Zniszczylam swoje zycie

Anastacjaa, to nie tak, ze nie chce z Toba dyskutowac, wczoraj napisalem, ze jesli masz na to ochote, to zapraszam do mojego watku, bo ten nie jest od roztrzasania mojej sytuacji.
Zalezalo mi na powrocie żony, bo mimo tego co zrobiła chciałem z nią nadal być, dzielić smutki i radości  wspólnie wychowywać dzieci.
Ani w głowie mi nie było odchodzenie od niej.
Moim mazeniem bylo zawsze utrzymanie rodziny w calosci.
Dlatego nigdy zony nie zdradzilem, dlatego nie szukalem kontaktu z ex i nie zalezalo mi na relacjach z innym kobietami.
Byla moja zona i tylko ona sie dla mnie liczyla.
A co do moich racji i rozmow z zona.
Wyobraz sobie sytuacje, ze czujesz, iz cos jest nie tak, wrecz jestes tego pewna, mowisz o tym swojemu partnerowi, a on zamiast uczciwie powiedziec, ze masz racje, unika rozmowy, przycisniety do muru, zachowuje sie jak dzoecko, unika rozmowy, odwraca wzrok, nie patrzy Ci w oczy.
Jak bys sie czula?
Ja sie pogodzilem z moja sytuacja.
Ale po co ona wracala do domu?
Zawracala glowe mi, dzieciom, rodzinie, znajomym?
To jest w porzadku, to jest zachowanie doroslej osoby?

Piotr, nie chciałam z Tobą dyskutować w Twoim wątku bo tam już dawno wszystko zostało powiedziane. Wybacz, że jestem z tych którzy nie widzą tylko winy Twojej żony. To że teraz napiszesz:
"Ani w głowie mi nie było odchodzenie od niej.
Moim mazeniem bylo zawsze utrzymanie rodziny w calosci.'
Niczego a przynajmniej niewiele zmienia.
Teraz tu możesz pisać wszystko, tłumaczyć jaki to biedny i pokrzywdzony jesteś... ale w gruncie rzeczy jesteś apodyktyczny i wybuchowy... nie ma co mnożyć epitetów...
Oczywiście kwestie ex uznałeś ze nieważną, bo i po co Ci taka rysa, skoro się nie określiła, nie było zdrady fizycznej, a że 2 lata skamlałeś to nie ma znaczenia... że też śmiem wmawiać że to mogło mieć jakiś wpływ!
Zasłaniasz się romansem żony sprzed 3 lat... ale sam określiłeś że to jakaś namiastka romansu (czy jakoś tak) a z tego co pisałeś byłeś za granicą.. więc romans czy nie? Czy też tylko sobie pisała a może raz spotkała z jakimś kolegą? Ale lepiej chronologicznie uznać, ze to ona pierwsza. Wtedy te 2 lata kontaktu z ex (w której jak sam przyznałeś zawsze się kochałeś nic nie znaczą). Jak to drążyłam zarzuciłeś (po swojemu a jakże) że w takim razie nie można mieć z nikim kontaktu bo to już zdrada.. ale jest podstawowa różnica z kim się ma kontakt i kim ta osoba dla Ciebie jest (ex zawsze była i pewnie jest nadal obiektem Twoich westchnień, ba nawet to jej wyznałeś..) a że (i ona) Cię olała to sorry... nie jest to usprawiedliwienie dla Twojej nieskazitelności. Wręcz przeciwnie.
Ja ogólnie mam wobec Ciebie współczucie, ale nie z powodu z jakiego to przedstawiasz..

a Twego pytania: "Ale po co ona wracala do domu?'
Wybacz nie skomentuję.. bo po prostu brak słów
Nie wiem kogo Ty chcesz oszukać? Chyba tylko siebie...

ale pod jakim względem?

Prawie biuro matrymonialne się zrobiło.. ale jak ktoś kiedy powiedział trochę przerysowując "dla kobiet z takim intelektem facetów w tym kraju ni ma"

Anastacjo, kiedy zona miala jakas forme romansu to ja bylem w domu, za granica wyladowalem kilka miesiecy pozniej. Jaka to byla relacja moge sie tylko domyslac, bo moja jź nie miala i nie ma odwagi do niczego sie przyznac. Tak samo jest z jej obecnym kochankiem  jeszcze w grudniu mnie zapewniala, ze z nim nie spala, a w styczniu po pierwszej wyprowadzcce, kiedy juz nie bylo wyjscia przyznala sie, ze byli ze soba, ale dopiero gdy w marcu wrocila powiedziala, ze bylo to na poczatku listopada.
Ja nie jestem idealem, nie jestem bez winy, ale chcialem jej zaufac, chcialem dac szanse na nowy poczatek. Prosilem o terapie, o wspolny wyjazd, bez dzieci.
A bylem bezczelnie znow oklamywany, mamiony. Bo za zakretem juz czkal kochanek.
Widzisz roznice?
O mojej relacji z ex, o moich uczuciach wzgledem tej kobiety zona wiedziala, nie krylem tego przed nia.
Ona miala mozliwosc podjecia decyzji na podstawie moich informacji, ja takiej mozliwosci nie mialem, bo bylem oklamywany.
Jest roznica?

się porobiło..
z nieukrywanym zdziwieniem przyznaję, ze zgadzam się z Anastacją.
na to co się wydarzyło, bardzo istotny o ile nie decydujący, wpływ miała (nieukrywana zresztą) bliska relacja z ex. To był zapalnik. Lecz to jest watek kogo innego, sadzę, ze te sprawy powinny być omawiane w wątku Piotra.

hm, skoro w odpowiedzi na romans i oszukiwanie żony , Piotr zdecydował się powiedzieć żonie o uczuciach do ex - jest błędem który doprowadził do jej wyprowadzki do następnego kochanka...
to co nie byłoby błędem wg Ciebie Anastacjaa ?
obłożenie żony kijami ?
spalenie na stosie pierwszego kochanka ?
padnięcie przez Piotra na kolana i prośba o miłość ?

Skoro u żony Piotra, po pierwszej zdradzie nie było chęci naprawy, pracy nad związkiem, co wg Ciebie powinien zrobić Piotr, żebyś nie nazwała tego błędem ?

Zadałem to pytanie 60 stron temu.:)

Może i mi się Hronologia poprzestawała, ale to nie zmienia faktu że Ty wzdychałeś do ex już dużo wcześniej, bo przez 2 lata...
Ale dalej się będziesz upierał, że to ona pierwsza. Ok, ale co to da?
Sam napisałeś "Totalne oddalenie, brak rozmowy, wszystko to co dawalo poczucie, ze jest ktos trzeci." Skąd wiesz że ona przez te 1,5 roku się tak nie czuła, dlatego Cię zaczęła ignorować i poszukała kogoś innego? A może wcześniej też nie byłeś taki idealny?
Tak, dalej uważam że oboje zapracowaliście na to bagienko w jakim się znaleźliście...
Ale to nie ten wątek więc już się nie wypowiadam...

Ale ja już odpowiadałam na to pytanie.  Nie chciałabym takiego partnera. Pisałam że się nie nadaje wg mnie. On zresztą chyba o tym wie.
Kiedyś zanim doszło do fizycznego zbliżenia,  a także później,  wiele razy mnie pytał czy gdybyśmy się spotkali wiele lat temu to chciałabym go? Nie odpowiadałam mu nigdy wprost (jak to ja ). On zdecydowanie nie jest pewien tego co czuję.  Teraz to pewnie jest nawet przekonany że już nic.

Ale co ma szczerość i otwartość do tego? Ja nie tworzę żadnych pozorów otwartości. Jestem skryta, nie lubię wywlekac swoich bebechow. Po prostu tak mam i tyle. Próbowałam być inna ale nie potrafię.  Zresztą moje dziecko też takie jest a że mam dwójkę to mam porównanie.  Jedno skryte, drugie otwarte. Jedno nie powie że ma problemy drugie analizuje każdy dogłębnie.
Dopiero tu na forum się trochę wybebeszylam. Nie powiem, wiele rzeczy sobie uświadomiłam. W życiu tak nie umiem, może moja strata.

Maniek ja niczego nie odgrzbuje, moj pierwszy przedwczorajszy post w tym watku dotyczyl mojego postrzegania Elle, ani slowa tam nie bylo o mojej sytuacji, wiec prosze cie, jesli juz cos piszesz to trzymaj sie faktow.
To, nie ja zaczalem tu omawiac moje sprawy, odpowiadalem Anastacji i tyle, zreszta sam zwracalem uwage, ze to nie jest miejsce na pisanie o moich problemach.

Przeglądalam ostatnio mój wątek i wspominałam w jakim byłam stanie jak go rozpoczynałam.

Nie wiem czy to komuś pomoże ale chciałam napisać parę słów do kobiet które są w takiej sytuacji w jakiej ja byłam jeszcze niedawno.

Uwierzcie że da się z tego wyjść.  Da się zerwać z kochankiem i odzyskać swoje życie.

Jestem wolna, wolna od myśli o innym mężczyźnie,  wolna od patrzenia na telefon czy napisze smsa czy nie, wolna od szukania uwielbienia w jego oczach.

Nie potrzebuje już tego,  wypaliło się we mnie całkiem wszystko.
Myślę że bardzo pomogła mi świadomość jak mało jest wart, jakim jest tchórzem.

Ktoś mi kiedyś napisał że kiedyś zrozumiem że naprawdę męski to jest mój mąż a nie kochanek.  Zapamiętałam to i tak faktycznie jest.

Dziś wiem że mój mąż jest prawdziwie męskim facetem. Od jakiegoś czasu zaczęłam patrzeć na niego inaczej. Patrzyłam jak zajmuje się dziećmi, jak załatwia zawsze wszystkie męskie sprawy w domu. Zawsze mogłam na niego liczyć,  nawet jak byłam tak daleko, w innym świecie.

Zranilam go strasznie, pewnie nigdy już mi nie zaufa. Ale fakt że mi wybaczyl i chce ze mną być mimo wszystko daje mi nadzieję że może jeszcze będzie ze mną szczęśliwy.
Na razie jest jeszcze pełen rezerwy do mnie,  ale widzę że cieszy go jak przytulam się do niego spontanicznie.

Walczylam o siebie dzień za dniem, wmawialam sobie ciągle co jest ważne,  co powinnam robić,  itd.
Bylo coraz lepiej. 
A prawdziwy test przeszłam w tym tygodniu jak X wrócił z urlopu. Nie było go całe 2 tygodnie. Nie tęskniłam, nareszcie z radością zaczęłam chodzić na lunche z pewną grupą ludzi. Odzylam. Kontakt był sporadyczny, tylko służbowy, nigdy inicjowany przeze mnie i zawsze z mojej strony bardzo chłodny. X wrócił i zobaczył że trzymam się z innymi ludźmi,  których lubię i czuję się swobodnie. Myślałam że znów odezwa się we mnie stare sentymenty, ale NIE !!! jest dobrze . Nie rusza mnie gdy przechodzi albo się patrzy. Znów śmieję się w pracy i jestem sobą.

Wiem że wielu z was męczyły moje rozkminy, ale nawet nie wiecie jak bardzo mi pomogliscie. Musiałam przejść przez piekło własnej głupoty i klęski żeby zrozumieć,  co chcę od życia. Żałuję bardzo ale może to było mi pisane,  może uratowało mnie przed jeszcze większym błędem.

Kroteczko nawet nie wiesz jak mnie ucieszylas swoim postem, twoj watek przeczytalam caly i myslalm juz ze sie pograzysz na zawsze...
Gratuluje i trzymaj sie na tej prostej drodze Powodzenia !

Świetnie, że dałaś radę

Nie wiem czy mi kiedykolwiek w głębi serca wybaczy, ale i tak będę walczyć o to by był ze mną szczęśliwy i nie żałował swojej decyzji.

Kroteczko, to nie hormony i żadna biologia nie miały  i nie mają wpływu na ciebie.
To twoje myśli i wyobrażenia na temat kogoś i siebie z tym kimś. To co zrobiłaś, to było twoje poszukiwanie miłości/ akceptacji poprzez potwierdzanie swojej atrakcyjności i twoich niezaspokojonych potrzeb u kogoś innego niż mąż. Ten ktoś podobnie tak jak i ty ma deficyty, manipuluje tak jak ty innymi. Chyba dostrzegłaś to, "zobaczyłaś" po postach, może zrozumiałaś o co chodzi w miłości, w byciu razem. Szkoda tylko, że twój mąż został poddany takiej próbie i "pomimo" trwa przy tobie, żebyś doszła do swojej prawdy "Musiałam przejść przez piekło własnej głupoty i klęski żeby zrozumieć,  co chcę od życia. Żałuję bardzo ale może to było mi pisane,  może uratowało mnie przed jeszcze większym błędem."
"Obawiam się" tylko, że tmąż jest uzależniony od bycia w związku, że "kocha za bardzo" i dlatego tak szybko, łatwo to idzie... że niezależnie od tego jak mocno go skrzywdzisz "on będzie ciebie kochać", nie odejdzie od ciebie.
Natomiast ty nosząc winę zdrady będziesz chciała "wynagrodzić" teraz mężowi tą krzywdę, "zasłużyć" na jego miłość do ciebie. http://www.google.pl/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&frm=1&source=web&cd=3&cad=rja&uact=8&ved=0CDYQFjAC&url=http%3A%2F%2Fkochamzabardzo.pl%2Fhistorie%2Fzniszczylem-nasz-zwiazek&ei=Pl6NVbLaJ8WhyAPS-YAI&usg=AFQjCNH1-yHDgTwIdC9FWRVzhSAA66dsoA&sig2=RML0KBI2vdE1oQ_17cwEHw&bvm=bv.96782255,d.bGQ

To nie koniec tej drogi, to jeszcze nie jest "happy end" w twojej relacji z mężem; to jest dopiero twój początek  z mężem "nowego związku" po zdradzie. Dopóki nie zrobisz porządku sama ze sobą, nie popracujesz nad sobą, a twój mąż "nie przerobi" tej zdrady oraz również nie wyjdzie z roli współuzależnionego, dopóty wasze małżeństwo będzie w grupie "ryzyka. Cóż, twój mąż może w końcu zmienić też decyzję i nie wytrwać w tym związku.

Wątpię, ze teraz już wiesz co jest ważne dla ciebie w życiu i czego chcesz, bo nadal obchodzi ciebie ten ktoś, i chcesz tylko koniecznie wszystkim udowodnić, że wytrzymasz bez niego
Cóż mam nadzieję, że się mylę, bo na moje szczęście to twoje życie ...

Teraz nie ma nowej chemii na oku to racjonalizuje z wygody że lepiej zostać z mężem. Wszystko do czasu, albo nigdy juz nie spotka nikogo chemicznego.

No i po co się tak denerwować.
Nie złość się.
Tu nie ma głupich, tu są pogubieni.

Dziś dopiero przeczytałam ten wątek i jestem pod wrażeniem Krotka. Jakiej ewolucji w swoim myśleniu i czynach dokonałaś przez ten czas. Życzę Ci wytrwałości.
Zasługa tez ludzi, którzy odpowiadali, radzili, czasem głaskali, czasem kopali bo dla wielu to emocje wypływające z doświadczenia.
Efekt terapeutyczny myślę został osiągnięty, dalej pałeczka należy do Autorki.
Patrząc tak holistycznie na efekt jaki został osiągnięty jesteście wszyscy wspaniali, ze poświęcacie swój czas aby pomóc ludziom, którzy tego potrzebują, bo przecież po to tutaj trafiają.
Gratulacje!

viola1202: Proponuję mniejsze dawki alkoholu w weekendowe wieczory

wg mnie jak krotka szybko z tym problemem nie weźmie się za klapy i nie zacznie OSTRO działać to obstawiam, że takiego solidnego kopa właśnie zaliczy, tyle że wtedy to będą lecieć wióry. Nie teraz, nie jutro ale w momencie, gdy mąż przebrnie przez traumę, dojdzie do siebie i będzie w stanie "pochować" żonę. Bo istnieje ryzyko, że krotka tym czasie ograniczy działania do posypywania głowy popiołem, samobiczowania, i świadomie lub nie, prześpi czas TERAZ, czas gdy powinna się skoncentrować w 1 000 000 % na mężu i SWOJEJ rodzinie, a nie do cholery na żonie Dyzia i problemach okołodyziowych. Już dość namieszała w ich życiu ale tak długo będzie się o nich martwić aż się zamartwi. Widać, że nie potrafi się od Dyzia uwolnić. Obym się mylił ale krotka wg mnie ten romans się nie zakończył w Twojej głowie choć trzeba przyznać, ze starasz się tak to opisać

Zauważ, Kroteczko, że do tej pory praktycznie nie wiązałem osoby Twojego męża z "przejrzeniem na oczy" wobec tamtego.
Że w końcu dostrzeżesz, że "król jest nagi", przekonany bylem od początku wątku.
Dlatego kiedyś napisałem, byś porównała mnie, okrutnie szczerego niegdyś kochanka zamężnej kobiety z tym człowiekiem.

Ja, ponad 30 lat temu byłem w sytuacji Twojego męża.
Żona zdradziła mnie z "kolegą" z pracy. Choć  według mnie, wszystko grało w naszym małżeństwie: komunikacja, seks, rozrywki we dwoje i w gronie wspólnych przyjaciół i znajomych, nie wiedziałem jednego.
Że wychodząc za mnie, nie kochała mnie miłością kobiety do mężczyzny. Kochała być ze mną, jako przyjacielem, który ją rozumie i wspiera ją i jej trudne, nastoletnie macierzyństwo. W małej miejscowości, w której pani Dulska znalazła by wielu godnych jej naśladowców w obłudzie i bigoterii.
Dlatego zdrada przyszła jej stosunkowo łatwo.
Kilka słów o urodzie wartej każdego, pięknym wnętrzu i zrozumienia dla jej decyzji o ślubie ze mną. On żony nie kocha, ale ją szanuje, bla, bla, bla.
Żona nie ukrywała, że ujęło ją to i bez większych skrupułów poszła z nim do łóżka w czasie, gdy ja opiekowałem się jej dzieckiem.
Nie powtórzyła tego, bo wiedziała, że nie była ani pierwszą, jedyną w tym czasie, ani ostatnią "odskocznią".
Wyrzuty sumienia pojawiły się wiele miesięcy później, gdy zdała sobie sprawę, że to o mnie się niepokoi, że tak długo mnie nie ma, że codziennie, zanim wychodziłem do służby, czeka na całus i przytulenie. I słowa " dziś postaram się wrócić na czas". I zazdrość o moje koleżanki, którą zaczęła u siebie obserwować.
Słowem, pokochała mnie, jako mężczyznę.

Gdy wyznała mi to wszystko, jak myślisz, co sprawiło większy ból? Fakt, że przespała się z innym, czy to, że wychodząc za mnie oszukała mnie, że robi to z miłości?

Nie wierzę w nawrót miłości.
Wierzę natomiast, że można pokochać, wzbudzić w sobie namiętność i pożądanie w sytuacji, gdy miało się wcześniej do kogoś przyjacielskie uczucia i ma się świadomość, że jest się przez tę osobę kochanym/ą.

Długo trwało, nim wybaczyłem żonie to oszustwo. Paradoksalnie, zdradę wybaczyłem dość szybko, bo znałem jej źródło.
Zaufałem jej i nie wypominałem.
Nie zapomniałem do końca nigdy, choć dzięki temu, że żona wyznała mi wszystko w sytuacji, gdy spodziewała się porzucenia i unieważnienia małżeństwa, moje poczucie wartości, nigdy nie za wielkie, znacznie wzrosło.

Moim skromnym zdaniem, macie szanse na naprawę małżeństwa, bo:
1. Pisząc na początku, że męża nie kochałaś tak naprawdę, pisałaś to w stanie zauroczenia i fascynacji gościem z biura.
Porównanie tych relacji wówczas, z góry nasuwało taki wniosek i tłumaczenie tego  nie na wiele się zdało.

2. Gdy klapki z oczu spadły, mizerota rzeczywistego wizerunku gościa od motyli przywróciła jasność spojrzenia na małżeństwo.

3, Terapia, o której wspomniałaś pomoże, ale wyłącznie w kierunku budowania nowych relacji z mężem. On może tego nie rozumieć, bo wciąż Cię kocha. I z jego punktu widzenia, może ją uznać za zbędną.
Jeżeli jednak przekonasz go, że chcesz go takim, jaki jest - nie dla dzieci i spędzonych wspólnie lat, ale dla niego samego i Was obojga - uda się.

Przeczytałam dużą część tej historii i niezwyłe jest to jak się zmieniło postrzeganie autorki wobec męża i kochanka. Na poczatku byłam pewna, że ona męża nie kocha i ma go za nic, ale jak widać, nie wszytsko jest takie czarno białe

To prawda, inaczej teraz patrzę na męża.  Imponuje mi, że w tym wszystkim zachował się jak prawdziwy mężczyzna. Najważniejsza dla niego jest nasza rodzina. Wiem że zrobiłby dla nas wszystko,  poświęcił się do końca.  Moje dzieci mają wymarzonego tatę,  jest dla nich wzorem.
Ja wiem że na niego nie zasługuję.  Ale on mnie chce, więc może jakoś się ułoży.
Powiem szczerze że seks też jest taki jak nigdy

Pozostaje tez kwestia odbudowywania i utrzymania relacji, ciagle, codziennego, nawet przez narzucenie sobie jakis rzeczy, ustalenie hierarchii, zasad postepowania...

Co do Twojej relfeksji nad roznymi bodzcami. Tego bym nie niedocenial. Te rzeczy sa w kazdym znas, sa pokusy, rzadze, mysli to jak z glodem czasami, mozan temu ulegac a mozna nie ulega. Kwestia zeby tego nie poglebiac, uciekac im wczesniej tym lepiej bo tym latwiej. Czyli np. jesli nie chcemy zdradzac to nie wdajemy sie w flirty, ponadmiarowe kontakty, rozmowy, nie ulegamy zaproszeniom, gasimy komplementy, itp. Trudne, majac jednoczesnie niedobory uczuciowe. Jesli one sa, dochodzi do takich sytuacji...to jest to sygnal ze nalezy...zaczac pracowac nad naszym dotychczasowym zwiazkiem ale co zrobic kiedy...to drugie jest takie latwe? Krotka napisala co nia kierowalo i chwala jej za to. Za to ze potrafila nazwac rzeczy po imieniu, ze czlowiekiem kieruja i zadze do czego wiekszosci trudno sie przynac. Ale taki jest czlowiek. Ale czlowiek ma tez mozliwosc swiadomego zycia, ukierunkowania swoich dazen, pragnien, emocji.

Fakt, ze mezem trzeba odbudowywac, ze potrzebna jest tez praca z jego strony. Moze chodzi o kwestie okazywania uczuc, jakis slow, przezyc, itp.? To mozna sobie narzuci, np. poprzez rozmowy o swoich oczekiwaniach.

No to mnie zaskoczyłaś, ciesze się że zaczęło Ci się układać
Ale jestem jednej rzeczy ciekawa - dlaczego, co dokładnie sprawiło, że tamtego nazywasz teraz niedojrzałym gnojkiem (słowo niedojrzały padało wcześniej, gnojek chyba dopiero teraz)? Czy robił jeszcze jakieś sceny? Czy na podstawie tego co było miedzy Wami, że został przy żonie?

ale masz nicka ten u góry

Anastacja tygodniami robiłam sobie pranie mózgu. Nie chciałam być z kochankiem jako partnerem nigdy. Jego zagrania po mojej ostatecznej decyzji że nie chcę z nim być spowodowały że tym bardziej przejrzałam na oczy. Smsy w środku nocy, gadki po wypiciu jaki on biedny jest, jak mu źle,  że się zapije na śmierć.  Dziecinada. Myślę że wszystko było obliczone na to żebym znów zaczęła z nim sypiać. Jest tchórzem zwykłym,  boi się wszystkiego.

Nie wiem czy go kocham tak jak na to zasługuje.
Na razie odbudowalam sobie w głowie jego obraz jako mężczyzny a nie tylko ojca naszych dzieci. Zaczęłam inaczej na niego patrzeć.

A pan X mnie nie olal. On tak naprawdę chce żebym to ja podjęła decyzję za niego. A ja tego nie zrobię. Ja nie jestem od ratowania biednych misiów.  Nie tacy mężczyźni mi imponują.
Kiedyś wydawał mi się taki męski, odważny.  Teraz widzę jego marnosc w calej okazałości.

Musiałam co prawda prac sobie mózg tygodniami. I udało się

Jestem szczęśliwa nareszcie. Cieszę się z przebywania z innymi ludźmi,  kolegami którzy nie mówią ciągle z podtekstem. Jest dobrze.

Jak ot czemu? Pewnie nie wzial za nia odpowiedzialnosci, to go uznala za frajera. Nie chcial zrobic to czego ona chce.

Do następnego razu Kroteczko, do następnego.