Zniszczylam swoje zycie

Artykuł: Sylwia Wesołowska, Anna Irzmańska-Hudziak
'Uczucia, bliskość, zaufanie, współodczuwanie to słowa opisujące najlepiej co dzieje się między mężczyzną i kobietą w więzi emocjonalnej."
"Więź emocjonalna jest tą więzią, która w znaczący sposób wpływa na decyzję o zawarciu małżeństwa. Jest ona warunkiem powodzenia małżeńskiego oraz przyjaźni i zaufania. Motywuje także do działania w różnych sferach życia małżeńskiego. To uczucia najmocniej i najgłębiej wpływają na przywiązanie małżonków do siebie. Są siłą napędową w miłości prowadzącą do zjednoczenia partnerów pod względem fizycznym, psychicznym i duchowym. Choć miłość nie polega tylko na samych uczuciach, jednak to one czynią ją żywą i szczęściodajną oraz są potrzebne do jej trwania, pomimo że same są nietrwałe.Trwanie w miłości zapewnia małżonkom również intymność. Jest ona wartością emocjonalnej bliskości rozumianej jako stan największej otwartości w związku pomiędzy osobami. Doświadczenie intymności oznacza kontakt fizyczny, emocjonalny, umysłowy i duchowy. Dotyk, przytulenie, uścisk, czułość czy pocałunek są najłatwiejszym sposobem budowania intymności fizycznej. O wiele bardziej skomplikowany jest kontakt emocjonalny, bowiem wymaga on poznania i zrozumienia. Pojawia się, gdy małżonkowie są chętni do dzielenia się własnymi przeżyciami, sekretami, marzeniami i obawami. Rozumienie i bycie rozumianym przemienia więź małżeńską ze zwykłej, w niezastąpioną i wyjątkową. Dialog prowadzi do autentycznego zrozumienia. Obejmuje on słuchanie drugiej osoby tak, by od początku zrozumieć, co ona mówi i czuje. Zatem więź emocjonalna polega na zdolności emocjonalnego uczestniczenia w przeżyciach innej osoby przy zachowaniu swojej tożsamości i niezależności. Empatyczne rozumienie świata drugiej osoby jest niezbędne do zaistnienia emocjonalnej więzi między małżonkami. Empatia pozwala trafniej rozpoznać myśli, uczucia i pragnienia partnera, sprzyja tolerancji wobec cudzej odmienności małżonków w konsekwencji prowadzi do wzrostu satysfakcji ze wzajemnych kontaktów. Współodczuwanie wpływa także na zachowanie partnerów, które przejawia się w występowaniu serdeczności, czułości i wsparcia. Takie emocjonalne porozumienie z drugą osobą oraz dzielenie z nią jej świata uczuć i przeżyć, wpływa w istotny sposób na więź małżeńską oraz na zachowanie małżonków względem siebie. Współodczuwanie, a także bliskość, obdarzanie i wyłączność to elementy miłości. Znakiem tych wszystkich elementów jest współżycie seksualne. Im bardziej jest ono do nich podobne, tym więcej radości daje małżonkom,a tym samym staje się sposobem wzmacniania więzi małżeńskiej.
Poza tym seksualność człowieka może być sposobem okazywania sobie wzajemnie wyrazów miłości, zaufania, czułości, zainteresowania oraz obopólnej akceptacji. Jednak by tak było seksualność powinna być złączona z innymi aspektami życia psychicznego."
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"Poczucie jedności ze wszystkim, co cię otacza jest prawdziwą miłością."
"Dojrzałość jest wtedy, gdy ludzie nie muszą się już wzajemnie okłamywać."
"Miłość jest wtedy gdy nigdy nie musisz przepraszać."
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
?Wymagasz, żeby rozmaite sytuacje, okoliczności, miejsca czy osoby uszczęśliwiały cię, a potem  bolejesz nad tym, że nie dorosły do twoich oczekiwań.?
Dramatyczne sytuacje:
?Kogoś, kto i tak był już nieświadomy, wpędzają one w tym głębszą nieświadomość, natomiast osobie  świadomej pomagają świadomość wyostrzyć. Dzięki przeszkodzie możesz się przebudzić?, ale możesz też pozwolić, żeby cię jeszcze głębiej uśpiła.?
"Fałszywe, nieszczęśliwe ,Ja?, które uwielbia pławić się we własnej niedoli, rozżaleniu bądź litości nad sobą, nie zdoła wtedy przetrwać. Na tym właśnie polega poddanie się. Nie jest oznaką słabości, lecz niesie z sobą wielką siłę. Tylko ktoś, kto się poddał, ma duchową moc. Kiedy się poddasz, uwolnisz się wewnętrznie od sytuacji. Może się wówczas okazać, że zmieni się ona bez żadnego twojego udziału. A zresztą tak czy owak będziesz już wtedy wolny."
Fragmenty z E.Tolle Potęga teraźniejszości

Jakoś przetrwałam tydzień i weekend i chyba czuję się lepiej.  Miałam straszny kryzys w tygodniu ale jak w piątek wieczorem wróciłam do domu to nie mogłam nacieszyć się dziećmi.  Z mężem też bylo fajnie gadaliśmy jak kiedyś.
Czytałam to co pisaliscie jeszcze raz, szczególnie co mi Excop napisal w tym wątku i w wątku Anastacji i stwierdzam że chyba faktycznie koleś mnie nie kocha tylko się mną bawi. Nastawia to mnie raczej agresywnie do niego i już czuję ze jutro będę niemiła. Nie chce mi się nawet z nim gadać. Pewnie należy mu się wyjasnienie ale stracilam chęć do jakichkolwiek poważniejszych rozmów. Wiem że to by go najbardziej zabolało jakby poczuł że stracilam zainteresowanie nim pod względem seksualnym. To tym bardziej mnie przekonuje że on myśli o mnie głównie w tych kategoriach, że zależy mu przede wszystkim żeby mnie kręcić. 
A teraz to faktycznie przestaje mnie kręcić jak sobie zdaję sprawę o co mu chodziło cały czas.

Myślę że będzie lepiej.  Może sposobem żeby z tego wyjść to go znienawidzic? Ja nigdy nie bylam ofiarą toksycznej miłości nie mam takiej osobowości.  Jak ktoś mnie zle traktowal to go przestawalam lubic i zaczynalam olewac, wychodzilam szybko i bezbolesnie z takich sytuacji. Teraz muszę tylko powtarzac sobie pomimo tego co będzie mowil, pisal czy robił że to manipulacja z jego strony a nie żadna miłość.
Czuję że będzie dobrze ale potem jeszcze dluga droga żeby odbudowac moje małżeństwo.

Dzięki Anastacja. A dlaczego się pokomplikowalo? Chodzi o to ze raz go pragniesz a raz nienawidzisz i nie chcesz znac?
Ja go nienawidzę jak uswiadamiam sobie ze on wszystko sprowadza do tego jak bardzo mnie pragnie, jak marzy o mnie, jak patrzy z pożądaniem. Wtedy zaczynam być wściekła na niego, olewam go, gardze nim. I on wtedy zaczyna się przymilac - mówić czule, dbać,  nadskakuje we wszystkim. I wtedy mi znowu się wydaje że on mnie kocha - bo niby się poświęca,  w pracy sobie utrudnia żeby mi ułatwić,  etc. Urabia mnie i znów ciągle o seksie i seksie gada i tylko to się liczy dla niego ze mnie potrzebuje (wiadomo do czego).
Dopiero teraz to jakoś do mnie dotarło ze o to tylko chodzi i wszystko jest tylko na to nakierunkowane. Może jemu się nawet wydaje że jestem miłością jego życia ale tak naprawdę to tylko pożądanie.
Jutro go zobaczę pierwszy raz od 10 dni i juz mi sie agresor włączył.

Cześc Kroteczko..

Jak czytam to co piszesz, to mam wrażenie, że mamy jednego i tego samego Pana Zet... ;-)
Mój Pan Zet w piątek patrzył na mnie z takim pożądaniem, że aż mi się śmiać chciało,
Zobaczył, że rozmawiam z kolegami, a wobec niego jestem oschła, chyba o to mu chodzi ... samiec pieprzony,
Staram się sobie go obrzydzić, jak tylko się da...
Ale moja 'korespondenycjna przyjaciólka' napisala, że dopóki mamy kontakt to nie uda mi się ....

Nie mogę, nie mogę... NIE MOGE GO CHCIEC!!!!!!

Ratunku........
SOS

A wiesz co dla mnie jest żenadą, że pomimo, iż my pomimo, takie jesteśmy głupiutkie, ale przynajmniej wiemy po co tu jesteśmy, a zastanowiłaś się dlaczego Ty jesteś tak aktywna na tym forum...?????

Ja dopóki nie popełniłam błędu, którego jestem świadoma i walczę z jego skutkami i tym, żeby go ponownie nie popełnić, nie miałam potrzeby czytać takich wynurzeń, nawet nie miałam pojęcia, że takie forum istnieje...
Byłam zajęta domowymi, zawodowymi obowiązkami, a w wolnych chwilach, szłam na piwo ze znajomymi, albo d kina, albo na spacer
Wg mnie Ty jesteś mniej dowartościowana niż ja Kroteczka i Anastas razem wzięte..
Takie jest moje zdanie od początku, dowartoścowiujesz się, jaka Ty jesteś mądra, wartosciowa itd...

Kocham Cię Panie Zet....
Nigdy się nie o tym nie dowiesz
Jestem człowiekiem, i mój mózg spłatał mi figla
Okazało się, że nie da się w życiu wszystkiego kontrolować
Zawsze być rozsądną...

Pijemy za lepszy czas, za każdy dzień który w życiu trwa, za każde wspomnienie co zyje w nas, niech żyje jeszcze przez chwilę lalala

Beben dzięki,  ignorowalam Elle bo nic nie wnosi, ale jej komentarze sa żenujące. Elle idz gdzie indziej.

Kro, brawo.
Znienawidzić kogoś to nie jest wyjście, tylko na siłę odpychanie kogoś bo... ty się czegoś boisz.
Nie znam odpowiedzi na twoje pytania, ale sugeruje żebyś odpowiedziała sobie na pytanie,co tak naprawdę chcę ja(czyli TY)?
To jest najtrudniejsze pytanie w naszym życiu?

Ja już wiem, choć droga jest bardzo trudna i bolesna,a często mam ochotę iść na skróty.Lecz już wiem z czym walczyć , tobie też tego życzę.

Myślę że zdradzę sekret: To twoja droga, którą teraz przechodzisz jest ważniejsza niż szczyt który osiągniesz.
Zrób mapę, zapamiętaj każdy szczegół z tej wędrówki, poznane pułapki omijaj, dobre ścieżki powtarzaj, ale uważaj bo i one są czasem zdradzieckie.
Ciągle się rozwijaj byś wiedziała:
Ja! jestem bez kłamstwa!, a to jedyna idea wszechświata-tak banalnie prosta, tak trudna do zrealizowania .trudna, tak! ale jedyna,
inaczej jak się odleci w bok, wszechświat to zweryfikuje.
Oszukałaś męża, kochanka, a to jest nic,(choćby inni wieszali psy) bo oszukałaś najważniejszą osobę w swoim życiu-Siebie.

A teraz moje pitu pitu, jeśli dotychczas takowe nie było
-rzeczywistość jest we mnie, nie interpretacja tego co widzę słyszę czuje, bo ona potrafi być zakłamana
Więc rozwijaj się by świadomie  omijać pułapki.
gdy w nie wpadniesz, by móc się wydostać.
np:
że istniejesz dla kogoś (no przecież gdzieś tam ktoś czeka, kto uzupełni ciebie, lub ty uzupełnisz jego)
że to egoizm tak żyć tylko dla siebie i tylko moje szczęście,
lub że muszę uszczęśliwiać innych.
Rodzinę, ojca , matkę żonę, dzieci, a ja gdzieś tam dalej,
że Kompromis to równość, nigdy większe lub mniejsze.
itp i itd/ to wszystko to...
To trudne odpowiedzi\
Jeśli znajdziesz odpowiedź na pytanie co mnie uszczęśliwia tak naprawdę(nie coś, nie ktoś, nie idea)
i całą energię temu oddasz, choćby to miało nic nie znaczyć to jesteś wygrana, wygrany.
Wtedy życie ma sens, chyba
Pitu pitu, a wy dziewczyny dalej widzę swoje,
ci wasi kochankowie to co mówią po wszystkim ? do następnego wypróżnienia ?

Różnica między moim podejściem a waszym, dziewczęta, jest taka, że ja -będąc kiedyś w podobnych relacjach, czyli w pozycji "mięsa armatniego" dla zaspokajania ego jakiegoś facecika, widzę, że nigdy nie miało to nic wspólnego ze mną.
A wam się wydaje, że to wasz czar, urok osobisty i wyjątkowość ich do was przyciąga

Ale prawda jest "trochę inna" i na wasze miejsce pierwsza lepsza tylko musi minąć trochę czasu jeszcze, musi się to rypnąć żeby facetowi się chciało znów zapolować, a tak mają takie biegającą gazele (już odrobinę przeżuta, ale jeszcze się nadaje ) więc będą korzystać, póki się da.

Współczuję myślenia, bo ja się ocknęłam zanim wpakowałam się w zobowiązania z kimś innym, a was kryzys wieku średniego dopadł już będąc w związkach.

Interesujące...

Doprawdy fascynujące muszą być Twoje najgłębsze marzenia, Niewiasto, skoro wszystkie zostały zniweczone przez rodziców, Twego męża i dzieci...

pitagorasku, czyżbyś również przekonał sam siebie, że byłeś number One dla swojej kochanki?
Wiem, że umysł nakręcony na niemożliwe (przeniesienie spotkań kochanków na codzienny, OFICJALNY grunt) płata nam różne figle i chwyci się każdego wytłumaczenia, oprócz 1go - mało czyste i wzniosłe intencje , które za ta sielanką stoją (i niskie wibracje: seksik , często wyuzdany, bo z żona/mężem często ma się blokady )

Często taki otumaniony umyśl chwyta się też mrzonki o tym, jak to ważni jesteśmy dla naszych kochanków, tylko..no, gdyby nie wojna w Iraku to bylibyśmy razem..itp. itd.
A czas płynie..dupa się marszczy. Kochaś nas wesoło obraca, a potem bajo bajo i przytula się do męża/żony i na tym ten schemat polega.
Nie ma w tym nic z projekcji romantyczności, która dorabia mózg na opiatach fantazji i pożądania. SORRY, pitagorasek, twoja historia tez nie jest wyjątkowa, choć zapewne w swoim odczuciu jesteś nadal maczo

Beben: Tu nie chodzi o to, że ja jestem taka wspaniała czy jakaś jeszcze inna, tylko, że ty i twoja koleżanka autorka dorabiacie ideologie do ruchów frykcyjnych z kimś, kto wywołuje motyle w kroczu
Jedyna moja mądrość polega na tym, że ja zrozumiałam już, że owe "motyle" to nic innego jak programy w podświadomości, które karzą nam reagować na konkretny typ osób i można je zmienić (!)i nie trzeba cipką poprzecierać wszystkich biurek by się  o tym przekonać;)

|...Ten romans to pierwsze takie wydarzenie w moim życiu."
rozumiem,
Ale to nie znaczy, że najlepsze co cię czeka. Moim zdaniem to punkt zwrotny do decyzji, czego się chce,
Czego Ty chcesz? ? ?
Myślisz romans , a Elle mówi ci :
zrozum , to nie o to chodzi by pokazać jaka jesteś beznadziejna tylko, że wydaje ci się: jestem więcej warta bo ktoś mnie wreszcie niby zauważa,a to /ktoś/ rzuca te ochłapy pseudo miłości, bo wie że tego potrzebujesz i nie z miłości, ale dla własnych celów. Dlatego ty musisz zacząć szanować samą siebie.
Nie wiemy co w tobie siedzi Kro, ale na 99,7% kochanek też tego nie wie, on tylko chce sobie po,.przykro mi ale z perspektywy mózgu mężczyzny tak to widzę

Nie, ja urwałam te farsę, z tymże u mnie była sytuacja, że facet kochał być "przelatywany" (nie pytaj o szczegóły), ale cel i sens był ten sam - miałam być dostarczycielem przyjemności

Ale ja po paru przelotach zwykle zastanawiam się czy to materiał na coś więcej, bo jak nie to po co mam w to inwestować?
A jak widziałam, że nie idzie to w kierunku to się wycofałam, mogę żałować tylko że nie wcześniej..ale i tak mnie bijecie na łeb, bo u mnie to były miesiące, a u was lata trwania w zawieszeniu  i się jeszcze zastanawiacie.

Elle, jakbys poczytala to u mnie były 4 miesciace.. a nie lata

nie, ja ją.To nie karma, to życie.
Bez odbioru.

Ja - zdradzona - dziękuję ci Elle:)

Paradoks polega na tym, że ja w was bardziej wierze niż wy same w siebie.
Nie dostrzegacie tego zgubione za tym, gdzie pcha was podświadomość (ślepa na umoralnianie i rozum - to akurat wiem )

Ja mówię tylko, że macie wszystko co potrzeba żeby z tego bagienka wyjść, tylko trzeba CZUĆ, że się chce, a nie mówić, że by się chciało.
Droga do zmiany zaczyna  się od tego, że ma się DOŚĆ, naprawdę dość..a was coś jeszcze trzyma.

Można zbudować szczęście na krzywdzie innych - pozorne. Z zewnątrz, dla innych gapiów, a w środku to najczęściej syf, kiła i mogiła. I tak do us*anej śmierci, bo trzeba ciągnąć tę farsę, chociaż niektórzy kończą, bo już tego zwyczajnie nie wytrzymują.

Nie jest specyficzny, tylko bywa bolesny, bo jestem brutalnie szczera.
Dzięki temu mam wokół siebie już tylko osoby, przy których nie muszę nikogo udawać, ale i one nie muszą przede mną - też są brutalnie szczerzy ze mną (bo to działa w 2 strony) Wiesz jaki to komfort?

Co do udawania.. To jest to jak robal zjadający nas od środka (bez znieczulenia).
Ludziom się dalej często wydaje, że ciało fizyczne jest odseparowane od emocjonalnego. Nic bardziej mylnego- co widać po psychosomatycznych objawach w jedną i druga stronę: z emocji na ciało i z ciała na samopoczucie.
Wszystko jest do opanowania, tylko 1 warunek:  nie kopiemy pod sobą dołków, nie sabotujemy tego co dla nas dobre. Zero kłamstwa, szczerość- często brutalna Tylko w ten sposób można przełamać schemat.

Znasz powiedzenie o tym, że tylko głupi oczekuje innych rezultatów pracując ciągle na tych samych metodach?

A propos "prób" zmiany pracy.. Był to jeden zryw, czy może kilka lub kilkanaście?
UCZCIWIE: na ilu byłaś rozmowach i ile cv wysłałaś?

Podoba mi się Twój tok rozumowania, jest mi bliski.
Ja wiem dlaczego tu z nimi wypisuje Związałam się emocjonalnie z tym Forum, ale coraz wyraźniej czuje, że to już nie jest moja 'przestrzeń', właśnie ze względu na zupełnie odmienna perspektywę.
Pozostaje albo się z ludźmi "Szarpać" albo wchodzić w dyskusję (co wolałam swego czasu), a teraz -tak jak Ty- widzę bezsens tych przepychanek.
To miała być MOJA osobista nauka z tego miejsca- pozwolić ludziom popełniać dalej błędy, pomimo że znam zakończenie. I nie ma to nic wspólnego z tzw. mądrością..ja to po prostu widzę- intuicja i wyższe uczucia (na tym poziomie nie widzi się już korzyści z wchodzenia w relacje na zasadach 'transakcji', z usprawiedliwiania zła itd.).

Dzięki za ten wpis- potraktuję go jako kolejny znak

Secondo, w chwili gdy czytasz tego posta, gdzieś w Afryce umiera z głodu dziecko.
Obchodzi Cię to?
Nie bardzo.Przecież możesz sprzedać kompa, z którego piszesz i je uratować.Tylko trzeba czynnie chcieć.
Za 10 minut umrze z z głodu kolejne dziecko.A mimo to, nie zareagujesz.Nie sprzedasz kompa i nie podążysz nikogo ratować.
   Ta troska o innych to jest bardzo fajna w teorii; często też i w praktyce- jeśli biedny pokrzywdzony jest z nami jakoś związany, bliski fizycznie lub mentalnie- wtedy tak.
Ale totalnie obcych ludzi ma się w doopie jak to określasz.Tacy są ludzie i koniec.Każdy z nas, piszących w tym wątku mógłby- gdyby chciał- ocalić życie kilkudziesięciu osobom.Gdyby chciał tak naprawdę.
Ale my naszą dobroć i myślenie o innych wyrażamy ochłapami wrzucanymi do puszki Wielkiej Orkiestry i na tym koniec.I nie dla kogoś te ochłapy wrzucamy, tylko dla siebie; żeby sobie móc powiedzieć jaki to ja dobry jestem, jak innymi się przejmuję.
Tak, przejmuję- dopóki mnie to nic, albo niewiele kosztuje.
   Myślenie, że ktoś pchający się w romans, będzie się rozczulał nad uczuciami jakiejś obcej zdradzanej osoby jest naiwną groteską.Nie będzie, bo to by już jego samego za dużo kosztowało.Jeśli ktoś kończy lub ucina romans, to też robi to dla siebie.Taka jest rzeczywistość i ludzka natura.

Jak ja się cieszę, że ty nie jesteś moją żoną.
To co robisz jest podłe.
Jesteś potworną egoistką, która myśli tylko o sobie.
Powiedz kochankowi, że chcesz być z nim i niech odejdzie od żony, a zobaczysz jak natychmiast sprowadzi ciebie do parteru.
Po kiego ch**a mu jest potrzebna baba z dwójką dzieci.
Odejdź od męża, weź dzieci i powiedz kochankowi, że chcesz z nim zamieszkać.
Już widzę radość w jego oczach. Będzie niezmiernie szczęśliwy tylko powie ci, że musi porozmawiac z żoną a ona jest teraz na to nie przygotowana i ble, ble, ble etc.
Kobieto, to dlaczego masz ze swoim mężem dzieci - z litości?
Nie ty chyba się z nim ( mężem ) puściłaś i to była wpadka.
Ale dwie wpadki, to chyba już przesada
Czy ty wogóle kiedyś go kochałaś, bo ja myślę, że nie.
Dlatego powtarzam jeszcze raz, że bardzo się cieszę, że nie jesteś moją żoną.
Dla mnie jesteś perfidną suką która ma chcicę i podaj mi nr. telefonu do męża to ja mu powiem jaką ma żone -dziwke, bo ty nie masz odwagi przyznać się do zdrady.

Ja sądzę, że obchodzi

Odwracasz kota ogonem. Podążając za Twoim tokiem rozumowania: w wątku tym omawiamy przykłady, że zabiera się temu dziecku w Afryce pieniądze, by kupić sobie komputer. Problem polega by tych pieniędzy mu nie odbierać. Jednak wygrywa instynkt i te pieniądze znikają, my zaś mamy nowy sprzęt.
Co mnie przeraża ? Brak kontroli nad instynktem, który wygrywa nad rozumem.
Ponoć homo sapiens tym się różni od reszty świata zwierzęcego, że potrafi sobie wyobrazić skutki swojego postępowania zanim ono nastąpi. Mając to na uwadze po lekturze obecnego można w to zwątpić. Ja odbieram Elle88 jako broniącą wartości wyobraźni, która górować powinna nad popędem, u kroteczki dochodzi do walki rozumu z popędem, zobaczymy jak długo jeszcze bo na razie rozumowanie ogranicza się do wyrzutów, u innych góruje popęd i rozumem, przyłączam się do głosu Secondo1: nie można stawiać znaku równości pomiędzy tymi dwoma światami ! Dla mnie to degradacja rodzaju ludzkiego.
Kroteczka, Bęben, Pitagoras itp. od was zależy w jaki scenariusz się wpiszecie, co by wam nie napisać i tak zrobicie po swojemu ale próby relatywizacji są dla mnie niedopuszczalne. Stając po stronie zdradzanych, żądając działania wg. wyobraźni, rozumu, jakichś mniejszych lub większych wartości stajemy się wg. was tymi BEE !!
Oj Ty "Niedobra" Elle !! jak śmiałaś to wywlekać
Jest światełko w tunelu ? Jest - "Kroteczka Inc" czytajcie, można i tak, że wyobraźnia jednak wygrywa z popędem - http://www.netkobiety.pl/t78333.html

Owieczko właśnie tak jest jak piszesz wszyscy wymagają żebyś swoje szczęście schowała do kieszeni.  Tylko inni się liczą.  Ale ja muszę zdusic to marzenie o swoim szczęściu,  nie mam chyba wyboru bo mam dzieci.

Dziś jest dobrze.  Jakaś taka spokojna jestem.  On się lasi ale ja jak skała. Ciągle wizualizuje że on chce tylko jednego i to mi pomaga.

hehe walczyć o swoje szczeście...czyli was wszystkie do ślubu z własnymi mężami zmuszono tak??przystawiono wam pistolet do głowy i siłą zaciągnięto was do kościoła czy urzędu aby złożyć przysięge tak?? a wasze dzieci zrodziły sie z gwałtów tak??...śmieszne jesteście w dążeniu do szcześcia...to poco wiązałyście sie z waszymi mężami skoro ich niekochałyście...poco rodziłyście im dzieci??? zeby teraz gadac ze spotkałyście milość waszego życia kilka lat za poźno...to skoro to dupczenie jest dla was takie ważne nazywacie to swoim szcześciem to droga wolna rozwód i po temacie...ale wy wolicie sie wyzalać na forum jakie to wy szlachetne jestescie ze dla dobra dzieci rezygnujecie z siebie... gu**o prawda

Nie, oczywiście, trwajmy w nieszczęściu do końca życia! Bierzmy na siebie wszystko i trwajmy "bo tak być powinno". Nie ważne, że mąż Cię bije, pije i ma Cię w dupie. I wtedy, kiedy poznasz inną osobę, która chce Ci pomóc, która jest przy Tobie, powiedz jej "spadaj, mam męża!"

Nikt, nikogo do małżeństwa nie zmuszał ale nie zmuszę swojego serca do uczucia względem człowieka, który stał się dla mnie obcy, który mnie gnębi i niszczy psychicznie.

Zazdroszczę Wam szczęśliwych związków, pełnych namiętności i miłości aż po grób. Taka miłość to skarb!

Długo zastanawiałam się czy napisać, bo nie chciałam opisywać swojej historii i pewnie nie uczynię tego w detalach, ale chciałabym zwrócić na coś uwagę a mianowicie na to jak taka walka o swoje "szczęście" może się skończyć...
Ja miałam romans z żonatym mężczyzną, który o mało nie zakończył się tragedią, gdyż dałam sobie prawo do ocenienia czyjejś miłości a raczej jej braku i zgodziłam się,aby mężczyzna zostawił swoją rodzinę dla mnie.Gdy poinformował o tym swoją żonę,  musiała być ona bardzo zdesperowana i posunęła się do bardzo drastycznych kroków...Przez swoją głupotę, skrajny egoizm prawie miałam na sumieniu czyjeś życie...Nawet taką bezmyślną, rozpieszczoną "księżniczkę" jaką byłam zmusiło to do refleksji...Nie mieściło mi się w głowie,że szukając swojego "szczęścia" doprowadziłam do takiego nieszczęścia...Jeśli miałabym taką możliwość, to przeprosiłabym tamtą kobietę,ale nie mam i wiem,że to by wyrządziło jeszcze więcej krzywdy...
Mężczyzna, dla którego ,rzekomo, byłam "najważniejsza" nagle zniknął, po tym wydarzeniu nawet nie porozmawialiśmy, nie pożegnał się ze mną, potraktował mnie jak szmatę...Była to bardzo bolesna lekcja, bo miałam ogromne poczucie winy a jednocześnie poczucie krzywdy i bardzo ciężko było mi poradzić sobie z tym ogromem emocji. Byłam bliska obłędu...Ten romans kosztował mnie bardzo wiele i do końca jeszcze sobie nie wybaczyłam,że pozwoliłam,aby to wszystko tak się potoczyło.
Czy te chwile kradzionego szczęścia były warte tego cierpienia? Odpowiedź jest jednoznaczna- NIE. Gdybym miała możliwość, to cofnęłabym czas,aby to się nigdy nie wydarzyło...
Jeśli coś jest "dobre", to nie trzeba o to walczyć, "bić" się o to z drugą kobietą, wyrywać pazurami...Miłość jest pięknym uczuciem, które na pewno nie unieszczęśliwia innych ludzi i nie doprowadza ich do rozpaczy...Teraz mnie wzdryga jak sobie pomyślę o tym,że on mówił,że mnie kocha i budzi się we mnie wewnętrzy sprzeciw, bo nie chcę być "kochana" w taki wyrachowany, egoistyczny,tchórzliwy, "brudny" sposób. Zasługuję na miłość, która sprawi, że będę lepszym człowiekiem dla innych i dla siebie, która nie będzie kalkulować, nie sprawi,że będę się czuła jak kobieta gorszej kategorii...

Jeszcze odniosę się do tego co napisał pitagoras o trosce o innych...Rzeczywiście podczas swojego romansu nie troszczyłam się o żonę mojego kochanka, doszłam do wniosku,że ona go nie kocha (takie wyciągnęłam wnioski z tego co mówił i dałam sobie prawo ocenić jej miłość)i dla niej rozwód też będzie szansą na ułożenie sobie życia z kimś innym...Choć czasami było mi jej tak po ludzku żal, ale nie wystarczająco mocno,abym zrezygnowała z romansu z jej mężem.
Jednak lekcja, którą dostałam w związku z tymi okropnymi doświadczeniami spowodowała,że zdałam sobie sprawę,że ja nie jestem "pępkiem" świata i odkryłam po prawie 30 latach życia,że inni też mają uczucia a ja jeśli chcę móc przeglądać się co rano w lustrze, to muszę zacząć szanować te uczucia...I teraz wiem,że "moja wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność drugiego człowieka".
I zaczęłam pomagać, co prawda nie głodującym dzieciom w Afryce, ale naszym polskim dzieciom I tym razem nie ograniczyłam się do dania pieniędzy, pieniądze dać jest łatwo jeśli samym nam ich nie brakuje. Ja poświęcam swój czas, swoją energię, uczę się pokory, empatii...I teraz wiem,że taka postawa daje o wiele więcej satysfakcji w życiu niż latanie za "motylkami". Fajnie jest nie czuć do siebie pogardy i móc o sobie myśleć,że jest się wartościowym człowiekiem a nie tylko egocentryczną amebą...

to jak mąż cie bije i wyżywa sie na tobie to ja widze tylko jedno rozwiązanie...odejśc od niego i wtedy zakochuj sie w kim chcesz...to nie jest małżeństwo...ale w przypadku kroteczki jest inaczej...

dziewczyny bądźcie szczęśliwe nikt wam tego nie broni...ale nie kosztem romansu...rozwód i hulaj duszo piekła nie ma?ty będziesz szczęśliwa to i twoje dzieci również..

Myślę ,o Twoich dzieciach...kochanek zabiera czas który naleźy się Twoim dzieciom.Więc myślę źe masz dobrego męźa bo innaczej cieniutko byłoby z czasem.Dzieci są odpowiednio zaopiekowane - wiec czym się martwić?

Owieczko ja chyba juz mam depresję.  Nie chce mi się żyć.  Najchętniej bym zniknęła. Nie widzę absolutnie żadnego sensu w tym życiu.  Tak naprawdę żałuję że mam dzieci a raczej że moje dzieci mają taką beznadziejna matkę.
Bo co wychowam te dzieci tylko po to by one męczyły się dalej ze swoim życiem. Totalny bezsens istnienia.