Zniszczylam swoje zycie

"Myślę raczej że jego żona boi się bardziej niż mój mąż zostać sama.
Choć ja uważam że życie z kimś kto myśli o innej to koszmar jednak."

patrz i co .Zycie twojego meza to koszmar .Sama to napisalas .
Offline

Wysnułam taki wniosek po tym jak napisałaś o jej reakcji kiedy się dowiedziała o zdradzie. Twój mąż raczej na spokojnie to przyjął.
Wiadomo, że ogólnie facetowi łatwiej odejść... szczególnie do innej.

A może tak wyswatać ze sobą współmałżonków? Wiem, że to żart trochę nie na miejscu ale wszystko zostałoby w rodzinie

ja wogole nie powinnam sie wypowiadac .Jestem zona zdradzona ,do ktorej maz chcial wrocic i nadal  chce wrocic .Ja nie poradzilam sobie z wybaczaniem .Kochajac go bardzo chcialam (szacun dla tych ,ktorzy potrafili ) ,ale nie potrafilam .Dzis potrafie wybaczyc ,ale nie zapomne .
Niby nie na temat .
Ale puscilam wolno ,nie bylo szlochow ,zatrzymywan .( najpierw odszedl do niej )
Dzis z ciekawoscia obserwuje zachowanie zon i kochanek .
Az prosi sie zaspiewac za Pronko i Jezowska  .On nie kochal zadnej z nas ,on nie kochal nas (znacie geneze tej piosenki )
Bo taki pan kocha tylko siebie .

No jest cienki, ale Kroteczka też się boi poważnej rozmowy. One nie są łatwe, u mnie też nie były. I często kończyły się spięciami i wydawało się, że to koniec. Ale w takich sytuacjach zawieszenie jest najgorsze. Albo w jedną albo w drugą... Mój romans jako romans zaczął się jakoś w maju ub roku, potem kolejne spotkania właściwie przez całe wakacje to huśtawki - od kocham i pragnę po nie chcę Cię znać, chcę być z tobą, ale nie chcę być kochanką ani rozbijać rodziny itd. Każde kolejne spotkanie było niby ostatnim - chyba najgorszy (a na pewno jeden z) okres w moim życiu. Też prawie otarłam się o depresję. Dlatego jej naprawdę szczerze współczuję bo ma przy tym jeszcze męża i dzieci...

To prawda, że nie potrzebnie porównuję, ale jeszcze we wrzesniu/ listopadzie ub roku byłam w czarnej d.pie i nie wiedziałam co się ze mną dzieje. Zachowywałam się irracjonalnie, to co się wydarzyło, mnie po prostu przerosło. Nie potrafiłam sama sobie z tym poradzić. Często płakałam itd.
Teraz te uczucia ? rozterki, dylematy, dramaty są już za mną, właściwie już prawie dążyłam o tym zapomnieć i jak czytam historię Kroteczki czy Piotra sama siebie z tamtego czasu próbuję zrozumieć i jestem ciekawa jak oni sobie z tym poradzą (szczególnie Kroteczka).
Nie mam pojęcia co siedzi w głowie pana X, myślę że Kroteczka też tego nie wie. Tak jak wcześniej wspomniałaś nie wiadomo też jaką wersję on przedstawił swojej żonie. Nawet sposób w jaki się dowiedziała pozostaje tylko domysłem. Jedyne co wiadomo, to że Kroteczka się w nim zakochała i to jest chyba największy problem. Nawet jeśli urwali spotkania to i tak on wciąż siedzi w jej głowie jako ten idealny z którym nigdy nie będzie bo ?coś tam?...
Miłej niedzieli!

Elle, Kroteczka wybiera te wypowiedzi do których potrafi się ustosunkować, bo wie, bo jest pewna, a jedyne czego jest pewna to to co czuje do kochanka. Ta jej miłość to jedyny obecnie pewnik w jej życiu. Nie jest pewna co kochanek czuje do niej, nie wie co zrobić ze swoim małżeństwem, co myśli i czuje mąż też może być dla niej niewiadomą, więc trzyma się tego co wie.
Wie, że kocha kochanka i liczy na to, że on ją też. Dopóki facet definitywnie jej nie odtrąci będzie w tym trwała.

Ale jak się ustawił? Nie ma seksu. Nie wodze za nim wzrokiem po biurze.  Nic ode mnie nie dostaje.
Co ma niby z tego ustawienia?
Siedzenie calymi dniami w biurze ze słuchawkami na uszach?
Ja już ochlonęłam. Tylko tą rozmową wyprowadził mnie z równowagi.

Zgadzam się z Tobą całkowicie

Krotki mąż o wszystkim wie. Nie zdecydował się na odejście od niej, więc o co chodzi. Zapewne jak będzie chciał odejść, Kroteczka go nie będzie zatrzymywała.

Moim zdanie oni się kochają - tyle, że chcieliby by ktoś podjął za nich decyzję rozejścia się ze swoimi obecnymi partnerami.

Krotko spotkaj się z nim - pogadajcie szczerze - czy on w ogóle byłby w stanie odejść od żony dla Ciebie. Będziesz miała jasną sytuację wówczas. Jesteś silną kobietą - pewnie nie chcesz okazywać przed nim swojej słabości do niego - ale powinnaś mu powiedzieć co czujesz do niego i jak się czujesz. Tłumisz to w sobie i to Cię od wewnątrz zabija. Emocje powinno się uzewnętrzniać. Teraz nie masz ani ukochanego ani przyjaciela ani męża ( masz ale wiesz co mam na myśli).

Wiem ze każdemu łatwo się doradza - ale każdy tutaj obecny nie trafił na to forum przez przypadek. Każdy z nas ma bądź miał swoją historię.

Twój post zatytułowany,, Zniszczyłam sobie życie " jest dość brutalny. Podświadomie pewnie nie żałujesz żadnej minuty spędzonej z nim bo dał Tobie w tym niedługim czasie tyle szczęścia, miłości gdzie inni nie doświadczają tego w paruletnich związkach - bo właśnie wiążą się z nie tymi osobami co trzeba.

Mnie to też zastanowiło, że żona przestała histeryzować na wiadomość, że mąż Kroteczki też wie. Ale, że co? Że będzie ją teraz trzymał krótko i że dał ultimatum? Przecież podobno chciała z nią rozmawiać? Musiał jej więcej nagadać, albo rzeczywiście powiedział, że się zmieni i żeby im nie mieszała bo oni już są na etapie ratowania małżeństwa? A może powiedział, że pomyliły mu się numery? Albo że był tak pijany, że nie wiedział co pisze.. a że Kroteczka nie odpisywała, to w sumie jakoś mógł to wytłumaczyć sprowadzając do nieporozumienia.
Dlatego zapytałam czy jej mąż znają się z żoną X i czy już wie że to o X chodzi (bo wtedy raczej z nim chciałaby pogadać). Wychodzi jednak że się nie znają a mąż nie wie wciąż który to facet.
Także chyba nie do końca ICH romans wyszedł na jaw. Coś tam się wydało, coś powiedziało?

No właśnie tak, że nie poniósł żadnej konsekwencji (albo niewielką) i znów powoli zaczyna Ci mącić.

Taki głos rozsądku może.... W każdym razie nie stanę po żadnej ze stron. Raczej ocenię sytuację na chłodno nie wdając się w niepotrzebne epitety i nie ulegając presji większości.
Tak, większość z nas to ludzie po przejściach, a nasze poglądy są wyjątkowo skrajne.
Nie mamy zrozumienia dla ludzi pokroju Krotki ale ja myślę sobie, ze i tak wykonała duży krok w kierunku napeawienia życia. U jednych to chirurgiczne cięcie, u innych czas.
Tak, mota się przestrasznie , nie daje mężowi ułożyć  sobie na nowo życia, ale w tej kwestii nie zwalalabym całej winy na nią. On też nie potrafi wziąć własnego życia w swoje ręce i żyje tak z dnia na dzień .... Bez sensu i celu.
Przecież powinien ją zostawić, prawda? Powinien mieć swoje zdanie i powinien chcieć zawalczyć o siebie.
Mój mąż odszedł. Nie chciał tak żyć. Gdyby tego nie zrobił, pewnie nadal tkwilibysmy w tym związku. Na pozór szczęśliwym, ale każdo z nas z niemałą sieczką zamiast mózgu. Oboje układamy sobie życie, jesteśmy w dobrych relacjach i szanuję go chyba bardziej, niż kiedykolwiek.
Dzięki jego decyzjom, nie moim.
Krotka i tak ma powera, ze potrafiła ukrócić kontakt z kochankiem tymbardziej, że razem pracują.
Kochaś to palant, fakt. Bo powinien zdobyć się na konstruktywną rozmowę, po której wszytko stałoby się jasne.... A tak? Do dupy.
Krotka powinna na jakiś czas zostać sama. Bez jednego i drugiego. Kto wie, może wtedy spojrzalaby na swoje życie z innej perspektywy.
Nie zgodzę się na to, że ona to wyłącznie czarny charakter. Otoczona jest słabymi ludźmi.... Nie oczekujmy, że weźmie sprawy w swoje ręce i zadecyduje o wszystkich.
Albo inaczej.... Ona by mogła, ale jeszcze tego nie chce. Jeszcze nie wie, ze potrafi.
Krotka , przypominasz mi trochę mnie samą z kiedyś.
Wiesz, odezwij się jeśli będziesz miała chęć. Wolę ci opowiedzieć jak było ze mną i dlaczego dałam radę zmienić swoje życie, niż stawiać na tobie X-a
Nie wiem, mam po prostu dziwne wrażenie, że może się tobie udać.

Jest tak jak piszesz: nie chcę z nim być bo nie jest tego wart ale chcę chyba żeby on nadal myślał o mnie.
Paradoksalnie gdyby on zaczął z inną to wtedy na pewno odeszlabym z pracy bo nie znioslabym tego widoku.

Krotko, dziewczyno w jakiej ty matni jesteś. Popatrz co piszesz.
Narobi  NAM ! problemów w pracy...
Wam?
Jestescie druzyną, której chce zaszkodzić zła kobieta, którą "powstrzymuje ją fakt że nic nie będzie miała z tego jak on straci pracę".
i "no taka głupia to ona nie jest".
On biedny, Ty biedna, a tam zła kobieta?
Nic nie wiesz, zyjesz iluzją!  Nie rób sobie tego.
A moze ona go po prostu kocha i mu iwierzyła, ze juz bedzie dobrze i wcale nie chce go wykorzystać, mscic się.
Chce jedynie z nim być, a on moze z nią.
NIe potrafisz zaakceptowac tego, ze on jest z nią i dlatego bierzesz pod uwage tylko jedna opcję - ze jest z nia ze strachu.

wiesz, ja uwierzyłam w przemianę, wiele lat temu i udało się,
ale moze ktos odbierał mnie za słabą, głupią, a jedynie kochałam.
Więc jak jest, a jak wyglada to zupełnie inna sprawa.
Ale za za madrą to tez siebie nie uwazam
Nie wtracam się juz, niech to się jakos dobrze zakonczy, dla wszystkich.

Anastazjo,
wierzę Ci, ze nie marzyłas o byciu kochanka

Krotko,
wierzę Ci, że nie zniosłabyś jego flirtujacego z inna kobietą, ale takze nie zniosłabyś gdyby opowiadał Ci ,
jak to mu dobrze z żoną. I on o tym wie i dlatego zawsze będzie trochę smutny, trochę nieszczęsliwy.
Jesli nie chce nic zmieniać w zyciu to musi tak grać, bo zawalił i to wzgledem 2 kobiet.
Nie piszę tego, bo chcę Tobie dokopać tylko dlatego abys przestała zyć iluzją.

A jesli się mylę i to wielka miłość to z pewnoscią doczekasz się powaznej rozmowy i powaznych deklaracji.
Choc wydaje mi się to nieprawdopodobne, po tym co tutaj piszesz, to jednak może tak będzie.

No jest też opcja , że zona nie wytrzyma i go pogoni, kiedy znowu okaze się nie w porzadku wobec niej. To tez mozliwe.
Nie upieram się. Tak, czy inaczej powodzenia

Nie rozumiem co sugerujesz, że jest smutny na pokaz? Uwierz nie chciałoby mu się tak grać.  Miałby to gdzieś.

Ja już nie żyję żadną iluzją, może mu dobrze z żoną, ma z nią wiele wspólnych spraw:dom, dziecko, kredyt. Mają o czym gadać. Wspólne wizyty u rodziny i u przyjaciół,  cały wielki świat. 

Nie chcę tylko żeby wybijal mnie z mojego świata takimi gadkami, po co mnie informuje o swoich sprawach. Niech da mi spokój a ja już sobie poradzę.

Może i tak,  pewnie ją kocha i chce z nią być.  Niech będzie, tylko po co mi znowu włazi z butami w życie.  Nic od niego nie potrzebuję,  nic mu nie daję. Ja nie poruszam żadnych prywatnych tematów przy nim, po co mi takie gadki. Niech się zajmie naprawą swojego małżeństwa tak jak ja się zajmuję swoim.

Mogłabym podjąć rozmowę ale tego nie chcę,  nic nie zrobię z jego deklaracjami ani w jedną ani w drugą stronę. Co mam mu powiedzieć?  Żeby zajął się żona swoją a ode mnie się od....

Nie byłabym z nim choćby mnie błagal bo nie jest tego wart.  Zmarnowalam sobie kawał życia przez niego.

Zresztą teraz mam fazę na olanie go po całości, i nie odzywam się w ogóle do niego.  Widzi że się obraziłam bo intensywnie pisze służbowe maile.

Krotko,
nie mam pojęcia , co robic ,
ale myslę, że będzie dobrze, kiedy kiedys nadejdzie taki czas,
kiedy to widok jego flirtujacego z inną kobietą
lub np radośnie oznajmiajacego, że ukochana zona spodziewa się dziecka ( często męzczyźni, którzy zdradzili zaciązają zony ) 
nie zrobi na Tobie większego wrażenia.
Tak jak i te słuzbowe maile, które no cóż są elementem codziennej pracy. Będą tylko słuzbowymi mailami,
a nie próbą kontaktu na siłę. Przynajmniej bedziesz tak o nich myslała i nie zawracała sobie głowy, co autor miał na mysli.
Myslę, że wtedy będziesz gotowa na nowy związek. Z kim nie wiem, moze z mężem, moze z kims innym.
Błogi luz i bedzie, jak będzie proszę Pana, ja juz sie nad tym nie zastanawiam, to jest już poza mną

Elle,
"Krotce to gorzej wychodzi i ten gniew projektuje na niego."
Fajnie by było gdybys się myliła
Ale moze to jest naturalny etap. Wazne chyba, ze jesli cos rani, męczy, niszczy
w końcu dojśc do takiego etapu i powiedziec sobie - a .uj z tym.
Wtedy jest się w koncu wolnym.

Igzakli. Zakochała się w jego wizualu plus wyobrażenie o jego charakterze oparte na tymże wizualu i "feromonie" Klasyka.

Niekoniecznie, bo jak sama zauważyłaś:

Dopasowanie seksualne jest ważne. Tylko, że ono w moim mniemaniu nie bierze się przecież z 'techniki' stricto, co z atmosfery jaką kochanek buduje wokół samego aktu, a najlepiej przed, w trakcie i po Jeśli ktoś nie potrafi zbudować tego napięcia/chemii to i seks nie będzie dawał poczucia wyjątkowości, bliskości, etc.

Ale przecież nic na siłę i nikt jej nie karze małżeństwa sklejać w "imię pańszczyzny".

Jasne, chodzi o dowartościowanie plus adrenalinka.

Feromony to jedno, ale.. często gonimy tak naprawdę za archetypem kobiety/mężczyzny, który jest wierna kopią któregoś z rodziców (adekwatnie do płci), a dopiero po latach czasem to weryfikujemy i jesteśmy w stanie zauważyć, że: "Janek za którym szalałam to był apodyktyczny i arogancki jak mój Tatuś, ale za to seks.. Tatuś też potrafił czasem dać prezent, że buty spadały.  A Zenek, który z kolei stawał na głowie żeby mi dogodzić, to było przeciwieństwo Tatusia - miły, zawsze wspierający, ciepły i taki..wyrozumiały." itd. etc.

Także pozornie sa to feromony i pozornie chodzi o seks, a tak naprawdę zawsze chodzi o "zamknięcie" niepodomykanych w dzieciństwie relacji z jednym z rodziców - najczęściej tego przeciwnej płci, który ma największy wpływ na to jaki sobie wzorzec partnera zapiszemy w głowie.
I dopóki jesteśmy działania tego schematu nieświadomi, jesteśmy całkowicie bezradni i podatni na zakochiwanie się w tym samym typie mężczyzny/kobiety i analogicznie odrzucamy pozostałe możliwości.

Tak, o tym wspominałaś w moim wątku.. mój Z to mój Tatuś wypisz wymaluj, tylko odpowiednio młodszy. Nawet jak pokazałam dla Z zdjęcia taty jak był w jego wieku zaczęliśmy sobie żartować, czy oby przypadkiem nie poznał w tamtym czasie jego mamy nawet wizualnie są bardzo podobni (tzn jak byli w podobnym wieku). Inna rzecz że mój tata zawsze był i jest dla mnie autorytetem. A jak się za sobą rozumieją?

No żesz k.wa! Że też Cie nie zbanowali
Ale oczywiście wciąż za mną jak cień i musisz wszystko skomentować...
Może autograf Ci podeślę i swoją biografię? Albo link do bloga gdzie będziesz podbijać statystyki?

Moja niby też nie była łatwa, bo zawsze dużo ode mnie wymagał, miał silny charakter (teraz na starość złagodniał), ale to bardzo mądry człowiek, wzbudzający szacunek, taki samiec alfa ale zawsze mogłam na niego liczyć. Z moją mama się dobrali na zasadzie przeciwieństw i do dziś są fajnym małżeństwem. Inaczej by się pozabijali... tak zresztą było w jego wcześniejszym związku - 2 silne charaktery.

Ja przez lata też miałam taki dylemat - nie mam może dominującego charakteru, ale też nie uległy.. choć jednak zwykle wiem lepiej to mogę pójść na kompromis jak ktoś mnie argumentami przekona. A że raczej szybko wzbudzam zaufanie i sympatię i ogólnie jestem miła (choć czasem pozornie, bo mnie życie dyplomacji nauczyło)... to jednak słabsi jakoś dziwnie do mnie lgnęli.. ale odpadają, ci zbyt pewni siebie też (nie znoszę ludzi apodyktycznych z wybujałym ego)... Dla mnie jednak wyznacznikiem atrakcyjności faceta poza jakąś tam fizycznością było i jest jednak intelekt, zaradność, pewność siebie i poczucie humoru. I to zalazłam w Z.

Może coś w tym jest.. raczej na pewno

Nie miałam zbytnio okazji w życiu by się nad sobą tak po kobiecemu 'porozczulać', a bardziej - nie dawałam sobie przyzwolenia na to i dlatego muszę się tego uczyć w dorosłym życiu.
Inna sprawa, że gdyby nie ten mechanizm obronny wyrobiony w dzieciństwie, nie przetrwałabym wielu sytuacji psychicznie.

Hehe, dzięki. Faktycznie, najczęściej mężczyźni, z którymi coś mnie łączyło określali mnie jako "specyficzna" - i zwykle był to taki ukryty komplement
Raz tylko usłyszałam, że jestem "normalna", ale to było z ust osoby kompletnie pokręconej i szukającej skrajnych wrażeń, których ja nie chciałam i nie potrafiłam dać, więc to była ukryta krytyka

Chyba "problemem" a raczej czymś, co nie znajduje zrozumienia u części facetów jest to, że nie potrafię się zachwycić banałem, jak to celnie zauważyłaś Anastazja, a większość mężczyzn jest banalna - w kwestii "głębi" intelektualnej i emocjonalnej. Wygląd zewnętrzny z kolei nigdy nie robi na mnie sam w sobie odpowiedniego wrażenia bym przymknęła oko na charakter czy intelekt.

Dlatego Ci mówię, szukaj artysty, filozofa To są "specyficzne", niebanalne jednostki z którymi na pewno się dogadasz. każdy "normalny' facet na posadzie będzie dla Ciebie nudny a Ty dla niego "specyficzna" (nie do ogarnięcia)

Nie do końca mogę się zgodzić.
Owszem - artyści: mężczyźni wykonujący art. zawód albo mający tylko takie hobby najczęściej wzbudzali we mnie pociąg, ale to bardziej z powodu swojego oderwania od myślenia typowo osadzonego w materii (=dla mnie nuda ) , ale oni z kolei często okazywali się nadwrażliwcami i nie ogarniali kompletnie swoich emocji, choć pięknie potrafią o nich mówić czy przelewać na muzykę, sztukę, whatever. To powodowało, że mój entuzjazm i pociąg dość szybko opadał, bo wtedy naturalna polaryzacja się między nami zacierała i zaczynałam czuć się właśnie trochę jak..Mamusia albo terapeutka.

Potrzebuję mężczyzny, który - owszem, nie musi ogarniać wszystkich swoich stanów emocjonalnych w ułamek sekundy ani być jakimś totalnym intelektualistą, ale MUSI mu się chcieć chcieć zadawać pytania, mieć poszukujący otwarty umysł i musi lubić nieustannie pracować nad sobą, swoim rozwojem duchowym i emocjonalnym, inaczej będę terapeutką i z seksu nici

Znam jednego takiego co by się wpisywał w ten opis - socjolog z wykształcenia (wykładowca) + nauczyciel jogi. Tak byście się chyba zgrali.

Za jakiego się uważam, za takiego się uważam, co ktoś o mnie myśli to mnie nie obchodzi.
Mi chodziło o to, że lubię rozmawiać, a Elle to typ kobiety która potrafi to robić,mogę nie mieć racji, wtedy potrafię się przyznać do błedu, jednak nie uciekam od rozmowy.
Może i masz rację, że ma większą świadomość i inteligencję emocjonalną, ja w tym zakresie dopiero nabywam doświadczenia, ale lepiej późno niż wcale.

Ok. Dla mnie jednak Twój wiek (o ile ten w nicku nie niego wskazuje) to masakra.. Czytając Twoje posty dałabym Ci max 21 lat. MAX bo normalnie jakieś 19. Bo aż się chce powiedzieć, że tez takie niedojrzałe emocjonalnie osoby mają dzieci...

hihi, był lekarz, tez był - ginekolog ale to tak pół żartem.

Dokładnie - nie ma znaczenia zawód, może być i informatyk, byle dbał o zdrowie i kondycje.

Sądzę, że nie bywam w odpowiednich miejscach, gdzie mogłabym takich ludzi poznać. Bo ja w ogóle mało bywam i zapewne takie osoby też