulanie, on ciągle myśli i mówi z podtekstem.
Właśnie słucham siebie i czuję że nie jestem szczęśliwa. Wolałabym żeby on to traktował bardziej platonicznie.
Widzę że ta strefa jest dla niego najważniejsza choć naprawdę długo czekał na to co chciał dostać.  Pewnie większość by odpuścila. Teraz jednak wcale mnie to nie pociesza.

Teraz czuję ze go kocham i nienawidzę jednocześnie.

ja nie mówię że ty tak na niego patrzysz -  jak na obiekt seksualny. Już dawno zauważyłam że czujesz coś do niego.
Chodzi mi o to że wg ciebie to on patrzy na ciebie tylko pod względem seksualnym, a MOŻE TAK NIE JEST.
Tego się nie przekonasz milcząc. Olewając go, tym bardziej że razem pracujecie. Rozmowa kobieto póki jeszcze jest czas, potem będzie już za późno.

Jeśli odejdziesz w ten sposób jak teraz to robisz to prawdopodobnie na 99 % będziesz tego w przyszłości żałować.
Skoro czujesz coś do niego to porozmawiaj z nim tak żebyś przynajmniej była z nim na stopie przyjacielskiej. Nie mówię żebyś od razu mówiła mu jak bardzo go kochasz, ale przynajmniej postaraj się tą przyjaźń na nowo odbudować.
Wtedy będziesz szczęśliwsza.

Ja też chodziłam do psychologów, na terapie żeby o kimś zapomnieć, ale to nic nie pomogło. Nawet chciałam iść na terapię małżeńską przy kościele z mężem, ale w końcu do tego nie doszło. Szukałam pomocy, nie udało się. Dziś myślę o tym KIMŚ i tyle. Tak już zostanie. A on nawet nie ma zielonego pojęcia. I tak jakoś sobie żyję. Przykładna żona i matka w domu a moje myśli........... kocham męża ale on nie jest jedyny w moim pokręconym życiu.

kroteczka napisał/a:

slońce1 napisał/a:

kroteczka, ja jestem mężatką która też chciała romansu z kimś - akurat on jest żonaty. I wcale nie patrzałam na niego jak na obiekt seksualny tylko i wyłącznie. Owszem... pożądanie jest ale nie o to mi chodzi.
Słuchasz wszystkich cennych rad zdradzonych ale pamiętaj, on wcale jak na obiekt seksualny tylko i wyłącznie nie musi na ciebie patrzeć. Słuchaj własnej siebie, własnej intuicji tak żebyś nie żałowała w życiu niczego.

Slonce ja na niego tak nie patrze, zależy mi na nim chcę żeby byl szczęśliwy,  zawsze tak było,  jak byliśmy przyjaciółmi też.
Ale on zawsze byl bardziej nastawiony na realizacje swoich pragnień seksualnych niż ja. Mi często wystarczaloby przytulanie, on ciągle myśli i mówi z podtekstem.
Właśnie słucham siebie i czuję że nie jestem szczęśliwa. Wolałabym żeby on to traktował bardziej platonicznie.
Widzę że ta strefa jest dla niego najważniejsza choć naprawdę długo czekał na to co chciał dostać.  Pewnie większość by odpuścila. Teraz jednak wcale mnie to nie pociesza.

Teraz czuję ze go kocham i nienawidzę jednocześnie.

ja nie mówię że ty tak na niego patrzysz -  jak na obiekt seksualny. Już dawno zauważyłam że czujesz coś do niego.
Chodzi mi o to że wg ciebie to on patrzy na ciebie tylko pod względem seksualnym, a MOŻE TAK NIE JEST.
Tego się nie przekonasz milcząc. Olewając go, tym bardziej że razem pracujecie. Rozmowa kobieto póki jeszcze jest czas, potem będzie już za późno.

Jeśli odejdziesz w ten sposób jak teraz to robisz to prawdopodobnie na 99 % będziesz tego w przyszłości żałować.
Skoro czujesz coś do niego to porozmawiaj z nim tak żebyś przynajmniej była z nim na stopie przyjacielskiej. Nie mówię żebyś od razu mówiła mu jak bardzo go kochasz, ale przynajmniej postaraj się tą przyjaźń na nowo odbudować.
Wtedy będziesz szczęśliwsza.

Ja też chodziłam do psychologów, na terapie żeby o kimś zapomnieć, ale to nic nie pomogło. Nawet chciałam iść na terapię małżeńską przy kościele z mężem, ale w końcu do tego nie doszło. Szukałam pomocy, nie udało się. Dziś myślę o tym KIMŚ i tyle. Tak już zostanie. A on nawet nie ma zielonego pojęcia. I tak jakoś sobie żyję. Przykładna żona i matka w domu a moje myśli........... kocham męża ale on nie jest jedyny w moim pokręconym życiu.

....on zawsze byl bardziej nastawiony na realizacje swoich pragnień seksualnych niż ja. Mi często wystarczaloby przytulanie, on ciągle myśli i mówi z podtekstem.
Właśnie słucham siebie i czuję że nie jestem szczęśliwa. Wolałabym żeby on to traktował bardziej platonicznie.
Widzę że ta strefa jest dla niego najważniejsza..

On będzie wiedział, że robisz to dla rodziny, Ty zaś prawdopodobnie usłyszysz z jego ust prawdę o nim samym.

Pitagoras, bieda, głod przeraża mnie nie tylko w Afryce, ale i tutaj w Polsce.
O ile w Polsce mogę w jakiś sposób włączyć się w pomoc tym osobom,
to przekazanie kilkunastu euro ze sprzedaży komputera do Afryki... niewiele lub nic nie zmieni.

I na tym właśnie polega różnica - działać tam gdzie mamy wpływ na zmianę, na lepsze.
Ty działasz na lepsze dla siebie, i jasno to deklarujesz
Nie aspirujesz przy tym do grona altruistów, dbających o uczucia innych nie stroisz się w piórka które nie są Twoje.
no i OK.

Chodzi o to, że po kobiecie w pewnym wieku, o pewnym statusie można spodziewać się jakichś zasad, przekonań, albo chociaż szczerości dla samej siebie.

a tak jeszcze prosciej mowiac.

tak, po chlopsku - na logike kurna!!

JESLi mam z kims SUPER relacje, jak BRATNIE dusze Kroteczko, jak PRZYJACIELE, jezeli czuje sie bezpiecznie z tym kims, bo wiem ze mu zalezy (a Ty to wszystko piszesz o swoim panu) - no to co robie???

po pierwsze i przede wszystkim - rozmawiam. Moza pogadac, wyrazic co sie czuje, czego sie boje, co mnie dreczy itd.... i wtedy moglabys myslec ewentualnie tu na forum co dalej, w zaleznosci od tego jak potoczylaby sie rozmowa.

Ale co?? NIE. TY SIE BOISZ. boisz sie nawet z nim porozmawiac?! Wiesz o czym to swiadczy?? Przepraszam, ale tam nie ma przyjazni, troski czy czegokolwiek uczuciopodbnego. Tam jest seks i pozadanie - w to nie watpie.

Kroteczko - ja w swoim zwiazku jak mam problem to ide i po prostu mowie facetowi. Sluchaj...... jest tak i tak.... Czasem mnie zrozumie lepiej, czasem gorzej. Czasem sie poklocimy, czasem dojdziemy do porozoumienia szybciej, czasem wolniej. Roznie bywa. Ale kurna jak mam problem, gryze sie z czymkolwiek (tak jak Ty od wielu jzu miesiecy) to ide i rozmawiam, bo tak wlasnie robia ludzie DOROSLI, ktorym na sobie NAPRAWDE ZALEZY i ktorzy sobie UFAJA, wiedza ze dostana pomoc i rade i rozwiazanie problemu bo przeciez 'patrzycie w tym samym kierunku, braterstwo dusz po prostu, chcecie na pewn oteg osamego'. W czy mwiec problem? Niech facet Cie otoczy opieka i wesprze i razem wymyslcie c odalej zrobic zeby byc szczesliwym, nie raniac az tak bardzo innych. Nie psize tego teraz ironicznie tylk ocalkiem pwoaznie no. JEsli kurna 2 doroslym ludziom na sobie naprawde tak zalezy n oto wezcie zesz porozmawiajcie, ustalcie cos i badzcie szczesliwi ale nie klamcie i nie nieszczcie zycia nadal innym,

tego wszystkiego niestety brakuje w Twojej relacji... smutne

bullet napisał/a:

kroteczka napisał/a:

....on zawsze byl bardziej nastawiony na realizacje swoich pragnień seksualnych niż ja. Mi często wystarczaloby przytulanie, on ciągle myśli i mówi z podtekstem.
Właśnie słucham siebie i czuję że nie jestem szczęśliwa. Wolałabym żeby on to traktował bardziej platonicznie.
Widzę że ta strefa jest dla niego najważniejsza..

Excop napisał/a:

On będzie wiedział, że robisz to dla rodziny, Ty zaś prawdopodobnie usłyszysz z jego ust prawdę o nim samym.

Sądzę, że nie. Usłyszy zupełnie co innego.
Polecam dokładnie jeszcze raz to co autorka napisała.
Ona wyraźnie podaje, że nadają na różnych falach. To wg mnie klasyczne wykorzystywanie.
on zawsze byl bardziej nastawiony na realizacje swoich pragnień seksualnych niż ja... on ciągle myśli i mówi z podtekstem vs. Mi często wystarczaloby przytulanie
Wolałabym żeby on to traktował bardziej platonicznie... vs. Widzę że ta strefa jest dla niego najważniejsza

Z tego co autorka pisała w "normalnym", "sexualnym" czasie traktował ją przedmiotowo, a wyłącznie w momencie zagrożenia starał się, traktował ją jak podmiot i szybko odzyskiwał.
Sądzę, że padnie zdanie w stylu "przecież wiesz co do Ciebie czuję" lub "wiesz, że mi zależy" .... itp.
Ten typ tak ma. Uważam, że on sadzi, że skoro ma łanię w pracy, szybkie numerki gdy de facto tylko zechce, po co ma z tego rezygnować, a że jej psychika siada ? Co z tego ? Do czasu aż będzie to wymagało od niego prawdziwego zaangażowania bądź poświęcenia czegoś. Wtedy da kroteczce kopa w d..e i znajdzie się inna. W tej naturze nie ma próżni.

A cóż innego pisałem Kroteczce, gdy już wcześniej zaproponowałem jej, by porozmawiała z kochankiem?
Że innymi słowami?
Zacytowałeś mnie już dawno po tym, gdy wyraziłem przekonanie, że kochanek jej słowa o konieczności zakończenia romansu odbierze, jako żądanie od niego deklaracji rozwodu z żoną.
Wówczas Kroteczka dowie się, kim on jest tak naprawdę.
I nie będzie to miłe dla niej, jak mi się wydaje.

Ważniejszą kwestią jest, czy Kroteczka będzie konsekwentna w decyzji powrotu do męża.
I czy wystarczą jej dzieci i sentyment do tych kilkunastu lat wspólnego życia z nim, by spróbować odbudowy łączących ich kiedyś więzi.
Alternatywą jest tylko rozwód i samotne życie.

Pozdrawiam.

To może skoro masz kilku kolegów, to nie ograniczaj się do tego jednego...

Spotęgujesz w ten sposób odczucia zmysłowe, które w chwili obecnej stały się number one na Twojej top liście. A może w ogóle spróbuj opcji "wespół w zespół" - to musi być dopiero jazda!!! Oczywiście żartuję.

Excop napisał/a:

kroteczka napisał/a:

Nie wie, ale byc może to wyczuwa.

Oczywiście, że wyczuwa.
Myślę, że jest nawet tego pewien.

Ja już jakiś czas przed wyznaniem mojej kochanki czułem, że z jej strony to już nie tylko pożądanie.
Zmieniło się jej zachowanie.
Nie mniej ważne od seksu stały się dla niej rozmowy, samo przebywanie ze mną, przytulanki.

I to, niestety, daje mu przewagę nad Tobą, jeśli mam rację, co do jego głównego celu adoracji Twojej osoby.
A nie wątpię, że ją mam.

Pozdrawiam.

Excop i co zrobiłeś z tym wyznaniem?
My i tak głównie rozmawiamy bo widzimy sie ciagle w pracy. Akurat rozmawiac ze mna to on lubi. To juz raczej ja czasem się dystansuje i nie chce mi się gadac. Do zblizen dochodzi rzadko a nawet bardzo rzadko ze wzgledu na logistykę.  Nie jestem chyba typowa kochanka z ktora czas się spedza głównie w restauracjach i w łóżku.

A ty czules przewagę nad nia? Jak to bylo?

Chcialabym odbudowac małżeństwo ale nie wiem czy jest to możliwe odkąd wiem ile namiętności moze byc między kobietą a mężczyzną.

Excop napisał/a:

kroteczka napisał/a:

Excop i co zrobiłeś z tym wyznaniem?
My i tak głównie rozmawiamy bo widzimy sie ciagle w pracy. Akurat rozmawiac ze mna to on lubi. To juz raczej ja czasem się dystansuje i nie chce mi się gadac. Do zblizen dochodzi rzadko a nawet bardzo rzadko ze wzgledu na logistykę.  Nie jestem chyba typowa kochanka z ktora czas się spedza głównie w restauracjach i w łóżku.

A ty czules przewagę nad nia? Jak to bylo?

Oczywiście, że czułem przewagę.
Mogłem z nią zrobić co tylko chciałem.
Początkowo byłem dumny z siebie, że kocha się we mnie kolejna kobieta.
A Adonisem nie byłem i nie jestem, zapewniam.
Tyle, że nie chciałem tej przewagi wykorzystywać.

Nie wiem, czy pamiętasz, ale nawiązując z nią romans uprzedziłem ją, że chcę tylko seksu i związek emocjonalny mnie nie interesuje. Jej to odpowiadało, przynajmniej tak deklarowała.
Złamała "umowę", więc zerwałem z nią.

Pozdrawiam.

Okrutny jesteś. Wyobrazam sobie jak się czuła.  U nas nie bylo zadnych deklaracji. Zadnego "to tylko seks" jesliby mi tak powiedział to nic by nie dostal. Może to czuł i dlatego tak nie mówił.  U nas to było zwieńczenie marzeń i wyobrazen które w nas tkwiły od lat. Chcieliśmy tego bardzo, chemia była (i jest) niesamowita. U nas jest głównie rozmowa o zyciu o pracy o dzieciństwie.  Wspieranie się w pracy w ambicjach w hobby.
Ale co z tego skoro mówisz ze i tak facet chce tylko jednego.

kroteczka napisał/a:

Excop napisał/a:

Oczywiście, że czułem przewagę.
Mogłem z nią zrobić co tylko chciałem.
Początkowo byłem dumny z siebie, że kocha się we mnie kolejna kobieta.
A Adonisem nie byłem i nie jestem, zapewniam.
Tyle, że nie chciałem tej przewagi wykorzystywać.

Nie wiem, czy pamiętasz, ale nawiązując z nią romans uprzedziłem ją, że chcę tylko seksu i związek emocjonalny mnie nie interesuje. Jej to odpowiadało, przynajmniej tak deklarowała.
Złamała "umowę", więc zerwałem z nią.

Pozdrawiam.

Okrutny jesteś. Wyobrazam sobie jak się czuła.  U nas nie bylo zadnych deklaracji. Zadnego "to tylko seks" jesliby mi tak powiedział to nic by nie dostal. Może to czuł i dlatego tak nie mówił.  U nas to było zwieńczenie marzeń i wyobrazen które w nas tkwiły od lat. Chcieliśmy tego bardzo, chemia była (i jest) niesamowita. U nas jest głównie rozmowa o zyciu o pracy o dzieciństwie.  Wspieranie się w pracy w ambicjach w hobby.
Ale co z tego skoro mówisz ze i tak facet chce tylko jednego.

Nie jestem dumny z tego, że wdałem się w romans z mężatką.
Dlaczego mówisz, że byłem okrutny?

Uważasz, że byłoby lepiej, gdybym, zamiast przedstawić sprawę jasno zwodził i mamił ją wizjami wspólnego, szczęśliwego życia po kres?
Nie kochałem jej i ona zdawała sobie z tego sprawę od początku.

Natomiast, co do Twojego kochanka powtórzę, że nie twierdzę, że nic do Ciebie nie czuje.
Twierdzę, że chce, by w Waszych relacjach panowało "status quo", bez względu na Twoje cierpienie wynijające ze świadomości  bezsensu tkwienia w tej chorej, jakby nie było, sytuacji.
Bo jemu tak dobrze.
I to jest złe.

Pozdrawiam.

Krotka, poważnych rozmów jeszcze przed Wami wiele; ich ew. skutki będą krótkoterminowe i niewiążące więc się nie masz czego bać.
Na tą chwilę za bardzo Wam obojgu zależy na utrzymaniu status quo, by cokolwiek zmieniać.
To takie przepychanki tylko:)

Nie Krotka, Ty nie chcesz tego zakończyć i on też nie chce.
W Tobie tylko buzuje frustracja, że to ''tak wyszło'' i że nie może być inaczej.I co by było gdyby.
I te momenty, gdy ''chcesz'' to zakończyć, to są takie kumulacje bezradności, że chciałabyś zmienić cokolwiek...
Wtedy zakończenie wydaje się jedyną opcją, takim złudzeniem, że masz na coś wpływ.

IsaBella77 napisał/a:

Za co go kochasz ?
Czy potrafisz wymienić chociaż jeden realny powód ?
Jaka jego cecha budzi w Tobie uczucia do niego ?
I pominmy tu oczywistą oczywistość ...

Jest super facetem pasujemy do siebie.  Troszczy się o mnie zawsze pociesza jak jestem smutna. Ciągle chce ze mną być chce mi imponowac. Mogę na niego liczyc. Czuję że jakbym zadzwoniła w środku nocy to by przyjechał.

IsaBella77 napisał/a:

Ale to nie są cechy ...
To tylko zachowanie świadczące o przystosowaniu się do sytuacji.
Ani słowa o tym, że jest mądry, uczciwy, sprawiedliwy.
Ani słówka o tym, że jest dobry. Że jest dobrym ojcem.
Tak naprawdę nie wiesz kim i jaki jest w realnym świecie.
To co masz, to tylko amok, którego nijak nie można przyrównać do normalnego życia.

Jest inteligentny jest bardzo dobrym ojcem jest bardzo pracowity. Jest mega męski a jednocześnie czuły i troskliwy. Znam go świetnie od lat.

Oj, tam. Zaraz nie wi.
Jest spoczi faciem i ją bardzo chce

Jest inteligentny jest bardzo dobrym ojcem jest bardzo pracowity. Jest mega męski a jednocześnie czuły i troskliwy. Znam go świetnie od lat.

kroteczka napisał/a:

Ciężki ten tydzień dla mnie widzę go codziennie. Ciagle przychodzi i wyciąga na kawki herbatki. Fajnie się nam rozmawia jak za dawnych niewinnych lat. Ale ciągle coś wisi widać że chce poważnie pogadać ale nie czuję się jeszcze gotowa. Zmieniam temat.  Nie wiem czego chcę.  Dziś zapytał czy możemy gdzieś wyjść żeby porozmawiać ale schorzylam i powiedziałam że nie mam czasu. Może jutro się odważe. Może musimy wyjść napić się i wtedy będę odwazniejsza.

Moja rada, jeśli coś mogę doradzić - nie śpiesz się z poważnymi rozmowami, decyzjami póki sama nie będziesz na nie gotowa.. nie sugeruj się tym co piszą że musisz już teraz... daj też czas dla swego pana Z. by się zastanowił... przemyślał... widzisz, już sam proponuje wyjście by porozmawiać.. nie śpiesz się... dzień, dwa, nawet tydzień nie zrobi różnicy w kontekście całego życia... mi tez pisano że stoję w miejscu, że od ponad miesiąca jestem na forum (z moim wątkiem) itd.
I przyznam szczerze, ze bardzo prawdopodobne, że gdybym zamiast usunąć się na ponad miesiąc z jego życia od razu mu postrawiła ultimatum albo ja albo zona to tak by się to nie skończyło (owszem powiedziałam że nie chcę być kochanką a tak to wygląda bo on jest żonaty i że nie chcę się już z nim spotykać, ale nie prosiłam by się rozwodził)...ale po takim czasie byłam już przygotowana na każdą ewentualność - brutalne że byłam tylko zabawką 'odskocznią' i wyznanie że on tez mnie kocha i nie wyobraża sobie życia beze mnie... wtedy łatwiej o rozmowę.. oczywiście miłość tak szybko nie mija ale można nabrać dystansu.. zobaczyć, przekonać że można żyć beż niego ..bez spotkań z nim..
Wiem, że masz inną sytuację bo masz męża, dzieci.. ale nie śpiesz się.. czas działa tylko a twoją korzyść w każdej sytuacji.. poukładaj sama to najpierw wszystko w głowie, byś na każdą ewentualność była gotowa.. ale to tylko moja skromna rada.. nie jestem ekspertem