Zniszczylam swoje zycie

Oceniacie, wszyscy oceniacie. Nie sądzę, żebym była taka wyjątkowa i jedyna, która nie robi tego dla tej drogiej biżuterii, bielizny, kolacji w najdroższych restauracjach, domu z basenem, dobrych samochodów i całej reszty luksusów jakie w swojej ofercie mają żonaci.
Moje bycie z kochankiem byłoby związane z rezygnacją z marzeń o życiu jakiego dla siebie chciałam, musiałabym zapomnieć o wymarzonym domu z ogrodem, o nowym aucie, o drogich butach i fajnych ciuchach, o błogim lenistwie, drogiej pasji i poczuciu bezpieczeństwa. Nie miałabym nic i najmniejszych szans żeby mieć to kiedykolwiek. I wiesz co Pani Baronowa bez niego nie ma to dla mnie znaczenia. Oddałabym to wszystko, żeby żyć z nim w biedzie, bez przyszłości i szans na lepsze warunki. Rzuciłabym wszystko i nawet się nie obejrzała.
Myślę, że nie jestem jedyna.

Piszecie, że najpierw trzeba zamknąć jeden rozdział życia, zakończyć małżeństwo, a potem szukać partnera, romansu... tylko, że człowiek latami może trwać w związku nie zdając sobie sprawy jak marna jest jego egzystencja... nie wie dopóki nie zazna czegoś innego. Skąd wiedzieć, że można mocniej, bardziej, lepiej jak nigdy wcześniej się tego nie przeżyło. To żadna wiedza tajemna, że trwałość związku zależy od atrakcyjności związków alternatywnych, na jakie człowiek ma szanse w ciągu życia.
Ja na swoją miłość nie czekałam, nie prosiłam o nią, nie szukałam. Nigdy nie przypuszczałam, że spotkam w życiu kogoś takiego i że dla niego też mogę być kimś ważnym. Skąd miałam wiedzieć, że moje życie było gówno warte? Wydawało się, ze wszystko jest jak trzeba.
Dopiero teraz wiem jak mogłoby być.

Z perspektywy zony, kobiety, która ma rodzinę i wie, że małżeństwo to nie tylko super chwile, wiele spraw wygląda inaczej.
Mozna wtedy współczuć Krotce, że dała się uwieść , a nastepnie zakochała się w zakładowym lovelasie, który kobiety traktuje trochę bezczelnie i pomimo posiadania żony flirtuje i od lat uwodzi koleżanki w pracy,  ale ciężko to zrozumieć.
Bo jak zrozumieć, że mając fajna rodzinę, kochającego męża, swietne warunki do samorozwoju ( chciałabym móc jeździć na delegację, a ja np nie mam jak zostawić dzieci, więc muszę się wymigiwać )....... wszystko to rzuca się w kont dla kogoś tak płytkiego, jak ten facet.
I jeszcze wciąż się nim martwić. Pije, bo mu się w życiu sypnęło, bo stracił kochankę (  ego boli ), a może i ktoś puścił farbę, to i w domu może mieć nieprzyjemnie. Oczywiście może też pić po zawiedzionej miłości..... choć to to tylko on wie i jest tak samo prawdopodobne, jak i poprzednie powody ( a nawet mniej, biorąc pod uwagę charakter faceta ).
Ciężko to zrozumieć, jedynie mozna współczuć, że wpadła w taką pułapkę.

można ...
czy raczej to właśnie jest hipokryzja

Przyszłość - perełka

Biedne te kochanki, biedne. Egoistki mające zawsze usprawiedliwienie do swoich grzeszków.

Nie interesuje mnie to jaka jest żona, bo w życiu nie będziesz stanie zmierzyć czy ktoś jest dobry czy zły. Nie interesują mnie tłumaczenia, powody zdrad, powody wchodzenia w związek na trzeciego. Interesuje mnie samo wejście w taki układ, bycie kochanką czy zdradzającą. Wszystkie złe czyny można sobie zracjonalizować dla spokoju duszy, albo i nawet nie, jeśli jest się nadętą wyrachowaną babą.
Nienawidzicie dobrych żon, bo nigdy takie nie będziecie ,nienawidzicie dziwek bo można u nich dostać seks taniej. Powód do bycia tą trzecią znajdziecie od dupy strony, czy uzyskiwanych korzyści nazywając to miłością i zamiast odnieść się do siebie próbujecie poniżyć innych. Żony, "frustrowanych", stojących z boku, którzy nie musieli robić tak samo. Wszyscy źli tylko nie wy i nie wasi kochankowie. Oni pewnie mają też tendencje do tego by winić innych i nie brać pełnej odpowiedzialności za swoje decyzje - "moja żona taka zła, nie umiem odejść". Swój na swego.

A oczywiście. Żadna z nas nie dorówna żonie. Ja nawet nie próbuję. Pod żadnym względem nie jestem lepsza.
Przyznam się, że pod wieloma jestem gorsza. Może dlatego tak kurczowo się go trzymam.
Taka żona doskonała ma szanse na szczęście, znajdzie niejednego dla mnie to ostatnia szansa na miłość i seks.

Ja się nie burzę. Koleżanki też nie.
Z tymi resztkami z talerza to racja. Dokładnie tak się czuję, ochłapy po zonie dojadam ona ma to samo zdanie . Twierdzi, że on to idiota nic nie warty i że nikt go nie chce, tylko ona mu tę grzeczność zrobiła.
Gdyby wiedziała jak bardzo go kocham i jak bardzo jej zazdroszczę, że ma go na co dzień.

Krotka on pije, bo chce. Nie jesteś temu winna. Raczej to taki szantaż z jego strony. "O jaki on to biedny, stacza się...".
Pomyśl raczej Krotka jakie silne będą musiały być Twoje dzieci jak rozwali im się spokojny dom. Co one będą czuły i jaki to może mieć wpływ na ich przyszłe życie.
On jest dorosłym facetem, musi sobie radzić z emocjami.
A jakby ci dziecko przestało jeść, zaczęło się jąkać, moczyć w nocy, albo z zazdrością spoglądać na inne dzieci, które mają pełne rodziny.
Wiem coś na ten temat. Moje dzieci miały łzy w oczach...
A ty się rozczulasz nad pijaństwem dorosłego mężczyzny...

Krotka spotykam czasem małżeństwa z tzw dłuższym stażem. Ludzi po 60 roku życia. Dobrze się dogadują. Może nawet świetnie. Myślę jednak, że raczej nie zawsze tak było. Nie zdradzają szczegółów, ale w każdym małżeństwie są wzloty i upadki. Ważne jak sobie poradzimy w trudnej sytuacji.
A czy zasługujesz na męża... Nie każdy oczekuje ideału. Nie wiesz czy mąż też nie ma swoich tajemnic.
Problemem jest moim zdaniem to, że raczej nie kochasz męża. Jest to chyba jednak normalne jak pożąda się innego.

Sprawiasz sobie katusze. To tak jakby przed alkoholikiem postawić butelkę i powiedzieć, że ma się nie napić ani o tym nie myśleć.
Musisz chyba się zastanowić co jest dla ciebie priorytetem: ta praca ( z nim) czy twoja rodzina.
Jednego z drugim nie uda ci się moim zdaniem utrzymać.

Dziewczyny ja wiem że jego picie źle o nim świadczy. 
Jednak martwię się o niego bo zwyczajnie mi na nim zależy jako na drugim człowieku.
A na dzieciach zależy mi najbardziej.  One są sensem mojego życia.  Dla nich zerwałam tę relacje.

Wybacz Przyszłość,

Schlebiasz Anastacji...

Ani Ona racjonalna, ani racjonalizująca...
Formanty te pochodzą od ratio i w obu przypadkach odnoszą się do ROZUMU, a tego Waćpanna Stacyja nie używa. Zastąpiła go inną częścią ciała, która nawet nie wie o istnieniu teorii moralności.

Dziękuję Ci za te mądre słowa, Bet!

Życzę Krotce, aby jej Dzieci nie musiały dźwigać brzemienia Jej niewłaściwych wyborów, i aby nie musiała przeżywać tego, co przeżywają dziś moi Rodzice patrząc w moje oczy...

zgadzam ze kazdy ma prawo bym szczesliwym, jednak w  tym wszystkim trzeba miec tez na uwadze uczucia dzieci bo wedlug mnie to jednak one sa najwazniejsze. To jest bardzo trudna decyzja - odejsc od meza do innego faceta, tym bardziej jesli w domu nie dzieja sie jakies zle rzeczy typu codzienne klotnie, jakies patologie itp i trzeba dobrze przemyslec zanim sie cos zrobic

Nie ma małżeństwa jeśli jest troska o kochanka zamiast o męża i dzieci.
Na pierwszym miejscu troska o własną rodzinę a nie o dorosłego faceta, na którego pijaństwo patrzy także jego rodzina.
Przecież oni też się o niego martwią! On ma wszystkich moim zdaniem gdzieś i koncentruje się wyłącznie na sobie.
Krotka chciałabyś być teraz jego żoną? Gorzej niż z rozkapryszonym dzieckiem.
Krotka Ty musisz sama wiedzieć czego chcesz. W jedną albo w drugą i się tego trzymać stanowczo.

Odniosłam się do słów Aurory, na temat żalu dzieci.
Nie mam pojęcia co powinna zrobić Krotka, bo nią nie jestem.
Wiem, co ja bym zrobiła. Przede wszystkim podjęłabym decyzję: walczyć o rodzinę.
Jeszcze raz zawalczyć, porozmawiać z mężem, czy mi pomoże i czy też tego chce,
a w konsekwencji, jeśli inaczej bym nie mogła to ..... zrezygnowałabym z  tej pracy, znajomych,
kontaktów z kochankiem... Myślę, że tak bym zrobiła. Ale najważniejsze to jednak podjąć decyzję
i chociaż spróbować. Nie poddać bez walki swojej rodziny. Próbować, próbować .... może się uda.

Nie mam pretensji do nikogo. Uwazam jedynie, że dobro dzieci nie może byc jedynym ! powodem trwania w malżeństwie.
Postuluję o próbę walki o malżeństwo, próbę znalezienia tego, co kiedyś łaczyło. O niepoddanie bez walki.
A, że czasami walkę się przegrywa i oboje ludzi dochodzi do porozumienia, że trzeba się rozstać to już inna sprawa.
Na razie realnie żadnej walki nie było.
Z tego, co pisze Krotka mąż nadal ją kocha i jest dobrym człowiekiem, nie jest jej obojętny ..... więc nie warto spróbować?

Wiem Inko, Krotka wie co robi
i przecież nawet nie pyta się o radę.
Ot, tak czasem cos napisze...
Ten wątek od jakiegoś czasu to jest juz bardziej studium przypadku,
niż próba pomocy wyjścia z danej sytuacji.
A ja odpowiedziałam, co ja bym zrobiła w takich okolicznościach.
Nie jestem Krotką.

Ale przecież nie ograniczamy się tu TYLKO do śledzenia, ale wchodzimy też w interakcję
Co prawda już nie z Autorką, bo przestaliśmy wierzyć w jej "naprawę", ale ja np. lubię podokuczać udzielającej się tu Anastacjii, bo zgodnie ze schematem nie lubię seksualnych kłusowników

Ponadto kazde z nas przedstawia jakiś swój pogląd na temat rodziny, zdrad.
Ale to chyba tylko takie nasze przemyslenia, ogólne postulaty,  a nie już rady dla Krotki

Japierdziu.. Skoro nie czujesz namiętności do swojego męża do O CO CHCESZ WALCZYĆ ???

To nie jest kwestia tego, że on coś poprawi, tylko, że on Cię w ogóle nie pociąga jako facet.

Kochanek - zanim weszłaś z nim w interakcje bliższą -to wystarczyło, że się pokazał na horyzoncie, a już odbierałaś go jako mężczyznę, nie kolegę, chłopca czy brata. Co było dalej- inna sprawa.

Uwolnij że tego męża od siebie.. Uwolnić ORKĘ!!!!!!!

no pewno, że nie dla ciebie,
tylko po cholerę ty temu swojemu mężowi i dzieciakom życie zniszczyłaś ?
ale jakie im ...
przecież ty sobie zniszczyłaś (jak tytuł wątku wnosi)
ja nie wiem ile razy tutaj już napisano słowo - egoistka we wszystkim odmianach na twój temat
mega egoistka
Elle chyba napisała - co za babsko ?
ja napisze - co za babsztyl ?

nie na nic bo byś nie reagowała
a to co tutaj pisze Przyszłość bardzo dobrze o niej świadczy

To normalny etap w zwiazku, ze maz, zona przestaje byc atrakcyjny seksualnie po kilku/kilkunastach latach wspolnego zycia. Co mozna wtedy zrobic?
Przeczekac i energie seksualna sublimowac - zajac sie praca, nauka, hobby, uprawa ogrodka itd. Mozna sie rozstac i zwiazac z nowym partnerem (wspaniale seksualne przezycia gwrantowane, ale zostawia sie rodzine).
Mozna miec kochnaka/kochanke - ktore to wyjscie wybrala Kroteczka,
Mozna cala energie wlozyc w ozywienie, tez seksualne, malzenstwa.
Ostatni sposob najlepszy, ale najtrudniejszy. Najbezpieczniejszy ten z ogrodkiem.
Do obydwu potrzeba duzej dojrzalosci. Osoby mniej dojrzale, z problemai emocjonalnymi, czesciej wybieraja rozwod lub zdrade. Co lepsze?
Mysle, ze zdrada nie musi byc gorsza od rozwodu (jesli sa dzieci). Podkreslam, ze jestem za dojrzalymi rozwiazaniami, ale jesli dojrzalosci brak, jesli jest wciaz duzo egoizmu w nas, wewnetrznych konfliktow, a hormony szaleja? Co wtedy?
Kroteczka, wybralas kochanka, mialas swoj haj, zaplacilas cene, jeszcze nie najwieksza, bo nie stracilas malzenstwa i rodziny. Moze doswiadczenie nauczylo cie troche dojrzalosci. Maz nie zawsze bedzie atrakcyjny seksualnie, ale znow moze taki byc. W malzenstwie zawsze sa rozne etapy, i namietnosc moze jak najbardziej wrocic, lub sie rozwinac od nowa.

Nie mów mi że nie walczę jak walczę.  Wywaliłam kochanka ze swojego życia i prawie udało mi się z głowy.  Nie jest to proste.  Łatwiej by mi było jakby mnie odrzucił. Trwało by to miesiąc,  ale by mi szybko przeszło. A tak jest trudniej,  znacznie trudniej.

Wam jest łatwo mówić - nie walczy,  myśli o sobie tylko. A gdybym myślała o sobie, to bym była z kochankiem,  nie oglądając się na nic. Miałabym wszystko gdzieś - moje dzieci, jego,  naszych małżonków,  liczyło by się tylko że ma o mnie się troszczyć i przy mnie być. Wszyscy by się dowiedzieli. Nieważne jak czulby się mąż w tej sytuacji. 

Postanowiłam że choćby nie wiem co to nie będę z kochankiem.  Myślę że mój mąż mnie nie odrzuca bo widzi że walczę ze sobą, że może uda się jeszcze wszystko naprawić.

Horses,

Kompletnie nie skumałaś przesłania i owijasz się jakąś słowną watą tolerancji, współczucia i komunałów, które tu wygłaszasz w zależności od kierunku wiatru i poziomu ciśnienia w tym wątku.

Nie masz chyba zielonego pojęcia, co to znaczy dla dziecka utracić dom, przeprowadzić się z konieczności w inne miejsce, pożegnać się ze stałą obecnością rodzica, który kocha, nie móc już widzieć jego kapci w przedpokoju, nie czuć zapachu i dotyku ulubionej koszuli czy bluzy, nie słuchać opowieści, które wymyślał na dobranoc, nie oglądać z nim meczy piłkarskich, nie być podrzucaną pod sufit czy wożoną "na barana" gdy wracał z pracy, nie chodzić na kurczaka po diabelsku do ulubionej knajpki, nie móc powiedzieć innym dzieciom: "jak będziesz mi dokuczać, to mój tata się z tobą rozprawi" i nie słyszeć już od ojca codziennego: "Kocham Cię, Hajduczku! Jesteś taka fajna!" ... Nawet nie wiesz, jakie spustoszenie w mojej osobowości i właściwie w całym moim życiu nastąpiło z chwilą wyprowadzki Taty.

On wcale nie przestał mnie kochać. Ale musiał mieszkać teraz z "tamtą Anastacją z pracy" którą wybrał zamiast Mamy, więc w kolejce po tę miłość i po czas, który mi poświęcał byłam już druga albo trzecia...

Reperkusji z powodu braku ojca w czasie mego dorastania, w czasie kształtowania się najważniejszych cech mojego charakteru, mojej kobiecości, mojej odrębności, indywidualności, światopoglądu, przekonań, stosunku do mężczyzn, właściwego ich traktowania, a nawet kwestii wiary, że Bóg jest kochającym Ojcem - było bardzo wiele.

Tu nie chodzi o to, co wybaczam, a czego nie, moim Rodzicom, Horses. Strasznie to spłycasz i trywializujesz kwitując stwierdzeniem, że trzeba rodzicom wybaczyć. Ja nie mam niczego już do wybaczania. Jestem dorosła i wiem, co przeszłam... Moi Rodzice też. Ojciec i Matka kochali mnie, kochają i będą kochać. Może nawet tej miłości dostałam więcej niż niektórzy moi rówieśnicy, stąd mój pogodny charakter, ciekawość świata, uczuciowość, etc, niemniej jednak dzieciństwo i dorastanie bez Taty mają swe poważne konsekwencje w pozornie odległych sferach życia? a często skutki rozstania rodziców są rozłożone w czasie?

Więc proszę Cię, nie pitol mi tu o wybaczaniu Rodzicom, tylko spróbuj wczuć się w sytuację dziecka, któremu dorośli demontują świat i uznają, że jeśli chce ono widywać się z Nową Panią Tatusia, to wszystko jest OK.
To, co chcę tu napisać można streścić w dwu słowach. Rozwód = rozwalenie życia dzieciom. I tylko tyle. Świadomość tej gorzkiej prawdy przychodzi z wiekiem i z mądrością.

Po rozwodzie kobieta i mężczyzna, którzy kiedyś się kochali stopniowo wygaszają uczucia, przestają się kochać.
Ale dziecko nigdy nie przestaje kochać żadnego z nich i nie ma zielonego pojęcia jak zrealizować tę miłość do nieobecnego na co dzień rodzica.

Jak to pojmiesz, Horses, to potem zrozumiesz, co się dzieje z młodymi kobietami wychodzącymi z takich domów i zobaczysz całe spektrum problemów, które w prostej linii mają swą przyczynę w dramacie, jakim jest rozpad rodziny i brak męskiego wzorca.

Jak Ci się uda, dostaniesz ode mnie w nagrodę wielkiego lizaka!

Aurora z łatwością obraża czy Ciebie czy mnie itd i uznaje to usprawiedliwione poprzez swoje doświadczenia...
To słabe...i to bardzo.. są ludzie i Ludzie....

Jak chcesz moge Ci podokuczać całkiem bezinteresownie ;-) ponieważ drażni mnie zawarta w Twoich postach do P. postawa wyższości u osoby mającej marne moralne podstawy do przeżywania tejże wyższości. Będzie ciężko zwalić to na mój życiorys, więc mogę to robić z czystym sumieniem :-)

Tylko o miłości nie świadczy rozwód albo jego brak...
Tak jakby o trwałości rodziny można sobie było urzędowo rozstrzygnąć: nie bierzemy rozwodu, więc z automatu będziemy szczęśliwi.Bo jak inaczej.
To jest skrajnie dziecinne i życzeniowe myślenie tak cholernie teoretyczne jedynie, że aż strach się bać.

Pitagorasie,

Już drugi raz oświadczasz publicznie, że się mnie obawiasz ;-) Nie ukrywam, że sprawia mi drobną, bo drobną, ale satysfakcję, gdy widzę Cię trzęsącego portkami przede mną.

A swoją drogą kilka postów temu nie chciałeś rozwijać tematu miłości, więc chyba z wiosną soki Ci na nowo zaczęły krążyć, że się jednak do dyskusji włączasz... Miłe z Twej strony... Z przyjemnością poczytam, co masz do powiedzenia na temat tego uczucia. Bardzo interesujące jest dla mnie to, jakimi wartościami kierujesz się w swoim życiu i co wpłynęło na wyznawanie przez Ciebie tak liberalnych poglądów.
Jeśli chcesz podyskutować z moimi wspomnieniami z dzieciństwa i okresu dorastania oraz konsekwencjach rozwodu moich Rodziców, to także zapraszam.

Natomiast jeśli sam, jako osoba bezdzietna wielokrotnie nawiązująca przygodne romanse z mężatkami, tak bardzo utożsamiasz się z Krotką, Anastacją w ich pomyśle na życie, to z powodu bezsensu dyskusji z Tobą muszę zrezygnować.

Rozumiem więcej niż myślisz, nie widzę jednak sensu dyskusji z osobami uprzedzonymi przez swoje doświadczenia jak P. czy A. bo one tylko widzą pole do wyżycia się za swoje jakieś niepowodzenia czy ułomności..
Można i tak, kto broni..

ET,
Normalnie zaplusowałeś u mnie, a myślałam, że już bardziej nie mogę Cię polubić
Jednak szkoda Twojego czasu i energii, bo panienka jest słabo kumata.
Mnie cała postawa i przekonania Anastacjii najpierw zaskakikawały jej krótkowzrocznością a teraz bawią, dlatego pozwalam sobie trochę na naigrywanie się.

Wyobrażasz sobie jająkolwiek szczęśliwą pannę młodą spędzającą tyle czasu na forum dla zdradzonych i porzuconych? Śmierdzi na odległość
Myślę, że ten fagas już dawno ją wystawił, bo jak inaczej uzasadnić to kąsanie i drapanie.

Przyszłość to nie jest forum tylko dla zdradzonych i porzuconych. Przeczytaj proszę opis tego forum i pozwól nam się tu wypowiadać i szukać wsparcia. 
Osoba zdradzona niekoniecznie mniej cierpi niż np "ta trzecia" - to jakby udowadniać "wyższość" raka trzustki nad rakiem piersi.  Owszem rak trzustki jest bardziej śmiertelny i pewnie bardziej bolesny, ale jeśli ja mam raka piersi to nie znaczy że ktoś może mi mówić "co ty tam wiesz o cierpieniu?" Dla mnie mój rak jest najważniejszy. Jestem zwykłym człowiekiem a nie maszyna zaprogramowana tylko na empatie.

Już mam wszystko zaplanowane, dziękuję za troskę