Zniszczylam swoje zycie

Piszesz, że gdybyś mogła cofnąć czas... Pytanie do jakiego miejsca? Romansu, przyjaźni z kolegą, czy może małżeństwa lub decyzji o dzieciach? Nie da się ani cofnąć czasu ani przewidzieć co by było gdyby. Pewne rzeczy się wydarzyły.

Inna rzecz co on teraz myśli, piszesz, że jest uprzejmy, uczynny itd. że nie ma się do czego przyczepić, ale taki zawsze podobno był. Na jakim on jest etapie? Czy zaczął pracować nad małżeństwem, czy nad tym by Cię znów zdobyć, a może szuka kolejnej "ofiary"? Jeżeli dla niego seks jest tak ważny, a ten z żoną mu nie wystarcza, to niemal pewne, że znajdzie kogoś innego. Jak się wtedy poczujesz? .

aurora borealis napisał/a:

Anastacjaa napisał/a:

Cóż poradzisz, taka już natura co poniektórych. Mają okazję się wyżyć, by poczuć się lepiej, więc to robią, niemal się prześcigając w dosadności opinii. Wcale bym się nie zdziwiła, jakby się okazało, że Ci najbardziej wylewni są na co dzień mega sfrustrowani czy zakompleksieni.. ale tu idealni, nieskazitelni itd.

Tak, Anastacjo, musi być dla Ciebie cholernie drażniące to, że ktoś taki jak ja, komu zdrada rozwaliła świat już w dzieciństwie, ma czelność wypowiadać się ostro w wątku Krotki i głosić, że przede wszystkim dlatego, że straciłam w ten sposób ukochanego ojca i rodzinę NIGDY NIKOGO nie zdradzę. Wcale nie jestem idealna i nieskazitelna, ale wyciągam wnioski z tego, co mi się zdarzyło.

Moja droga, nic nie jest czarno-białe. Mój ojciec nie był święty i zdradził swoją pierwszą żonę. Drugą jest moja mama i są szczęśliwym małżeństwem do dziś, już ponad 30 lat. Wszyscy utrzymujemy poprawne stosunki a nawet się lubimy. Także punkt widzenia zależy od punktu patrzenia. Ja uważam, że moi rodzice są dla siebie stworzeni, a że poznali się jak już byli w związkach.. mieli wybór albo zrezygnować z siebie albo... Różne są sytuacje...

kroteczka napisał/a:

Najchętniej cofnelabym do czasu jak się przyjaznilismy. Rozmawialiśmy o wszystkim wtedy. On był radosny, szczęśliwy że z nim jestem.  Teraz jest inaczej,  widzę że cierpi, męczy go ta sytuacja bardzo.
.

Pytanie tylko co go męczy? Czy że wasz romans się skończył, czy że mu w małżeństwie źle?

A kolega już Cię nie nęka? Nie robi aluzji etc.?

horses napisał/a:

Auroro,
Krotka nas nie zrozumie i my się nie za bardzo na tych zdradach znamy.
I ani Twoje ostre i moje bardziej wyrozumiałe podejście nic tutaj nie zmieni ;(
No, może ja trochę liznęłam tematu, bo od 5 lat pewien wazny, bogaty  pan, w luksusowym samochodzie wmawia mi, że jestem miłością jego zycia .......
zapominając zupełnie o tym, ze ma zonę i dzieci, a ja swoją rodzinę.

No, ale coż ja jestem nieugięta lub  głupia i nie mam zamiaru tej jego miłości nawet próbować:)

A Krotka da sobie radę.

Ooo Horses uważaj bo to już jest zdrada wg wielu tu piszących,  na pewno go prowokujesz i marzysz żeby wskoczyć mu do łóżka. Mój okres nieugietosci został zapisany na poczet zdrady.

kroteczka napisał/a:

Martwię się o niego mimo wszystko. Źle z nim jest.

No i co z tego, że z nim źle???

Chcesz go pocieszyć?

Popełnił błąd, to cierpi.

A jak tak bardzo kocha, to niech się rozwiedzie. To byłby dla Ciebie sygnał : to wszystko było prawdziwe i silne.

Nie rozumiem. Skoro Wam zle i tak się kochacie, to dlaczego nie rozwiedziecie się?

kroteczka napisał/a:

Bzdury, mężczyźni probuja uwodzić i wcale nie czekają na pozwolenie. Chyba że jako pozwolenie traktujesz brak ciętej riposty wujka Staszka na każdy komplement.

Czy tekst typu "nie poznalem cię jeszcze tak dobrze jakbym chciał" to uwodzenie czy żart? Ja słyszałam tego typu teksty od kolegów i moja reakcja to śmiech a nie wściekła odpowiedz "i nie poznasz". Bo ja może w przeciwieństwie do ciebie mam duże poczucie humoru i takich tekstów nie biorę na serio. Dla ciebie to początek romansu.

Powiedz jak należy zareagować na taki tekst kolegi. Albo co powiedzieć jak mówię "ale dziś mam ciężki dzień" a kolega odpowiada z uśmiechem "cóż znam świetny sposób na relaks". Moja reakcja to śmiech,  ale może ty odpowiadasz "nie wiem co masz na myśli,  grę w bierki?"

I jakie są tu INTENCJE? Kolegi czy też moje?

W takim razie dlaczego na umizgi kochanka nie potrafiłaś zareagować tak samo: z humorem i dystansem?

Kumam.

Ale Ty nie kumasz ciągle jednej rzeczy: jeśli w głowie zaczyna się chemia, to PRZED nią jest najpierw taka 'intencja'.
Podświadomość wysyła intencję do wszechświata - "Ześlijta mnie takiego to a takiego mężczyznę, chcę się zakochać."
I chwila, pięć - tadadąąą - przyciągasz określone zdarzenie, potem kolejne (jeśli intencje się w międzyczasie nie zmieniły i są dalej spójne), a to wszystko prowadzi do... (patrz prośba do Wszechświata )

Dla Ciebie to pewnie czarna magija, a dla mnie podstawowe prawo, na którym opiera się kreacja.

Eee to tak nie działa Elle, skąd by były te stare panny marzące o księciu na białym koniu?

Wiesz skąd one się biorą?  Bo MARZĄ, taka jest ich główna intencja - marzyć, ale nie doświadczać, bo marzenie zawsze jest piękniejsze i by marzeniem mogło pozostać nie może stać się realnością.

To można podciągnąć pod lęk przed bliskością równie dobrze.

Btw.: skąd u Ciebie taka pogarda dla kobiet, które nie wyszły za mąż? Biorąc pod uwagę, że Ty wyszłaś, ale z braku laku i bez miłości.
Czy przez to, że sobie to "odfajkowałaś", czujesz się od nich lepsza?

kroteczka napisał/a:

Sugerujesz zatem że początkowo moją intencją było znaleźć świetnego kandydata na męża,  który da mi wygodne życie i będzie dobrym ojcem moich dzieci.  Jak to zrealizowałam to przestawilam się na znalezienie samca który będzie mnie zaj...scie bzykal?

Dokładnie tak.
co w tym aż tak cię dziwi? To, że jesteś zdolna do takich intencji, czy naprawdę uważasz, że światem i ludzkimi działaniami rządzi: penis i przypadek?

kroteczka napisał/a:

Sugerujesz zatem że początkowo moją intencją było znaleźć świetnego kandydata na męża,  który da mi wygodne życie i będzie dobrym ojcem moich dzieci.  Jak to zrealizowałam to przestawilam się na znalezienie samca który będzie mnie zaj...scie bzykal?

Dokładnie tak.
co w tym aż tak cię dziwi? To, że jesteś zdolna do takich intencji, czy naprawdę uważasz, że światem i ludzkimi działaniami rządzi: penis i przypadek?

To nawet nie wyrachowanie -na początku są WZORCE.
Wyrachowanie przychodzi z czasem, przez uparte odtwarzanie wzorców. wyjaławia i pozbawia empatii.

Bardziej mnie martwi jego zdrowie,  bo mimo wszystko nie chcę żeby się stoczył.  A do tego dąży.  Pije pewnie już codziennie bo często przychodzi rano w kiepskim stanie. Zaczął palić czego od lat nie robił.
A moje małżeństwo - zobaczymy co będzie.  Mąż mnie nie odrzuca.  Coraz więcej rozmawiamy. W domu jest normalnie. Nie ma tylko seksu.

NiobeXXX napisał/a:

kroteczka napisał/a:

Bardziej mnie martwi jego zdrowie,  bo mimo wszystko nie chcę żeby się stoczył.  A do tego dąży.  Pije pewnie już codziennie bo często przychodzi rano w kiepskim stanie. Zaczął palić czego od lat nie robił.
A moje małżeństwo - zobaczymy co będzie.  Mąż mnie nie odrzuca.  Coraz więcej rozmawiamy. W domu jest normalnie. Nie ma tylko seksu.

oj  krota
jego zdrowie cię martwi, ok
a co z twoją rodziną, ona cię nie martwi, tak mało poświecasz im miejsca w swoich postach

co dzieje się z blenderem zwanym mężem? jak on się czuje, co on przeżywa, czego dotyczą wasze rozmowy??
co z figurkami 1 i 2, zwanymi dziećmi- wiem, że głodne i brudne nie chodzą, ale czy poświęcasz im czas, skoro w domu myślisz o swoim gachu
sądzisz, ze one nie widzą, ze matka jest z nimi tylko fizycznie (może się myle, ale tak wnioskuje z twoich postów)
po części jesteś odpowiedzialna za to cz dzieje się z twoim gachem, ale za rodzine jesteś 1000 krotnie bardziej
ale wiem, że to jak gadanie do obrazu

Niestety , ten watek nie jest o osobach, ktore zostaja zdrzdazone lub porzucone.. Najwazniejsze ,sa problemy ludzi ktorzy zdrzdzaj- przeciez sa w takiej strasznej sytuacji, bo milosc , bo to , bo tamto. Rodzina? Cos takego wogole jest brane dzisiaj pod uwage przez niektorych?... Nie sadze, jest tylko ja, ja ,ja....Przkre to bardzo.

horses napisał/a:

Dla mnie za to przykre jest to, jak kobiety teraz łatwo decydują się na romans z zonatym mężczyzną.
Chyba kiedys kobiety miały więcej oporów i nawet jesli serce zabiło do zonatego, to kolejny krok był cięższą decyzją,
teraz to takie proste ..............
Taka ogólna, smutna refleksja nad dzisiejszym światem.

Tak kobiety, jak i mężczyźni. Kiedyś było to rzadsze, albo mniej się o tym mówiło, bo "czasy" były inne, nie oznacza to jednak że te wszystkie małżeństwa były szczęśliwe, że nie było zdrad. Nie odchodziło się, nie zdradzało może tak często, bo możliwości były inne. Kobiety były bardzo często zdane na "łaskę" męża, nie były aż tak niezależne jak obecnie. Do tego dochodzi powszechnie dostępna antykoncepcja, pokus jest więcej. Poza tym stres, może i pewna frustracja...szuka się zapomnienia, czy też potwierdzenia swojej atrakcyjności..
Ja odnoszę wrażenie, że w pewnych środowiskach wierność małżeńska stała się "pase". W niektórych zawsze była. W końcu dlaczego spotkania biznesowe "na szczycie" odbywają się często i odbywały z udziałem 'atrakcyjnych pań'?
Inna rzecz kiedy to uczucie skłania i prowadzi do zdrady... ale to temat rzeka...
Oczywiście że świt byłby lepszy bez tego, ale...

horses napisał/a:

Wiem, ale nie o to mi chodzi.
Konferencja i bankiet po. Czterdziestolatek, przystojny, dość wazny i zamozny, oraz żonaty z 2 dzieci
............. i wianuszek kobiet koło niego w wieku od dwudziestu wzwyż. Samotne, ambitne, atrakcyjne....
I tak, większość chciałaby numer telefonu ..... I tak, nie chodzi tylko o miła rozmowę.
Wiem, bo część z nich znam A na moją delikatną sugestię: wiesz , on ma żonę i dzieci jest zazwyczaj jedna odpowiedź:
ale przecież to nie oznacza, że nie można kiedyś wypić razem kawy, a ponadto to ten , co jest w związku zdradza,
ja jestem wolna.
Poczujesz, jak zostaniesz żoną

I nie o miłośc, chemię chodzi .....  ale o wyrwanie  samca. Kiedyś tez to było, ale teraz to staje się normą.

Wiem, widzę w pracy wiele takich sytuacji. Zresztą nie tylko w pracy. Te młode (głownie stażystki) są najbardziej zdeterminowane. Jednak potem nawet jak atrakcyjnością itd. zdołają "się przebić" potem czas szybko weryfikuje, bo w pracy też trzeba się wykazać wiedzą, kompetencją itd.  Inaczej jak ktoś z założenia znajduje kochankę która gdzieś tam jest i coś robi, ale w pracy to długo nie przetrwa.
Wśród osób na stanowiskach sytuacja jest inna. Tak ja byłam wolna, ale partnerami byliśmy niemal równorzędnymi. Ok, on bardziej doświadczony, o wyższej pozycji, bardziej znany, ale ja jestem ekspertem w swojej dziedzinie. Nie potrzebowałam mu się przypodobać, by dostać awans. Wręcz nawet on potrzebował mnie jako eksperta w swoich działaniach.. Różne są podłoża romansu..

horses napisał/a:

Dla mnie za to przykre jest to, jak kobiety teraz łatwo decydują się na romans z zonatym mężczyzną.
Chyba kiedys kobiety miały więcej oporów i nawet jesli serce zabiło do zonatego, to kolejny krok był cięższą decyzją,
teraz to takie proste ..............
Taka ogólna, smutna refleksja nad dzisiejszym światem.

Tak kobiety, jak i mężczyźni. Kiedyś było to rzadsze, albo mniej się o tym mówiło, bo "czasy" były inne, nie oznacza to jednak że te wszystkie małżeństwa były szczęśliwe, że nie było zdrad. Nie odchodziło się, nie zdradzało może tak często, bo możliwości były inne. Kobiety były bardzo często zdane na "łaskę" męża, nie były aż tak niezależne jak obecnie. Do tego dochodzi powszechnie dostępna antykoncepcja, pokus jest więcej. Poza tym stres, może i pewna frustracja...szuka się zapomnienia, czy też potwierdzenia swojej atrakcyjności..
Ja odnoszę wrażenie, że w pewnych środowiskach wierność małżeńska stała się "pase". W niektórych zawsze była. W końcu dlaczego spotkania biznesowe "na szczycie" odbywają się często i odbywały z udziałem 'atrakcyjnych pań'?
Inna rzecz kiedy to uczucie skłania i prowadzi do zdrady... ale to temat rzeka...
Oczywiście że świt byłby lepszy bez tego, ale...

Musisz być potwornie sfrustrowana osobą.  Plawisz się w krzywdzie innych.

Wiem jestem glupia.

Bardziej mnie martwi jego zdrowie,  bo mimo wszystko nie chcę żeby się stoczył.  A do tego dąży.  Pije pewnie już codziennie bo często przychodzi rano w kiepskim stanie. Zaczął palić czego od lat nie robił.

On był radosny, szczęśliwy że z nim jestem.  Teraz jest inaczej,  widzę że cierpi, męczy go ta sytuacja bardzo.

kroteczka napisał/a:

O rany Auroro ależ się rozpisałas !!!
Jednego nie rozumiem, dlaczego ten temat tak cię interesuje? 
....

Musisz być potwornie sfrustrowana osobą.

Też tak uważam...

Wszystko zaczęło się kilka lat temu kiedy poznalam jego. Miałam już męża, dzieci, niby bylam szczęśliwa chociaż tak naprawdę zawsze mi czegos brakowalo. Pojawił sie on inteligentny, wesoły, przystojny i niesamowicie męski.  Zapatrzony we mnie choc mógł miec każdą. Przez wiele lat nie dopuszczalam do siebie mysli ze mogloby byc cos miedzy nami, on wielokrotnie sugerowal, ja udawalam ze to żarty. Wielu mezczyzn probowalo ze mna flirtowac a ja zawsze umialam zachowac dystans. Niestety on byl wyjatkowy, moze schlebialo mi to, ze on chcial tylko mnie. Gadalismy godzinami, lubilismy te same rzeczy, smialismy sie z tych samych żartów. W końcu na fali kryzysu przekroczylismy granicę. On ma żonę,  dziecko wiem że nie jest z nią szczesliwy. A ja - ja jestem wrakiem człowieka nie potrafię poradzić sobie ze swoim życiem,  które zniszczyłam na własne życzenie. Ludzie mysla, ze mam takie idealne zycie, dobra praca, fajne dzieci, meza. A ja umieram codziennie. Jak to skonczyc? Jak dalej zyc bez niego? Nie wiem czy dam radę?

Anastacjaa napisał/a:

IsaBella77 napisał/a:

Gdzie Ty tu widzisz chamstwo ??

Dla mnie złośliwość i obrażanie jest chamstwem.. dla którego usprawiedliwienia nie ma, nawet traumatyczne przeżycia...
Ja jak i wile innych osób mam takie za sobą, ale to że ktoś cierpiał czy cierpi nie upoważnia do tego by się wyżywać, po to by sobie ulżyć.. Tzn nikt nie zabroni... ale to też świadczy o człowieku...
Ok, nie zdradziła więc pod tym względem może czuje się lepsza, ale pod innym pokazuje, że na szacunek "też" nie zasługuje...

Myslę Anastacjoo, że kiedy wyjdziesz z roli kochanki, a wejdziesz w rolę żony i matki, to będziesz miała inne spojrzenie na wiele spraw.

I bez względu na powód zdrady, okoliczności itp ......to gdzieś tam płacze przynajmniej jeden skrzywdzony człowiek.

horses napisał/a:

Anastacjaa napisał/a:

Dla mnie złośliwość i obrażanie jest chamstwem.. dla którego usprawiedliwienia nie ma, nawet traumatyczne przeżycia...
Ja jak i wile innych osób mam takie za sobą, ale to że ktoś cierpiał czy cierpi nie upoważnia do tego by się wyżywać, po to by sobie ulżyć.. Tzn nikt nie zabroni... ale to też świadczy o człowieku...
Ok, nie zdradziła więc pod tym względem może czuje się lepsza, ale pod innym pokazuje, że na szacunek "też" nie zasługuje...

Myslę Anastacjoo, że kiedy wyjdziesz z roli kochanki, a wejdziesz w rolę żony i matki, to będziesz miała inne spojrzenie na wiele spraw.

I bez względu na powód zdrady, okoliczności itp ......to gdzieś tam płacze przynajmniej jeden skrzywdzony człowiek.

wiesz co, anastacja, chamstwo to jest komuś rodzinę spaskudzić, a potem się boczyć, że ktoś nazywa rzeczy po imieniu.
Weźcie się laski puknijta w czoło, nie wiem, kto Was wychowywał, ale tępe dzidy z Was.

ps. na szacunek to trzeba sobie zasłużyć. postawą, myślą oraz uczynkiem. co Ty sobie myślisz, że nie miała propozycji od baaardzo zamożnych, żonatych facetów? nie musiałabym się niczym przejmować, malediwy, diory, jaguary. Ale tak jakby niesmak. No ale są ludzie i parapety

panibaronowa napisał/a:

... wiesz co, anastacja, chamstwo to jest komuś rodzinę spaskudzić, a potem się boczyć...

http://www.9pwyszkow.szkolnastrona.pl/c … lacje1.gif

złośliwych frustratek (jak powyżej) też nie brak